Φοροκάρτα ή Κουκουλοκάρτα;

Posted: 2 Ὀκτωβρίου, 2011 in Πατριωτισμός, Πολιτική

Το ομολόγησε ο πρωθυπουργός της Ελλάδος κ. Γεώργιος Παπανδρέου*. Έχουμε χάσει την εθνική μας κυριαρχία.

Τι σημαίνει αυτό;  Ότι δεν είναι πλέον πρωθυπουργός μας. Τόσο απλά. Είναι υπάλληλος*, διότι εάν ήταν πρωθυπουργός δεν θα έχανε την εθνική κυριαρχία αμαχητί και σίγουρα δεν θα την παραχωρούσε παρά μονάχα εάν έχανε την ζωή του.

Αυτό θα πει πρωθυπουργός. Το ὀμωμόκαμεν** (ορκιστήκαμε) και στον στρατό (υποτίθεται ότι ὀμώμοκε και ο ΓΑΠ όταν υπηρετούσε στην Έβρο 🙂 ).

«Ὁρκίζομαι νὰ φυλάττω πίστιν εἰς τὴν Πατρίδα·
Ὑπακοὴν εἰς τὸ Σύνταγμα, τοὺς Νόμους καὶ τὰ Ψηφίσματα τοῦ Κράτους·
Ὑποταγὴν εἰς τοὺς ἀνωτέρους μου, νὰ ἐκτελῶ προθύμως καὶ ἄνευ ἀντιλογίας τὰς διαταγάς των.
Νὰ ὑπερασπίζω, με πίστιν καὶ ἀφοσίωσιν, μέχρι τῆς τελευταίας ῥανίδος τοῦ αἵματός μου, τὰς Σημαίας·
Νὰ μὴν τὰς ἐγκαταλείπω, μηδὲ νὰ ἀποχωρίζομαι ποτὲ ἀπ᾿ αὐτῶν.
Νὰ φυλάττω δὲ ἀκριβῶς τοὺς Στρατιωτικοὺς Νόμους,
καὶ νὰ διάγω ἐν γένει ὡς πιστὸς καὶ φιλότιμος Στρατιώτης.»

Θα πει κάποιος «μα αυτός είναι ο στρατιωτικός όρκος»

Ε και; Ποιος είναι ο πολιτικός προϊστάμενος του Υπ.Εθ.Α; Ο φούφουτος; Ο πρωθυπουργός είναι. Ο οποίος μάλιστα ορκίστηκε στο σύνταγμα της Ελλάδος ως εξής:

 «Oρκίζομαι στο όνομα της Aγίας και Oμοούσιας και Aδιαίρετης Tριάδας να είμαι πιστός στην Πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούω στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου».

(μέχρι και στον όρκο έχουν απλοποιήσει την γλώσσα τρομάρα τους)

Από την στιγμή επομένως που Έλλην πρωθυπουργός παρέδωσε μέρος ή όλον της εθνικής μας κυριαρχίας σε ξένες δυνάμεις ή δεν είναι Έλλην ή δεν είναι πρωθυπουργός ή δεν πρέπει να παραμείνει ούτε Έλλην ούτε πρωθυπουργός.

Πάμε στο κεφάλαιο φοροκάρτα.

Τι είναι η φοροκάρτα; Τα έχουμε πει ξανά και ξανά (βλέπε συνδέσμους στο τέλος). Με μια κουβέντα είναι συγχρονισμός οικονομικών, φορολογικών και καταναλωτικών στοιχείων των πολιτών με το υπουργείο οικονομικών.

Δεν θα εξετάσουμε καν στο παρόν άρθρο εάν είναι νόμιμη ή όχι μια τέτοια τράπεζα πληροφοριών (κατά την άποψη μου δεν είναι). Το θέμα θα το δούμε από την οπτική της προστασίας των Ελλήνων πολιτών έναντι ξένων και κατοχικών δυνάμεων.

Με δυο κουβέντες για να μην κουράζουμε. Το Υπουργείο Οικονομικών ετοιμάζεται να λειτουργήσει σε ρόλο καταδότη. Από την στιγμή που:

  • δεν υπάρχει εθνική κυριαρχία
  • δεν υπάρχει ελληνική κυβέρνησις
  • Οι νόμοι επιβάλλονται από βαρβάρους και το κοινοβούλιο δεν νομοθετεί ελεύθερα.

Τότε τα στοιχεία μας δεν θα συγχρονίζονται με το Ελληνικόν Υπουργείον Οικονομικών αλλά με το Κατεχόμενον Υπουργείον Οικονομικών (στο εξής ΚΥΟ).

Δηλαδή σε τι αποσκοπεί η φοροκάρτα;

Τι εργαλείο θα είναι η φοροκάρτα;

Θα είναι εργαλείον καταδόσεως Ελλήνων πολιτών σε Κατοχικές Δυνάμεις.

Επομένως δεν μιλάμε για Φοροκάρτα. Μιλάμε για Κουκουλοκάρτα.

Τάχα μου και δήθεν μου ισχυρίζονται υποκριτικώς ότι στην κάρταν δεν θα αναγράφονται προσωπικά στοιχεία.

Μα είναι δυνατόν να λένε τέτοια ψέματα; Στην κάρτα μπορεί να μην είναι τυπωμένα τα στοιχεία μας όμως αυτά θα ενεργοποιούνται με ηλεκτρονικήν μορφήν, θα ταυτίζονται με την ενεργοποίησι της κάρτας. Στην ουσίαν δηλαδή μετά την ενεργοποίησι της κάρτας, το Κ.Υ.Ο. θα γνωρίζει τα πάντα για τις καταναλωτικές μας κινήσεις. Εκτός εάν θέλουν να πιστέψουμε ότι τα στοιχεία θα πηγαίνουν στο κενόν και δεν θα ταυτοποιούνται με τα προσωπικά στοιχεία, κάτι άτοπον και ανούσιον.

Και άντε να το δεχθώ (που δεν το δέχομαι αλλά λέμε τώρα) ότι συμφωνούμε σε μία ελευθέραν Ελλάδαν να καταγράφονται οι κινήσεις μας για να παταχθεί η φοροδιαφυγή. Όμως τα στοιχεία πλέον δεν τα ελέγχει το Ελληνικό κράτος αλλά αι Κατοχικαί Δυνάμεις. Επομένως μιλάμε για στεγνό δόσιμο.

Εάν υπήρχε κάρτα επί τουρκοκρατίας, δεν θα μαζεύαμε ΠΟΤΕ τα χρήματα της επαναστάσεως, δεν θα γινόταν ποτέ η Ελληνική αστική τάξις η ισχυρότερη της αυτοκρατορίας, δεν θα υπήρχε καν επανάστασις. Την φορολογική συνέπεια την επικαλείσαι ότι είσαι ελεύθερος και την δαιμονοποιείς όταν είσαι σκλάβος. Σήμερα δεν είμαστε ελεύθεροι. Επομένως η φοροκάρτα, πέρα από τα γνωστά που έχουμε ήδη πει, είναι και καταδοτική κάρτα και επομένως οι εμπνευστές της είναι καταδότες που δεν θέλουν να πουλάμε ένα αβγουλάκι για να αγοράσουμε μία ντοματούλα ή μια οδοντόκρεμα αλλά θέλουν να πεινάσουμε μέχρι να εξοντωθούμε εντελώς. Μήπως η κάρτα θα ενοχλήσει τους έχοντες; Τον απλό κόσμο θα δίνει καθημερινά έως ότου εξουθενωθεί και εξοντωθεί εντελώς. Γιατί αυτό πλήττει, την δυνατότητα να ζήσουμε χωρίς εξάρτηση από το (άυλο) χρήμα.

