Αν και πλέον έχει καταλάβει πολύς κόσμος ότι ο αρχαιότερος ημών, εθνικιστής Έλλην Ισοκράτης υπήρξε θύμα της διεθνιστικής προπαγάνδας της εποχής ημών, ωστόσο καλόν είναι να γνωρίζουμε ποίος ακριβώς ήταν ο μέγας ρήτωρ της κλασσικής εποχής.

Το παρόν άρθρον είναι αναδημοσίευσις από ένα σχόλιον του γράφοντος σε άρθρον της φίλης Φιλονόης Ποντικής.
Μην ξεχνάμε ότι εις την αρχαιοτέραν Ελλάδαν η φιλοδοξία ήταν δομικόν στοιχείον του λειτουργικού συστήματος των Ελλήνων και κινητήριος δύναμις πολλών ενεργειών. Η δε φιλοδοξία δεν είναι κάτι κακόν, όπως εννοείται στας ημέρας ημών, αφού η πραγματική δόξα υπερβαίνει την χρονική διάρκεια μιας ζωής.
Δεν θα συγκρίνουμε λοιπόν τα δικά μας συμβιβασμένα μυαλά με αυτά των αρχαιοτέρων Ελλήνων, ούτε πρέπει επειδή σήμερα έχουμε μάθει τις λέξεις “ημετέρα παιδεία” να μεταφέρουμε την νεοελληνικήν ημών ημιμάθειαν εις την αρχαιότηταν, απλώς και μόνον επειδή γνωρίζουμε ότι “ημετέρα παιδεία” είναι η δική μας παιδεία, γιατί ουσιαστικά ούτε το “δική μας” γνωρίζουμε, ούτε το “παιδεία“. Ίσως δε να μην γνωρίζουμε ούτε καν το “μας“.

Ψάρωσε λοιπόν ο περισσότερος κόσμος από έναν όρον που πρωτοεμφανίστηκε την εποχή που το νεοεποχικό τηλεοπτικό σύστημα κατασκεύαζε τον δήθεν-Οδυσσέα Τσενάι. Η αρχαιολατρία μας μάς έκανε να πιστέψουμε ότι αφού ο Ισοκράτης μίλησε για την ημετέρα παιδείαν, τότε μπορεί και ο Τσενάι να γίνει Έλλην.

Στην ουσίαν όμως πέσαμε στην παγίδαν της καθυστερήσεως. Διότι μια προπαγάνδα δεν έχει πάντα ως σκοπό την πειθώ. Μπορεί να πείσει ακόμη και μη πείθοντας. Μια προπαγάνδα μπορεί να έχει ως στόχον και τον αντιπερισπασμόν ή την καθυστέρησιν ώστε να περάσουν κάποια πράγματα με τις μικρότερες δυνατόν αντιδράσεις, μέχρι να συμβεί εκείνη η μοιραία αλλαγή κατά την οποίαν η κατάστασις μετατρέπεται από ρευστή σε τετελεσμένη και μη αναστρέψιψος. Ακόμη και το ¨βρε λες να…¨ που πιστεύουμε σε κάποιες περιπτώσεις, είναι και αυτό ενίοτε τμήμα οργανωμένης προπαγάνδας, ώστε από το “βρε λες να...” μέχρι το “μπα δεν…” να έχουν συμβεί κοσμοϊστορικές αλλαγές. Αυτή η χρονική διαφορά είναι ο ωφέλιμος προπαγανδιστικός χρόνος προκειμένου να δημιουργηθεί το τετελεσμένον.

Ερωτώ λοιπόν τον αναγνώστη:

  1. Ξέρει τί ήταν ο Πελοποννησιακός πόλεμος;
  2. Γνωρίζει το πολιτειακόν καθεστώς των αρχαιοτέρων πόλεων κρατών;
  3. Γνωρίζει τον ρόλον του βασιλέως Αγησιλάου Β΄;
  4. Έχει διαβάσει Θουκυδίδη;
  5. Γνωρίζει ποίο ήταν το εκπαιδευτικόν σύστημα των αρχαιοτέρων Αθηνών της κλασικής περιόδου;
  6. Είναι ενήμερος περί της καθόδου των μυρίων;
  7. Ξέρει τι είναι ρητορική υπερβολή;
  8. Γνωρίζει για την Δηλιακή συμμαχία και την δευτέραν Αθηναϊκήν συμμαχίαν;
  9. Γνωρίζει πότε έζησεν ο Ισοκράτης; Πότε έζησαν οι Αγησίλαος, Σωκράτης, Ξενοφών, Φίλιππος, Πλάτων,… κλπ κλπ

