Θεολογία, ἀριθμοί, χρώματα καὶ ἀρώματα.

Posted: 30 Σεπτεμβρίου, 2011 in Σκέψεις
Ἐτικέττες:, , , , , , , , , ,

ΠΡΟΣΟΧΗ: μην διαβάσετε τ’ άρθρον εάν δεν είσαστε σε κατάσταση ηρεμίας ώστε να μπορέσει ο νους να ταξιδέψει.

Θα ξεκινήσω την ανάρτηση με ένα μαγικόν.
Άμπρα κατάμπρα, πάμε:
Έστω ότι με Κ συμβολίζουμε ένα οποιοδήποτε σώμα, όταν με την έννοια «σώμα» αναφερόμαστε σε ένα σύνολο, όπως για παράδειγμα το R των πραγματικών αριθμών, το C των μιγαδικών αριθμών, το Q των ρητών αριθμών, κ.ο.κ.
Ορισμός: Ένα σύνολο V ονομάζεται διανυσματικός χώρος πάνω στο σώμα Κ ή Κ-χώρος αν:
I. To V είναι κλειστό ως προς την πρόσθεση, δηλαδή αν u,v∈V, τότε u+v∈V
II. Ισχύει η αντιμεταθετική ιδιότητα για τη πράξη της πρόσθεσης, δηλ. u+v=v+u για όλα τα u,v∈V.
III. Ισχύει η προσεταιριστική ιδιότητα για τη πράξη της πρόσθεσης, δηλ. u+(v+w)=(u+v)+w για όλα τα u, v, w ∈ V.
IV. Υπάρχει το ουδέτερο στοιχείο για τη πράξη της πρόσθεσης, δηλ. ∃ 0∈V τέτοιο ώστε u+0=0+u=u για όλα τα u∈V.
V. Για κάθε u∈V, υπάρχει στοιχείο (-u)∈V, τέτοιο ώστε u+(-u)=(-u)+u=0.
VI. Για κάθε α∈Κ, u∈V ορίζεται ένα στοιχείο α⋅u∈V , το οποίο ονομάζεται
βαθμωτό πολλαπλάσιο του u επί το α, και ισχύουν οι κάτωθι ιδιότητες:
(α) α⋅(u+v)=α⋅u+α⋅v για όλα τα α∈Κ, u,v∈V
(β) (α+β)⋅v=α⋅v+β⋅v για όλα τα α, β∈Κ, v∈V
(γ) α⋅(β⋅v)=(αβ)⋅v για όλα τα α, β∈Κ, v∈V
(δ) 1⋅v=v για όλα τα v∈V
Τα στοιχεία του συνόλου V λέγονται διανύσματα, ενώ εκείνα του Κ συντελεστές.
Τέλος μαγικού.

Καταλάβατε;
Φαντάζομαι πως όχι, εκτός από τους μυημένους μάγους. Πάμε λοιπόν να λύσουμε τα μάγια.

Υπάρχουν πολλά χρώματα τριγύρω μας, άσπρα, πράσινα, ερυθρά, κίτρινα, ροζ, κυανά κλπ. Εάν αγοράσουμε ακουαρέλες και ανακατέψουμε κίτρινο με κυανό θα πάρουμε πράσινο χρώμα ενώ εάν ανακατέψουμε κίτρινο με ερυθρό θα πάρουμε πορτοκαλί. Με κανέναν όμως συνδυασμό δεν θα μπορέσουμε να παρασκευάσουμε το κυανό, το κίτρινο και το ερυθρό.Έτσι λοιπόν τα τρία αυτά χρώματα αποτελούν τα βασικά χρώματα στην ζωγραφική. Όλα τα υπόλοιπα χρώματα μπορούν να παραχθούν από τα βασικά.

Αυτό λοιπόν είναι ένας διανυσματικός χώρος. Εάν είχαμε διαθέσιμη άπειρη ποσότητα από κάθε βασικόν χρώμα χωρισμένη σε μονάδες (μεζούρες) θα μπορούσαμε να προσθέσουμε δύο μονάδες από κίτρινο χρώμα και θα μέναμε στον άξοναν του κιτρίνου ενώ εάν προσθέταμε οποιαδήποτε ποσότητα ερυθρού θα φεύγαμε από τον άξονα του κιτρίνου χωρίς όμως να πάμε σε αυτόν του ερυθρού καθώς το πορτοκαλί είναι κάπου στην μέση.
Πόσο έντονον πορτοκαλί; Εξαρτάται από την ποσότητα του ερυθρού που θα προσθέσουμε.