Ένας ακόμη λόγος που αρνούμαι να παραλάβω την φοροκάρτα, και εάν αυτή επιβληθεί τότε καλύτερα στα βουνά με τους λύκους παρά στον αποστειρωμένο κατοχικό δήθεν πολιτισμό της Υπάτου Αρμοστείας.

________________________________

* Πρωθυπουργός της Ελλάδος κ. Γεώργιος Παπανδρέου:

Ας τα πάρουμε ένα ένα. Ένα κατεχόμενο κράτος δεν έχει καν πρωθυπουργό, Έχει αρμοστή. Εάν οι εργοδότες του είναι οι Έλληνες τότε ο Πρώτος Υπό Τω Έργω δεν θα παρέδιδε εθνική κυριαρχία. Εάν το έργο το διατάζουν ξένοι τότε δεν υπάρχει ελληνικό κράτος, άρα είναι Πρωθυπουργός χωρίς κράτος. Επομένως το Πρωθυπουργός δεν ισχύει.

Κύριος σημαίνει ο κυρίαρχος του εαυτού του. Ένας πρωθυπουργός ή πολιτικός ή πολίτης σε μία πολιτεία απαγορεύεται να είναι κύριος. Διότι πάνω από την εαυτῳ κυριαρχία υπάρχουν οι υποχρεώσεις προς την πολιτεία.

Σε μία δημοκρατία επομένως το κύριος θα έπρεπε να είναι ύβρις πόσο δε μάλλον όταν αυτό αφορά έναν πρωθυπουργό. Ούτε καν ένας βασιλέας δεν είναι κύριος καθώς κυριαρχεί μεν αλλά και κυριαρχείται από το βασίλειο του. Κανένας δεν κάνει ότι γουστάρει σε μία πολιτεία. Η λέξις «κύριος» δεν πρέπει να είναι συνοδευτική Ελλήνων πολιτών. Είναι ταυτόσημη με την αρχαία έννοια του «ιδιώτη».

Εάν ο ΓΑΠ είναι αρμοστής τότε πάλι δεν είναι κύριος αφού υπακούει σε έξωθεν εντολές. Η μοναδική περίπτωση να είναι κύριος είναι εάν μας οδηγεί στην ανέχεια και την υποταγή, με 100% δική του πρωτοβουλία. Εάν δηλαδή είναι κύριος τότε είναι και προδότης και μάλιστα ως κύριος τότε και ενσυνειδήτως προδότης.

** Ὀμνύω: άλλη μία λέξις που απαξιώθηκε, απλοποιήθηκε και χάθηκε θαρρείς και πρόκειται για ξένη λέξη. Το ομνύω είναι ζωντανό στην ποντιακή, την Καππαδοκική και τα Ηπειρώτικα. Πως θα ετυμολογήσεις τον συνωμότη εάν δεν γνωρίζεις το ομνύω;  Επομένως δημιουργήθηκε ετυμολογικό κενό. Αλλά τι να πούμε πλέον για αυτήν την περίφημον απλοποίησιν της γλώττης. Η πλέον προδοτική κίνησις της μεταπολιτεύσεως.

Σχετικά άρθρα:

Η στρατηγική της φοροκάρτας
Ανθρώπινα δίκτυα και η αντικειμενοποίηση του υποκειμένου
Κάρτα αντί αποδείξεων από 2011
Big Brother – Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα
Φορολογία, ο δούρειος ίππος της ανθρώπινης δικτύωσης
Μπροστά στα μάτια μας;

Advertisements
σχόλια
  1. Ὁ/ἡ Βιβλιοφάγος γράφει:

    “Οι νόμοι επιβάλλονται από βαρβάρους”

    Βαρβάρους;! Έλα τώρα, σε παρακαλώ…

    “Τον απλό κόσμο θα δίνει καθημερινά έως ότου εξουθενωθεί και εξοντωθεί εντελώς.”
    Ποιός θα ωφεληθεί αν εξοντωθεί ο απλός κόσμος εντελώς; Και πώς;

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Βάρβαρος είναι λέξις με ετυμολογική διαφάνεια. Είναι ο άνθρωπος που μιλάει ακατανόητα. Βαρ- βαρ-ρίζει. Εγώ δεν γνωρίζω Γαλλικά (και δεν έχω κανέναν λόγο να μάθω). Επομένως για εμένα ένας Γάλλος είναι βάρβαρος.

  2. Ὁ/ἡ Βιβλιοφάγος γράφει:

    ΗΤΑΝ ο άνθρωπος που μιλάει ακατανόητα. Πάρα μα πάρα πολύ παλιά.
    Σήμερα, σημαίνει κάτι άλλο… Οπότε δίνει άλλη χροιά στο κείμενό σου (άλλη απ’ αυτή που, μάλλον, ήθελες να δώσεις).
    Έχουμε πει ότι οι λέξεις (σαν κύτταρα της γλώσσας) εξελίσσονται. Δεν είναι πέτρες να μένουν ίδιες (που και οι πέτρες, ακόμα, αλλάζουν, αλλά τέλος πάντων).
    Εξ ου και η ένσταση.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Εμείς δηλαδή είμαστε απλοί παρατηρητές στην όποιαν εξελικτική πορείαν; Δεν την επηρεάζουμε; Εγώ αρνούμαι τον ρόλον του παρατηρητού.

      Ξέρεις το θέμα μου θυμίζει τα περί δημοσκοπήσεων (θυμήσου τι λέγαμε περί προφητειών).
      Εάν ένα κόμμα παρουσιάζει μεγάλα ποσοστά παραστάσεως νίκης τότε το ψηφίζουν περισσότεροι άνθρωποι από όσους θα το εψήφιζαν εάν δεν εγνώριζαν την δημοσκόπησιν.
      Αυτή είναι σύγχρονος προφητεία, που αλληλεπιδρά με το προφητευόμενον γεγονός μέσα από την αυθυποβολή των συμμετεχόντων.

      Γιατί το λέω αυτό; Γιατί έχω διαπιστώσει ότι η γλώσσα ακολουθεί εκφυλιστική πορεία. Αρνούμαι να συμμετάσχω σε αυτήν. Εάν με νικήσει η δυναμική, μπράβο της (αν και κάνω μια εκτίμηση στο τέλος του σχολίου). Πάντως δεν θα ψηφίσω το (γλωσσικό) κόμμα με την μεγαλύτερη παράστασιν νίκης.

      Ευτυχώς οι αρχαίοι πρόγονοι μας, άφησαν λίθινα στοιχεία στο διάβα τους και έχουμε μερικά ευρήματα να τους θυμόμαστε, πέρα από τα γραπτά των. Ο δε Θεοδόσιος δεν έκαψε τα ύδατα του αρχαίου κόσμου, αλλά τους λίθους του. Διότι μπορεί οι λίθοι να φθείρονται, όμως το κάνουν με αργόν ρυθμόν. Για τον δε Μέγαν Θεοδόσιον προτείνω ένα νέο προσωνύμιον, Θεοδόσιος ο Λιθοκτόνος.

