Γερμανικές αποζημιώσεις και πολιτικό σύστημα

Posted: 20 Νοεμβρίου, 2011 in Πατριωτισμός, Πολιτική, Σκέψεις
Ἐτικέττες:, , , , , ,

Αναρωτήθηκε κανείς γιατί οι όποιες διαμαρτυρίες για την εκδίκασιν της υποθέσεως των αποζημιώσεων του Διστόμου από Ιταλικά δικαστήρια, ήταν από χλιαρές έως ανύπαρκτες;

Γιατί αλήθεια δεν είδαμε τους γνωστούς, λαλιστάτους κατά τα άλλα κυρίους και κυρίες, να ωρύονται  για απώλεια εθνικής κυριαρχίας, αφού μια δική μας υπόθεσι εκδικάστηκε σε ξένα δικαστήρια;

Μήπως πρέπει να γίνουμε λίγο πιο καχύποπτοι με όσα ακούμε;

Ας ξεκινήσουμε από απλές σκέψεις. Ό,τι ακούγεται μέσα σε μια δικαστική αίθουσα είναι τεκμήριο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε άλλες υποθέσεις.

Παράδειγμα: Σύμφωνα με τον Μεγάλο Νεοκλή Σαρρή, αιωνία του η μνήμη,  το Οθωμανικό σύστημα απαγόρευε το χτίσιμο χριστιανικών ναών και το επέτρεπε ΜΟΝΟΝ εκεί που αποδεδειγμένα υπήρχε παλαιότερος ναός.

Τι έκαναν λοιπόν οι χριστιανοί; Έστηναν έναν δήθεν καυγά και πήγαιναν στα δικαστήρια, στα οποία έλεγαν: «μαλώσαμε εκεί όπου υπήρχε κάποτε η εκκλησία τάδε» Έπαιρναν μετά τα πρακτικά της δίκης και τα χρησιμοποιούσαν ως αποδεικτικόν στοιχείον για να λάβουν άδεια ανεγέρσεως της εκκλησίας. (Δείτε το ακόλουθο βίντεο στο  29′ περίπου, αν και προτείνω να το δείτε όλον)

Αρχίζουμε λοιπόν να υποψιαζόμαστε το γιατί η υπόθεσις του Διστόμου εκδικάσθη στην Ιταλία;

Κανένας λοιπόν δεν επιθυμεί πραγματικά να ανακινήσει ζήτημα αποζημιώσεων για τον εξής πολύ απλό λόγο:

Δολοφονίες, σφαγές, λεηλασίες δεν έκαναν μόνον οι Γερμανοί. Και μέσα σε μία δικαστική αίθουσα, και εντός μακροχρονίου δικαστικής διαδικασίας, θα κλιθούνε μάρτυρες, θα ακουστούν απόψεις, θα ανακινηθούν θέματα ταμπού, ίσως μάλιστα να κινδυνέψει και η εθνική μας υπόστασις. Δεν είναι απαραιτήτως υπέρ των συμφερόντων της Ελλάδος μία τέτοια διαδικασία.

Ολόκληρο το Ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι μια συνωμοσία. Ο ένας καλύπτει τον άλλον. Οι κομμουνιστές με τα τσεκούρια καλύπτουν τους δοσιλόγους και γερμανοτσολιάδες, η μία ομάς δοσιλόγων – γιατί δεν είχαμε ΜΟΝΟΝ Γερμανική κατοχή, είχαμε και Βουλγαρική και Ιταλική με τους αντίστοιχους δοσιλόγους, τριπλή κατοχή: τριών ειδών δοσίλογοι- καλύπτει την άλλη. Μόνον φαινομενικώς και στα θεατρικά επιχειρήματα είναι αντίπαλοι. Επί της ουσίας όμως υπάρχει ομερτά.

Αυτός, κατά την ταπεινή μου άποψιν, είναι ο βασικός λόγος που ουδείς ουσιαστικῶς κινεί το ζήτημα των αποζημιώσεων και περισσότερο κινούνται γύρω από το κατοχικό δάνειο παρά γύρω από τις αποζημιώσεις.