Το χρωματικό επίπεδον που παράγεται από το κίτρινον και το ερυθρόν είναι δύο διαστάσεων, αφού δύο είναι τα βασικά χρώματα που χρησιμοποιήσαμε.

Εάν τώρα αρχίσουμε να προσθέτουμε και (άντε να το πω ξενικά) μπλε, τότε θα αρχίσουμε να αποκλίνουμε από το προηγούμενον χρωματικό επίπεδον και θα ανακαλύψουμε και μια τρίτη διάστασι.

Καταλάβαμε τι κάναμε; Ορίσαμε ένα τρισδιάστατον καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων και σε κάθε άξονα τοποθετήσαμε και από ένα βασικόν χρώμα. Το χρωματικόν φάσμα που μπορεί να παραχθεί από τους γραμμικούς συνδυασμούς των τριών βασικών χρωμάτων σε οποιαδήποτε αναλογίαν, είναι ένας διανυσματικός χώρος αφού μπορούμε να προσθέσουμε χρώμα και να πάρουμε χρώμα αλλά και να πολλαπλασιάσουμε αριθμόν με χρώμα(λ.χ. 2 Χ μονάδα χρώματος) και να πάρουμε πάλι χρώμα. Είναι μάλιστα χώρος τριών διαστάσεων αφού τρία είναι τα ανεξάρτητα χρώματα μας.

Αυτός λοιπόν είναι με απλά λόγια ο εκκοσμικευμένος ορισμός ενός διανυσματικού χώρου. Πόσο απλόν αλήθεια ε; Τον εδίδαξε αλήθεια ποτέ έτσι κάποιος εκπαιδευτικός; Να προσθέτουμε δηλαδή χρώμα στο χρώμα και να παίρνουμε πάλι χρώμα και όχι καρπούζια, να πολλαπλασιάζουμε αριθμόν με χρώμα και να μην παίρνουμε πεπόνια, ενώ τα βασικά μας συστατικά να είναι πρωτογενή, δηλαδή ανεξάρτητα από τα άλλα, δηλαδή να μην μπορούν να παραχθούν από τα άλλα.

Το πρώτον χρωματικόν επίπεδόν μας, αυτό που μπορούμε να παράξουμε μόνον με κίτρινον και κόκκινον είναι επίσης διανυσματικός χώρος από μόνος του αλλά μικρότερος (υποσύνολο) από αυτόν των τριών διαστάσεων και ονομάζεται διανυσματικός υπόχωρος του χρωματικού διανυσματικού χώρου.

Τα μαθηματικά μάγια λύθηκαν επομένως, καταλάβαμε τι είναι ένας διανυσματικός χώρος χωρίς μαθηματικούς συμβολισμούς. Γράφοντας αυτό το κείμενον βρήκα ένα ενδιαφέρον (ίσως, θα το διαβάσω και εγώ) σύγγραμμα για όποιον θέλει να εμβαθύνει περισσότερον και είναι μυημένος στην μαγεία των μαθηματικών και της πληροφορικής.

Και εδώ αρχίζουν τα πολύπλοκααααα!!!!

Ως όντα, ζώντα σε τρισδιάστατον χώρον, δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε διαστάσεις περισσότερες από τρεις αφού είμαστε σε καθημερινή τριβή με τις τρεις βασικές διαστάσεις του περιβάλλοντος χώρου, του πλάτους, του μήκους και του ύψους. Εάν λοιπόν διαβάσουμε για ν-διάστατον χώρον τα παρατάμε, αντιλαμβανόμαστε την μικρότητα μας και την αδυναμία αντιλήψεως κάτι τόσο εξωπραγματικού. Μα υπάρχουν πάνω από τρεις διαστάσεις; Είναι δυνατόν; Και έτσι κάνουμε στην άκρη για να περάσουν οι ειδικοί μάγοι των μαθηματικών που παίρνουν νούμερα και εργαλεία και κάνουν τα μαγικά τους στον πολυδιάστατον χώρον.

Όμως σφάλουμε διότι έχουμε επαφή και σχέσιν με πολυδιάστατον χώρον, απλώς δεν το γνωρίζουμε. Ένας χώρος πολλών διαστάσεων είναι (παγκόσμια πρωτοτυπία είναι αυτό, αν όχι συμπαθάτε με, δεν το έχω διαβάσει κάπου) ο γευστικός χώρος.