      Επίσης. Είμαι σίγουρος και το γνωρίζεις και εσύ, ότι και σε 200 χρόνια πάλι θα βρεθούν μερικοί να χρησιμοποιήσουν την λέξη με την ετυμολογική της κυριολεξία. Αυτό γιατί ο άνθρωπος έχει την ενγενή τάση να αναζητεί την αλήθεια. Και η ετυμολογία δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον έτυμον λόγον. Για να το μεταφέρω στην φυσική, κατά την προσφιλή μου τακτικήν, θα έλεγα ότι το εύρος των εννοιών που εκφράζουν οι λέξεις συναρτήσει του χρόνου, είναι μια ταλάντωσις με σημείο ισορροπίας την ετυμολογικήν κυριολεξίαν. Είναι κάτι σαν γλωσσική εσχατολογία. Ή εάν θέλεις να το κάνουμε μαθηματικό, η ταλάντωσις είναι αντίστοιχος του ημιτόνου ή της απολύτου τιμής του (δεν έχω αποφασίσει για το απόλυτο).
      Ξέρω ότι σε κούφανα, αλλά γιαυτό είσαι εδώ, γιατί σου αρέσουν και εσένα τα «κουφά». 🙂

  3. Ὁ/ἡ Βιβλιοφάγος γράφει:

    Δεν μου αρέσουν τα κουφά, είμαι εδώ γιατί συμπαθώ τον νού σου.
    Κατάλαβα τη μεταφορά στη φυσική, όμως εγώ δεν γνωρίζω κάτι τέτοιο και, φυσικά, ούτε κι εσύ είσαι σίγουρος. Πρόκειται για αβάσιμη προσδοκία. Σου ξαναλέω ότι οι γλώσσες δεν λειτουργούν έτσι. Σου έχω ξαναπεί, μάλλον, γιατί, και πάλι, όμως, είναι κοινή λογική. Επίσης, οι γλώσσες δεν εκφυλίζονται. Και η δυναμική τους δεν ενδιαφέρεται να σε νικήσει: εσύ ο ίδιος, που επιλέγεις να γράφεις όπως γράφεις εδώ μέσα, δεν μιλάς έτσι. Όταν λες οθόνη εννοείς αυτό το πράμα στο οποίο διαβάζεις την απάντησή μου και όχι αυτό που εννοούσαν οι αρχαίοι με αυτή τη λέξη.
    Είδες, όμως, τι έγινε;
    Είπες βάρβαρος, εννοώντας αυτόν που μιλάει αλαμπουρνέζικα αλλά εγώ καταλάβα την σημερινή σημασία της λέξης. Και όχι επειδή δεν ήξερα την αρχική σημασία της, αλλά επειδή επικοινωνούμε το 2011 και όχι πριν δυο χιλιάδες χρόνια! Και αυτός είναι ο λόγος που δεν μιλάς όπως γράφεις στο ιστολόγιό σου. Γιατί θες να επικοινωνείς σωστά με τους άλλους.
    Βέβαια, το θέμα είναι και πρακτικό: πάρε τη λέξη οθόνη. Αν αρχίσουμε να την χρησιμοποιούμε όπως οι αρχαίοι, τι θα βάλουμε στη θέση της; Ή τον βάρβαρο πώς θα τον πούμε; Πρόσεξε: ο βάρβαρος δεν είναι ο αχρείος, ούτε ο άξεστος, ούτε κανένα από τα συνώνυμά του. Ο βάρβαρος κουβαλάει μια συγκεκριμένη χροιά, έναν τρόπο χρήσης που αυτά δεν έχουν.
    Άσε που η αρχαία έννοια πολλών λέξεων δεν έχει πια πρακτική αξία (προσωπικά, θεωρώ και τη λέξη βάρβαρος μια από αυτές).
    Για το παρατηρητής, δεν ξέρω τι να σου πω. Είμαστε χρήστες. Για να αλλάξει μια λέξη την έννοιά της πρέπει να περάσουν πολλοί χρήστες και πολλά χρόνια. Ένας άνθρωπος δεν ζει τόσο, αφ’ ενός, και αφετέρου για να το κάνει από μόνος του πρέπει να έχει δύναμη που εγώ κι εσύ δεν έχουμε, όσα μπλογκ και να ανοίγαμε.

    Κανένα κόμμα με μεγαλύτερη παράσταση νίκης, λοιπόν. Όλοι μιλάμε δημοτική. Άλλοι σωστά, άλλοι λάθος, άλλοι σε κάποια διάλεκτο. Μέχρι να αποδείξεις το κακό σ’ αυτό, δεν αρχίζει καμία αναμέτρηση.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Πῶς μου την σπάει αυτό το πράγμα…είχα ετοιμάσει μίαν ωραιοτάτην απάντησιν κ’ εκρέμασεν η Πυραλώπηξ (firefox)…απίστευτο. Άντε ξανά από την αρχή. Αυτήν την φορά τα γράφω λίγο πιο χύμα γιατί…θέλει δουλειά.

      Την λέξιν οθόνη δεν την μετέφερα στην πληροφορική εγώ, ούτε εσύ, ούτε η δυναμική του ποταμού της γλώττης. Τεχνοκράτες το εποίησαν χωρίς να ρωτήσουν κανέναν.

      Ας πάρουμε όμως ένα άλλο αντίστοιχο παράδειγμα. Εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα ακούγοντας την λέξιν ελάδ που σημαίνει λάδι. Εδώ και μερικά χρόνια μας έχουν φορτώσει την λέξι ελαιόλαδον. Αυτή η λέξις είναι κατασκευασμένη, δεν υπάρχει. Τόσο το ελᾱδ όσο και το λάδι ετυμολογούνται από την ελαίαν (ζωντανή λέξις επίσης) και μας αρκεί για να επικοινωνήσουμε. Εγώ αρνούμαι να την χρησιμοποιήσω, επιμένω στο ελάδ(ιον) ή στο λάδι. Θα μου πεις ότι είμαι ένας και είναι πολλοί. Ε τι να κάνουμε; Μπορεί οι Μήδες στο τέλος να περάσουν αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει εξ αρχής να μηδίσουμε. Και μάλιστα όσο περισσότεροι μηδίζουν, τόσο περισσότερο θα επιμένω.

      Πρόσεξε όμως να δεις τι γίνεται. Θαρρείς και είναι της Μοίρας παιχνίδισμα, η λέξις ὀθόνη επανέρχεται στην αρχική της σημασίαν που είναι το πανί, το λινό ύφασμα, που έγινε καμβάς, πανί πλοίου, ταυτίστηκε με την ζωγραφιά και την πήραν οι τεχνοκράτες, την τοποθέτησαν στον ψηφιακό κόσμο για να επιστρέψει μόνη της στην φυσικό της κόσμο. Πώς; «Οθόνη προβολής» δεν είναι πλέον η σύγχρονη ηλεκτρονική οθόνη αλλά το πανί στο οποίο προβάλει ένας βιντεοπροβολέας. Μια μικρή οδύσσεια και επιστροφή στην Ιθάκη. Να δεις που κάποτε θα ξαναγίνει φόρεμα, μόδα, υψηλή ραπτική.