Οι φονιάδες ήταν περισσότεροι από όσους νομίζουμε και εάν αυτές οι υποθέσεις πάνε στα δικαστήρια, πολύ απλά θα καταρρεύσει όλο το σάπιο οικοδόμημα του Ελληνικού «πολιτικού» μαφιόζικου συστήματος. Διότι ο εμφύλιος και το ξεκαθάρισμα των Απελευθερωτικών Οργανώσεων, δεν ξεκίνησε το ’46 αλλά το ’43. Και ένας τέτοιος αφανής πόλεμος, δεν ξεκινάει απλώς επειδή έβρεξε και άλλαξε ο καιρός.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι εδώ και 70 χρόνια (τουλάχιστον, γιατί το πολιτικό σύστημα προϋπήρξε) ζούμε σε ένα μάτριξ, σε μία μαγική εικόνα.  Στην ουσία ΚΑΝΕΝΑΣ δεν θέλει να λύσει τον γόρδιο δεσμό, γιατί όλοι βγάζουν το ψωμί τους από τους τουρίστες του Γορδίου.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλη η πολιτική επιχειρηματολογία, βάσῃ της οποίου στήθηκε το πολιτικόν μας σύστημα, βασίζεται στην περίοδο της κατοχής, θαρρείς και δεν υπήρξε κάτι πριν από αυτήν. Φασισμός, δεξιά, αριστερά, δοσίλογοι κλπ….αυτά είναι τα συνθήματα εδώ και 60 χρόνια.

Γιατί;

Γιατί εκεί βρίσκεται κρυμμένη όλη η συνωμοσία. Στην ομερτά, την σιωπή των δήθεν αντιπάλων δυνάμεων. Θαρρείς και ο ενδοξότερος λαός της ανθρώπινης ιστορίας, εμείς δηλαδή οι Έλληνες, γεννηθήκαμε στους Παγκοσμίους Πολέμους (ο εξής ένας, ένας ήταν ο νεότερος Π.Π. όπως ένας ήταν και ο πελοποννησιακός, με ειρηνικές παύσεις (λ.χ. Νικίειος ειρήνη) ανά περιόδους. Δεν υπάρχουν δύο Π.Π.), θαρρείς και δεν υπήρξε ποτέ πολιτισμός και πολιτική στην Ιωνία, την Πόλι, τον Πόντο, την Πελοπόννησο, θαρρείς και η Ελλάδα υπάρχει και ορίζεται μόνον μετά τον Π.Π.

Εν ολίγοις (και όχι «εν πολλοίς» όπως σύσσωμος ο δημοσιοκαφρικός χώρος άρχισε να παπαγαλίζει) το θέμα των αποζημιώσεων δεν πρόκειται να λυθεί ΠΟΤΕ γιατί κανένας δεν θέλει να κόψει τον Γόρδιο δεσμό με το αμαρτωλό παρελθόν του.

Εάν λοιπόν δεν λύνεται το ζήτημα των αποζημιώσεων είναι γιατί αυτό είναι δική μας πολιτική απόφασις και όχι άρνησις των Γερμανών.  Εμείς έχουμε το βασικό πρόβλημα και ειλικρινά δεν γνωρίζω εάν θα είναι καλό ή κακό για εμάς να διεκδικήσουμε τις αποζημιώσεις. Δεν γνωρίζω καν εάν προδότες είναι όσοι αποκρύπτουν το ζήτημα ή όσοι το τονίζουν.

