Ἀρχεῖο γιὰ τὴν κατηγορία ‘Αντιπροπαγάνδιστικές Ειδήσεις’

Η λύσις όλων των προβλημάτων της Ελλάδος βρίσκεται σε έναν πολύ απλόν όρον της πληροφορικής.
Λέγεται Πολυεπεξεργασία (multitasking).

Να τελειώνουμε επιτέλους με τις πολιτικές διαμάχες, τις ιδεολογικές δολιοφθορές, τις ιδεοληψίες…τα πάντα όλα, μία και καλή.  Μοντέρνα πράγματα.

Η ανάλυσις προσεχώς.

Advertisements

Το στρατηγικόν σφάλμα.
Η προπαγάνδα έχει αποκωδικοποιηθεί. Αποκαλύπτονται σιγά-σιγά. Η έλλειψις φαντασίας τούς έχει οδηγήσει στην επανάληψιν, στην περίπτωσιν της ΕΡΤ επαναλαμβάνουν την προπαγάνδα του πολυτεχνείου, θεωρώντες ότι με αυτόν τον τρόπον προβάλουν το παρελθόν στο παρόν.

Το λάθος όμως είναι ότι αυτή η προβολή δύναται να λειτουργήσει και αντιστρόφως, να γίνει δηλαδή προβολή του παρόντος στο παρελθόν.

Ας απολαύσουμε ολίγον τα τελευταία λεπτά των καταληψιών του ραδιομεγάρου.

Τι κάνουν δηλαδή τα άλλοτε ΠΑΣΟΚόσκυλα που έγιναν τώρα ΣΥΡΙΖΑιόσκυλα αλλά ουδέποτε έπαψαν να είναι συγκεκαλυμμένοι κομμουνιστές;

Προσπαθούν να φέρουν στο υποσυνείδητο του λαού τις ημέρες του πολυτεχνείου (που και αυτό είχε γίνει αντικείμενον καπηλεύσεως και από φοιτητικός αγών μετατράπηκε σε Κομμουνιστικός, ενώ τα βίντεο που σήμερα κυκλοφορούν είναι έγχρωμα κάτι που δεν υπήρχε την εποχή του πολυτεχνείου). Μέχρι και ο τόνος της φωνής, μέχρι και η επανάληψις φράσεως γίνεται κατά τα πολυτεχνειακά πρότυπα. Για να εκδηλωθεί στο τέλος με ένα συμμορίτικο σύνθημα «ψυχή βαθιά».

Αυτά είναι μεγάλα σφάλματα. Δεν κάνεις την ίδια κομπίνα δύο φορές. Θα σε πάρουν πρέφα και μετά την έχεις βαμμένη. Δυο φορές την ίδια κομπίνα κάνεις μόνον όταν δεν έχεις άλλη διαθέσιμη.
Οι άνθρωποι είναι επιστήμονες στην προπαγάνδα και στην καθοδήγησιν των ψυχών, όλα όμως τα πράγματα έχουν και ένα τέλος. Κάποτε οι περτέδες πέφτουν.

Οι επαγγελματίες όμως καπηλευτές των πάντων, του λαϊκού φρονήματος, των εργατικών αγώνων, του εθνικού ιδεώδους κλπ, όπου δηλαδή υπάρχει κάτι που αγκαλιάζει τους Έλληνες…τσούπ…νάσου οι κομμουνιστές να το καπηλευτούν, υποτίθεται ότι είναι άθεοι.
Τι θα πει άθεος; Θα πει ότι δεν πιστεύει στην ψυχή. Κι όμως στην προπαγάνδα των μέχρι και την ψυχήν επιστράτευσαν, όπως κάποτε είχαν επιστρατεύσει το «Εθνικόν» (ΕΑΜ: Εθνικόν Απελευθερωτικόν Μέτωπον) και διόλου απίθανον να επιστρατεύσουν ό,τι τοις βολεύει και τους εξυπηρετεί προκειμένου να κοροϊδέψουν όσους περισσοτέρους ανυποψιάστους δύντανται.

Ο άθεος, ο αταξικός, ο άναρχος είναι κυρίως υλιστής. Δεν πιστεύει στην μεταφυσική και φυσικά δεν πιστεύει στην ψυχή. Αγωνίζεται για την πάρτη του, για την ζωή του, για το τομάρι του και όχι για να σώσει την ψυχή του, δεν πιστεύει ούτε σε παραδείσους ούτε σε Ηλύσια Πεδία, δεν πιστεύει σε «λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί» διότι κανένας υλιστής δεν χαλαλίζει την ζωή του για να σώσει την ψυχή του.

Γιατί καπηλεύονται τας ψυχάς ημών; Γιατί ο Έλλην είναι ο μόνος που έχει ψυχή. Είναι δεμένος με την ψυχή του ο Έλλην εδώ και χιλιετίες. Αυτήν την Ελληνική ψυχή καπηλεύεται το «Ψυχή Βαθυά», πιάνει τον Έλληνα από την ψυχή του για να τον οδηγήσει μακρυά από τον Ελληνισμό. Δεν μπορούν δηλαδή να καταργήσουν το περί ψυχής αίσθημα του Έλληνος, μπορούν όμως να το χαλιναγωγήσουν ή τουλάχιστον να επιχειρήσουν να το κάνουν.

Οι άνθρωποι όμως έχουν μπερδέψει με την τόση προπαγάνδα που έχουν φάει, που την έχουν πιει όλην και δεν έχουν αφήσει ούτε στάλα, δεν έχουν καταλάβει ακόμη ότι αυτό που υπηρετούν είναι και θεοκρατικόν και μοναρχικόν και άκρως εξουσιαστικόν και άκρως ταξικόν.

Είδε μήπως κάποιος τον Στάλιν να παίρνει το όπλο του στο Στάλινγκραντ; Κακόμοιρα ανθρωπάκια ήταν τα εκατομμύρια νεκρών στην ΕΣΣΔ. Ο Στάλιν ήταν ο ηγέτης, ο πρώτος τῇ τάξει, ο αριστοκράτης, ο αρχικομμουνιστής, ο βασιλεύς, ο απεσταλμένος του Θείου Μαρξιστικού πνεύματος, ο εκπρόσωπος του κομμουνιστικού θεού πάνω στην γή. Όλα όσα υποτίθεται ότι δεν θέλουν οι κομμουνιστές (Θρησκεία, ταξικότητα, μοναρχία, φασισμός, απολυταρχία κλπ) όλα αυτά τα υπηρετούν τυφλά. Και τα υπηρετούν όχι για τους ίδιους (εκτός από τα στελέχη τα οποία είναι όλα βολεμένα) αλλά για την αταξική θρησκεία, τον σοσιαλιστικόν παράδεισον, τον οποίον δεν θα δούν ποτέ οι ίδιοι αλλά θα «αγωνιστούν» για να τον ζήσουν κάπως, κάπου, κάποτε, κάποιοι επόμενοι.