      Εάν θέλουμε να το κάνουμε πιο επιστημο-ταξιδιάρικο θα παρομοιάζαμε κάθε λέξι με ένα άτομο. Έχει τον εννοιολογικό πυρήνα και τα ηλεκτρόνια της. Αντιδρά, παράγει ενώσεις αλλά πάντα ο πυρήν μένει άθικτος. Υπάρχουν λέξεις που σχηματίζουν πολυακόρεστες ενώσεις και λέξεις λογοχημικώς αδρανείς. Εγώ δεν έχω γλωσσολογικές γνώσεις, ούτε θέλω να το παίζω έξυπνος. Όμως νομίζω πως αυτό πρέπει να είναι το μέλλον τον επιστημών, η συνδυαστική των. Δηλαδή να μπορείς να δεις μαθηματικά στην θεολογία, θεολογία στην χημεία, χημεία στην φιλολογία, φιλολογία στην γεωλογία κοκ. Για εμένα αυτό είναι η επιστήμη, η απόλυτη δηλαδή γνώσις, ενώ αυτό που σήμερα καλούμε επιστήμη δεν είναι παρά εξειδίκευση. Σε αυτήν βέβαια την άποψιν διαφωνούν πολλοί, αλλά για εμένα το θέμα είναι υπαρξιακό.
      (Αλλέως ήτο το χαμένο σχόλιον αλλά τώρα γράφω όπως με ταξιδεύουν οι σκέψεις μου.)

      Όταν λ.χ ένας φυσικός έχει σπαταλήσει ώρες μέσα στα εργαστήρια και έχει φτάσει σε ένα υψηλό επίπεδο εξειδικεύσεως του είναι πολύ δύσκολο να αποδεχθεί ότι στην ουσία δεν γνωρίζει τίποτα. Έχει ζουμάρει τόσο πολύ στο ειδικό που στην ουσία έχει παγιδευτεί και δεν μπορεί να ξεζουμάρει. Αντί να κατακτήσει την γνώσι και να χρησιμοποιήσει την ειδική γνώσι ως πρίσμα, ως εφαλτήριον για την ολική γνώσι, τον κατακτά η ειδική γνώσις και χάνει τον προσανατολισμό του. Αυτό είναι ανθρώπινη αδυναμία. Είναι αυτό που μας επιβάλλει να είμαστε ικανοποιημένοι με την ζωή μας γιατί δεν τολμούμε να την ανατρέψουμε. Είναι σαν να έχουμε παρατήσει μια μεγάλη μας αγάπη και μετά να πείθουμε τον εαυτό μας ότι η νέα μας ζωή με την νέα σχέσιν είναι ευτυχής, διότι φοβούμαστε να ειδούμε την αλήθεια. Συμβιβασμός. Αυτός λοιπόν είναι ο μεγάλος αντίπαλος της γνώσεως, ο φόβος. (παύσις για σώσιμο, δεν θα αντέξω άλλη προδοσία της Πυραλώπεκος). Κατά την άποψιν μου όμως αυτό είναι η επιστήμη, η φιλοσοφία με την αρχική της υπόστασιν, η αναζήτηση των πάντων με όλους τους δυνατούς τρόπους και με όλα τα δυνατά εργαλεία. Ένας (ένας όμως όχι 50) ιστός αράχνης, με πολλά νήματα αλλά κοινές ιδιότητες.

      Έτσι λοιπόν οι τεχνοκράτες, ίσως χωρίς να το γνωρίζουν, όρισαν μια λέξη μαγική. Πληροφορική. Η πληροφορική ουδεμία σχέσιν έχει με το Information Technology. Το δεύτερον είναι εξειδικευμένο, η ελληνική λέξις είναι η ουσία, το απόσταγμα της φιλοσοφίας. Διότι αυτός είναι ο σκοπός της πληροφορικής. Η (κατά το δυνατόν) απόλυτη γνώσις, το πλήρες. Δεν ξέρω δε εάν η επιλογή της λέξεως «οθόνη» ήταν τυχαία ή στοχευμένη ενέργεια. Ίσως εκεί πάνω να υπάρχουν πραγματικοί σοφοί και να μην το γνωρίζουμε. Πάντως εγώ όσο διαβάζω πληροφορική (λειτουργικά συστήματα, δίκτυα, γλώσσες προγραμματισμού) τόσο το μυαλό μου πετάει στην φυσική, την πολιτική, την γλώσσα. Γενικώς δεν κάνει κάτι άλλο, πετάει από το ένα στο άλλο. Ίσως στο τέλος να σαλτάρω, ποιος ξέρει, αλλά αυτό κάνω τώρα. Καμία φορά σκέφτομαι ότι ήταν καλό που δεν τελείωσα το φυσικό, ίσως να με οδηγούσε σε πραγματική παράνοια 🙂 🙂 🙂

      Και όπως λέει και το άσμα: εμείς για αλλού τραβήξαμε και αλλού η ζωή μας πάει.
      Καμία σχέσι αυτό το σχόλιο με αυτό που έχασα αλλά…εδώ είμαστε.

  4. Ὁ/ἡ Βιβλιοφάγος γράφει:

    Μισό λεπτό, άλλο λάδι άλλο ελαιόλαδο. Δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις τη λέξη λάδι, άμα σε ρωτήσουν με τι λάδι έφτιαξες το τάδε φαγητό! Η λέξη ελαιόλαδο (ελαία + λάδι) εξυπηρετεί μια συγκεκριμένη ανάγκη μας. Γι αυτό και την φτιάξαμε.
    Δεν είσαι ένας και είναι πολλοί. Είσαι εσύ και είναι η γλώσσα σου. Αυτή που χρησιμοποιείς για να επικοινωνήσεις. Φυσικά, περί αναμέτρησης, ουδείς ο λόγος…
    Το ατομικό μοντέλο της λέξης μπορείς να το διαγράψεις με ασφάλεια από τον “σκληρό” σου. Οι έννοιες με τον καιρό (και τους ανθρώπους) μεταβάλλονται (ενώ ο εννοιολογικός πυρήνας σου μάλλον όχι). Και αυτό είναι φυσικό, μιας και μεταβάλλεται και ο ίδιος ο άνθρωπος που τις χρησιμοποιεί.
    Δυστυχώς, έχουν ανοιχτεί τόσοι ορίζοντες στην ανθρώπινη γνώση, που αν δεν εξειδικεύαμε, δεν θα μπορούσαμε να τις μελετήσουμε (φαντάσου κάποιον να μαθαίνει στο πανεπιστήμιο φυσική, μαθηματικά, χημεία, βιολογία, φιλολογία, μηχανική ταυτόχρονα! Θα “καιγόταν”. Ο Πανεπιστήμων πέθανε στην Αναγέννηση).
    Πάντως, όντως η φυσική είναι περίεργος κλάδος. Πολλοί “το χάνουν”… (ξέρω περίπτωση)

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Ακριβώς αυτό λέω. Ότι το ελάδ ή λάδι ή ελάδιον είναι ακριβώς ότι είναι η πορτοκαλάδα για το πορτοκάλι, η λεμονάδα για το λεμόνι κλπ. Δηλαδή το ελάδ (λάδι) σημαίνει ένα συγκεκριμένο πράγμα. Αυτό που κάποιοι ονόμασαν αυθαιρέτως ελαιόλαδο, όχι γιατί είχε κάποια ανάγκη το ελάδ (λάδι) να ονομαστεί, αλλά γιατί έπρεπε να βρουν ονομασία για το σπορέλαιο. Δηλαδή τα σπορέλαια μετατόπισαν το ελάδιον στο ελαιόλαδο. Με το ελαιόλαδον είναι σαν να λέμε πορτοκαλοπορτοκαλάδα, λεμονολεμονάδα κλπ.
      Το ακριβώς ίδιο συμβαίνει και με την αμερικανιά, το φυστικοβούτυρο, το οποίο είναι φυστικοπολτός ή φυστικόπαστα. Δηλαδή τι κάνουμε; Απαξιώνουμε την ετυμολογική διαφάνεια του βουτύρου, επειδή κάποιος μεταφραστής μιας αμερικάνικης σαπουνόφουσκας έφαγε φλασιά και ονόμασε τον πολτό του φυστικιού φυστικοβούτυρο. Και ερωτώ. Βγάζει το φυστίκι τυρί βοός;
      Και εν πάση περιπτώσει λέξεις όπως ελάδ, ελάδιον, λάδι και βούτυρο είναι λέξεις που δημιουργήθηκαν στο πέρασμα των αιώνων από τους χρήστες. Όμως το ελαιόλαδον και το φυστικοβούτυρο είναι μαρκετίστικες λέξεις.