Το μόνον σίγουρο είναι ότι το θέμα είναι πολυδιάστατο, δεν είναι μόνον οικονομικό, είναι και εθνικό και πολιτικό και ηθικό και δεν είναι μόνον Ελληνικό. Διότι εδώ, στα χώματα αυτά που πατούμε, βρίσκεται η καρδιά του δυτικού αλλά και του ανατολικού συστήματος, με τα όσα αυτό ορίζει για τις ατομικές και εθνικές ιδιοκτησίες, τα βασιλικά διατάγματα, την φεουδαρχία (αφού όλη η Ευρώπη έχει φεουδαρχικό υπόβαθρο), τα χρυσόβουλα, τις εκκλησιαστικές περιουσίες, το σουλτανικό καθεστώς. Οι Γερμανικές αποζημιώσεις μπορούν να καταστρέψουν όλο το παγκόσμιο σύστημα. Δεν είναι απλές αποζημιώσεις. Είναι ο ίδιος ο Ρωμαϊκός πολιτισμός, δηλαδή όλος ο δυτικός (και όχι μόνον) κόσμος.

Advertisements
σχόλια
  1. Ὁ/ἡ iconology2009 γράφει:

    Ομολογώ πως δεν την ήξερα αυτή την άποψη! Μ’αρέσει ότι είναι εντελώς έξω από την συνηθισμένη επιχειρηματολογία αλλά παρόλα αυτά δεν θα συμφωνήσω. Και εξηγούμαι: Η νύξη ότι ενδεχομένως να θιγούν κάποιοι που εμπλέκονται σε παράλληλες ενέργειες παρόμοιου χαρακτήρα π.χ. οι κομουνιστές, δεν ευσταθεί γιατί μέχρι το 1974 δεν ήταν καν νόμιμοι και το κράτος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ήταν αναφανδόν αστικό και ούτε καν κατά ελάχιστη υποψία σοσιαλιστικό με την έννοια σοσιαλδημοκρατικό. Δεν μπορούσαν οι αριστεροί να φέρουν καμιά ένσταση και για τίποτε. Αλλά των αριστερών τη δράση δεν μπορούσαν να την επικαλεστούν βάσιμα ούτε οι Γερμανοί γιατί κάθε περ’ιπτωση που τίθεται θέμα αποζημίωσης εξετάζεται ατομικά και δεν γίνεται συλλήβδην θεώρηση του θέματος(είναι άλλο αν τυχόν υπάρξει μια διακρατική συμφωνία και κλείσει η υπόθεση πολιτικά: από όσο γνωρίζω αυτή άδηλη πολιτική συμφωνία είναι άτυπη και δεν έχει επικυρωθεί σε επίπεδο θεσμικό διακρατικό που να αναγνωρίζεται από το Διεθνές Δίκαιο). Ασφαλώς και υπάρχουν αντικρουόμενες γνώμες για κάθε υπόθεση που φτάνει σε δικαστήριο. Γι’αυτό εξάλλου φτάνει. Αλλά σε γενικές γραμμές τα εγκλήματα των Γερμανών είναι ευκολοδιάκριτα και τα στοιχεία τους-όχι μόνο μαρτυρίες αλλά και άλλης φύσης ντοκουμέντα όπως διαταγές και έγγραφες εντολές καθώς και διαχείριση της κατάστασης μετά τις εκτελέσεις π.χ. εντολές ταφής κλπ από την πλευρά της γερμανικής διοίκησης.

    Το πράγμα είναι προφανές: αφενός ο ηττημένος υπήρξε σκανδαλιστικά υπέρτερος μας(αυτή κι αν είναι η ομορφιά μας!)και αφετέρου υπήρξαν-ακριβώς λόγω του βαρύνοντος ονόματος του ηττημένου-πολιτικές συμφωνίες με την Γερμανία(μόνο την Δυτική και εδώ βρίσκεται ένα ακόμη κενό που πρέπει να ερευνηθεί, γιατί δημιουργήθηκε μια εκκρεμότητα εξ αφορμής ακριβώς του χωρισμού σε δύο Γερμανίες και ακριβώς γι’αυτό και το θέμα των αποζημιώσεων επανήλθε δριμύτερο μετά την επανένωση των δύο χωρών). Οι πολιτικές συμφωνίες αφορούσαν από την μια την διευκόλυνση με την μορφή μαζικής μετανάστευσης στην Δυτική Γερμανία και από την άλλη την θετική αντιμετώπιση από την πλευρά της Γερμανίας στο αίτημα της Ελλάδας για ένταξη στην ΕΟΚ παλιά και άτυπα και σιωπηλά και στην Ευρωζώνη.

