Ο ιός της Μαργαρίτας

Posted: 10 Νοεμβρίου, 2011 in Νέα Τάξη Πραγμάτων, Πατριωτισμός, Πολιτική, Σκέψεις, Τεχνολογία
Ἐτικέττες:, , ,

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Ακούμε διαρκώς περί πολιτικού συστήματος και νομίζουμε ότι είναι κάτι αόριστο, κάτι ιδεολογικό. Κάθε άλλο όμως. Το πολιτικό σύστημα, όπως και κάθε σύστημα είναι στην ουσία ένα πληροφοριακό σύστημα.

Χωρίς να εμβαθύνουμε στην λεπτομέρεια, με μια πρόχειρη προσπάθεια μπορούμε να δούμε ότι είτε σχεδιάζει κάποιος ένα λογισμικό είτε ένα πολιτικό σύστημα, ακολουθεί τις ίδιες διαδικασίες.

ΔΡΔ (Επίπεδο Α')

ΔΡΔ (Επίπεδο Β')

Αυτά σε πολύ πρόχειρες γραμμές.

Γιατί ο ΓΑΠ υπήρξε (και ίσως ακόμη να είναι) ένας ιός του συστήματος;

Ξεκινάμε από την πιο ριζοσπαστική του κίνηση. Τον αποκεφαλισμό του στρατεύματος.  Ο πολύς κόσμος θεωρεί ότι πραξικόπημα είναι μια ένοπλη κατάληψη του κέντρου εξουσίας. Αυτή όμως είναι εσφαλμένη αντίληψις. Αυτό είναι ένα Στρατιωτικό Πραξικόπημα, υπάρχουν όμως και τα πολιτικά πραξικοπήματα.

Ενίοτε ένα πραξικόπημα είναι και λυτρωτική ενέργεια. Μπορεί δηλαδή ένα πραξικόπημα να λειτουργήσει και ως η έσχατος λειτουργία διασφαλίσεως ενός συστήματος. Σκληρή μεν, αναγκαία δε. Όταν ένα σύστημα κινδυνεύει τότε μόνον βιαίως μπορεί να επανέλθει. Είναι σαν την ενέση αδρεναλίνης στην καρδιά σε έκτακτες καταστάσεις. Κανένας δεν νοιώθει ευχάριστα με την σκέψη ότι θα δεχθεί μια ενέση στην καρδιά, όμως αυτή μπορεί να σώσει τον οργανισμό.

Μην ξεχνάμε ότι ακόμη και αυτός ο Ελευθέριος Βενιζέλος, με πραξικοματικές διαδικασίες εισήλθε στην κεντρική πολιτική σκηνή της Ελλάδος, μετά από το πραξικόπημα στου Γουδή το 1909 από τον στρατιωτικό σύνδεσμο.  Τα πάντα λοιπόν είναι σχετικά.

ΠΡΟΣΟΧΗ, δεν υπερασπίζομαι τα πραξικοπήματα, αναλύω όμως την μεθοδολογία του ΓΑΠ που με τον αποκεφαλισμό του στρατεύματος αμέσως έθεσε εκτός λειτουργίας την στρατιωτική βαλβίδα ασφαλείας του συστήματος.

Δεύτερη ενέργεια: παίζοντας με το οικονομικό και πολιτικό χρονόμετρο, οδήγησε την Ελλάδα σε έναν εκβιασμό που έθεσε την χώρα σε κατάστασιν εκτάκτου ανάγκης.  Και ενώ ο οικονομικός χρόνος μας απειλούσε, εξεβίασε την ψήφο εμπιστοσύνης της κυβερνήσεως του (κατά την τακτική του Σημίτη, μετά το  Ωνάσειο).

Σ’ αυτό το σημείο αποκαλύφθηκαν οι δουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Ή εξεβιάσθησαν ή υπέκυψαν λόγω συνενοχής στους εκβιασμούς του ΓΑΠ. Σε κάθε περίπτωσιν αποδείχθηκε η ανεπάρκεια τους, διότι εάν ήταν πραγματικοί βουλευτές θα είχαν ελεύθερη την βούλησιν τους. Υπερψήφισαν όμως την εκβιάζουσα κυβέρνησιν ως γνήσιοι δουλευτές που είναι.