Δηλαδή τι τους έχει κάνει ο κομμουνισμός; Τους έχει κάνει προπαγάνδα περί ψυχής, αφού πρώτα τους έχει στεγνώσει την ψυχή. Εν ολίγοις τους έχει κάνει πιστά ρομποτάκια του κομμουνιστικού δόγματος, εκ των οποίων κάποιοι πιστεύουν ότι θα φέρουν τον παράδεισον καπηλευόμενοι την δημοκρατίαν (σοσαλδημοκράτες) και κάποιοι άλλοι θα φέρουν την κομμουνιστικήν εσχατολογίαν με τα όπλα.

Ψυχή σκατά δηλαδή. Τους εκπαιδεύουν για να ξεχάσουν την ζωή, ότι ακριβώς δηλαδή κάνουν και οι πιο φονταμενταλιστικές θρησκείες.

Πού βασίζεται η κομμουνιστική δύναμη; Την εργατική τάξη την οποία καπηλεύονται μεθοδικά εδώ και έναν περίπου αιώνα, πείθοντας τους εργάτες ότι είναι απάτριδες, άθεοι και όλα τα α- και ότι πάνω από όλα είναι η εργατική δύναμις.

Η βασική στρατηγική είναι ότι μια οργανωμένη μειοψηφία (ουδέποτε οι θήτες – προλετάριοι απετέλουν πλειοψηφία) είναι ισχυροτέρα από ανοργάνωτον πλειοψηφίαν.
Όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Κάποτε στα εργοστάσια δούλευαν χιλιάδες επί χιλιάδων εργατών. Μπορούσαν δηλαδή να εγκλωβίσουν εργάτες και πότε με απειλές, πότε με πλάνες, με άπειρο μπλα μπλα, με μαχαίρια, εκβιασμούς, με δήθεν φιλοσοφικά παράδοξα κλπ να τους οδηγήσουν στον κομματικό των στρατόν.
Σήμερον όμως όλος αυτός ο προς καπήλευσιν κόσμος έχει αντικατασταθεί από μηχανές. Στην πράξιν δηλαδή είναι αδύνατον για τους κομμουνιστάς να κάνουν την «επανάστασιν» των διότι είναι αδύνατον να συγκεντρώσουν τόσον κόσμον, να τον οργανώσουν και να παρουσιάσουν έναν ορκισμένον ή εκβιασμένον κομματικόν στρατόν.

Γιαυτόν ακριβώς τον λόγον επενδύουν στους λαθρομετανάστες, οι οποίοι είναι πιο φθηνόν εργατικόν δυναμικόν, φθηνότεροι και από τα μηχανήματα, και έτσι οι κομμουνιστάρχες πιστεύουν ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν ως μαγιά τους λαθρεποίκους για να κτίσουν την πολεμική τους μηχανή.

Ξεχνούν όμως οι σκατόψυχοι αρχικομμουνιστές (δεν αναφερόμαστε στους πλανεμένους απλούς κομμουνιστάς) ότι οι λαθρέποικοι έχουν δικήν των εσχατολογική θρησκεία που δεν είναι η μαρξιστική αλλά το ισλάμ. Είναι αδύνατον να εντάξουν μουσουλμάνους στον κομμουνισμόν διότι οι καπηλευτές κομμουνιστές έχουν στήσει το κομμουνιστικό παραμύθι κατ εικόναν και καθ’ομοίωσιν του χριστιανισμού. Πάνω στην καλή ψυχή του αγαθού χριστιανού έχει στηθεί η προπαγάνδα και όχι πάνω στον αιμοβόρο ισλαμισμό.
Είναι επομένως βέβαιον ότι η κομμουνιστική επένδυσις πάνω στο Ισλάμ θα αποτύχει.
Θα αποτύχει μεν, θα ξεσπάσει πάνω σε εμάς δε. Τι να το κάνουμε εάν όταν θα έχουμε πλέον εξοντωθεί εμείς, θα τσακωθούν οι θρησκόληπτοι Μαρξιστές με τους θρησκολήπτους Ισλαμιστές;

Είναι μάλιστα τέτοια η αντιγραφή του Χριστιανισμού από τους κομμουνιστάς που μέχρι και η κομμουνιστική μουσική παραπέμπει σε τραγουδάκια του κατηχητικού. Αυτό δεν μπορεί να το δει ο πολύς ο κόσμος γιατί βάζει μέσα το συναίσθημα και δεν μπορεί να κρίνει καθαρά. Όμως όλη η κομμουνιστική προπαγανδιστική μουσική δεν είναι άλλο από μουσική του κομμουνιστικού κατηχητικού στα πρότυπα των χριστιανικών κατηχητικών.

Έχουμε λοιπόν δύο είδη κομμουνιστών, όσων καπηλεύονται την δημοκρατία σαμποτάροντας την και όσων περιμένουν την στιγμή της ενόπλου εξεγέρσεως, των προτεσταντών ΣΥΡΙΖΑΙων και τον υπερορθοδόκων ΚΚΕδων, θρησκόληπτοι και οι δύο με δόγμα την αταξική ανεθνική κοινωνία, ξεχνώντας σκοπίμως ότι η τάξις είναι προσωρινή κατάστασις, δεν συγκρίνεται με το έθνος που είναι φυσικό δεδομένον. Εάν θελήσει ένας εργάτης να γίνει αγρότης, μπορεί να το κάνει, εάν όμως θελήσει ένας Κινέζος να γίνει Απάτσι, αυτό είναι αδύνατον. Δεν μπορείς να συγχέεις ένα ρευστό (τάξις) με ένα σταθερό (έθνος), μπορείς όμως να πάψεις να αναπαραγάγεις το σταθερό δια της μίξεως. Έτσι ένας Έλλην με μία Αλβανίδα δεν θα βγάλουν ούτε Έλληνα ούτε Αλβανόν. Θα βγάλουν ένα Υβρίδιον, το οποίο αφού δεν θα ανήκει σε κάποιο έθνος θα καθορίζεται αναγκαστικά από την θρησκεία του, στην περίπτωσιν του κομμουνισμού την αταξικήν θρησκείαν.

Γιαυτό και οι «εργαζόμενοι της ΕΡΤ» είχαν καβαλήσει εδώ και μερικά χρόνια το όχημα της ΕΡΤ για να μας κάνουν διεθνιστική προπαγάνδα (ουσιαστικά ανεθνική) όπως την παρακάτω, και να μας δείχνουν κάθε ημέρα δοκιμαντέρ με Πακιστανούς, Αφγανούς, Νιγηριανούς κά.

Κρίμα λοιπόν όχι που έκλεισε η ΕΡΤ αλλά που από Εθνικός Ραδιοτηλεοπτικός φορεύς κατήντησε από τους επαγγελματίες με την Ψυχή Σκατά καπηλευτές Αντεθνικός και επομένως από την στιγμή που ο Εθνικός φορέας έπαψε να υπηρετεί το έθνος, καλώς έκλεισε.