      Τέλος σου λέω ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ. Ότι στην γλώσσα μου δεν υπάρχει ελαιόλαδο. Με έπεισαν ότι υπάρχει αλλά δεν υπάρχει. Εάν πας στην Κρήτη ή στην Πελοπόννησο και ζητήσεις λάδι, αποκλείεται να σου δώσουν ηλιέλαιο ούτε ακόμη και πυρηνέλαιο. Θα σου δώσουν απλά λάδι. Ένα είναι το λάδι, το λάδι της ελιάς. Και φυσικά όταν βάζεις στο ψάρι σου λαδόξιδο, ούτε που σου περνάει από το μυαλό σου να βάλεις σπορέλαιο.

      Δεν μιλάω κατά της εξειδικεύσεως. Λέω όμως ότι μέσα από το ειδικό μπορείς να ξαναεπισρέψεις στο όλο. Να δώσεις εργαλεία στις άλλες επιστήμες, να χρησιμοποιήσεις στατιστική στην γλωσσολογία, να παντρέψεις πληροφορική και θεολογία κοκ. Να σου πω μια απλή μου σκέψη (φαντάζομαι ότι έχεις κάποιες γνώσεις πληροφορικής). Η πολιτειολογία (ή όπως αλλιώς λέγεται) μπορεί να ειδωθεί και μέσα από την πληροφορική. Ποιες είναι οι μονάδες ελέγχου, αποθήκευσης, επεξεργασίας, μπορούν να γίνουν ΔΡΔ (Διαγράμματα ροής δεδομένων), Διαγράμματα μεταβολής κλπ. Στην ουσία δηλαδή τα διάφορα πολιτεύματα δεν είναι τίποτα παραπάνω από διαφορετικές αρχιτεκτονικές λειτουργικών συστημάτων. Μπορείς να κάνεις το ίδιο και με τις γλώσσες, της λέξεις, τις έννοιες.
      Δεν λέω ότι υπάρχει μία θεϊκή μέθοδος για να λύνεις όλα τα προβλήματα. Λέω όμως ότι η κάθε μία εξειδίκευσις μπορεί να αποτελέσει εργαλείο για μία άλλη. Δεν ξέρω λ.χ. εάν κάποιος άλλος έχει πει ότι η γεύσις είναι διανυσματικός χώρος, αλλά δεν φαντάζομαι να το σκέφτηκε αυτό κάποιος γιατρός, διότι δεν τον ενδιαφέρει να τον δει ως τέτοιο.

      Θα μου πεις γιατί γράφω εδώ τέτοιες ιδέες, που μπορεί να τις δει ο οποιοσδήποτε.
      Ίσως γιατί είμαι πλέον σίγουρος ότι αφενός δεν υπάρχει περίπτωση κάποτε να γράψω ένα δικό μου βιβλίο, από την άλλη όμως γιατί ειδικά σε επίπεδο λειτουργίας πολιτεύματος κάποιοι τα έχουν ήδη σκεφτεί αυτά και θα τα εφαρμόσουν σύντομα με τα νέα συστήματα που έρχονται. Η κάρτα του πολίτη δηλαδή δεν έχει καμία σχέση με την φορολογία (για να γυρίσουμε στο θέμα μας). Η κάρτα είναι καθαρή εφαρμογή πολιτικοπληροφοριακών συστημάτων. Εάν ήθελαν απλώς και μόνον να πατάξουν την φοροδιαφυγή θα έκαναν κάτι πάρα πολύ απλό. Θα δικτύωναν ΜΟΝΟΝ τις ταμειακές μηχανές και όχι και τους πελάτες.
      Το έπιασες το τελευταίο; Εάν δεν ήθελαν να κλέβει ο μπακάλης, θα δικτύωναν την ταμειακή του μηχανή με το Υπ.Οκ (πλέον Κ.Υ.Ο). Αλλά δεν κάνουν αυτό, δικτυώνουν εμάς. Ο πολίτης όμως πρέπει να γνωρίζει ότι δεν είναι πολίτης αλλά δεδομένο, ψηφιακή οντότητα, για να μπορέσει να αμυνθεί.
      Πιο απλά, μπορεί σε επίπεδο απλού επιστήμονος να μην υπάρχει ο πανεπιστήμων, υπάρχει όμως πανεπιστήμη και κάποιοι υψηλά ιστάμενοι την εφαρμόζουν πάνω μας. Δεν υπάρχει πανεπιστήμων , υπάρχει όμως πανεπιστημιακό σύστημα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι και ο πανεπιστημιακός χώρος είναι διανυσματικός χώρος, με διαστάσεις τις εξειδικεύσεις. Τώρα βάλε με το μαθηματικό μυαλό σου ποιες εσωτερικές και εξωτερικές πράξεις μπορούν να γίνουν σε έναν τέτοιο χώρο.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Πάντως, όντως η φυσική είναι περίεργος κλάδος. Πολλοί “ το χάνουν”… (ξέρω περίπτωση)

      Εγώ φίλε Βιβλιοφάγε είμαι ειδική περίπτωσις. Γεννήθηκα (κυριολεκτώ) για να γίνω φυσικός. Το ξέρω σχεδόν από τότε που γεννήθηκα. Μπήκα στην σχολή αλλά δεν ξέρω τι έγινε στην συνέχεια.
      Χάθηκα; Τα παράτησα; Κουράστηκα; Αηδίασα; Ίσως ακόμη και να αμύνθηκα υποσυνειδήτως στο χάσιμο; Δεν ξέρω ειλικρινά, ακόμη το ψάχνω. Το σίγουρο είναι ότι δεν γοητεύτηκα από την σχολή. Δεν με συνεπήρε να την γουστάρω. Πολύ γραφειοκρατία, τρέξιμο χωρίς λόγο, από εδώ τα βιβλία, από εκεί ο φωτοτυπίες, αλλού τα θέματα, αλλού οι ανακοινώσεις, αλλού η γραμματεία, αλλού οι δηλώσεις. Πολύ κούραση. Μόνο που τα θυμάμαι κουράζομαι.