Αυτομάτως ο ΓΑΠ βρέθηκε πανίσχυρος νομικά.

Έκανε δηλαδή ένα πολιτικό πραξικόπημα; ΌΧΙ.

Πολιτικό πραξικόπημα είναι λ.χ. μια ομαδική αποστασία βουλευτών, που μπορεί να είναι στον κομματικό κώδικα κολάσιμος ενέργεια, όμως είναι και αυτό μια επιλογή, είναι μια πολιτική βαλβίδα ασφαλείας του συστήματος.

Γενικότερα πραξικόπημα είναι η παράκαμψη των προβλεπομένων δημοκρατικών διαδικασιών.

Ο ΓΑΠ δεν έκανε πραξικόπημα. Δεν παρέκαμψε τις διαδικασίες. Τις υπερφόρτωσε, αφού πρώτα φρόντισε να απονευρώσει όλους (μα όλους!!!) τους μηχανισμούς ασφαλείς του συστήματος.

Κατέλαβε όλους τους πόρους του συστήματος. Ανάγκασε όλο το σύστημα να απασχολείται με τα καμώματα του. Στην ουσία δηλαδή ο ΓΑΠ ενήργησε ως ιός.

Κατά την άποψη μου αυτή δεν ήταν τυχαία ενέργεια, ήταν σχεδιασμένη στρατηγική. Ανάγκασε το σύστημα σε κινήσεις περιδινήσεως, σε άσκοπες περιστροφές μέχρι να τελειώσει οριστικά ο οικονομικός χρόνος. Ένας πραγματικός ιός του πληροφοριακού συστήματος που λέγεται πολιτικό σύστημα.

Επειδή όμως μάλλον δεν είναι ικανός να σκεφτεί κάτι τόσο τέλεια οργανωμένο, ενήργησε κατόπιν εντολών. Πιθανότατα δηλαδή άλλος σχεδιάσε το τέλειο πολιτικό έγκλημα και σε αυτήν την περίπτωση ο ιός Γιώργος γίνεται Γιώργος Δούρειος Ίππος (trojan virus) ή άνοιξε τον δρόμο για να διεισδύσει μέσα στο σύστημα ένας άλλος δούρειος ίππος, αυτός του Παπαδήμου, ο οποίος φυσικά καθόλου έξω από το σύστημα δεν ήταν τόσα χρόνια, ήταν απλώς εκτός των φανερών διαδικασιών, από σήμερα βρίσκεται εντός αυτών.

Αυτή είναι πλέον η οπτική με την οποία πρέπει να κρίνουμε ένα πολιτικό σύστημα. Από την στιγμή που το Π.Σ. μας μετέτρεψε σε ψηφιακά δεδομένα, εμείς δεν δικαιούμαστε να στρουθοκαμηλίζουμε με ιδεοληψίες και ρομαντισμούς. Πρέπει να το δούμε ως λειτουργικό σύστημα, να γνωρίζουμε τις αδυναμίες του και τις δικλίδες ασφαλείας που διαθέτει. Όταν ένας ιός μας χτυπήσει την πόρτα, το πρώτο που έχουμε να κάνουμε είναι να εξοπλιστούμε με αντιβιοτικό (antivirus) το οποίο φυσικά δεν πρέπει να αγοράσουμε από την εταιρία που κατασκεύασε τον ιό.

