Η πιο δημοκρατική φωνή της Ελλάδος

Posted: 4 Μαΐου, 2012 in Πολιτική
Ἐτικέττες:, ,

Τον είπαν γραφικό, τον είπαν τρελό. Κάποιοι μάλιστα, μεγάλοι, τρανοί και σπουδαίοι που διετέλεσαν και σε υπουργικούς θώκους, διαχειριζόντες* δημόσιο χρήμα λίαν ανεπιτυχώς, προσεπάθησαν να τον γελοιοποιήσουν κερνώντας τον πίτσες ἐν κάμερα (και όχι ‘ον κάμερα’).

Όμως εμείς πιστεύουμε ότι ο Βασίλειος Λεβέντης είναι αν μη τι άλλο, ένας άνθρωπος με γνήσια πατριωτικά και δημοκρατικά αισθήματα.
Είναι ένας άνθρωπος έξυπνος, με μαθηματικό μυαλό συνδυαζόμενο από γνώσεις στατικής, μηχανικός γαρ, αριστούχος του πολυτεχνείου στα χρόνια που για να μπεις στο ΕΜΠ έπρεπε να ματώσεις (ναι, κάποτε δεν ήταν ‘μπάτε σκύλοι αλέστε’ τα Ελληνικά πανεπιστήμια) και φυσικά όπως όλες οι διάνοιες έχει κάποια επικοινωνιακά προβλήματα.
Έχει ανεπτυγμένο το περί δικαίου αίσθημα και δεν είναι παραρολόγος ούτε μπουρδολόγος.

Ως εκ τούτων, για να έχομεν ήσυχον την ημετέραν συνείδησιν, διότι είναι βέβαιον ότι σε μερικά χρόνια (ευχόμαστε πάρα πολλά, να ζήσει σαν τα ψηλά βουνά ο άνθρωπος), κάποιοι υποκριτές δημοσιοκάφροι θα πλέκουν το εγκώμιον του ηθικού πολιτικού ανδρός που όμως δεν κατάφερε να εισέλθει εις το Ελληνικόν κοινοβούλιον… .
Εμείς δεν περιμένουμε μέχρι τότε. Ζητούμε σήμερα να μην αδικηθεί ένας αγνός πατριώτης από την συμπλεγματώδη εξυπνακοσύνη του δήθεν μοντερνισμού και απαξιωτισμού της νεοελληνικής δηθενιάς.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ ανοικτώς, σε όποιον Έλληνα έχει αηδιάσει από το πολιτικό σύστημα και σκέφτεται να πετάξει την ψήφο του, να μην το πράξει, αλλά να τιμήσει αυτόν τον δίκαιο και τίμιο άνθρωπο, για να μπορέσει να μπει στην βουλή και να εκφράσει τις πολιτικές του θέσεις.

Κάθε ψήφος στον Β.Λεβέντη είναι προτιμότερη από ψήφο στους προδοτικούς δήθεν Οικολόγους Πρασίνους, από ψήφο στους Κυνηγούς, τους Ψαράδες και τους Καρβουνιάρηδες κοκ.
Η συντακτική ομάς του ιστολογίου, ο εξής ένας, εγώ 🙂 , ζητούμε από τους Έλληνες ψηφοφόρους να μην πετάξουν την ψήφο τους και να βάλουν τον Βασίλειο Λεβέντη της Ενώσεως Κεντρώων στην Βουλή των Ελλήνων.

Θέλεις να ρίξεις άκυρο; Ψήφησε Λεβέντη, είναι προτιμότερο.
Θέλεις να ρίξεις λευκό; Καλύτερα Λεβέντη.
Σκέφτεσαι να ψηφίσεις τους επαγγελματίες οικολόγους; ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ. Υπάρχει ο Λεβέντης. …

Στο επίκεντρο της προσοχής θα βρισκόμαστε μέχρι την Κυριακή το βράδυ.
Μετά θα επιστρέψουμε  στα σκατά. Μην το ξεχνάμε αυτό. Αξίζουμε μέχρι την Κυριακή. 