Ας την αποχαιρετήσουμε όπως της αξίζει.

____________________
ΥΓ. Αυτός που είναι πραγματικά απαράβατος κανών είναι ότι ο νικητής γράφει την ιστορία. Ουαί τοις ηττημένοις.
Κι όμως στην Ελλάδα την ιστορία την έγραψαν οι ηττημένοι του συμμοριτοπολέμου. Γιατί;
Γιατί ο κομμουνιστοφάγος Καραμανλής επέστρεψε από τους Παρισίους ως σοσιαλιστής;
Πού βρήκαν την οικονομική δύναμη οι κομμουνιστές όχι μόνον να σταθούν όρθιοι μετά το ’49 αλλά να κυριαρχήσουν κι από πάνω;
Η απάντησις ίσως να βρίσκεται στον χρυσό που έριχναν οι Εγγλέζοι, και ο οποίος χρυσός φυσικά και δεν ήταν Εγγλέζικος.
«Δει δε χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν έστι γενέσθαι των δεόντων». Χωρίς χρήμα δεν κάνεις ρούπι.
Πίσω από την κομμουνιστική ιδεολογική παντοκρατορία δεν βρίσκεται τίποτε άλλα από χρήμα.
Ίσως για αυτό το ΚΚΕ δεν επιτρέπει τον οικονομικό έλεγχο στον Περισσό, ίσως για αυτό και να επέστρεψε αλλαγμένος ο Καραμανλής από το Παρίσι.

Ίσως. Δεν ξέρουμε, υποθέτουμε.

Δυστυχώς δεν κρατάω αρχείο από τα σχόλια που κάνω στο διαδίκτυο. Είχα σχολιάσει κάτι εδώ και μετά από ολίγον…τσουπ… εξηφανίσθη.  Ποίου ήταν  ο δάκτυλος που επάτησεν το ντιλίτ…άγνωστον (;) .
Το θυμάμαι όμως και θα το ξαναγράψω.
Πάμε λοιπόν με ολίγην σάλτσαν παραπάνω.

Το «στα όρια της νομιμότητος» δεν σημαίνει ότι μια διαδικασία βρίσκεται εντός των ορίων. Η διατύπωσις εξαρτάται από τις προσδοκόμενες εντυπώσεις. Αν πει κάποιος «στα όρια της νομιμότητος» ή «στα όρια της παρανομίας» μπορεί να είναι το ίδιο πράγμα αλλά να δημιουργεί διαφορετικές εντυπώσεις.
Το αντικειμενικώς σωστόν θα ήταν «στο σύνορον μεταξύ νομιμότητος και παρανομίας».
Το σύνορον μεταξύ νομιμότητος και παρανομίας είναι ελαστικόν. Εξαρτάται ποιος το τραβάει από την μία ή την άλλη πλευρά.
Όμως εδώ που βρισκόμαστε μετράει περισσότερο η εντύπωσις παρά η ουσία. Η γνώμη που πρέπει να διαμορφωθεί στον κόσμο είναι ότι «Η Χ.Α. πιάστηκε με νόμιμες διαδικασίες. Στα όρια μεν της νομιμότητος, πλην όμως νομίμους διαδικασίες».
Δεν το λένε έτσι γιατί ούτε και οι ίδιοι γνωρίζουν εάν οι διαδικασίες είναι νόμιμες. Όμως δεν τους ενδιαφέρει η νομιμότητα. Τους ενδιαφέρουν οι εντυπώσεις.

Και γιατί εξάλλου να μην τους ενδιαφέρουν; Ελέγχουν όλα τα μέσα, η «δημοκρατική» αριστερή δεν πρόκειται να εκθέσει την κυβέρνησιν ούτε να αμφισβητήσει την νομιμότητα καθώς η Χ.Α. της έκλεβε πελατεία  αλλά και κατα καιρούς θύμιζε στον λαό τα εγκλήματα της αριστερής. Από την στιγμή λοιπόν που η κυβέρνησις αποφάσισε να βουλώσει το στόμα της Χ.Α., η αριστερά έχει συμφέρον να συμφωνήσει με τις διαδικασίες και να τις παρουσιάζει ως νόμιμες, δηλαδή στα όρια της νομιμότητος (και όχι στα όρια της παρανομίας).

Ποίος όμως είναι ο σκοπός της συγκυβερνήσεως; Η ιδεολογική ευαισθησία;
Κατά την γνώμη μου όχι. Χέστηκε η κυβέρνησις εάν η Χ.Α. είναι «φασιστικό μόρφωμα» ή όχι.

Η κυβέρνησις έχει διεθνείς δεσμεύσεις. Πρέπει να ακολουθήσει κάποια χρονοδιαγράμματα, προαποφασισμένα και προγραμματισμένα. Πρέπει λ.χ. να πουλήσει α % της Ελλάδος τότε, β% μετά κλπ. Συγκεκριμένα ποσοστά, συγκεκριμένο ξεπούλημα της πατρίδος μας, προαποφασισμένο και σε συγκεκριμένες ημερομηνίες.

Και αίφνης βγαίνει ένας Μιχαλολιάκος και λέει «Θα σας γαμ… το σύστημα. Θα σας τινάξω στον αέρα το πολίτευμα. Θα σας πηγαίνω σε εκλογές κάθε μήνα».

Τι γίνεται επομένως;
Ποίον ηπείλη ο Μιχαλολιάκος; Την κυβέρνησιν ή το πολίτευμα;
Φαινομενικώς το πολίτευμα. Ουσιαστικώς όμως το μνημόνιο (έστω και ίσως άθελα του).
Διότι εάν η Χ.Α. έσερνε την «δημοκρατία» σε διαδοχικές εκλογές, ποίος θα εφήρμοζε τα χρονοδιαγράμματα;
Ποίος θα πουλούσε την Ελλάδα στην Μέρκελ;
Ποίος θα αναγνώριζε ντε φάκτο το Κοσσυφοπέδιον (με την Ελληνική ετυμολογία);
Ποιος θα αναγνώριζε και το ψευδοκράτος των εποικιστών της Β.Κύπρου;
Ποίος θα ξεπουλούσε την ΑΟΖ και ίσως την Θράκη σε προσυμπεφωνημένες ημερομηνίες;

Το πρόβλημα δηλαδή δεν ήταν ούτε η δημοκρατία, ούτε ο ναζισμός ούτε ο φασισμός ή ο ρατσισμός. Αυτά είναι προφάσεις.
Το πρόβλημα ήταν η τήρησις των συμφωνιών με τους δανειστές τοκογλείφτες μας, που μπορούσαν να μείνουν στον αέρα εάν έμενε και το «αντιπροσωπευτικό μας» σύστημα στον αέρα.

Αλήθεια, πόσους βουλευτές έχουν μαζί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (και ΔΗΜΑΡ);
ΝΔ (127) + ΠΑΣΟΚ (28) → 155 έδρες.
155 + ΔΗΜΑΡ (14) → 169 έδρες.