Πόσα είναι τα γευστικά μας αισθητήρια; Πικρόν, ξινόν, αλυκόν, ηδύ (γλυκόν). Επομένως έχουμε στην γλώσσα μας τέσσερα ανεξάρτητα κέντρα που αντιλαμβάνονται 4 διαφορετικές και ανεξάρτητες γεύσεις. Επομένως ο γευστικός χώρος είναι τουλάχιστον 4 (τεσσάρων διαστάσεων) εάν δεν υπολογίσουμε καθόλου την οσμήν, που αλληλεπιδρά με την γεύσιν σε επίπεδο ικανοποιήσεως, απολαύσεως (άλλος χώρος και αυτός). Οι γεύσεις είναι ανεξάρτητες καθώς από το πικρόν δεν παράγεται το ξινόν, ούτε το αλυκόν κλπ ενώ κάθε συνδυασμός των παράγει μια μοναδικήν γεύσιν με πιθανή ίσως μία ακόμη διάστασιν, αυτήν της θερμοκρασίας.

Επομένως έχουμε αίσθηση ενός 5-διαστάτου διανυσματικού χώρου και  μπορούμε πλέον να μιλήσουμε για τον περίφημον ν-διάστατον χώρον.

Μέχρι και πριν από 1.800 περίπου χρόνια η κραταιές θρησκείες ήταν πολυθεϊστικές. Ειδικά στην Ελλάδαν υπήρχαν θεοί για τον πόλεμον, την δικαιοσύνην, τον φόβον, την σοφίαν, τον πλούτο, την γεωργίαν, την γονιμότηταν, τας τύψεις, την ιατρικήν, το χάος, τον χρόνον, τον θάνατον κλπ. Μετά η θρησκεία έγινε μονοθεϊστική (με όποιον τρόπον έγινε η μετάβασις), δηλαδή ένας θεός για όλα, ένας θεός που απεφάσιζε τι είναι το καλόν και τι είναι το κακόν, τι επιτρέπεται και τι όχι.

Εάν θεωρήσουμε ότι κάθε θεός ή θεότητα βασίλευε σε μίαν διάστασιν, το αρχαίο Ελληνικόν Πάνθεον ήταν πολυδιάστατον. Δεν ήταν 12-διάστατον όπως θέλουν να λένε κάποιοι. Δεν υπήρχαν 12 θεοί, οι θεοί ήταν δεκάδες έως εκατοντάδες, 12 ήταν οι Ολύμπιοι. Τι παρατηρούμε με τις θεωρούμενες διαστάσεις; Ότι είναι ανεξάρτητες μεταξύ των. Όσο και εάν προσθέσουμε δικαιοσύνη σε δικαιοσύνη δεν μπορούμε να παράξουμε πλούτο, ούτε χάος, ούτε θάνατον. Επομένως κάθε βασικόν διάνυσμα κάθε μίας εκ των διαστάσεων δεν παράγεται από την άλλη.

Ένα απλόν παράδειγμα από την καθημερινότητα μας: λέμε το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία, αλλά ούτε η ευτυχία το χρήμα. Η ευτυχία και ο πλούτος επομένως είναι γραμμικώς ανεξάρτητα διανύσματα. Βάσει των όσων είπαμε, ο Θεϊκός χώρος είναι ένας πολυδιάστατος διανυσματικός χώρος (στο περίπου).

Έρχεται ο μονοθεϊσμός και τι λέει; Λέει αυτά που ξέρατε να τα ξεχάσετε, εγώ είμαι ο χώρος εγώ ορίζω το καλόν και το κακόν, εγώ ξέρω, ακολουθήστε με.

Πόσες έγιναν οι διαστάσεις του θεϊκού χώρου λοιπόν; Από εκεί που είχαμε δεκάδες έγιναν δύο;

Όχι, έγιναν ΜΙΑ. Διότι το καλόν και το κακόν εβρίσκονται στον ίδιον άξοναν, το κακόν είναι το καλόν πολλαπλασιασμένον με αρνητικόν αριθμόν. Έτσι μετατρέψαμε έναν ν-διάστατον διανυσματικόν χώρον σε μονοδιάστατον, δηλαδή το άπαν σε ευθεία.