Εάν λοιπόν δεν γνωρίζει, πώς πείθεται από μια προπαγανδιστική ομοβροντίαν για το τι εννοούσε ο Ισοκράτης;
Επειδή το είπε η Στάη ή επειδή το είπε η Τρέμη, ο Πρετεντέρης, ο Τσίμας κ.α; Επειδή μας είπαν τα ΜΜΜΕ ότι Έλλην είναι ο μετέχων της ημετέρας παιδείας;

Ε και;
Τα ΜΜΜΕ προσπαθούν τόσα χρόνια να μας πείσουν ότι η οπισθιογλεντική είναι φυσιολογική συμπεριφορά και ότι όποιος αηδιάζει τους οπισθιοδέκτας είναι ψυχικώς άρρωστος και ομοφοβικός, στην παρερμηνεία του Ισοκράτους θα κολλήσουν;

Και ποίοι είμαστε εμείς που θα τολμήσουμε να μεταφέρουμε την ρητορική (προσοχή, ρητορική είναι, δεν είναι κατ’ανάγκην θέσις του Ισοκράτους, επαγγελματίας ρήτωρ γαρ) του Ισοκράτους στο σήμερον;
Τι γνωρίζουμε για να μεταφράσουμε το “ημετέρα παιδεία” σε “δική μας παιδεία“;
Γνωρίζουμε πότε γράφτηκε ο περίφημος Πανηγυρικός του Ισοκράτους;
Γιατί και υπό ποίας συνθήκας συνέγραψεν το έργον ο ρήτωρ;
Γνωρίζουμε τας πολιτικάς τοποθετήσεις του Ισοκράτους;
Ποία είναι τα άλλα έργα του Ισοκράτους;
Γνωρίζουμε μήπως το επάγγελμα του;
Ξέρουμε τι είναι ρητορική;
Ποία ήταν ή άποψις του Πλάτωνος και λοιπών δια τους ρήτορας;
Ε τι διάολο λοιπόν γνωρίζουμε και κάνουμε έτσι απλά…ελαφρά τη καρδία την απόδοσιν εις την νεοελληνικήν;

Επειδή λοιπόν δεν γνωρίζουμε τίποτα, ας δώσω ορισμένες σκέψεις προς προβληματισμόν μπας και καταλάβουμε ότι όχι μόνον δεν έχουμε πλέον ημετέραν παιδείαν όχι μόνον δεν έχουμε παιδείαν, αλλά ούτε μάτια, μυαλό, νόησιν, κρίσιν δεν έχουμε και συνεπώς έχουμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας για να κατανοήσουμε έστω και το 10% των αρχαίων κειμένων.

Μεταφέρω λοιπόν το σχόλιο μου από το ιστολόγιον της Φιλονόης:

Παρακαλῶ Φιλονόη, ἑάν μπορεῖς συνέταξον ἓναν κατάλογον μὲ ὃλους τοὺς μαθητὰς τοῦ Ἰσοκράτους. Ἐγώ ὃσους βρήκα ἦταν ὃλοι Ἓλληνες.

Γιὰ τὸ τὶ εἶπεν ὁ Ἰσοκράτης ἒχω ἐκφραστεῖ ἐδώ: https://stravon.wordpress.com/2011/10/07/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CE%B9%CF%83%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1/