Για να ψηφιστεί ένας νόμος απαιτείται το 50+% των παρόντων της βουλής (αν κάνω λάθος ας με διορθώσει κάποιος) ενώ η επαυξημένη πλειοψηφία που μπορεί μέχρι και να παραδώσει την εθνική κυριαρχία σε δυνάμεις κατοχής είναι τα 3/5 του σώματος.

300 – 18 (Χ.Α.) = 282 · 3 / 5 = …τατατατάαααααα = 169,2 → 169 ψήφοι

Και γιατί εξάλλου ο Σαμαράς να είναι τόσο οριακά εξαρτούμενος από τις διαθέσεις της Ντόρας που στο κάτω κάτω έχει και προηγούμενα μαζί του; Αφού λοιπόν δεν πήρε 170 έδρες για να μην έχει ανάγκη την Ντόρα, φτάνει στο ίδιο αποτέλεσμα με την αλλαγή των κοινοβουλευτικών συσχετισμών…απλώς αφαιρώντας 18 από το κοινοβούλιο.
Οι φυλακισμένοι βουλευτές της Χ.Α. δεν μπορούν να ψηφίζουν στην βουλή. Επιστολική ψήφος από τις φυλακές δεν προβλέπεται.

Η Χρυσή Αυγή είναι φασιστικό κόμμα, νεοναζιστικό κόμμα, κακό, απάνθρωπο, στιγματισμένο, … , ό,τι ακριβώς δεν θέλει ο Μουίζνιεκ, ο Σόρος και το Παρατηρητήριον του Ελσίνκι.
Πόσον βολικόν ε;

Άρα ό,τι και της προσάψουν, όποια λάσπη και εάν κατασκευάσουν εναντίων της Χ.Α. θα έχει την διεθνή κάλυψιν.

Θα βρουν όπλα στο σπίτι του Παππά; Θα βρουν και σβάστικες; Θα βρουν ναρκωτικά, όπλα στο σπίτι του Μιχαλολιάκου;
Όλα πιστευτά. Αφού είναι οι κακοί, ο σατανάς του διεθνούς δικαίου.
Οι αντισιωνιστές σε έναν κόσμο που ελέγχεται από το σιωνιστικό κεφάλαιο.

Ένα σιωνιστικόν κεφάλαιον που έχει δανειοδοτήσει τα κόμματα που χρωστάνε μέχρι και τα ούρα των μελών των για τα επόμενα 3000 χρόνια, πόσον δε μάλλον τις πολιτικές αποφάσεις του μέλλοντος.
Ένα κεφάλαιο που δανειοδοτεί τα κανάλια, τις εφημερίδες, … τα πάντα όλα.
Άρα ο δανειστής έχει δίκαιο (δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς), τα κανάλια προβάλουν το δίκαιο του δανειστού, οι πολιτικοί θεσμοθετούν για το δίκαιον του δανειστού.

Η δε ανεξαρτησία της δικαιοσύνης είναι προφανής, αφού έχει στην μπούκα τα κανάλια που παρανομούν καθημερινώς και ανενοχλήτως. Η μπίζνα της δικαιοσύνης έχει στα όπα όπα την μπίζνα των ΜΜΕ που καλύπτει την μπίζνα της «πολιτικής».

Όλα μέλι γάλα. Αν αύριο εμφανιστεί κάποιος «μάρτυς» που να πιστοποιεί ότι ο Μιχαλολιάξος έκαψε έναν φίλο του με φωτιές που πετούσε από το στόμα του, ακόμη και αυτό θα στοιχειοθετηθεί.

Ποίος θα πει το αντίθετον; Ούτε καν η αριστερά που μπορεί μεν να λέει ότι δήθεν έχει δημοκρατικές ευαισθησίες όμως πολύ το χαίρεται που μπουντρουμιάστηκε ο «φασισμός». Δεν θα μπορούσε να κάνει και αλλιώς η αριστερή η οποία εγκλωβίστηκε στην ίδια της την φύσιν. Αφού ορίζεται ως «αντιφασιστική» έπρεπε να δώσει κάλυψιν στις διαδικασίες ποινικοποιήσεως του «φασισμού».

Συνεπώς το δίκαιον κατασκευάζεται. Και η παρανομία γεννάει δίκαιον.
Μήπως η εισβολή των λαθρομεταναστών δεν είναι παράνομος;
Παράνομος είναι. Όμως παρήγαγε δίκαιον μέσα από τα «Ανθρώπινα Δικαιώματα» και σήμερα οι παρανόμοι λαθρομετανάστες έχουν δικαιο-ματα και είναι νόμιμοι.
Το δίκαιον είναι σχεσιακή οντότης … με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω είναι το δίκαιον. Αρκεί να υπάρχει κάλυψις και δικαιοφάνεια. Ό,τι δεν υπάρχει δύναται να κατασκευαστεί.

Ας ψηφιστούν αυτά τα οποία είναι προαποφασισμένα να ψηφιστούν, ας πουληθεί η Ελλάς, ας μας καβαντζωθεί εδώ ο μπάστακας στον οποίον θα εκχωρηθεί η εθνική κυριαρχία, ας ξεπουληθεί η ΑΟΖ στους προβλεπομένους για το ξεπούλημα χρόνους…
…και με το δίκαιον βλέπουμε. Και ό,τι δεν βλέπουμε, θα το κατασκευάσουμε αφού έχουμε και τα γένια και τα χτένια.

Το μεγάλο λάθος του Μιχαλολιάκου ήταν που απείλησε με αποσταθεροποίηση των «θεσμών».
Αυτά τα κάνεις, δεν τα λες.
Τα είπε, ξέφυγε από τον ρόλο του γραφικού που φωνάζει, έγινε επικίνδυνος για τις συμφωνίες και τον έφαγε η μαρμάγκα….

…προς το παρόν.

Προς το παρόν βεβαίως βεβαίως γιατί το σύστημα ξέρει ότι πάψαμε να είμαστε παντελώς χαζοί. Λιγουλάκι έχουμε ξυπνήσει.
Γιαυτό και κατά την διαδικασία της μεταφοράς των κρατουμένων, τους απέτρεψε από το να κάνουν επίδειξιν των χειροπεδών. Μόνον ο Παππάς, επειδή συνελήφθη με καθυστέρησιν μίας ημέρας, είχε δει τι γινόταν και ως πιο προετοιμασμένος κατάφερε να κάνει την κίνησιν ώστε να φανούν οι χειροπέδες.

Το σύστημα ΦΟΒΗΘΗΚΕ να δείξει την εικόνα την οποία το ίδιο παρήγαγε.
ΦΟΒΗΘΗΚΕ να δείξει τις χειροπέδες γιαυτό και οι συνοδοί-κουκουλοφόροι των κρατουμένων είχαν ρητές εντολές να μην αφήσουν τους Χρυσαυγήτες να επιδείξουν τις χειροπέδες των.

Όταν κάποιος επικαλείται την αληθείαν αλλά φοβάται την εικόνα της, μάλλον έχει πρόβλημα.