Για να το επαναφέρουμε ξανά σε κοσμικόν επίπεδον, είναι σαν να έχουμε 0ρίσει έναν πανγεύστη που να μας λέει αυτό είναι το νόστιμον φαγητό, αυτό είναι το άνοστον φαγητό, σκάσε και τρώγε. Εάν δεν σου αρέσει, εάν σου φαίνεται ξινόν, εάν σου φαίνεται πικρόν, δεν έχεις ιδέα, ΕΓΩ ξέρω, φάε αυτό, μην τρως εκείνο.
– Μα δεν μου αρέσει το ξινόν.
– Δεν έχει σου αρέσει δεν σου αρέσει, σκάσε και τρώγε.

Δηλαδή, δεν φτάνει που χάνουμε την αίσθησιν των γευστικών διαστάσεων αφού άλλος την ορίζει, κάνουμε και μια πολιτική πράξη: ορίζουμε εκπρόσωπο. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που ο μονοθεϊσμός δεν τα πάει καλά με την δημοκρατία και ευδοκιμεί κυρίως στα μοναρχικά πολιτεύματα.

Έτσι λοιπόν ορίσαμε ΈΝΑΝ Θεό να αντιλαμβάνεται για εμάς τις διαστάσεις και να μας ορίζει το μέτρο. Όμως οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, μπορεί να είπαν το περίφημον «ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ» όμως το μέτρον δεν το όρισαν, διότι το μέτρον εάν είναι ορισμένον τότε παύει να είναι μέτρον και γίνεται κανών.

Αυτό κατά την άποψιν μου ήταν ένα σφάλμα του Διεθνούς Συστήματος Μονάδων, αφού ταύτισαν το μέτρον ως 100 εκατοστά, 1000 χιλιοστά κλπ, ωραίο από την μία που όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από την ελληνικήν ονομασίαν «μέτρον» όμως ουσιαστικώς ορίστηκε μία λέξις που έπρεπε να μείνει αόριστη, αλλά αυτό είναι μια άλλη δύσκολη κουβέντα.

Αυτό λοιπόν ήταν το αποτέλεσμα της μεταβάσεως από τον πολυθεϊσμό στον μονοθεϊσμό. Ορίσαμε έναν υπόχωρο του όλου και πειστήκαμε ότι αυτός ο υπόχωρος μπορεί να παράξει τον ολικόν χώρον, δηλαδή ότι το κίτρινον και το αντικίτρινον μπορούν να παράξουν το κυανόν και το ερυθρόν.

Άρα τι χάσαμε;

Την αίσθηση του κυανού και του ερυθρού, αφού εκ των πραγμάτων το κίτρινον  μόνον αποχρώσεις του κιτρίνου μπορεί να παράξει, δηλαδή στην ουσίαν το κυανόν ή μπλε και τους άλλους συνδυασμούς τα χάσαμε οριστικώς από την παλέτα μας. Άντε να ζωγραφίσεις με ένα χρώμα.

Αυτό ήταν το βασικόν πρόβλημα που ανάγκασε την εκκλησία να ορίσει αγίους, πέρα από το συμβολικόν, έπρεπε να ορίσει διαστάσεις, έτσι εδημιούργησεν τον προστάτην Άγιον των θαλασσών, της εγκυμοσύνης, του πυροβολικού κλπ. Διότι στην ουσίαν δεν έχουμε χάσει εντελώς το πολυδιάστατον αισθητήριον μας. Και επειδή η εκκλησία χάθηκε στην μετάφρασιν και στους χώρους, διεύρυνε το πλήθος των ανεξαρτήτων γραμμικών διανυσμάτων και όρισε τρεις διαστάσεις: τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, οντότητες οι οποίες επειδή ούτε η ίδια μπορούσε να κατανοήσει, αποτέλεσαν αιτίαν για πολλά σχίσματα και πολλές αιρέσεις, που μπέρδευαν τους πιστούς οι οποίοι ήταν ήδη από την αρχή μπερδεμένοι. Σιγά τώρα μην ξέρει ο πιστός τι είναι ο Πατήρ, τι ο Υιός και τι το Άγιο Πνεύμα. Ότι του έλεγε το κάθε σύμβολον πίστεως, αναπαρήγαγε σαν παπαγάλος. Και δεν είναι τυχαίον ότι όλα τα σύμβολα πίστεως όλων των Αβρααμικών θρησκειών ξεκινάνε με την ομολογία πίστεως σε ΈΝΑΝ και ΜΟΝΑΔΙΚΟΝ θεόν. Γιατί αυτό πρέπει να σφηνωθεί μέσα στα μυαλά των ανθρώπων, πρέπει να γίνει ένα με την ύπαρξη τους, πρέπει να καρφωθεί στον εγκέφαλον των ότι ΕΝΑΣ είναι ο Θεός, ΜΙΑ είναι η διάστασις. Διότι τα δόγματα ξέρουν την φύσιν των ανθρώπων. Ξέρουν ότι ο άνθρωπος θα ψάξει. Και προτού ψάξει, ακυρώνουν την αναζήτησιν με προπαγάνδα.