Δείτε την συνέντευξη του στην ΕΡΤ προτού πετάξετε την ψήφο σας.


Άλλες ομιλίες:

Διαδώστε το…πριν τις εκλογές.
____________
* Μάλλον αυτό είναι  το σωστό, δεν παίρνω όρκο, δεν το έψαξα. Ήμουν έτοιμος να γράψω διαχειριζόμενοι αλλά μάλλον αυτό είναι παθητικής διαθέσεως. Δεν μπορεί ο διαχειριστής (ενεργητικό) να γίνεται ως μετοχή παθητικός. Αυτά κάνει η γλωσσική απλοποίησις, χάσαμε την αίσθησιν των μετοχών. 

Advertisements
σχόλια
  1. Ὁ/ἡ Μπε γράφει:

    Άμα προσέξεις λίγο την σύνταξή σου, θα δεις ότι δεν χρειάζεται μετοχή. Τα αποθετικά ρήματα, πάντως, μοιάζουν να βρίσκονται στην παθητική αλλά δεν είναι (δεν είναι καινούριο φρούτο αυτά, τα έχουμε από παλιά).
    Μην βάζεις επαύξηση στο “προσεπάθησαν” γιατί αυτό σημαίνει “τρέφουν μεγάλη αγάπη” (είναι της ελληνιστικής).

    Μου’ λειψες, βρε!
    Καλά είσαι;

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Παρομοίως, μου έλειψαν οι συζητήσεις μας.
      Μια χαρά είμαι και μισή τρομάρα (έτσι, για να βγαίνει θετικό το ισοζύγιο). 🙂

      Ως προς τα αποθετικά, δεν τα γνώριζα ή δεν τα θυμόμουν (μάλλον το πρώτο).
      Το θέμα πάντως είναι ότι εάν κάποιος θέλει να χρησιμοποιήση μετοχή, πρέπει να μπορεί και να το κάνει. Ο πλάγιος λόγος δεν απαγορεύεται. Εάν λοιπόν πούμε:
      “διαχειριζόμενοι δημόσιο χρήμα λίαν ανεπιτυχώς”, τότε το δημόσιο χρήμα τι παθαίνει;
      Δεν είναι και αυτό διαχειριζόμενο (παθ) από τον διαχειριστή;

      Μήπως έχουμε να κάνουμε με μια τρύπα που έμεινε ανοιχτή από την κατάργηση της μέσης φωνής και την οποία καλύπτουμε με γραμματικές αλχημείες;

      Στο ομόριζο “εγχειρίζω” υπάρχει διάκριση και ο εγχειριζόμενος είναι αυτός που παθαίνει την εγχείρηση.
      Στο “διαχειρίζομαι” υπάρχει ένα θέμα. Γενικότερα με την χρήση των προθέσεων υπάρχει πρόβλημα. Στην αρχαία το “χειρίζω” είναι το “χειρουργώ” και η “εγχείρηση” είναι η “διοίκηση”.

      Γιατί τώρα θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το “δια” στην νεοελληνική, είναι μάλλον ζήτημα υπερβολικής λογιοπαθείας. Μην ξεχνάμε ότι αυτές οι λέξεις δημιουργήθηκαν και δεν είναι αποτέλεσμα της λεγομένης γλωσσικής εξελίξεως αλλά επιβλήθηκαν από τους “σοφούς”.
      Το “δια” πάντως το έχουμε ξεσκίσει και το έχουμε απομακρύνει από το “δύο” (λχ. διακόπτω: κόβω στα δύο) για να το κάνουμε πιο επιστημονικοφανές και πιο μεταφυσικό.

      Δεν είμαι φιλόλογος, το ξέρεις αυτό, την βλέπω την γλώσσα μέσα από το πρίσμα της διακρίσεως των λέξεων, σε αυτό που ονομάζω “γλωσσικό διανυσματικό χώρο”, όπου η κάθε κλίση, πτώση, φωνή, χρόνος κλπ έχει σαφείς και ξεκάθαρες “συντεταγμένες”.