«4 χρόνια μνημόνιο και το χρέος μεγαλώνει»

Αυτό είναι επιχείρημα για τα μπάζα.
Είναι σαν να τρέχεις με ένα αυτοκίνητο και επειδή έχεις πατήσει φρένο περιμένεις να αντιστραφεί η κίνησις προς τα πίσω.

Ο ρυθμός μετράει, όχι η απόλυτος τιμή. Το χρέος δεν μεγαλώνει τώρα, μεγαλώνει εδώ και 40 χρόνια. Ο ρυθμός όμως της αυξήσεως έχει μειωθεί ή έχει επιταχυνθεί;

Αν θέλουμε κάποτε να δούμε τα πράγματα πραγματιστικά πρέπει να κόψουμε τις παραριές και τις παραρολογίες.

Όλοι κάναμε φυσική στο σχολείο και ξέρουμε (όσοι δεν κοιμόμασταν στο τελευταίο θρανίο) ότι άλλο η ταχύτητα, άλλο η επιτάχυνσις, ἀλλο η επιβράνδυνσις της ταχύτητος και άλλο η μείωσις της επιταχύνσεως.
Όταν μειώνεται η επιτάχυνσις δεν σημαίνει ότι δεν εξαφανίζεται.

Εμάς δεν μας ενδιαφέρει η επιτάχυνσις αλλά η ασκουμένη δύναμις η οποία προκαλεί την επιτάχυνσιν και γενικότερα επιδρά στην κινητική κατάστασι του σώματος.

Το χρέος λοιπόν μπορεί να αυξάνεται. Μειώνεται όμως ο ρυθμός αυξήσεως του ή όχι;
Αυτό μετράει;

Πιο απλά.
Έστω όχημα Α στο οποίο ο οδηγός πατάει γκάζι (ασκεί δύναμη δια της μηχανής, δηλαδή μετατρέπει την θερμική ενέργεια της καύσεως του καυσίμου σε κινητική).
Αποτέλεσμα: το όχημα επιταχύνει.

Κολλάμε ένα άλλο όχημα Β μικροτέρας ιπποδυνάμεως κόντρα στο πρώτο του οποίου ο οδηγός επίσης πατάει γκάζι.

Το όχημα Α δεν επιβραδύνεται. Εξακολουθεί να επιταχύνεται, απλώς με μικρότερον ρυθμόν.
(Εννοείται φυσικά ότι δεν συνυπολογίζουμε την τριβή, την αντίσταση του αέρα, την παραμόρφωσιν των υλικών κλπ).

Για να το καταλάβουμε πιο καλά, ας αναλογιστούμε ότι τα δύο οχήματα ξεκινάνε από στάσι.
Το όχημα Α γκαζώνει, το όχημα Β επίσης.
Το όχημα Α θα ξεκινήσει συνεπώς θα αυξήσει την ταχύτητα του και μάλιστα θα παρασύρει το όχημα Β σε αντίθετη προς την εκείνου δύναμιν κινητήρος φορἀ.

Με λίγα λόγια το επιχείρημα της μη μειώσεως του δημοσίου χρέους είναι κούφιο.
Σαφώς και δεν μειώνεται το δημόσιο χρέος αφού η μηχανή παραγωγής χρέους είναι πολύ ισχυρή.
Εμάς μας ενδιαφέρει:
• Η πτώσις του ρυθμού αυξήσεως
• Η ενίσχυσης της αντοχής (του χρόνου δηλαδή) που το όχημα Β της οικονομίας θα πιέζει αντιστρόφως.
• Η μείωσις του αντοχής που η μηχανή παραγωγής χρέους θα λειτουργεί.
• Αν μπορούμε μαζί με το όχημα Β να βάλουμε και ένα όχημα Γ και ένα Δ κλπ μέχρι οι ισχύς Β+Γ+Δ να υπερβεί την ισχύ του Α την οποία αν μπορούμε ας την σαμποτάρουμε βάζοντας λίγη ζάχαρι στον κινητήρα.

Όμως εάν βάλουμε ζάχαρι γενικώς στα καύσιμα, τότε θα βλάψουμε και το Α αλλά και τα Β,Γ,Δ,… οχήματα.
Μόνον το Α όχημα, το όχημα του χρέους θέλουμε να βλάψουμε, όχι την κίνησιν γενικώς.

Το γεγονός ότι είμαστε πάμφτωχοι (τουλάχιστον εγώ είμαι, ελπίζω όχι και οι αναγνώστες) δεν πρέπει να μας κάνει να πιστεύουμε και σαχλαμάρες. Σαφώς και το χρέος μεγαλώνει, σαφώς και εξακολουθεί να κινείται το ζητούμενον είναι ο ρυθμός, η ταχύτης δηλαδή και η ταχύτης της ταχύτητος (δηλαδή η επιτάχυνσις).

Κάτι άλλο που επίσης πρέπει να προσέξουμε είναι ότι η ταχύτητα είναι σχετικό μέγεθος. Εξαρτάται από τον αντικειμενικό παρατηρητή.
Η ταχύτης δηλαδή δεν υπάρχει παρά μονάχα σε σχέσι με την θέση του παρατηρητού.
Αν κινείται και ο παρατηρητής τότε η σχετική ταχύτητα αλλάζει.

Συνεπώς άλλο είναι το χρέος μας εάν δεν παράγουμε και άλλο το χρέος μας εάν παράγουμε, εάν δηλαδή μεταβάλουμε την οικονομική μας κατάστασιν, την θέσιν δηλαδή από την οποία παρατηρούμε τις κινήσεις των οχημάτων.
Ἁλλιώς βλέπει τις κινήσεις ένας που κάθετε σε έναν λόφο στην  Γή και αλλιώς ένας που παρακολουθεί με τηλεσκόπιο από τον Άρη.

Όπως επίσης και άλλο είναι το χρέος μας εάν αδιαφορήσουμε για την κατάστασι του.
Θα μπορούσαμε δηλαδή να πούμε ότι δεν μας ενδιαφέρει το χρέος, εμείς θα ζήσουμε μόνοι μας.
Είμαστε σε θέσι να αποκτήσουμε αυτήν την οπτική;
Όχι γιατί ζούμε σε καθεστώς συμβατό με το παγκόσμιο δίκαιον, την παγκόσμια αγορά και γενικότερα τους διεθνείς οργανισμούς.
Συνεπώς δεν είμαστε αντικειμενικοί παρατηρητές διότι την θέσι από την οποία παρατηρούμε τις κινήσεις μάς την ορίζει άλλος.