Τουλάχιστον όμως στον Χριστιανισμό υπάρχει ένα καλό. (Για να τα λέμε όλα). Ο Χριστός είναι άνθρωπος, είχε ανθρώπινον μορφήν και αισθήσεις. Μόνον έτσι θα μπορούσε ο Χριστιανισμός να διεισδύσει μέσα σε μία ανθρωποκεντρική κοινωνία όπως η Ελληνιστική. Όταν ένας άνθρωπος έχει συνηθίσει να βλέπει τον Δία, την Αθηνάν, την Αφροδίτην, να νοιώθει όσα οι Θεοί, να προδίδεται όπως οι Θεοί, δεν μπορείς να πας να του μιλήσεις για το Άγιον Πνεύμα, θα σε πάρει με τις πέτρες.

Αυτό λοιπόν το χαρακτηριστικόν του Ιησού ήταν που τον έσωσε και μπόρεσε να καθιερωθεί επιβληθεί στον Ελληνικόν κόσμον με την σταδιακή απομάκρυνσιν των αρχαίων συμβόλων από τους ιερούς χώρους. Όλο το μυστικό κρύβεται στην μεταφορά του αγάλματος του Διός στην Κωνσταντινούπολη. Εάν θέλουμε να τολμήσουμε μίαν αντιστοιχίαν, θα λέγαμε το εξής:

Έστω ότι πράγματι υπάρχει Τίμιος Σταυρός. Εάν αυτόν τον τοποθετήσουμε στους Δελφούς και πούμε στους Χριστιανούς ότι επέστρεψεν ο Απόλλων, αρχικώς κανένας δεν θα επισκεπτόταν τους Δελφούς για τον Απόλλωνα. Πλήθος όμως κόσμου θα συνέρρεε στους Δελφούς για τον Τίμιον Σταυρόν. Αυτά όμως μόνον στην αρχή. Στην συνέχεια το πλήθος θα άρχιζε να ιεροποιεί τους Δελφούς και στο τέλος θα πήγαινε στους Δελφούς ακόμη και εάν καιγόταν ο Σταυρός. Εάν δε στην συνέχεια καίγαμε όλους τους χριστιανικούς ναούς, τότε ο μόνος ιερός τόπος θα ήταν οι Δελφοί και ο μόνος Θεός ο Απόλλων. Αυτός ήταν κατά την άποψιν μου ο μηχανισμός.

Ακόμη βέβαια χειρότερα τα πράγματα στο Ισλάμ, όπου υπάρχει ο Ένας, ο Μοναδικός, ο Ανεπανάληπτος Αλλάχ, ο οποίος βεβαίως έχει ΜΙΑΝ αδυναμίαν. Φοβάται την απεικόνισιν του όπως ο διάολος το λιβάνι. Εάν τον απεικονίσεις, τον ζωγραφίσεις, τον σφυρηλατήσεις, γίνεται Τούρκος. Γιατί; Γιατί αυτή είναι η δύναμη του. Το αόριστον, το απρόσωπον, το μη ανθρώπινον, το μη Ελληνικόν. Θεός όμως που φοβάται τον άνθρωπον, τι θεός είναι;

Το ίδιο ισχύει και στον Ιουδαϊσμόν όπου όχι μόνον απαγορεύεται η απεικόνισις του Τετραγραμμάτου ΓΧΒΧ αλλά απαγορεύεται ακόμη και η γραφή του ονόματος του. Τέτοια τρελά πράγματα συμβαίνουν γύρω μας, επομένως προς το παρόν καλός και ο Χριστιανισμός, αφού τουλάχιστον μιλάει Ελληνικά και ανθρώπινα αλλά μην ξεχνάμε και τις άλλες διαστάσεις, τα άλλα χρώματα, τις άλλες γεύσεις και οσμές.