  2. Ὁ/ἡ Μπε γράφει:

    Πολύ ωραία θέματα άνοιξες.
    Λοιπόν.

    Κατ’ αρχήν, είναι καλό να μιλάμε με βάση τη σύνταξη και όχι να επιλέγουμε άκριτα τι μέρη του λόγου θα χρησιμοποιήσουμε. Πρώτα, λοιπόν, κοιτάμε τι θέλουμε να πούμε, μετά βλέπουμε πώς μπορούμε να το πούμε με σαφήνεια (και λακωνικότητα) και έτσι χτίζουμε την πρότασή μας (και αποφασίζουμε αν χρειαζόμαστε μετοχές κτλ). Τα αποθετικά είναι μεγάλο θέμα αλλά απ’ ότι βλέπω υπάρχουν πηγές στο ίντερνετ για την χρήση τους και τις μετοχές τους, άμα ενδιαφέρεσαι.

    Πάντως, η γλώσσα μας είναι πολύ πλούσια και έτσι, όπως εμείς διαχειριζόμαστε το χρήμα, κι εκείνο μπορεί να σπαταληθεί, να διασπαθιστεί, να επενδυθεί κτλ, ανάλογα με το νόημα που θες να δώσεις. Γι αυτό το λόγο, δεν χρειαζόμαστε τα αποθετικά στην παθητική φωνή. Δεν υπάρχουν αδιέξοδα στην νεοελληνική, χεχε.

    Έτσι για την ιστορία, το ρήμα υπήρχε και στην ελληνιστική, αλλά σήμαινε “εκτελώ, σκοτώνω”. Πάλι αποθετικό. Δεν είναι καινούριο φρούτο, δηλαδή.

    Το εγχειρίζω δεν είναι αποθετικό και έχει και τις δύο μορφές (εγχειρίζω και εγχειρίζομαι). Διαχειρίζω, όμως, δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει και απεχθάνω (ή μετοχή απεχθανόμενος), κτλ.

    Οι έννοιες έχουμε πει πώς αλλάζουν. Άμα έλεγες το ’70 “άσφαλτος” εννοούσες “αλάνθαστος”, αλλά σήμερα την κράζουμε την Δημητρίου που είπε “ουδείς άσφαλτος” (και καλά κάνουμε, γιατί η λέξη άσφαλτος έχει παγιωθεί σε άλλη έννοια).

    Το δια και το δύο δεν είναι το ίδιο. Το δύο είναι αριθμητικό, ενώ η πρόθεση δια δείχνει κατεύθυνση, μέσα από (προς διάφορες κατευθύνσεις, σαν το αγγλικό through, φαντάσου) ή προς όλες τις κατευθύνσεις, επίσης δείχνει μοιρασιά, είναι επιτακτικό και πολλά άλλα. Όλες αυτές οι λέξεις (διαίρεση, διατρέχω) δεν έχουν σχέση με το δύο αλλά με το δια. Άρα διακόπτω δεν σημαίνει κόβω στα δύο.

    Ως προς το τελευταίο, είναι ενδιαφέρων ο τρόπος που βλέπεις την γλώσσα αλλά, δυστυχώς, η γλώσσα είναι πολύ ρευστή για να έχει σταθερές και σαφείς συντεταγμένες. Και λέω δυστυχώς, γιατί θα μου άρεσε πολύ να μπορούσαμε να αναπτύξουμε το απόλυτο λογισμικό μετάφρασης (και δεν εννοώ σύστραν και παρόμοιες… αηδίες, εννοώ να γράφεις μια πρόταση και να στην βγάζει με το ίδιο νόημα σε μια άλλη γλώσσα).