  5. Ὁ/ἡ Βιβλιοφάγος γράφει:

    Καλύτερα.
    Για το λάδι θα επιμείνω, μιας και δεν είναι ό,τι η πορτοκαλάδα για το πορτοκάλι. Η πορτοκαλάδα φτιάχνεται μόνο από πορτοκάλι (αλλιώς είναι άλλος χυμός). Το λάδι μπορεί να φτιάχνεται από πολλά και διάφορα και δεν είναι πάντα βρώσιμο!
    Από τα αρχαία χρόνια, η λέξη (έλαιον) χρησιμοποιείται όχι μόνο για τα λάδια που βγαίνουν από την ελιά. Πχ, όταν ο Αλέξανδρος είδε πετρέλαιο, το είπε έλαιον, επειδή έμοιαζε σε υφή/συμπεριφορά κτλ με το λάδι. Το λάδι είναι μια κατηγορία προιόντων (μπορεί να εννοήσεις ακόμα και το αντιηλιακό ή αυτό της μηχανής). Το ελαιόλαδο είναι μια πιο συγκεκριμένη έννοια.
    Δεν τίθεται θέμα αν υπάρχει αυτή η λέξη ή όχι στη γλώσσα σου. Το θέμα είναι ότι δεν σου αρέσει. Το ότι είναι σύνθετη, πάντως, δεν είναι κακό. Αφού χρειαστήκαμε μια λέξη για την έννοια “λάδι από ελιά”, την φτιάξαμε, κι αυτό επίσης δεν είναι κακό. Το ότι το εμπόριο επηρρεάζει τη γλώσσα επίσης δεν είναι κακό. Νέα προιόντα = νέες λέξεις. Η γλώσσα μας, μιας και εξελίσσεται ολοένα όπως κάθε γλώσσα, επηρρεάζεται από τα πάντα διαρκώς. Και αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί κακό σε καμία περίπτωση.

    Για την φοροκάρτα, δεν ξέρω τι να πω. Όπου κι αν ψάξω, πέφτω πάνω σε συνωμοσιολογία. Οπότε, προς το παρόν, δεν μπορώ να ενημερωθώ σωστά.

    ΥΓ Καμία ένσταση για την λέξη φοροκάρτα;

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Το θέμα είναι ότι ούτε στην γλώσσα σου υπάρχει, ούτε στων Κρητικών, ούτε στων Πελοποννησίων κλπ. Όταν πάνε στο λιοτρίβι δεν λένε “παω να βγάλω ελαιόλαδον”. λένε “πάω να βγάλω λάδι”.
      Μάλιστα εάν ρωτήσεις την μητέρα σου που είναι το λάδι, θα σου πει που είναι το ελαιόλαδο. Εκτός εάν θεωρείς ότι η δική σου γλώσσα διαφέρει από την γλώσσα της μητέρας σου.
      Σαφώς και η λέξις υπερέβη τα σύνορα του παραγώγου της ελαίας. Σαφώς και μπορούμε να λέμε πετρέλαιο, σπορέλαιο κλπ. Όμως συγκεκριμένα το ελαιόλαδον δεν υπάρχει. Εγώ δεν είπα να βγάλουμε το έλαιον από το πετρέλαιον. Είπα ότι δεν χρειάζεται το έλαιον στο ελαιόλαδον.

      Τέλος ίσως να πρέπει να δημιουργήσουμε νέες λέξεις όπως:
      ελαιολαδοδόχι (λιοδόχι) ελαιολαδολέμονο (λαδολέμονο), ελαιολαδόξιδο (λαδόξιδο), ελαιολαδερά φαγητά (τα λαδερά) κλπ.
      Τέτοιες περιπτώσεις είναι πολλές, ειδικά όμως λέξεις προερχόμενες από την ελαία, τον ήλιον, την θάλασσαν, το άλας κ.α. είναι ιερές λέξεις στην ελληνική γλώσσα. Δεν είναι απλώς λέξεις. Είναι ταυτόσημες με τον Ελληνικό πολιτισμό. Εάν λοιπόν έπρεπε να ονομάσω κάπως αλλιώς το λάδι, θα το έλεγα ξανά ελάδ ή έλαιον ή ελάδιον όπως ήταν η αρχαία του ονομασία που σώζεται μέχρι τις ημέρες μας στην ποντιακή αλλά και στο λάδι.
      Απλώς στην ποντιακή έγινε (όπως συνήθως γίνεται) έκθλιψη στο άρθρο (το ελάδιον- τ΄ελάδιον – τ΄ελάδ) ενώ στην ελλαδική έγινε έκθλιψη στο όνομα (όπως συνήθως γίνεται) το ελάδιον – το’λάδιον – το λάδι).

      Καμία ένστασις για το φοροκάρτα. Θα είχα όμως ένστασι εάν λέγαμε την απλή κάρτα, χαρτοκάρτα.

  6. Ὁ/ἡ Βιβλιοφάγος γράφει:

    Πφφφ… Κατ’ αρχήν, το ελαιόλαδο είναι ελαία + λάδι, όχι έλαιο + λάδι. Δεν σημαίνει, δηλαδή, λαδόλαδο. Πάει αυτό.

    1. Λάδι = 1. παχύρρευστο υγρό που παράγεται από την σύνθλιψη ΚΑΡΠΩΝ
    2. κάθε φυτική, ζωική ή ορυκτή ουσία που μοιάζει με το 1
    3. καύσιμο ή λιπαντικό
    4. υγρό για το σώμα
    5. ελαιογραφία

    2. Ελαιόλαδο: το λάδι που παράγεται από την σύνθλιψη καρπών ΕΛΙΑΣ

    Αν κατάλαβα καλά, εσύ θες να τα βάλουμε όλα στο 1. Το ελαιόλαδο μπορούμε να το πούμε και απλά “λάδι”, εφόσον εννοείται ότι είναι από ελιά (έχουμε το μπουκάλι μπροστά μας, πχ, ή βγαίνει από τα συμφραζόμενα. Αν, όμως, θέλουμε να το κάνουμε πιο συγκεκριμένο (πχ αυτή η συνταγή θέλει ελαιόλαδο και όχι σπορέλαιο ή ηλιέλαιο ή πετρέλαιο), πώς θα το κάνουμε μονολεκτικά, άμα δεν έχουμε την λέξη “ελαιόλαδο”;!

    Πάρτο κι αλλιώς: εφόσον το ελαιόλαδο ανήκει στην κατηγορία “λάδια”, άμα του βγάλεις την “ελαία” από μπροστά, εξισώνεις την κατηγορία με ένα από τα περιεχόμενά της.

    Η λέξη ελαιόλαδο, πάντως, υπάρχει στη γλώσσα της μητέρας μου, όπως και στη δική μου. Βέβαια, άμα της πω πού είναι το λάδι, θα μου δείξει το ελαιόλαδο (αν δεν έχουμε και άλλου είδους λάδι). Αν, όμως, την ρωτήσω τι λάδι θέλει να της πάρω από το σουπερμάρκετ, θα μου απαντήσει ελαιόλαδο. Θέλει σαφήνεια εκεί.

    Και δεν αποδίδουμε ποτέ ιερότητα στις λέξεις… Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σημαίνουν στο μέλλον…

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Λάδι (ουδέτερο)

      1. το έλαιο που παράγεται από τη σύνθλιψη των καρπών του δέντρου της ελιάς, το ελαιόλαδο
      2. το ορυκτέλαιο
      3. υγρό για την επάλειψη του δέρματος
      4. υγρό για την επάλειψη επιφανειών
      5. (στη ζωγραφική) η λαδομπογιά
      6. (στη ζωγραφική) πίνακας που έχει ζωγραφιστεί με λαδομπογιές

      Πηγή: http://el.wiktionary.org/wiki/%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B9

      Στο δικό σου (1) άφησες τους καρπούς χύμα. Δεν είναι χύμα, είναι της ελιάς. Λάδι και ελαιόλαδο είναι ένα και το αυτό. Τα άλλα απλώς ομοιάζουν με λάδι αλλά κανένα δεν είναι λάδι, μόνον της ελιάς είναι λάδι. Γιαυτό και στα άλλα πρέπει να μπαίνει προσδιορισμός, όχι όμως στις ελιάς, ακόμη και εάν το δεις για παραδοσιακούς λόγους. Εμπόριο-παράδοση, προτιμώ το δεύτερο.
      Πρόσεξε, δεν βγαίνει από τα συμφραζόμενα το λάδι. Το λάδι δεν χρειάζεται κανένα συμφραζόμενο. Τα άλλα «έλαια» χρειάζονται προσδιορισμό. Το λάδι είναι ετυμολογικώς προσδιορισμένον από μόνον του, είναι αυτόνομο, ελεύθερο και αγνό. Και εν πάση περιπτώσει είναι και το εθνικό μας προϊόν, μια λέξη που έχει κατακτήσει τον κόσμο και δεν χρειάζεται προσδιορισμό για να αντιμετωπίσει το εισαγώμενο πετράλαιον ή φοινικέλαιον.
      Δηλαδή ένα πουλάμε τα λάδια μας μόνον με την ταμπέλα έλαιον ή λάδι ή ελάαδιον θα ήταν πολύ καλύτερα μαρκετίστικα. Εάν δεν καταλάβαιναν τα Αγγλάκια, πρόβλημα τους, θα καταλάβουν στην πορεία.