Δὲν εἶμαι φιλόλογος, δὲν εἶμαι φιλόσοφος, δὲν εἶμαι ἱστορικός.Ὃμως φρονῶ πὼς πρέπει νὰ συνυπολογίσομεν τὰ πάντα ὃταν ἀναφερόμαστε ‘ς τὸν Ἰσοκράτην. Ό Ἰσοκράτης λοιπόν ἒζησεν ~98 ἓτη* (436 π.Χ-338 π.Χ.).
Τὶ σημαίνει αὐτό;
• Ὃτι ἐγενήθην 5 χρόνια πρὸ τῆς ἐνράρξεως τοῦ πολέμου, ἦταν πλούσιος καὶ ἒγινε πτωχός μέσα στὸν πόλεμον.
• Ἒζησε στα παιδικά του χρόνια τὴν ἀμκή τῶν Ἀθηνῶν, ἂκουγε ιστορίες από παππούδες που έζησαν την ναυμαχίαν τῆς Σαλαμίνος καὶ τοὺς Μηδικοὺς πολέμους.
• Ἒζησεν τὴν ἧτταν καὶ παρακμήν τῆς πόλεως του.
••• Ἧταν μεγάλος ἂνδρας ὃταν ο Αγησίλαος ἐξεστράτευσεν λὶαν ἐπιτυχῶς ἐναντίων τῶν Περσῶν ἂλλά τὰ δομικά προβλήματα τῶν δημοκρατικῶν Ἀθηνῶν καὶ Θηβῶν τὸν ἀνάγκασαν νὰ ἐπιστρέψῃι. Οἱ πόλεις κράτη δηλαδή ἀπέτρεψαν τὴν ἐπιτυχίαν ἑνός Μεγάλου Ἀλεξάνδρου πρὸ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδου.
• Ἒζησεν τὴν ταπεινωτικήν Ἀνταλκίδειον εἰρήνη, τὴν παρακμήν τῆς Σπάρτης, ὃπως καὶ τὸν θάνατον τοῦ Ἀγησιλάου (85* ἑτῶν).
• Ὃταν ἧταν 30 ἐτῶν ἒγινε ἡ κάθοδος τῶν μυρίων ὑπό τὸν Ἀθηναῖον Ξενοφώντα.
• Ἒζησε τὴν κυριαρχίαν τῶν Θηβαίων, τὴν τυραννία ἐν Ἀθήναις, τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ Σωκράτους, τὴν προδοσίαν (;) τοῦ Ἀλκιβιάδου…….
• Ἐγνώρισεν τον Πλάτωναν, τὸν Ἀριστοτέλην, …ούφ…καὶ δεκάδαι ἂλλων….

ὁ Ίσοκράτης εἶδε καὶ ἒζησε τὴν τραγωδίαν τῆς κλασσικῆς περιόδου. Συνεπῶς ὁ στόχος του ἧταν ἓνας καὶ μόνον ἓνας. Ἡ ολοκλήρωσις τοῦ ἒργου τοῦ Αγησιλάου Β’. Ἡ κατατρόπωσις τῶν Περσῶν, κἀτι ποὺ ἦταν ἀποδεδειγμένως ἐφικτόν ἀφοῦ στρατιωτικῶς οἱ Ἓλληνες ἦταν ἀνίκητοι. Πλάκα έκαναν καὶ οἱ μύριοι μέσα στὴν Περσίαν, πλάκα ἒκανε καὶ ὁ Αγησίλαος…κι ὃμως πλάκα-πλάκα, οἱ Πέρσες ἒκαναν κουμάντο, ἐκμεταλλευόμενοι τὴν διχόνοια μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων.

Ποῖο λοιπόν ἦτο τὸ πρόβλημα;
Ἡ διχόνοια.
Γενικῶς καὶ ἀορίστως;
Ὃχι. Ἡ διχόνοια μεταξύ τῶν Ἑλλήνων. Συγκεκριμένα τῶν Ἑλλήνων.
Ἑπομένως ἡ βασική μέριμνα τοῦ Ἰσοκράτους ἧταν ὁ πανελληνισμός. Πρέπει νὰ σταματήσουν οἱ πόλεμοι μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ ἐπιχειρηματολογεῖ γιαὐτό στὸ “περί εἰρήνης”.

Εἶναι φανατικῶς Ἀθηναῖος. Τὰς λατρεύει τὰς Ἀθήνας. Ὃμως εἶναι καὶ πραγματιστής. Γνωρίζει ὃτι Ἀθηναΐκή ἡγεμονία διὰ τῶν ὃπλων δὲν θὰ ἐπιτευχθεῖ ποτέ. Προετοιμάζει λοιπὸν γὶα τὴν ἀγαπημένη του πόλιν ἓναν ἂλλον ρόλον. Αὐτόν τὴς πνευματικῆς ἡγεμονίας.

Προετοιμάζει μὶα μηχανή, μία Ἑλληνική Αὐτοκρατορία με σῶμα τὸ πανελλήνιον, πυγμή Μακεδονική καὶ μυαλό Ἀθηναϊκό. Οὑσιαστικῶς δηλαδή πάλι στὴν Ἀθηναΐκή ἡγεμονίαν ἀποσκοπεῖ γιαὐτό καὶ οὐδέποτε βὰλλει ἐναντίων τῶν ἰσχυόντων νόμων περί Ἀθηναΐκής πολιτογραφήσεως. Εἶναι Ἀθηναίος πολίτης ἀπό πατέρα καὶ ἀπό μάνα, καὶ προετοιμάζει τὴν πνευματική ἡγεμονίαν τῶν Ἀθηνῶν, τοῦ δήμου δηλαδή τὸν ὁποῖον ἀπαρτίζουν ΜΟΝΟΝ οἱ ἐκ πατρός τὲ μητρός Ἀθηναίων γεγενημένοι.