Ίσως να την ορίζαμε εμείς εάν είχαμε εθνικόν νόμισμα.
Θα ήταν όμως εθνικόν ή ψευδοεθνικόν;
Και εάν ήταν εθνικό θα μας άφηναν με ένα τέτοιο νόμισμα ή θα το σαμπόταραν;

Από την άλλη βεβαίως, άλλο η κατανόησις της αληθείας και άλλο η αποδοχή της. Η μη αποδοχή της είναι πολιτική πίεσις, ξέρουμε ότι το χρέος δεν μπορεί να πάψει την επιταχυνομένη κίνησιν του όμως εμείς πρέπει να φωνάζουμε γιατί και οι φωνές ίσως να συνεισφέρουν στην μείωσιν του χρέους. Ίσως πάλι όχι, ίσως μας πάνε προς τα πίσω με ταχύτητα τέτοια ώστε να παρατηρούμε την κίνηση του χρέους με μεγαλύτερη σχετική ταχύτητα.

Απλή φυσική είναι. Τα πάντα είναι σχετικά.
Πρέπει όμως να σκεφτόμαστε και να μήν ακούμε τον κάθε δημαγωγό να λέει ό,τι του κατέβει.
____________________
Οι ίδιοι κανόνες διέπουν και το δημογραφικό αλλά και την δημοκρατία γενικότερα από την στιγμή που αποφάσισαν (άλλοι όχι εμείς) να γίνουμε πολυεθνικό κρατικό μόρφωμα.
Οι λαθροεισβολείς γεννούν, εισβάλουν, νομιμοποιούνται δηλαδή ο ρυθμός εντάξεως λαθρομεταναστών στο εκλογικό σύστημα είναι επιταχυνόμενος.
Οι Έλληνες μεταναστεύουν, αυτοκτονούν, δεν γεννάν ή γεννούν ολίγον. Η κίνησις δηλαδή των Ελλήνων προς το εκλογικό σύστημα είναι επιβραδυνομένη.
Συνεπώς ο ρυθμός απωλείας της εθνικής ανεξαρτησίας (εκλογικώς) είναι επιταχυνόμενος. Αν δεν αναστραφούν οι δυνάμεις που προκαλούν τις συγκεκριμένες επιταχύνσεις σε μερικά χρόνια θα τρέχουμε και δεν θα φθάνουμε κυριολεκτικώς.
Αν χάσουμε δηλαδή το δημογραφικό τρένο μετά δεν θα μπορέσουμε να επιβιβασθούμε ποτέ.

Καί αυτό βεβαίως είναι σχετικό. Θα ήταν απόλυτο εάν όλοι οι Έλληνες ψηφίζαμε το ίδιο κόμμα, όπως φυσικά αναμένεται να κάνουν οι λαθροελληνοποιημένοι οι οποίοι δεν είναι τόσο χαζοί (δυστυχώς) να μοιράζονται μεταξύ των κομμάτων. Αν λ.χ. δημιουργηθεί Αλβανικό κόμμα στην Ελλάδα θα είναι ένα.
Δεν πρόκειται να γίνει Αλβανική Δεξιά Ελλάδος, Αλβανική Αριστερά Ελλάδος, Κομουνιστικό Αλβανικό Κόμμα Ελλάδος.
Ένα θα είναι το κόμμα τους.
Εμείς όμως και σήμερα είμαστε μοιρασμένοι σε 10 κόμματα (κομμάτια).
Συνεπώς οι επιταχύνσεις δε μετράνε ως προς τους Έλληνες γιατί τα διανύσματα των ταχυτήτων των είναι συγκρουόμενα και ενίοτε αλληλοεξουδετερούμενα.

Δηλαδή το τρένο το έχουμε χάσει ήδη. Απλώς αναμένουμε να μας το ανακοινώσει ο σταθμάρχης.

Προσεχώς.

Τί πάει να πεί Ελληνόφωνοι πληθυσμοί;
Τί πάει να πει εξελληνισμένοι;

Ή Ελληνιστική περίοδος είναι από το 323 π.Χ. έως το 146 π.Χ. δηλαδή περίπου 177 χρόνια.
Η Ελληνιστική κοινή αναφέρεται στην περίοδο από το 300 π.Χ ώς το 600 μ.Χ.
Τι διάολο; Ο Αλέξανδρος αντί να πολεμάει έκανε τον γλωσσοδιδάσκαλο;
Οι διάδοχοι, οι επίγονοι κλπ δεν πολεμούσαν αλλά έστελναν γράμματα δεξιά και αριστερά;

Τι πάει λοιπόν να πει Εξελληνισμένοι λαοί;
Γιατί δεν είχαμε εκρωμαϊσμένους λαούς όταν η Ρωμαϊκή περίοδος διήρκησε από το 146 π.Χ. έως το 1453 μ.Χ.;

Δηλαδή ο Αλέξανδρος, οι διάδοχοι και οι επίγονοι κατάφεραν να εξελληνίσουν την μισή Μεσόγειον μέσα σε ελάχιστον χρόνον αλλά δεν κατάφεραν οι Ρωμαίοι να την εκρωμαΐσουν στον δεκαπλάσιον χρόνον;

Η απάντησις είναι πολύ απλή.
Δεν μιλάμε για εξελληνισμένους πληθυσμούς. Μιλάμε για πληθυσμιακή υπεροχή των Ελλήνων.
Συνεπώς δεν μιλάμε για αυτοκρατορία των Ρωμαίων αλλά για Ελληνική αυτοκρατορία υπό Ρωμαϊκή εξουσία.
Όλη η Μεσόγειος, από τις Ηράκλειες Στήλες μέχρι την Κασπία, την Αίγυπτο ήταν γεμάτη από Έλληνες οι οποίοι φυσικά ήταν Ελληνόφωνοι, Έλληνες γαρ.

Εξελληνίσθησαν μεν και άλλοι λαοί επειδή όμως ήταν μειονότητες και όχι επειδή κάποιος τους δίδαξε την Ελληνικήν και είδαν το φώς το αληθινόν.

Εάν η εξουσία ήταν ικανή να καθιερώνει γλώσσες, τότε σήμερα θα μιλούσαμε λατινικά.
Απεναντίας η πληθυσμιακή υπεροχή των Ελλήνων ανάγκασε την Ρωμαϊκή εξουσία να γίνει Ελληνόφωνη, διότι οι γλώσσες δεν καθιερώνονται με διατάγματα αλλά από την αγορά, δηλαδή από τον κόσμο, εκτός από την περίοδο της τουρκοκρατίας όπου είχαμε εκτουρκισμόν δια της βίας, της απομονώσεως και της φυσικής εξοντώσεως.

Εν αρχή ην το σπέρμα. Ελληνικά μιλούσαν οι Έλληνες που ήταν παντού. Η Ρώμη δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα σύστημα διαχειρίσεως της εξουσίας. Εξάλλου οι Ρωμαίοι δεν μας νίκησαν. Αυτονικηθήκαμε δια του διχασμού.

Το ερώτημα όμως παραμένει. Γιατί η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία δεν μπόρεσε να εκλατινίσει τους πληθυσμούς παρόλο που είχε στην διάθεσι της άπειρο χρόνο και πώς επί Ελληνιστικών χρόνων εξελληνίστηκαν τόσο μεγάλοι πληθυσμοί μέσα σε ελάχιστο χρόνο; Μήπως γιατί ήταν ήδη Έλληνες;

Προσεχώς.