    Ακριβώς τώρα που εκ των πραγμάτων οι γερμανοί αμφισβητούν αυτές τις πολιτικές συμφωνίες είναι λόγος και εμείς να τις αμφισβητήσουμε και εμείς. Σίγουρα δεν είναι κάτι εύκολο και θέλει κότσια. Ποια κυβέρνηση θα το τολμήσει; Πάντως αν τελικά βρεθούμε εκτός Ευρωζώνης είναι μια πολύ καλή αφορμή να καθαρίσουμε μια και καλή με αυτό το ζήτημα.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Υπάρχουν δύο τρόποι να βρεθούμε εκτός ευρωζώνης. Ο ένας είναι η απομάκρυνσις μας, είτε με δική μας απόφασι – κάτι εξαιρετικά απίθανο – είτε κατόπιν πιέσεων, και α άλλος είναι, ο πιθανότερος κατά την άποψι μου, η λύσις της ΟΝΕ.

      Ο κόσμος (λαός) έχει ένα κακό. Ξεχνάει εύκολα. Ξεχάσαμε δηλαδή ότι πριν την ΟΝΕ ουσιαστικώς ζηλεύαμε τις ΗΠΑ και οι οραματιστές ενός ενιαίου Ευρωπαϊκού νομίσματος ήταν πάρα πολλοί, ακόμη και στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα. Αυτό βέβαια είχε πολλές προεκτάσεις, γιατί τότε ήταν ακόμη ζωντανός ο κομμουνιστικός κίνδυνος και η προπαγάνδα του αμερικανίκου βιοτρόπου (λάιφ στάιλ) έδινε και έπαιρνε. Όλοι δηλαδή θέλαμε να γίνουμε πολίτες των Ευρωπαϊκών Ηνωμένων Πολιτειών και να έχουμε το δικό μας δολάριο. Εδώ όμως που έφτασαν τα πράγματα, θεωρώ πιθανότατη την διάλυσι της ευρωζώνης, καθώς αφενός αποδυναμώθηκε αυτή η λαϊκή επιθυμία για ενιαίο νόμισμα αφετέρου η ζώνη έχει γίνει τόσο στενή που σχεδόν μας πνίγει.

      Το ζήτημα είναι ότι εάν βρεθούμε εκτός ευρωζώνης είναι σχεδόν σίγουρο ότι πάλι από τους Γερμανούς θα πιαστούμε για το επόμενο βήμα μας. Επομένως θα δημιουργηθούν νέες δεσμεύσεις και πάλι δεν θα ζητήσουμε τις πολεμικές αποζημιώσεις. Ο μόνος τρόπος για να διεκδικήσουμε τις αποζημιώσεις αυτές είναι μια πιθανή συμμαχία με μεγάλη δύναμι η οποία θα είναι ανταγωνίστρια της Γερμανίας. Και αυτού του τύπου οι δυνάμεις είναι δύο. Η Ρωσία και η Κίνα.

      Εάν συμμαχήσουμε με τους Ρώσους θα μπούμε στο μάτι των Αμερικανών που θα ενεργοποιήσουν το Τούρκικο εργαλείο τους, εάν συμμαχήσουμε με τους Κινέζους μετά το παιχνίδι θα παιχτεί στην ενέργεια, δεδομένου ότι η Κινά δεν μπορεί να μας βοηθήσει ενεργειακώς αλλά ούτε και σε στρατιωτικό επίπεδο παρά μόνο σε οικονομικό και διπλωματικό. Γενικότερα πάντως θεωρώ εξαιρετικώς απίθανο το να διεκδικήσουμε τις αποζημιώσεις.