__________________

Υ/Γ. Εάν σας ξενίζει το τελικόν -ν, δεν έχετε παρά να αναγνώσετε εμφώνως το κείμενον και να διαπιστώσετε ότι είναι χρήσιμον. Ο συγγραφέας του άρθρου τάσσεται εμπράκτως υπέρ της επαναφοράς του τελικού -ν τόσον εις τον γραπτόν, όσο και εις τον προφορικόν λόγον. Όποιος διαφωνεί, δικαίωμα του.

Advertisements
σχόλια
  1. Ὁ/ἡ Βιβλιοφάγος γράφει:

    Μπορώ να πω ότι “κάηκα” λίγο, αλλά το διάβασα. Στην κατάσταση που είμαι αυτή τη στιγμή, το απόλαυσα.
    Μόνο σε ένα μπορώ να διαφωνήσω, στο ότι ο άνθρωπος θα το έψαχνε. Ο άνθρωπος, από φόβο και περιορισμένη τότε αντίληψη, δεν έψαξε τίποτα και το κουσούρι μας έμεινε από τότε. Ακόμα και σήμερα, σε όποιον και να κάνεις την ερώτηση “Πιστεύεις στο Θεό;” θα σου απαντήσει “ναι”, “όχι”, “δεν ξέρω”, χωρίς να συνειδητοποιήσει ότι η ερώτηση που του έκανες δεν έχει κανένα απολύτως νόημα…

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Κοίταξε, δεν ξέρω εάν έχει νόημα ή όχι.
      Εγώ εστιάζω στην πολυπλοκότητα του Θείου χώρου η οποία όμως μεταφράζεται σε πίστη δια των αισθήσεων και των ανθρωπίνων αντιλήψεων. Επομένως ο άνθρωπος μπορεί να μην το έψαχνε σε επίπεδο μαθηματικών (εγώ απλώς κάνω μια αναγωγή του Θεϊκού χώρου σε εκλαϊκευμένα μαθηματικά) όμως θα το έψαχνε σε επίπεδο αντιλήψεως.
      Προτού επομένως προλάβουν να δημιουργηθούν ερωτήματα (γιατί έτσι ο πλούτος, γιατί αλλιώς η ομορφιά, γιατί έτσι η δύναμις; κλπ) έρχεται ο μονοθεϊσμός και τα ευθυγραμμίζει. Και όταν είσαι επίπεδος, μετά αρχίζεις να ξεχνάς τις πολλές διαστάσεις αφού έχεις ορίσει άλλους (μάγους, ιερείς) να τις ψάχνουν για εσένα.
      Στην ουσία μιλάμε για κλάδεμα κανονικό. Εάν έχεις δει χωράφια σε διάταξι παλμέτας (γκούγκλισε το) είναι αυτό ακριβώς. Το δέντρο ξεχνάει τις 3 διαστάσεις του και αναπτύσσεται στις δύο.
      Περιττό να πω ειδικά σε εσένα ότι όλα μπορούν να αποδοθούν με μαθηματικούς όρους, ακόμη και το κλάδεμα.

  2. Ὁ/ἡ Βιβλιοφάγος γράφει:

    Εννοείται, συμφωνώ απόλυτα.
    Και σίγουρα, όσο λιγότερες οι διαστάσεις, τόσο μικρότερο το πεδίο… Αυτό ισχύει στα πάντα.

    Η ερώτηση δεν έχει νόημα γιατί το προς διερεύνηση ουσιαστικό δεν ορίζεται με βάση την ανθρώπινη εμπειρία. Οπότε, από μόνη της η ερώτηση περί θεού είναι ασυνάρτητη. Βέβαια, ο θεικός σου χώρος είναι απολύτως δόκιμος, γιατί αναφέρεσαι στο σύνολο των δοξασιών του ανθρώπου.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Το θέμα έχει και πολιτικές προεκτάσεις (ή επεκτάσεις, διαλέγεις και παίρνεις).
      Λέει λ.χ. ο κομμουνισμός: Τα πάντα είναι ταξικά.
      Λέει ο εθνικισμός: τα πάντα είναι το έθνος
      Ο καπιταλισμός: τα πάντα είναι το χρήμα

      Κάθε ένα από αυτά είναι ένας υπόχωρος. Όμως ο άνθρωπος δεν ζει σε υπόχωρο αλλά σε χώρο. Επομένως όλα τα σύγχρονα συστήματα είναι παραπλανητικά και παραδοξολογούν. Υπάρχουν και ο ταξικός χώρος και ο εθνικός και ο οικονομικός και ο θρησκευτικός χώρος. Εάν απομονώσεις τον έναν από τον άλλον δημιουργείς δόγματα.