Advertisements
σχόλια
  1. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Η προσέγγισή σου είναι απολύτως ορθολογική και πλήρως απαλλαγμένη από πολιτικούς και ιδεολογικούς -συναισθηματισμούς-.
    Είναι αυτός ο τρόπος σκέψης, που επειδή ακριβώς ΔΕΝ συνηθίζεται γιατί χωνεύεται πολύ δύσκολα, άρα ενοχλεί, άρα παρακάμπτεται, θα μας είχε γλυτώσει από το αδιέξοδο.
    Γιατί ρεαλιστικά, τώρα μπροστά υπάρχει αδιέξοδο. Προς το παρόν φυσικά.
    Πάντα πίστευα ότι ο ρόλος του ΓΑΠ ήταν τόσο απελπιστικά διάφανος, που αρνούμασταν να το δεχτούμε. Ψαχνόμασταν, αναλύαμε, χανόμασταν στην μετάφραση κι εκείνος δούλευε.
    Αποστολή: Πτώχευση της Ελλάδος, έναρξη φαινομένου ντόμινο στην Ευρωζώνη, μερική ή ολική κατάρρευση-διάλυσή της και τέλος, περάστε από το ΤΑΜΕΙΟ.
    Τόσο απλά. Σε κάθε κίνηση του ΓΑΠ, σε κάθε του μικρή λεξούλα, σε κάθε του ανασούλα, εδώ και δυο χρόνια, δις ευρώ αλλάζουν χέρια. Ήταν πολλά τα λεφτά. Και το σχέδιο, σατανικά οργανωμένο.
    Από ποιους;
    Όχι πάντως από τους Αμερικάνους. Αυτά τα σχέδια θέλουν άλλα μυαλά. Παγκοσμιοποιημένα. Γαλαξιακού επιπέδου. Η Αμερικανική ηγεσία, απλώς, για άλλη μια φορά, τα υπηρέτησε πιστά και πήρε κι αυτή το κοκκαλάκι της σαν πιστό κατοικίδιο.
    Για την ευρωπαική, ας το αφήσουμε ασχολίαστο.
    Μία πανέξυπνη Μέρκελ, ένας πιστός κέρβερος των συμφερόντων που υπηρετεί, παίζει μπάλα μόνη της απέναντι σε έναν νότο και μια Γαλλία που είναι χαμένοι στο διάστημα, μπλεγμένοι στις πιτσιρίκες του Σύλβιο, στην τραγικότατη ανικανότητα του Νικολά και στην υποτακτικότητα και την ανασφάλεια των Ισπανοπορτογάλων.
    Τον έφαγε τον Νότο το συναίσθημα, η εμπάθεια, ο αυθορμητισμός και ο διχασμός. Στρατηγική μηδέν. Διορατικότητα υπό του μηδενός.
    Μπήκε ο ιός ΓΑΠ λοιπόν μέσα, όπως πολύ σωστά τον χαρακτηρίζεις, και μπλοκάρισε όλες τις -ήδη εξασθενημένες- λειτουργίες του συστήματος. Και με την ιδιότητα του ιού και με την ιδιότητα του υιού της Μαργαρίτας. Καθόλου, μα καθόλου τυχαίο. Μοιραία γυναίκα η Μαργαρίτα για την Ελλάδα. Πολύ πιο μοιραία η συμβολή της από αυτήν του αειμνήστου ανδρός της.
    Ο ιστορικός του μέλλοντος θα φρίξει ταιριάζοντας αποστασιοποιημένα τα κομμάτια του παζλ.
    Ναι, προχθές στην Ελλάδα έγινε κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Με 3 κινήσεις ΜΑΤ του ΓΑΠ, ήρθε επικεφαλής να αποτελειώσει τα διαδικαστικά της χρεοκοπίας, ο νούμερο ένα τραπεζίτης του κόσμου, ίσως. Ένας πανέξυπνος ορθολογιστής, ένας έμπειρος διεκπεραιωτής.
    Δύο σχόλια μόνο, αρκούν για να φανταστούμε λιγουλάκι, πόσο επικίνδυνα ικανός είναι και τι μας περιμένει.
    Πρώτον, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ακολούθησε μεταπτυχιακό στα οικονομικά αφού είχε τελειώσει φυσικός. Αυτό με ανησυχεί ιδιαιτέρως, γιατί ο συνδυασμός αυτών των δύο σε έναν έξυπνο εγκέφαλο, συνιστά βέβαιη επιτυχία στο όποιο εγχείρημα.
    Δεύτερον, η έκδηλη ανακούφιση των ΜΜΕ. Αυτό, δεν με ανησυχεί απλώς, με παγώνει θα έλεγα.
    Τι γίνεται τώρα;
    Το λειτουργικό σύστημα που λες, είναι προς το παρόν κλειδωμένο. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Και λεφτά για antivirus δεν υπάρχουν. Προς το παρόν. Το τονίζω το -προς το παρόν-.
    Ο κόσμος είναι ακόμα μουδιασμένος, ζαλισμένος και ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ κουρασμένος. Κυριολεκτικά πλέον.
    Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι προδώθηκαν και οι τελευταίοι ρομαντικοί ιδεολόγοι. Όπως και να το κάνουμε, όταν βλέπεις στην ίδια κυβέρνηση τον κύριο Πάγκαλο με τον κύριο Γεωργιάδη, ένα σουρεάλ το βιώνεις, μια ανατροπή στον εγκέφαλο σου συμβαίνει. Ξυπνάς. Κόβεις το κουτόχορτο και αρχίζεις να ΣΚΕΠΤΕΣΑΙ.
    Το αρνητικό είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα στην παρούσα φάση ειρηνικά. Οι θεσμοί βιάσθηκαν από τους ίδιους τους εκφραστές τους και ακυρώθηκαν.
    Πραξικόπημα έγινε, λογικό δεν είναι;
    Τα πραξικοπήματα ανατρέπονται ΠΑΝΤΑ με αίμα. Αυτό δεν το γλυτώνουμε. Αυτό που εύχομαι τουλάχιστον, είναι η προδοσία που ανέφερα παραπάνω, να μας δώσει εμπειρία και γνώση. Να πάμε στην μάχη ενωμένοι, με στρατηγική, γυμνασμένοι και με ικανούς ηγέτες βγαλμένους από μέσα μας.
    Ακούγεται ίσως ρομαντικό, αλλά νομίζω ότι άλλη λύση δεν υπάρχει.
    Η άλλη εναλλακτική θα είναι η φυσική μας εξόντωση.
    Και αυτό φυσικά, δεν αποτελεί λύση. Ούτε γι αυτούς, ούτε για εμάς.
    Γιατί εμείς θέλουμε και πρέπει να ζήσουμε κι αυτοί χρειάζονται πρόβατα για να αρμέγουν.