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Το δια προκύπτει από το δύο. Δεν σημαίνει δύο αλλά δηλώνει …πῶς να το πω…το μεσοδιάστημα μεταξύ δύο διακριτών καταστάσεων, θέσεων.
      Διαβαίνω θα πει περνάω απέναντι, εξ ου και διάβασις.
      Διαβάλλω: βάλλω στην απέναντι μεριά.
      διάγω: οδηγώ απέναντι
      διαρθρόω-ῶ: χωρίζω με αρθρώσεις.
      κλπ (λεξικό της Αρχαίας:Ελληνικά γράμματα)

      Κατά την άποψη μου κάθε λέξη, ιδίως σύνθετη, έχει δύο χρήσεις.
      Η μία είναι η απολύτως ακριβής και ετυμολογικώς διαφανής.
      Η άλλη είναι αυτή που προκύπτει από την δυναμική της λέξεως, την δυνατότητα δηλαδή που έχει μία λέξη να σπάσει τα όρια της και να μεταναστεύσει μέσα από παρομοιώσεις, μεταφορές κλπ.

      Η λέξη λ.χ. άσφαλτος είναι αυτό ακριβώς που λέει: α-σφάλλω η οποία έγινε άσφαλτος δρόμος και τελικά έμεινε σκέτο άσφαλτος.
      Η πρώτη χρήση μιας λέξεως είναι διαχρονική, η δε δευτέρα ακολουθεί το ρεύμα της εποχής.
      Αν όμως αύριο καταργήσουμε τους δρόμους γιατί θα έχουμε ιπτάμενα οχήματα, τότε ο ‘άσφαλτος’ θα επανέλθει στην πραγματική του θέση, στην θέση εκκινήσεως-βάσεως.

      Και το ‘σφάλλω’ όμως έχει άλλη αρχική έννοια, αυτήν του κάνω κάτι να πέσει, καταρρίπτω, κλονίζω αλλά επικράτησε η σημερινή του έννοια δεν ξέρω πως. Ίσως το να πέσεις κάτω να ήταν ταυτόσημο με το σφάλμα κάποτε. Το σφάλμα δηλαδή δεν είναι το λάθος, έχει να κάνει με την πτώση, την ανατροπή που μεταφορικώς είναι λάθος.

      Ένα ακόμη παράδειγμα το οποίο το προόριζα για άρθρο. Η λέξεις “είδος” και οίδα παράγουν την ιδέα, παράγουν και την ιδεολογία, την ιστορία κλπ.
      Μετά από ένα τεράστιο ταξίδι μέσα στην θάλασσα των εννοιών, η πιτσιρικαρία χωρίς ουσιαστικά να το γνωρίζει, επανέφερε την βασική λέξη στο λεξιλόγιο της.
      Λέμε σήμερα: “πως την είδες;” στην αργκό, αλλά ουσιαστικά δεν είναι αργκό, είναι επιστροφή στις ρίζες.

      Θέλω λοιπόν να πω, ότι είτε το θέλουμε είτε όχι, ο πυρήνας μιας λέξεως, είναι αθάνατος. Πάντα οι λέξεις θα προσπαθούν να φεύγουν από την εξωτερική στιβάδα του γλωσσικού-ατόμου (σε μεταφέρω στην δομή των στοιχείων) αλλά και πάντα θα έλκονται από τον πυρήνα. Υπάρχουν λέξεις περισσότερο γλωσσοχημικά αδρανείς και άλλες που είναι πιο αντιδραστικές. Ο πυρήνας όμως πάντα θα υπάρχει και θα ασκεί μια γοητευτική έλξη στα παράγωγα του και στους χρήστες αυτών.

      Γιαυτό λοιπόν η Ελληνική γλώσσα είναι υπέροχη, διότι δεν είναι απλώς μια γλώσσα, είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ένα σύμπαν γλωσσικών ριζών, γραμματικών μορφών και δυνάμεων. Εμπεριέχει την τέλεια δόση σφάλματος, όπως αν θυμάσαι κάποια πλαστικά πάζλ που είχαμε μικροί, που ήταν 16 θέσεων αλλά είχαν 15 συρόμενα τετράγωνα για να μπορούν να μετακινηθούν. Αυτή η ατέλεια στην τέλεια Ελληνική γλώσσα είναι αυτή που της δίνει την δυνατότητα να μετασχηματίζεται.