      Αυτά ισχύουν βεβαίως εάν πραγματικά θέλουμε τις αποζημιώσεις.
      Έγραψες: «κάθε περ’ιπτωση που τίθεται θέμα αποζημίωσης εξετάζεται ατομικά και δεν γίνεται συλλήβδην θεώρηση του θέματος»

      Ερωτώ: Και ποιος μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου κατά την διάρκειαν των δικαστικών διαδικασιών;
      Ένα τυχαίο παράδειγμα: Μέσα από την διαδικασία προκύπτει κατηγορία ότι ο χ ότι ενεργώντας ως δωσίλογος (να και ένας πιθανός λόγος που αμνηστεύτησαν οι δωσίλοι) σκότωσε τον ψ. Καλείται λοιπόν ο χ στην δίκη και καταθέτει ότι αναγκάστηκε να ζητήσει καταφύγιο στους Γερμανούς επειδή τον κυνηγούσε ομάδα κομμουνιστών και έπρεπε να σώσει την ζωή του. Κατονομάζει και μερικούς κομμουνιστές που σκότωσαν λ.χ τον αδερφό του.
      Το παραπάνω σενάριο είναι φανταστικό αλλά δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

      Τι θα κάνει το δικαστήριο σε αυτήν την υπόθεσι; Θα κλείσει τα μάτια του στις αναφορές περί κομμουνιστών δολοφόνων; Αλλά ακόμη και εάν το κάνει αυτό, ακόμη και εάν το δικαστήριο εθελοτυφλείσει και δει μόνον όσα αφορούν αποκλειστικώς τους Γερμανούς, γεγονός θα παραμείνει ότι κάποιες μαρτυρίες θα καταγραφούν στα πρακτικά. Και αυτά τα πρακτικά θα θεωρηθούν τεκμήρια για άλλες δίκες αλλά και ιστορικά ντοκουμέντα.

      Εκεί πιστεύω ότι βρίσκεται ο πυρήνας, πέρα από τις όποιες εξαρτήσεις από τους Γερμανούς, που δεν κινήθηκε τόσα χρόνια το ζήτημα. Διότι κατά την άποψι μου δεν υπήρχε μόνον εθνική αντίστασις. Υπήρχε και ένα γενικότερο ξεκαθάρισμα λογαριασμών από διάφορες ομάδες(εθνοτικές, ιδεολογικές, ταξικές, οικογενειακές κλπ) που βρήκαν ευκαιρία με την κατοχή, να διεκδικήσουν όσα ήθελαν ή πίστευαν, κάτι που η ειρήνη δεν το επέτρεπε.
      Και πῶς θα μπορούσε εξάλλου να γίνει διαφορετικά; Μία Ελλάς γεμάτη πρόσφυγες και που μόλις πριν από 18 χρόνια είχε βγει από έναν πόλεμο, είχε χάσει το μεγάλο της όνειρο, είχε διχαστεί πολιτικώς, είχε θρησκευτικά ζητήματα με την προπαγάνδα της Βουλγαρικής Εξαρχίας, είχε μόλις διώξει τους Βουλγάρους κομιτατζήδες κλπ κλπ. Ένας χαμός δηλαδή. Και η λέξις «χαμός» είναι ευφημισμός. Είχε πάρα πολλά ανοιχτά θέματα να επιλύσει.

      Όλες αυτές οι αντίρροπες δυνάμεις συγκρούστηκαν κάτω από το περιβάλλον της τριπλής κατοχής. Δεν τα λέμε αλλά τα πράγματα δεν ήταν απλώς καλοί Έλληνες-κακοί Γερμανοί. Εδώ συγκρούστηκαν δεκάδες δυνάμεις. Πιστεύεις επομένως ότι υπάρχει πολιτική δύναμη στην Ελλάδα που να τολμάει να ανακινήσει αυτό το θέμα; Αυτός είναι και ο λόγος που είμαι όχι αντίθετος αλλά σκεπτικός σχετικά με το εάν πρέπει ή όχι να ζητήσουμε τις αποζημιώσεις (άλλο θέμα αυτό του κατοχικού δανείου). Εάν είναι δηλαδή να πάρουμε τις αποζημιώσεις αλλά να ζωντανέψουμε και το θέμα τις Τσαμουριάς, είναι νομίζω δίκοπο μαχαίρι.