  2. Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

    Επειδή η απάντησις που θέλω να δώσω στο σχόλιο σου, μπορεί από μόνη της να σταθεί ως αυτόνομο άρθρο, θα την δεις σύντομα σε νέα ανάρτηση. Προς το παρόν μόνον τούτο:

    Στην Ελλάδα έχουμε ένα ιστορικό προηγούμενο, αυτό του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η πολιτική του Βενιζέλου ήταν περίπλοκη. Και εκείνος έπαιζε με τους θεσμούς, τους έφτασε στα όρια τους, μέχρι που επιτέθηκε στην Αθήνα με την βοήθεια των Γάλλων και όταν απαλλάχθηκε από τον Κωνσταντίνο, αφού πρώτα ξεκίνησε την εκστρατεία, στην συνέχεια κατόρθωσε να τον επαναφέρει στην εξουσία, την οποία μέχρι τότε κατείχε «δημοκρατικά» ο Ε.Β, με μια βουλή γνωστή ως «η βουλή των Λαζάρων».
    Από τότε ο κόσμος πίστεψε ότι όσο πιο περίπλοκα είναι τα πράγματα, τόσο πιο μεγάλη πολιτική προσωπικότητα μαρτυρούν. Εγώ καλώ αυτό το φαινόμενο «Βενιζελομανία» με κορύφωση την περίπτωσιν του ΓΑΠα.
    Ενώ δηλαδή ήταν φως φανάρι ότι το άνθρωπο ήταν μπούφος από τους λίγους, με Αη-Κιού φιστικιού και μάτια καρφωμένα στο Ότο-Κιού, κάποιοι τον έκαναν πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και στην συνέχεια Πρωθυπουργό, με το σκεπτικό ότι «αφού δεν μπορεί να είναι τόσο βλάκας, κάτι έχει στο μυαλό του».
    Μεταφράσαμε δηλαδή την βλακεία σε πολυπλοκότητα πολιτικής σκέψης, αφού μας ήταν αδύνατον να παραδεχθούμε ότι τις δύναται εἶναι τόσον βεβλαμένος. Για μία ακόμη φορά θεοποιήσαμε το αφύσικο, στην συγκεκριμένη περίπτωσιν την αφύσικη ανικανότητα. Πιο λαϊκά θα λέγαμε «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται».