Δηλαδή;
Δηλαδή πάει νὰ κερδίσει τόν πόλεμον μὲ ἂλλα ὃπλα, πνευματικά.
Γιὰ τὰς Ἁθήνας ῥὲ γαμῶ το.

Αὑτό εἶναι ἡ ἡμετέρα παιδεία. Ἡ Ἀθηναϊκή παιδεῖα.
Δηλαδή ποῖα παιδεία; Ἡ παιδεία τῶν σχολῶν τῶν Ἀθηνῶν.

Δηλαδή σὲ ἓνα πολύ μεγάλον βαθμόν ἡ παιδεία τοῦ ἰδίου τοῦ Ἱσοκράτους.

Ἐπομένως ποῖα θὰ εἶναι ἡ πρωτεύουσα τῆς Ἰσοκράτειας Πανελληνίου Αὐτοκρατορίας;
Αἱ Ἀθῆναι τῶν ἀμιγῶς Ἀθηναίων πολιτῶν.
Καὶ ποῖος θὰ εἶναι εἱς ἐκ τῶν πνευματικῶν αυτοκρατόρων τῆς αὐτοκρατορίας;
Ὁ Ἰσοκράτης. Ὁ ἀμιγῶς Ἀθηναῖος Ἰσοκράτης.

ΥΓ. Τὸ ζἠτημα ἐπομένως δὲν εἶναι φιλολογικόν. Μὴν ἐγκλωβιζόμεθα ἐν ταῖς λέξεσιν. Τὸ ζήτημα εἶναι ἂκρως φιλοσοφικόν. Αἰ λέξεις εἶναι ἀπλῶς ἐργαλεῖον τοῦ κατ’ ἐπάγγελμαν ὑπερβολικοῦ ῥήτορος. Τὴν ὑπερβολήν ὁ Ἰσοκράτης τὴν παίζει στὰ δάκτυλα κατά τρόπον μοναδικόν εἰς τὴν παγκόσμιον ἰστορίαν. Τὸ ζητούμενον εἶναι ὁ ἲδιος ὁ Ἱσοκράτης καὶ αἰ ἀντιλήψεις του ποὺ πηγάζουν ἀπό τὰ βιώματὰ του.
__________________________________________
* Τι έγινε ρε παιδία; Όλοι οἱ άρχαίοι ζούσαν πάνω από 70-90 και μάλιστα χωρίς τὰ σημερινά φάρμακα καὶ ιατρούς. Για να κάνουμε έναν κατάλογο σιγά-σιγά με τις ηλικίες θανάτου των αρχαίων, γιατί κάποιος μας δουλεύει σε αυτόν τον “σύγχρονο” κόσμο. Ο δε Αγησίλαος ήταν και Λάκων, δηλαδή καταπονημένος, χιλιοτραυματισμένος και με Σπαρτιάτικη διατροφή. Έζησε όμως 85 χρόνια.

Advertisements
σχόλια
  1. Ὁ/ἡ Colaphus γράφει:

    Ενδιαφέρουσα οπτική γωνία (όχι για το τι εννοούσε ο Ισοκράτης, αυτό όποιος ξέρει Ελληνικά και έχει διαβάσει Ελληνική γραμματεία δεν είναι ανάγκη να το μάθει από το διαδίκτυο, χωρίς να εννοώ προσβολή προς εσένα) ως προς τον στόχο του.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Αγαπητέ, το θέμα κρύβει την πραγματική υπόστασι του επεκτατισμού, ἂλλως ιμπεριαλισμού. Ο επεκτατισμός έχει ενοχοποιηθεί από κάποιες πολιτικές δυνάμεις, λ.χ. τις κομμουνιστικές ως κάτι κακό. Όμως ο επεκτατισμός είναι μέρος της ζωής και της πραγματικότητος. Κάθε τι που κάνουμε ή λέμε εμπεριέχει και τον επεκτατισμό.