      Επομένως ή το θέμα είναι τόσο απλό και δεν διεκδικούμε τις αποζημιώσεις είτε γιατί είμαστε καλά παιδιά είτε καλοί μαλάκες, ή πίσω από την μη διεκδίκησι των αποζημιώσεως κρύβονται πολλά.

      • Ὁ/ἡ iconology2009 γράφει:

        Επιμένω σε κάτι: επειδή η νομική επιστήμη έχει προχωρήσει και έχει γίνει πιο συμπαγής στα διαδικαστικά της και δεν σηκώνει παρεκκλίσεις από το εκδικαζόμενο θέμα, οτιδήποτε θεωρηθεί ότι δεν αφορά το αντικείμενο της εκδοικαζόμενης υπόθεσης απορρίπτεται αυτόματα και με συνοπτική διαδικασία. Η δικονομία σ’αυτό είναι άτεγκτη και ο κύριος λόγος που το κάνειείναι για την εξοικονόμιση χρόνου και προσέγγιση της ουσίας και μόνο αυτής. Στην πραγματικότητα ακριβώς αυτό φοβάται η Γερμανική πλευρά και γι’άυτό είναι ΑΥΤΗ που κωλυσιεργεί.Αν όντως είχε ελπίδες με τη χρήση δικονομικών εκτροπών που να οδηγούν σε αμφισβητήσεις των ευθυνών της θα το είχε ήδη κάνει από καιρό και με σκανδαλιστική προθυμία μάλιστα. Αλλά φυλάγεται και προφανώς ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Η Γερμανία διαθέτει επί της ουσίας το καλύτερο νομικό προσωπικό παγκοσμίως και η νομκή σκέψη είναι η πιο αναπτυγμένη από οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου. Η γνώση λοιπόν αλλά και το ένστικτο τους-ξέρουν πολύ καλά το είδος και την έκταση των εγκλημάτων που έχουν κάνει στην Ελλάδα-τους λέει όσο μπορούν να σφυρίζουν αδιάφορακαι όταν εμείς τους μιλάμε για τον καιρό που βάδιζαν στα ιερά μας εδάφη σαν χήνες αυτοί κάνουν τις πάπιες.Ενδιαφέρον έχει να δει κανείς πως αντιμετώπισαν αυτό το θέμα των αποζημιώσεων και άλλες χώρες. Από καθαρή σύμπτωση έτυχε να μάθω μια ενδιαφέρουσα παράμετρο αυτού του θέματος με τον τρόπο που έλυσε το θέμα η Σοβιετική Ένωση πρώτα και μετά την πτώση του τείχους η Ρωσία και η Ουκρανία. Στην πραγματικότητα η Ουκρανία υπέστη πολύ μεγλύτερες και βαρύτερων συνεπειών φρικαλεότητες. Και όμως σαν ανεξάρτητο κράτος όχι δεν διεκδίκησε αποζημιώσεις από την ενωποιημένη Γερμανία αλλά και της επέστρεψε λάφυρα που είχαν κατασχεθεί από το σοβιετικό στρατό και είχαν διανεμηθεί στα μουσεία της χώρας! Στην κατεύθυνση αυτή ετοιμαζόταν να κινηθεί και ο Γιέλτσιν σαν Πρόερος της Ρωσίας. Αλλά εκεί οι Ρώσοι ξεσηκώθηκαν και όταν εγκαταστάθηκε ο Πούτιν κάθε ιδέα για επ ιστροφή των λαφύρων εγκαταλείφθηκε οριστικά και ο Πούτιν θεώρησε τα λάφυρα σαν εν τοίς πράγμασι αποζημίωση για ζημιές που υπέστησαν οι καλλιτεχνικοί θησαυροί της χώρας και για την λαφυραγώγηση τους από τους κατακτητές-για όσο καιρό έμειναν στη Ρωσία.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...