    Έλα όμως που οι γνωστοί της λέσχης τον χρησιμοποίησαν ως εργαλείο, το τέλειο εργαλείο. Γιατί τι είναι η δημοκρατία; Θεσμοί και νόμοι είναι. Η δημοκρατία είναι ένα δίκτυο θεσμών, οι οποίοι εμπεριέχουν το πνεύμα τους και το γράμμα τους. Και ο ΓΑΠ (δηλαδή οι μηχανισμοί πίσω του) έφτασαν το πνεύμα των θεσμών στα όρια τους, βασιζόμενοι στο γράμμα τους. Γιαυτό και ο ΓΑΠας είχε ένα χαρακτηριστικό, δεν είπε ΠΟΤΕ του ψέματα. Απλά την αλήθεια την έλεγε σε ανύποπτη στιγμή.

    Ένα παράδειγμα: είπε σε κάποιο κωλοκάναλο, μια φορά και έναν καιρό προεκλογικώς ότι θα ελληνοποιούσε τους λαθρομετανάστες. Κανένας δεν τον άκουσε, κανένας δεν τον είδε. Όμως το απόσπασμα αρχειοθετήθηκε. Όταν ψήφισε τον λαθρονόμο (άλλη υποχρέωση και αυτή προς τον μηχανισμό) μας είπε: «εγώ σας το έλεγα και προεκλογικά ότι θα το έκανα, άρα είχα την εντολή σας». κατάλαβες; Το είπε κάπου σε ανύποπτο χρόνο, πήρε την ψήφο και μετά το έκανε σημαία.
    Επομένως ο ΓΑΠας δεν ήταν ψεύτης. ΠΟΤΕ δεν είπε ψέματα. Απατεών ήταν και λειτούργησε με το δίκαιον των πειρατών.

    Στην Ελληνική ιστορία ήταν μετρημένοι στα δάκτυλα αυτοί οι οποίοι δοξάστηκαν μέσα στα θολά νερά που δημιούργησαν αλλά στην συνέχεια έφεραν την καταστροφή.

    Ένας ήταν ο Θεμιστοκλής. Μεγάλο μυαλό. Όμως ξεγέλασε τους Σπαρτιάτες και έχτισε τα Μακρά Τείχη. Μεγάλη επιτυχία για την εποχή. Όμως ο προοδευτικός τότε Θεμιστοκλής έσπασε την συμμαχία που είχαν οι Αθηναίοι του συντηρητικού Αριστείδου με τους Λακεδαιμονίους. Λίγα χρόνια μετά ξέσπασε ο Πελοποννησιακός πόλεμος και τελείωσε η κλασική Ελλάς.
    Η άλλη περίπτωσις ήταν αυτή του Βενιζέλου. Τα έμπλεξε, τα περιέπλεξε, τα κουβάριασε και τελικά χάσαμε την Μικρά Ασία. Δεν έχει σημασία εάν την χάσαμε επί εποχής Κωνσταντίνου, σημασία έχει ότι ο διχασμός προήλθε από τον Βενιζέλο.
    Εάν δε μελετήσουμε όλους τους πολιτικούς απογόνους του Βενιζέλου (Γεώργιος Παπανδρέου, Μητσοτάκης, Ανδρέας Παπανδρέου, ΓΑπ) θα δούμε ότι όλοι είχαν τον διχασμό για εργαλείο.
    Η καταστροφή μας λοιπόν έχει συγκεκριμένη μεθοδολογία, είναι η πολιτική της μερδεψολογίας και του διχασμού. Είναι η πολιτική του πολιτικού καιροσκοπισμού. Δεν θέλω να εκφέρω άποψη για τον ίδιο τον Βενιζέλο αλλά η πολιτική σχολή του κατέστρεψε όχι μόνον την Ελλάδα αλλά και το Ελληνικό έθνος.