Ιδέες και σχόλια δεκτά από τώρα.

Το διαβάσαμε και αυτόοο…!!! στο δημοσίευμα του αντιβάρου.

Πάμε να τα ξαναπάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Πόσα είναι τα φύλα; Δύο. Το άρρεν και το θήλυ.

Προσπαθούν να μας περάσουν ως φύλο και το ουδέτερον.

Ουδέτερον σημαίνει αυτό που δεν έχει ου δε έν έτερον, ούτε το ένα ούτε το άλλο, κανένα από τα δύο.

Άρα τα φύλα είναι δύο.
Το ουδέτερον «φύλον» είναι αυτό που δεν είναι ούτε αρσενικόν ούτε θηλυκόν.

Συνεπώς δεν μπορούν να καταργήσουν τα φύλα γιατί η ίδια η λέξις «ουδέτερον» προϋποθέτει την ύπαρξιν των δύο φύλων.

Για να το καταλάβουμε καλλίτερα πρέπει να ξαναμεταφερθούμε στην σφαίρα των μαθηματικών. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον άξονα των ακεραίων αριθμών.

Τι βλέπουμε; Από την αριστερή μεριά κείτονται οι αρνητικοί αριθμοί, από την δεξιά οι θετικοί.

Αριθμός ετυμολογείται από το αραρίσκω (ομαδοποιώ, συνάπτω,…), δηλαδή ο κάθε αριθμός έχει φύσιν που ακόμη και όταν είναι αόριστος, ουσιαστικά έχει μια εν δυνάμει φύσιν ομαδοποιημένων οντοτήτων.

Μεταξύ των θετικών και των αρνητικών υπάρχει μόνον ένας «αριθμός» που αραρίσκει το τίποτα και αυτός είναι το μηδέν (μη δε έν → ού τε ένα).

Το μηδέν είναι απαραίτητον για να οριστούν οι θετικοί και οι αρνητικοί αριθμοί ως εξής: θετικός ο μεγαλύτερος του μηδενός, αρνητικός ο μικρότερος του μηδενός όμως το μηδέν από μόνον του δεν υφίσταται, δεν έχει έννοια ένα σκέτο μηδέν.

Το μηδέν δεν είναι θετικός, δεν είναι αρνητικός αριθμός. Δεν παίρνει καν πρόσημον. Το +0 ή το -0 δεν είναι πλεονασμός, είναι λάθος.
Το μηδέν είναι ουδέτερος (ου δε έν έτερον) και μάλιστα είναι ο μοναδικός ουδέτερος αριθμός.

Και μόνον λεκτικώς είναι αυταπόδεικτον ότι το μηδέν είναι το μοναδικόν ουδέτερον στοιχείον, αφού μας το λέγει και η ίδια η λέξις (ουδέν έτερον).
Ποίος όμως μαθηματικός και σε ποίαν σχολικήν αίθουσαν έχει κάνει αυτόν τον γλωσσικόν συσχετισμόν; Ουδείς.

Ας το αποδείξουμε λοιπόν αυτό το ουδέτερον.
Το μηδέν καλείται μηδενικό ή ουδέτερον στοιχείον στην πράξιν της προσθέσεως,
δηλαδή για κάθε α,  0+α = α+0 = α.

Έστω (υπόθεσιν κάνουμε) ότι το μηδέν δεν είναι το μοναδικόν ουδέτερον στοιχείον της προσθέσεως (γλωσσική υπέρβασις ως προς το «ουδέτερον») και αυτό είναι το 0′ .
Τότε
0 + 0′ = 0′ + 0 = 0 | Αφού το 0′ είναι ουδέτερον στοιχείον (όπως υποθέσαμε)
αλλά και
0 + 0′ = 0′ + 0 = 0′ | Αφού το 0 είναι ουδέτερον στοιχείον.

Συνεπώς, τα πρώτα μέλη είναι ίσα άρα και τα δεύτερα, άρα 0=0′ και άρα το 0 είναι το μοναδικό ουδέτερο στοιχείο.
Απεδείξαμε λοιπόν ότι το μηδέν είναι ουδέτερον στοιχείον, δηλαδή δεν έχει άλλο (έτερον) ούτε καν ένα (ουδε έν)

Το μηδέν όμως πέρα από ουδέτερον στοιχείον της προσθέσεως είναι και απορροφητικό στον πολλαπλασιασμό. Δηλαδή οποιοσδήποτε αριθμός και εάν πολλαπλασιαστεί με το μηδέν, μηδενίζεται | για κάθε α, α · 0 = 0 · α = 0.

Πιο απλά με το μηδέν δεν μπορούμε να παράξουμε τίποτα. Δεν μπορούμε με ένα μέτρο μηδενικού μήκους να μετρήσουμε μια οποιαδήποτε απόστασι. Με οποιοδήποτε άλλο διάνυσμα, είτε αρνητικού είτε θετικού μέτρου μπορούμε να μετρήσουμε όποια απόστασι θέλουμε.  Με ένα μηδενικό μέτρο όμως δεν μπορούμε να μετρήσουμε τίποτα. Μπορούμε με ένα σπίρτο να μετρήσουμε την απόστασι μέχρι το φεγγάρι, με μηδέν όμως σπίρτα δεν μπορούμε.

Συνεπώς το ουδέτερον στοιχείον της προσθέσεως και απορροφητικόν του πολλαπλασιασμού δεν είναι ικανό να παράξει τίποτα από μόνον του.

Λεκτικά δηλαδή το μηδέν δεν παράγεται από το μηδέν αλλά από το ένα (1) που είναι ο ελάχιστος φυσικός αριθμός, δηλαδή είναι ο μη φυσικός αριθμός που δεν είναι ούτε καν ένα. Χωρίς το ένα δηλαδή δεν υπάρχει μηδέν για έναν πολύ απλό λόγο. Το ένα ορίζει την φύσι των αριθμών. Λέμε λ.χ. ένα μήλον, μηδέν μήλον. Αν δεν αναφερθούμε στο μήλον τότε το μηδέν σε τι θα αναφέρεται;

Αυτό ισχύει παντού. Λέμε δηλαδή «δεν υπάρχει θεός» αλλά για να το πούμε αυτό πρέπει να ορίσουμε τουλάχιστον τι είναι ο ένας θεός. Αν δεν ορίσουμε τι είναι θεός δεν μπορούμε να ορίσουμε τι είναι αθεΐα.

Το μπέρδεμα προκύπτει με την δεκαδική αρίθμηση καθώς το δέκα (10) δεν είναι άλλο από το μία (1) δεκάδα και καν μία (καμμία, μηδέν (0)) μονάδες. Δηλαδή γράφοντας τον αριθμό 10 ουσιαστικά εντάσσουμε το μηδέν στο σύνολο των φυσικών αριθμών, ενώ κατά την γνώμη μου δεν ανήκει σε αυτό, ένα πρόβλημα που δεν υπήρχε με την ελληνική αρίθμηση όπου το δέκα ήταν το ι’ και όχι το 10 το οποίο μας αναγκάζει να εντάξουμε το μηδέν στους φυσικούς αριθμούς.