      Να κάνω και έναν ορισμό.
      Δόγμα είναι εκείνος ο μονοδιάστατος κοινωνικός χώρος, ο οποίος αναμένει καρτερικά την στιγμή που οι κοινωνικές συνθήκες θα καταστήσουν τον άνθρωπο συνευθειακό με το διάνυσμα βάσεως ώστε τελικώς ο άνθρωπος δια του προσηλυτισμού να πιστέψει ότι τα δικά του βασικά διανύσματα ν-τάξεως περιορίζονται στο ένα και μοναδικό του δόγματος.

      Προσηλυτισμός δόγματος είναι η διαδικασία κατά την οποία όλα τα διανύσματα βάσεως του κοινωνικού διανυσματικού χώρου ενός ανθρώπου, πολλαπλασιάζονται με το 0 εκτός του συνευθειακού βασικού διανύσματος του δόγματος που πολλαπλασιάζεται με το άπειρο.

      Ή κάπως έτσι..κατάλαβες νομίζω.

  3. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Μα το πρόβλημα ξεκινά από την ίδια την ετυμολογία της λέξεως άνθρωπος.
    Μπορεί βέβαια πολλοί Έλληνες γλωσσολόγοι να μην δέχονται την ανάλυση του άνω+θρώσκω+ όπωπα για δικούς τους κουραστικούς λόγους, αλλά η πρόθεση ΆΝΩ δεν επιδέχεται δεύτερης ερμηνείας.
    Μέσα από την ίδια την ετυμολογία του, ο άνθρωπος είναι -προγραμματισμένος-να κοιτάζει προς τα πάνω.
    Τι να δει; Τι να βρει; Όχι πάντως τον Θεό που μαθαίνουν τα παιδιά στα Θρησκευτικά. Όχι πάντως αυτόν και μόνον τον Θεό.
    Τις δυνατότητές του ψάχνει να βρει κοιτάζοντας ψηλά, τις ευκολίες που του παρέχει απλόχερα γύρω του η Φύση εδώ και εκατομμύρια χρόνια.
    Εάν τώρα, ανακαλύπτοντας έστω και ένα μικρό κομμάτι αυτών, βρει τον Θεό του, αυτό είναι ζήτημα ερμηνείας της Ευτυχίας.
    Το θέμα είναι πολιτικό.
    Ο άνθρωπος δεν αφήνεται να αντιληφθεί ότι στον διανυσματικό χώρο που κινείται υπάρχουν πολλές διαστάσεις. Γιατί τότε θα είχαμε την πλήρη κατάργηση του μέσου όρου. Θα ήμασταν όλοι μας ταλέντα σε κάτι (Για την ακρίβεια, όλοι έχουμε τουλάχιστον μία ιδιαίτερη δεξιότητα, αλλά οι περισσότεροι δεν το γνωρίζουμε, γιατί ποτέ δεν μπορέσαμε, δεν είδαμε ή δεν τολμήσαμε να αντιληφθούμε την διάσταση που θα μας οδηγούσε σε αυτήν ).
    Υπό αυτήν την έννοια, αν για ένα και μοναδικό δευτερόλεπτο, μαγικό δευτερόλεπτο, μπορούσαμε να δούμε καθαρά πόσα πράγματα ΔΕΝ θα γευτούμε, ακούσουμε, μυρίσουμε, πιστέψουμε, νιώσουμε, δούμε στη ζωή μας -όχι γιατί δεν θα προλάβουμε-αλλά επειδή δεν θα έχουμε πάρει χαμπάρι ότι υπάρχουν, μάλλον θα θλιβόμασταν βαθειά.
    Ο άνθρωπος περιορίζεται σε ελάχιστες διαστάσεις από την γέννησή του. Εκπαιδεύεται στα βρεφικά και νηπιακά του χρόνια λες και είναι σκυλί. Αντί να του τονιστούν και να του καλλιεργηθούν τα αρχέγονά του ένστικτα-τα οποία φυσικά κάνουν ταξίδι χιλιετηρίδων το καθένα καβάλα στην δική του διάσταση- αυτά …εξανθρωπίζονται. Γίνονται πιο…πολιτισμένα, πιο σικ. Το ένστικτο της τροφής υποτάσσεται στην μορφή του αγίου μπιμπερό, το ένστικτο του φόβου λύνεται με θωρακισμένες πόρτες ασφαλείας, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης ευνουχίζεται γιατί δεν αυτοσυντηρείται, συντηρείται σκέτο. Το ένστικτο του θυμού είναι απαγορευμένο και ορίζεται ως κακό, το ένστικτο της αγάπης είναι επιβεβλημένο και ορίζεται ως καλό, αρκεί να αγαπάμε τα σωστά πράγματα.