      Κάθε ον πάνω στην γη είναι επεκτατικό. Ακόμη και ένα λουλούδι προσπαθεί να επεκταθεί όσο μπορεί περισσότερο. Ένα κουκούτσι είναι ιμπεριαλιστικό εργαλείο. Ακόμη και σε έναν διάλογο που κάνουμε, ουσιαστικά προωθούμε τις απόψεις μας. Ερωτοτροπούμε για να επεκταθούμε δια του πολλαπλασιασμού. Το κάθε σπέρμα είναι ιμπεριαλιστικό.
      Συνεπώς και μια ρητορική σχολή αποσκοπεί στον επεκτατισμό της επιρροής της.

      Ακόμη όμως και οι επαγγελματίες κόκκινοι αντιιμπεριαλιστές ουσιαστικά προσπαθούν να επεκτείνουν την επιρροή τους. Κανένας δεν είναι αντιιμπεριαλιστής για την πάρτη του, διαφορετικά θα γινόταν μοναχός ή θα δημιουργούσε μια κλειστή κοινότητα που θα ζούσε σύμφωνα με τις πεποιθήσεις της. Επιχειρηματολογούν όμως οι αντιιμπεριαλιστές ακριβώς διότι είναι και οι ίδιοι ιμπεριαλιστές αλλά σε αντίθετη πορεία.

      Οι πλεόν αντιιμπεριαλιστές της ιστορίας ήταν οι Σπαρτιάτες οι οποίοι ουσιαστικώς προετοιμαζόντουσαν για πόλεμο αλλά δεν ήθελαν τον πόλεμο. Και δεν τον ήθελαν γιατί γνώριζαν την κατάληξιν του. Διότι γνώριζαν ότι δεν μπορούν να διακονήσουν τον αντιιμπεριαλισμό και τον Λακωνικό τρόπο ζωής των.
      Οι Λακεδαιμόνιοι κατά την άποψιν μου γνώριζαν ότι εάν έβγαιναν από το καβούκι τους θα είχαν πρόβλημα, γιαυτό και οι μάχες που έδωσαν ήταν μετρημένες. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος τους ανάγκασε να αναλάβουν έναν ρόλο που δεν τους ταίριαζε γιαυτό και η νίκη των τούς οδήγησε στην αυτοκαταστροφή των.
      Οι πιο τραγικοί ήρωες του αρχαιοτέρου Ελληνισμού ήταν οι Σπαρτιάτες, οι οποίοι γνώριζαν πως ο πολιτισμός τους ήταν κόντρα στην φύση, κατόρθωσαν όμως μέσα σε αυτό το κλίμα να επεκταθούν και αυτοί, εάν αναλογιστούμε το φιλολακωνικό πνεύμα πολλών Αθηναίων ή αν αναλογιστούμε ότι ακόμη και τα ιερότερα μνημεία (ορά Παρθενών) των Αθηνών είναι Δωρικού και όχι Ιωνικού ρυθμού.

      Ο Ισοκράτης λοιπόν ήταν και αυτός άνθρωπος που ήθελε να επεκτείνει τις απόψεις του. Όπλον του ήταν ο λόγος ο οποίος αποτελείται από γλωσσικά διανύσματα. Γνώριζε το εύρος κάθε λέξεως και μέχρι που μπορεί να την τραβήξει ώστε δια υπερβολής της γλώττης να οδηγεί την σκέψη όπου ο ίδιος ήθελε.
      Πρέπει όμως να δούμε το τι ήθελε και το ποίος ήταν αυτός ο μέγας ρήτωρ αλλά και ποίοι ήταν οι αντίπαλοι του. Ήταν ο άγιος Ισοκράτης που ήθελε μονοιασμένο όλον τον κόσμο ή μήπως ήταν ένας κλασικός Έλλην, που είχε συγκεκριμένα πάθη, απόψεις, προτεραιότητες, εργαλεία;

      Γιαυτό και στο άλλο άρθρο αναφέρω ότι δεν είμαστε Εβραίοι. Δεν θα μελετήσουμε τον Ισοκράτη ως ευαγγελιστή της Ελληνικής Αγίας Γραφής αλλά ως Έλληνα και θα τον περάσουμε από κόσκινο μέχρι να καταλάβουμε το τι εννοούσε. Το κυριότερο λοιπόν είναι ότι ο εθνικιστής Αθηναίος Ισοκράτης ουδέποτε αμφισβήτησε την Αθηναίων πολιτεία, δεν τα έβαλε με τους νόμους του κράτους, δεν αμφισβήτησε ότι Αθηναίος είναι μόνον ο Αθηναίος και ότι Αθηναίος γεννιόταν κάποιος και δεν γινόταν. Αυτά όλα ο Ισοκράτης τα άφησε απείραχτα και όταν ομιλούσε περί ημετέρας παιδείας, εννοούσε την Αθηναϊκή.
      Κι όλο αυτό τι το έκανε; Το επεξέτεινε και σε άλλες Ελληνικές πόλεις. Αθηναϊκό πνευματικό επεκτατισμό επιχείρησε – και τον κατόρθωσε – ακριβώς γιατί είχε πλέον πεισθεί ότι αι Αθήναι δεν θα μπορούσαν να ηγεμονεύσουν στρατιωτικά στην Ελλάδα (δεν το κατάφεραν επί Περικλέους θα το κατάφερναν αργότερα;) παρά μονάχα πνευματικά.