Αυτό είναι με λίγα λόγια το μηδέν.

Το ουδέτερον λοιπόν φύλον δεν ορίζεται εάν δεν οριστεί ποιο είναι το αρσενικό και ποίο το θηλυκό. Και τι μας λέγει ο παραπάνω σύνδεσμος; Ότι εκπαιδεύουν τα παιδιά στην ουδετερότητα, δηλαδή στο να μένουν κολλημένα στο μηδέν.

Και όπως το μηδέν δεν μπορεί να οριστεί χωρίς το ένα, έτσι και το ουδέτερον φύλον δεν μπορεί να οριστεί χωρίς το άρρεν και το θήλυ. Δηλαδή αφήνουν τα παιδιά στο αόριστο μηδέν και όχι στο ορισμένο μηδέν, δηλαδή κολλάνε τα παιδιά στο ουδέν, δηλαδή το κενό, το τίποτα.

Ουσιαστικά δηλαδή δημιουργούν μια μαύρη τρύπα από όπου τα φύλα δεν θα μπορέσουν να αναδειχθούν ουδέποτε. Τα φύλα στην προκειμένη περίπτωσιν. Σε άλλες περιπτώσεις γίνεται μηδενισμός επί της θεολογίας, επί της πολιτικής, επί των εθνών και γενικότερα έχουμε μπει για τα καλά στην θεολογία του μηδενισμού η οποία πλέον έχει ενταχθεί στο εκπαιδευτικό σύστημα.
Το μόνον που μας σώζει είναι η Ελληνική γλώσσα και τα μαθηματικά, τα οποία φυσικά ετυμολογούνται από την μάθησιν.

Αυτά εν ολίγοις, το ζουμί είναι ότι το «ουδέτερον» και το «μηδέν» ως λέξεις σηκώνουν πολύ φιλοσοφία αλλά είναι γλωσσικές άμυνες που ευτυχώς ακόμη έχουμε στο οπλοστάσιο μας, και φυσικά το γένος δεν θα διαιωνιστεί ούτε με τα ουδέτερα φύλα ούτε με τα μονά φύλα (το ένα (1) είναι το ουδετερον στοιχείον στον πολλαπλασιασμόν) αλλά για να συμβεί η αναπαραγωγή απαιτείται η ετερότης και όχι η ουδετερότης.

Ο αστυνομικός διευθυντής κατά παράβασιν καθήκοντος βγάζει ετυμηγορία για την υπόθεσιν της 13χρονης.

Καταρχήν δεν υπάρχουν δύο παιδιά, υπάρχει μόνον ένα. Η 13χρονη Ελληνίς είναι παιδί, ο 24χρονος Αλβανός είναι άνδρας. Δεν μπορεί δηλαδή να «αγαπιούνται τα παιδιά» γιατί δεν υπάρχουν δύο παιδιά.

Σύμφωνα με τον ΝΟΜΟΝ 3727/2008 – ΦΕΚ 257/A’/18-12-2008 άρθρον 3ον, παράγραφος α’ :
[…ο όρος «παιδί» σημαίνει οποιοδήποτε πρόσωπο κάτω των 18 ετών…]

Συνεπώς και σύμφωνα με τον νόμον το μοναδικόν παιδί της υποθέσεως είναι η 13χρονη.

Άγνοια νόμου δεν δικαιολογείται στο Ελληνικόν κράτος, πόσο δε μάλλον από όργανα του νόμου και ακόμη περισσότερο από διευθυντικά στελέχη.

Κεφάλαιο VI

Ουσιαστικό ποινικό δίκαιο

1. Κάθε Μέρος λαμβάνει τα απαιτούμενα νομοθετι­κά ή άλλα μέτρα, προκειμένου να θεσπίσει ως ποινικά αδικήματα τις ακόλουθες πράξεις, όταν τελούνται με πρόθεση:
α. τη διενέργεια γενετήσιων πράξεων με παιδί το οποίο, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας, δεν έχει φθάσει στη νόμιμη ηλικία για γε­νετήσιες πράξεις
β. τη διενέργεια γενετήσιων πράξεων με παιδί, όταν:
– γίνεται χρήση καταναγκασμού, βίας ή απειλών, ή
– γίνεται κατάχρηση αναγνωρισμένης θέσης εμπιστο­σύνης, εξουσίας ή επιρροής επάνω στο παιδί, ακόμη και εντός της οικογένειας, ή
– γίνεται κατάχρηση μιας ιδιαίτερα ευάλωτης κατά­στασης του παιδιού, κυρίως λόγω διανοητικής ή σωμα­τικής αναπηρίας ή κατάστασης εξάρτησης.

2. Για τους σκοπούς της παραγράφου 1, κάθε Μέρος αποφασίζει την ηλικία κάτω από την οποία απαγορεύ­εται η διενέργεια γενετήσιων πράξεων με παιδί.

3. Οι διατάξεις της παραγράφου 1α, δεν εφαρμόζο­νται σε γενετήσιες πράξεις μεταξύ ανηλίκων που συ­ναινούν.

Η παράγραφος 3 εξαιρεί τα ανήλικα παιδιά που συναινούν. Λέξις κλειδί είναι το «μεταξύ» δηλαδή όταν υπάρχουν δύο ανήλικοι που δεν έχουν φτάσει σε ηλικία κατάλληλη για γενετησίους πράξεις, οπότε και ενεργοποιούνται άλλοι νόμοι. Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωσιν υπάρχει μόνον ένας ανήλικος, δηλαδή η 13χρονη, συνεπώς έχουμε γενετήσια κακοποίησιν ακόμη και εάν η 13χρονη συναίνεσεν  στην πράξιν.

Στον ίδιον νόμο προσδιορίζεται η διαφθορά των παιδιών.

    Αρθρο 22

Διαφθορά παιδιών

Κάθε Μέρος λαμβάνει τα απαιτούμενα νομοθετικά ή άλλα μέτρα, προκειμένου να θεσπίσει ως ποινικά αδι­κήματα την εκ προθέσεως εξώθηση, για γενετήσιους λόγους, ενός παιδιού που δεν έχει φθάσει την ηλικία που ορίζεται κατ’ εφαρμογή του άρθρου 18, παράγρα­φος 2, να παρίσταται σε γενετήσια κακοποίηση ή σε γενετήσιες πράξεις, ακόμη και χωρίς να πρέπει να συμ­μετέχει.

Δηλαδή έχουμε μια κλασική περίπτωσι διαφθοράς ανηλίκου από ενήλικο, αποπλανήσεως ανηλίκου δηλαδήν που ωραία και χαλαρά ο αστυνομικός διευθυντής χαρακτηρίζει «αγάπη».

Συγκινηθήκαμε !