      Ακόμη στην Αγγλική έκδοση λέει λάδι=λάδι ελιάς.
      http://en.wiktionary.org/wiki/%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B9

      Επίσης: Ελληνοαγγλικό λεξικό

      Μια όμως που θέλεις να δούμε πιο βαθυά το ελαιόλαδο, είναι δύο φορές λάθος.
      Ενώ όταν μιλάμε για σπορ-έλαιον, πετρ-έλαιον, μουρουν-έλαιον, το έλαιον κάνει μπαμ
      Στο ελαιόλαδο συνθέτεται η λέξις ελαιό (ανύπαρκτος λέξις, ούτε ελαία, ούτε έλαιο) με το λάδι που είναι υποκοριστικογενές. Δηλαδή μια λέξις άστα να πάνε, χωρίς καν φιλοσοφημένη δόμηση.
      Υπάρχει δε και ένα αίνιγμα που λέει: μάνα και θεγατέρα έχουν το ίδιο όνομα, τι είναι;
      Απάντησι: η ελιά (σαν δέντρο και σαν καρπός)
      Εμείς το αλλάξαμε και αυτό, δώσαμε όνομα στην ελαία (το δέντρο) και την κάναμε ελαιόδεντρο.
      Δηλαδή το ιερό φυτό, καρπό και παράγωγα του, τα ξεσκίσαμε όλα γλωσσικώς.

  7. Ὁ/ἡ Βιβλιοφάγος γράφει:

    Εντάξει, κατάλαβα που οφειλόταν η σύγχιση…
    Να προσέχεις τις πηγές σου (τις αγγλικές, απλά ανανέωσέ τις).

    Σου δίνω τον πιο επιεική:
    http://www.komvos.edu.gr/dictonlineplsql/simple_search.display_full_lemma?the_lemma_id=24958&target_dict=1

    Άμα σου πω “λάδι”, δεν ξέρεις τι λάδι εννοώ. Πολύ πιθανόν να εννοώ το ελαιόλαδο αλλά δεν είναι και σίγουρο. Άμα σου πω “ελαιόλαδο”, όμως, θα ξέρεις. Ναι;

    ΥΓ Το ελαιο- στο ελαιόλαδο δεν είναι ανύπαρκτη λέξη. Είναι η “ελαία” που αλλάζει εξαιτίας της σύνθεσης (όπως στο ημερολόγιο, το πρώτο συνθετικό δεν είναι ανύπαρκτη λέξη αλλά η “ημέρα”, κάτι παθαίνουν τα φωνήεντα εκεί, μην το ψάχνεις…).

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Εντάξει, δεν θα βγάλουμε ποτέ άκρη αφού το βλέπουμε το θέμα ανάποδα. Εγώ κυριολεκτώ και εσύ βλέπεις την αναγκαιότητα διακρίσεων των λέξεων. Εάν δηλαδή εγώ είμαι Έλλην και ο Πακιστανός Ελληνοποιημένος, τότε μετά από 10 χρόνια εγώ θα πρέπει να λέγομαι Ελληνέλληνας για να μπορεί ο πακιστανός να λέγεται πακιστανέλληνας. Δηλαδή για να μπορεί να έχει υπόσταση ο ελληνοποιημένος Πακιστανός θα πρέπει εγώ να αλλάξω όνομα εθνικότητος.

      Τέλος πάντων, όταν πας να αγοράσεις κάποιο ρούχο λαδί, μην το ζητήσεις ως τέτοιο.
      Ζήτησε το ελαιολαδί, διότι υπάρχουν και λαδομπογιές κίτρινες, κυανές και ερυθρές.

  8. Ὁ/ἡ Βιβλιοφάγος γράφει:

    Επιτέλους, θα βγάλουμε άκρη:
    ο ελληνοποιημένος πακιστανός στο παράδειγμά σου (τι παράδειγμα είναι αυτό…) ΕΧΕΙ ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΥΠΟΣΤΑΣΗ, οπότε αλλάζεις εσύ όνομα εθνικότητας. Δεν αλλάζεις ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΥΠΟΣΤΑΣΗ. Αλλάζεις ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΕΙ ΥΠΟΣΤΑΣΗ. Δεν πρόκειται για υποχώρηση κανενός είδους, δηλαδή. Η γλώσσα προσαρμόζεται στην καινούρια πραγματικότητα. Ό,τι αναγκαιότητες και να βλέπω εγώ, η ανάγκη τροποποίησης ανακύπτει ούτως ή άλλως.

    Και αυτός είναι ένας από τους τρόπους που το νόημα μιας λέξης μεταβάλλεται με το χρόνο.

    Αυτό που θέλω να σου εξηγήσω (και γι αυτό επιμένω) είναι η μεταβολή της γλώσσας με την πάροδο του χρόνου. Γράφουμε ακόμα “οίκος” αλλά δεν σημαίνει το ίδιο με την αρχαία λέξη. Μια τέτοια αλλαγή μπορεί να επέλθει και μέσα σε 20 χρόνια, δεν χρειάζεται να περάσουν χιλιετίες. Και όλα αυτά ΔΕΝ είναι κακό που συμβαίνουν.

    Δεν έχει νόημα να κολλάμε σε έναν ορισμό μιας λέξης χωρίς να κοιτάμε (ή μη αποδεχόμενοι την εξέλιξή του). Γιατί αν το έκανε αυτό ο Όμηρος και οι σύγχρονοί του και οι μετέπειτα κλασσικοί, η γλώσσα μας θα είχε πεθάνει πριν 3000 χρόνια και ο Ευριπίδης δεν θα είχε γράψει τις αγαπημένες μου Βάκχες.
    Μη μου πεις ότι και οι κλασσικοί έκαναν κακό που άφησαν την ομηρική γλώσσα να αλλάξει! Ή ότι ο Όμηρος έκανε κακό που άφησε την προγενέστερη μορφή της γλώσσας μας να αλλάξει!

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Επομένως δεν είναι ζήτημα γλωσσικό, είναι ζήτημα φιλοσοφικό.
      Ο Πακιστανός κλέβει τμήμα από την ψύχη της λέξεως “Έλλην” και αφήνει τον Έλληνα να ψάχνει να βρει νέα λέξι. Ομοίως και το μουρουνέλαιο κλέβει τμήμα της ψυχής της λέξεως λάδι και αφήνει την ελαία να ψάχνεται. Να παθαίνει κρίση αυτοσυνειδησίας. Να χάνει στην ουσία γλωσσικό το παιδί της.
      Εσύ λες ότι κάτι τέτοιο είναι ορθό και φυσιολογικό, εγώ λέω ότι δεν είναι. Είναι φιλοσοφική διάσταση και σε τέτοιες περιπτώσεις κανένας δεν μπορεί να πείσει κανέναν.