      Πώς ξέρουμε ότι το κατόρθωσε; Μα μερικά χρόνια αργότερα, αι Αθήναι, εν αντιθέσει με τας Θήβας, γλίτωσαν την ισοπέδωσιν από τον Μέγα Αλέξανδρο, ακριβώς γιατί ο Ελληνικός κόσμος είχε πεισθεί πως πνευματική πρωτεύουσα του Ελληνικού κόσμου ήταν αι Αθήναι. Δηλαδή το έργο του Ισοκράτους καρποφόρησε. Το ίδιο συνέβη και αργότερα επί Ρωμαιοκρατίας, όταν γλίτωσε η πόλις την τελευταία στιγμή και γενικότερα πέρασαν πολλοί αιώνες μέχρι να αλλάξουν τα πράγματα. Ακόμη και όταν ο πνευματικός κόσμος πήγε στην Αλεξάνδρεια και την Πέργαμο, πάλι αι Αθήναι ήταν το σημείον αναφοράς. Συνεπώς ο Ισοκράτης έβαλε το λιθαράκι του για να συμβεί αυτό.

      Εάν το πάμε ακόμη μακρύτερα, ο Ισοκράτης πρώτος είδε το οριστικό τέλος των πόλεων κρατών και την αναγκαιότητα ενιαίας αυτοκρατορίας-βασιλείου. Προσπάθησε δηλαδή να σώσει ότι μπορούσε από την παλαιά πόλη και αυτό δεν ήταν το στρατιωτικό της φρόνημα – το οποίο αποδεδειγμένα απέτυχε τόσο το Αθηναϊκό όσο και το Σπαρτιάτικο, καθώς μάταιος είναι και πρόσκαιρος η οποιαδήποτε στρατιωτική υπεροχή – αλλά η πνευματική της υπεροχή. Όπως το Ιωνικό αλλά και το δωρικό σπέρμα καρποφόρησαν μέσα στην πόλιν των Αθηνών, έτσι και ο Ισοκράτης έσπειρε το Αθηναϊκό σπέρμα στην υπό διαμόρφωσιν Ελληνική αυτοκρατορία, διότι ο επεκτατισμός δεν είναι κατάληψις ούτε άλωσις. Ο επεκτατισμός έχει να κάνει με την σπορά και είναι ουσιαστικώς δούρειος ίππος της πολιτισμικής αλώσεως.

      Ο Ισοκράτης δηλαδή δημιουργεί μια αριστοκρατία στο νέο πανελλήνιο κράτος, η οποία αριστοκρατία είναι πνευματική και αμιγώς Αθηναϊκή στο γένος. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που κάποιοι παρερμηνεύουν σκοπίμως τον Ισοκράτη, καθώς το σπέρμα είναι αυτό που μετράει, το σπέρμα είναι αυτό που γεννάει. Χρησιμοποιούν δηλαδή τον Ισοκράτη ως δούρειο ίππο και επειδή είναι πανίβλακες και δεν μπορούν να σκεφτούν κάτι μόνοι τους, βάζουν τον Ισοκράτη να διακηρύττει υπέρ της παγκοσμιοποιήσεως ενώ ο Ισοκράτης έκανε το ακριβώς αντίθετο, συγκράτησε ό,τι αμιγώς Αθηναϊκό μπορούσε να συγκρατήσει στην νέα πανελλήνια εποχή που ερχόταν.

      Το πνεύμα λοιπόν του Ισοκράτους δεν είναι η τοποθέτηση ενός εσωτερικού δουρείου ίππου για την καταστροφή του εαυτού σου, της πόλεως σου, του κράτους σου, αλλά η σπορά δουρείου ίππου στο νέο για να αλώσεις το νέο και όχι να αλωθείς από αυτό.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...