      • Ὁ/ἡ Μπε γράφει:

        Χεχε, ο παλιός καλός Στράβων!
        Έχω αρχίσει να συνηθίζω στις θεωρίες σου (μου αρέσει ο τρόπος που τις διατυπώνεις, εννοώ).

        Δεν είμαι σίγουρος για την συγγένεια της ιδέας με το είδος (πόσο μάλλον το οίδα), ελπίζω να το έχεις διασταυρώσει γιατί θα σε βαρέσω. 🙂

        Εγώ, πάντως, βλέπω τις γλώσσες σας κομήτες που κουβαλούν μαζί τους υλικό από την αρχή της δημιουργίας τους και καθ’ οδόν μαζεύουν κι άλλο πράμα, αλλάζοντας έτσι σχήμα, μορφή και σύσταση αλλά παραμένοντας το ίδιο σώμα.

        Με την τελευταία πρότασή σου συμφωνώ σαν νόημα, βοηθάει κι αυτό στον μετασχηματισμό, αν και δεν θα έλεγα ότι πρόκειται για ατέλεια και θα προσέθετα ότι αυτό το χαρακτηριστικό δεν το έχει μόνο η ελληνική αλλά και όλες οι υπόλοιπες 6000 γλώσσες του πλανήτη μας.

        ΥΓ Για σκέψου: πότε λέμε ότι μία γλώσσα είναι τέλεια; (προσοχή, είναι ερώτηση παγίδα)

        • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

          Είναι ατέλεια γιατί το τέλος έχει να κάνει με την εκπλήρωση, με την περάτωση ή θα λέγαμε ακόμη και με την θέωση (αν το τραβήξουμε και στην θεολογία).
          Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχει αυτή η ατέλεια για να μπορεί να υπάρχει διαδρομή προς την τελειότητα, το τέλος, την τελείωση.

          Αν θέλεις την τρελή μου άποψη, η Ελληνική γλώσσα είναι γεωμετρική. Ευκλείδειος γλώσσα (εγώ λέω ότι το έργο του Ευκλείδη υπήρχε ήδη μέσα στην γλώσσα). Θα τελειωθεί όταν η παραβολική ή η υπερβολική ή άλλη γεωμετρία μπορέσει να γίνει αντιληπτή από τον μέσο νου, διότι προθέσεις όπως παρά, υπέρ, επί κλπ θα αλλάξουν τότε υπόσταση.
          Αυτό όμως δε θα γίνει ποτέ από το υπάρχον ανθρώπινο είδος. Μπορεί να γίνει από άλλα όντα αλλά όχι από άνθρωπο. Και σίγουρα όχι στην γη.

          Αν πάντως ο κομήτης εισέλθει στην ατμόσφαιρα, τα πολλά και τα παραπανίσια θα καούν. Ελπίζω να μην τον δούμε ποτέ γυμνό από κοντά γιατί τότε θα έρθει όντως το τέλος.

          Τι να σου πω. Το έψαξα αλλά εάν έχεις καλύτερες πηγές, διασταύρωσε το.
          Ο αόριστος του ὁράω, ὁρῶ είναι το εἶδον, [ακόμη ζωντανό στα ποντιακά, ὁρϊάζω (το ‘ι’ ημίφωνο): βλέπω, προσέχω, μάλλον από το ιωνικόν ὁρέω.]
          Από εκεί προκύπτει και το είδος: η μορφή.

          Είναι ορισμένες λέξεις που είναι φορείς φιλοσοφίας, δεν είναι απλές λέξεις.
          Για εμένα υπάρχουν μερικές τέτοιες που άλλαξαν την ιστορία του κόσμου. Ανάλυση προσεχώς γιατί …θα καούμε τώρα.

  3. Ὁ/ἡ Μπε γράφει:

    Πάντως το διαχειρίζοντες είναι λάθος, γιατί είναι του “διαχειρίζω” και άρα δεν υπάρχει. Αλλά και να υπήρχε, θα ήθελες μετοχή από παρελθοντικό χρόνο, άρα όχι σε -οντες.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...