      Υπάρχει όμως μια σημαντική λεπτομέρεια. Εάν θέλει το δέχεται αυτό ο Έλληνας, να μετονομαστεί δηλαδή σε Ελληνέλληνα, εάν δεν θέλει δεν το δέχεται. Απεναντίας ο Πακιστανός ξέρει ότι δεν μπορεί να ονομαστεί Έλληνας, γιαυτό και θα ονομαστεί (ελπίζω πως όχι) πακιστανέλληνας, για να δηλώνει δυο πράγματα:την πραγματική του διάσταση και την ψεύτικη ή αλλέως την φυσική και την τεχνική του διάσταση.
      Το σίγουρον είναι ότι ο Έλλην τω γένος δεν θέλει να μετονομαστεί σε Ελληνέλληνα. Όμως ο Έλλην έχει φωνή να το φωνάξει. Η ελαία δεν έχει φωνή, μιλάει μόνον μέσα από τις λέξεις.

  9. Ὁ/ἡ Βιβλιοφάγος γράφει:

    Μπα, δεν είναι φιλοσοφικό ζήτημα. Αν το εξετάσεις τελείως φιλοσοφικά, δεν γίνεται να αποδώσουμε επίθετα όπως “σωστό” ή “λάθος” ή “φυσιολογικό” ή “ανώμαλο” σε τέτοια φαινόμενα. Γι αυτό και δεν είπα ότι αυτό που συμβαίνει είναι ορθό ή φυσιολογικό. Γιατί δεν γίνεται.

    Το παράδειγμα με τον πακιστανό δεν μας εξυπηρετεί γιατί το λέμε περιφραστικά (έλληνας πακιστανικής καταγωγής, πχ). Οπότε, δεν έχει ανακύψει ανάγκη για μονολεκτική λύση.
    Ακόμα κι έτσι να γινόταν, όμως, ο Πακιστανός δεν θα έκλεβε τίποτα: αφ’ ενός, εμείς θα είμαστε που θα φτιάξουμε την λέξη πακιστανοέλληνας, αφ’ ετέρου η ίδια η έννοια της λέξης έλληνας επιτρέπει σε οποιονδήποτε έχει ελληνική ιθαγένεια ή είναι μέλος του ελληνικού έθνους να την χρησιμοποιεί για να αυτοχαρακτηρίζεται.

    Δεν προσπαθώ να σε πείσω για τίποτα, σου εκθέτω απλά πώς έχει το πράμα. Έχε το απλά υπ’ όψιν σου.

    Αυτό που ονομάζεις ψυχή μιας λέξης δεν αφορά τη λέξη αυτή καθαυτή αλλά το άτομο που την χρησιμοποιεί. Για κάποιους, μερικές λέξεις είναι ιδιαίτερα φορτισμένες συναισθηματικά και έτσι τις θεωρούν ακόμα και ιερές. Ο καθένας έχει άλλες λέξεις και άλλους λόγους για να το κάνει αυτό. Γι αυτό, υποθέτω, αντιδράς κι εσύ στην γλωσσική εξέλιξη. Κάτι τέτοιο βέβαια κατα κανόνα απομακρύνει το άτομο από τη γνώση ή την προσέγγιση της αλήθειας, αλλά είναι σεβαστό, όπως και να’ χει.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Ιερά πράγματα, φυτά, λέξεις υπάρχουν σε όλους τους πολιτισμούς. Στην Ελλάδα, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, η ελαία είναι ιερή. Μόνον λίγες στιγμές εάν βρεθείς μέσα σε έναν ελαιώνα θα διαπιστώσεις την μικρότητα και την ασημαντότητα σου. Είναι τέτοια η φύση της ελαίας, τόσο λιτή και υπερήφανη, αιώνια – και άλλα πολλά για τα οποία δεν μου έρχονται οι κατάλληλες λέξεις – που σε κάνουν να αντιληφθείς αμέσως ότι αυτό το φυτό είναι ιερό. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο κότινος, το ολυμπιακό έπαθλο είναι κλάδος ελαίας. Άνθρωποι κατηγορήθηκαν και τιμωρήθηκαν για ασέλγεια πάνω σε αυτό το φυτό.
      Η ελαία δεν είναι ένα τυχαίο δέντρο, δεν είναι ένα απλό φυτό. Είναι ταυτόσημη με την Ελλάδα και τον πολιτισμό της. Το ίδιο ασφαλώς και οι καρποί της όσο και τα παράγωγα τους.

      Όταν λοιπόν έρχεται ο αραβόσιτος και ονομάζει (δια ημών) το ζουμί του έλαιον, τότε δεν κάνει τίποτα λιγότερο από το να αντλεί αξία από την γλωσσική υπεραξία του ελαίους. Εάν είχε δική του αξία το αραβοσιτέλαιο θα λεγόταν αραβοσίτιο και θα έβρισκε μόνον του τον δρόμο του στην αγορά. Όμως δεν κάνει αυτό. Στην ουσία φωνάζει : «βγάζω και εγώ έλαιον» δηλαδή ουσιαστικά λέει ψέματα, καθώς δεν βγάζει έλαιον, βγάζει απλώς ένα λιπαρό ζουμί.

      Οι συσχετισμοί με το παράδειγμα του Πακιστανού είναι αυτονόητοι. Ο Πακιστανός δεν μπορεί να γίνει Έλλην. Όταν λοιπόν αναφέρεται ως Πακιστανέλληνας ή ακόμη και Έλληνας πακιστανικής καταγωγής, στην ουσία αποκτά γραφειοκρατική αξία από την υπεραξία του Ελληνισμού. Ασφαλώς όμως και δεν είναι Έλλην ούτε στο όνομα ούτε στην φύση, ούτε και φυσικά είναι Ελληνικής ιθαγενείας. Είναι απλώς πολιτογραφημένος Έλλην, δηλαδή πεποιημένος Έλλην από την γραφειοκρατική εξουσία.
      Ο πιο σωστός όρος είναι ο «Πακιστανός, πολιτογραφημένος Έλλην» ή πλαστός Έλλην ή ακόμη καλύτερα ψευδοέλλην (αφού το «πλαστός» επιδέχεται πολλών ερμηνειών. Το ψευδ- μάλιστα είναι πολύ συνηθισμένο στην Ελληνική ιστορία, για να διαχωριστεί το γνήσιον από το ψευδές, όπως για παράδειγμα ο Ψευδοκαλλισθένης, όπως επίσης και εγώ δεν είμαι ο Στράβων αλλά Ψευδοστράβων.
      Επομένως το μόνο Ελληνικό που μπορεί να αποκτήσει ένας Πακιστανός (ή Αφγανός, ή Αλβανός κλπ, δεν είμαι ρατσιστής με τους Πακιστανούς) είναι το συνθετικό «ψευδής» όπως και το αραβοσιτέλαιον είναι ψευδέλαιον.

  10. Ὁ/ἡ Βιβλιοφάγος γράφει:

    ΠΑΛΙ ΦΟΡΟΥΜ ΤΟ ΚΑΝΑΜΕ ΕΔΩ ΜΕΣΑ!!!!!
    (Απολαμβάνω στο έπακρο τις συνομιλίες μας, καλέ μου Στράβωνα)

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...