  3. […] Αυτή είναι πλέον η οπτική με την οποία πρέπει να κρίνουμε ένα πολιτικό σύστημα. Από την στιγμή που το Π.Σ. μας μετέτρεψε σε ψηφιακά δεδομένα, εμείς δεν δικαιούμαστε να στρουθοκαμηλίζουμε με ιδεοληψίες και ρομαντισμούς. Πρέπει να το δούμε ως λειτουργικό σύστημα, να γνωρίζουμε τις αδυναμίες του και τις δικλίδες ασφαλείας που διαθέτει. Όταν ένας ιός μας χτυπήσει την πόρτα, το πρώτο που έχουμε να κάνουμε είναι να εξοπλιστούμε με αντιβιοτικό (antivirus) το οποίο φυσικά δεν πρέπει να αγοράσουμε από την εταιρία που κατασκεύασε τον ιό. (Στράβων Ἀμασεύς). […]

  4. […] Αυτή είναι πλέον η οπτική με την οποία πρέπει να κρίνουμε ένα πολιτικό σύστημα. Από την στιγμή που το Π.Σ. μας μετέτρεψε σε ψηφιακά δεδομένα, εμείς δεν δικαιούμαστε να στρουθοκαμηλίζουμε με ιδεοληψίες και ρομαντισμούς. Πρέπει να το δούμε ως λειτουργικό σύστημα, να γνωρίζουμε τις αδυναμίες του και τις δικλίδες ασφαλείας που διαθέτει. Όταν ένας ιός μας χτυπήσει την πόρτα, το πρώτο που έχουμε να κάνουμε είναι να εξοπλιστούμε με αντιβιοτικό (antivirus) το οποίο φυσικά δεν πρέπει να αγοράσουμε από την εταιρία που κατασκεύασε τον ιό. (Στράβων Ἀμασεύς). […]

  5. […] Αυτή είναι πλέον η οπτική με την οποία πρέπει να κρίνουμε ένα πολιτικό σύστημα. Από την στιγμή που το Π.Σ. μας μετέτρεψε σε ψηφιακά δεδομένα, εμείς δεν δικαιούμαστε να στρουθοκαμηλίζουμε με ιδεοληψίες και ρομαντισμούς. Πρέπει να το δούμε ως λειτουργικό σύστημα, να γνωρίζουμε τις αδυναμίες του και τις δικλίδες ασφαλείας που διαθέτει. Όταν ένας ιός μας χτυπήσει την πόρτα, το πρώτο που έχουμε να κάνουμε είναι να εξοπλιστούμε με αντιβιοτικό (antivirus) το οποίο φυσικά δεν πρέπει να αγοράσουμε από την εταιρία που κατασκεύασε τον ιό. (Στράβων Ἀμασεύς). […]

  6. […] Αυτή είναι πλέον η οπτική με την οποία πρέπει να κρίνουμε ένα πολιτικό σύστημα. Από την στιγμή που το Π.Σ. μας μετέτρεψε σε ψηφιακά δεδομένα, εμείς δεν δικαιούμαστε να στρουθοκαμηλίζουμε με ιδεοληψίες και ρομαντισμούς. Πρέπει να το δούμε ως λειτουργικό σύστημα, να γνωρίζουμε τις αδυναμίες του και τις δικλίδες ασφαλείας που διαθέτει. Όταν ένας ιός μας χτυπήσει την πόρτα, το πρώτο που έχουμε να κάνουμε είναι να εξοπλιστούμε με αντιβιοτικό (antivirus) το οποίο φυσικά δεν πρέπει να αγοράσουμε από την εταιρία που κατασκεύασε τον ιό. (Στράβων Ἀμασεύς). […]

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...