    Στην σχολική του ζωή, το θέμα ολοκληρώνεται, καθώς μάλλον περιορίζεται σε μία μόνο διάσταση, αυτή του καλού-κακού, σωστού-λάθους.
    Και στην ενήλική του ζωή τον περιλαμβάνει-ώριμο φρούτο πλέον- η πολιτική, η θρησκεία και η οικονομία για να αποφασίσει-ελεύθερα φυσικά- αν θα είναι κομμουνιστής ή καπιταλιστής, χριστιανός ή μουσουλμάνος.
    Δύο διαστάσεις παίζουν δυστυχώς. Ούτε καν τρεις.
    Γι αυτό λέω ότι το θέμα είναι πολιτικό. Και κατόπιν πολλής σκέψεως, καταλήγω ότι αυτό τελικά είναι το Διαίρειν και Βασίλευε. Αυτό ήταν πάντα, κακώς απεδόθη στον Ρωμαίο αυτοκράτορα. Διαιρώντας τις διαστάσεις του ανθρώπου και ορίζοντας την πορεία του ευθεία και όχι κυματοειδή, τον διοικείς καλύτερα.
    Επειδή όμως οι διαπιστώσεις δεν είναι αρκετές και επειδή ποτέ δεν είναι αργά για κανέναν μας, πιστεύω ότι η λύση βρίσκεται στην Φύση. Εάν αφήσουμε τις αισθήσεις μας ελεύθερες εκεί θα ανακαλύψουμε δεκάδες άλλες διαστάσεις. Χρειάζεται όμως τόλμη. Πολλή τόλμη. Γιατί αν σταθείς γυμνός από πολιτισμό και τεχνολογία μπροστά στη φύση, θα φας πολύ ξύλο.
    Ας δούμε ξανά το σχήμα των βουνών (έχει ρωτήσει ποτέ καμιά δασκάλα τι σχήμα έχει το βουνό; Μπα. Τα σχήματα θα τα μάθουμε στην Γεωμετρία. Θα τα ορίσουμε και θα κοιμηθούμε ήσυχοι μετά τον Πρετεντέρη). Ας δούμε πόσα διαφορετικά γαλάζια έχει ο ουρανός, πόσα γκρίζα, πράσινα και μπλε σκούρα κρύβει η θάλασσα, πώς ανθίζει η φυστικιά, τι χρώμα έχει το άνθος της μηλιάς.
    Τι χρώμα έχει το άνθος της μηλιάς; Όχι. Με ένα-προς το λευκό-δεν ξεμπερδεύετε. Γιατί μόνον αν δεις, μυρίσεις και αγγίξεις ταυτόχρονα ένα άνθος μηλιάς, δεν το ξεχνάς ποτέ. Τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα στην φύση.Είπαμε, πέφτει ξύλο.
    Και ας ακούσουμε. Από την αρχή. Θα εκπλαγούμε, θα ταξιδέψουμε αν ακούσουμε τους ήχους που υπάρχουν γύρω μας.
    Όσο για την γεύση και τον συνδυασμό της με την οσμή, είναι ίσως η πιο εύκολη πύλη που μπορούμε να ανοίξουμε προς νέες διαστάσεις και η πιο ανώδυνη.
    Εάν μπορούσατε να φανταστείτε πόσες δεκάδες νεύρα εγείρονται ταυτοχρόνως σε όλη την επιφάνεια της γλώσσας την ώρα που δοκιμάζεις -εκεί προς τα Χριστούγεννα- το καινούριο κρασί από το βαρέλι, το πρώτο ποτήρι, πριν επέμβει ο χημικός, θα….την βλέπατε με άλλο μάτι.
    Εστίασα επίτηδες στην Φύση, γιατί μόνο εάν κατανοήσουμε το πολυδιάστατον μέσα από αυτή, θα απελευθερωθούμε-ίσως-από όλες τις υπόλοιπες εμμονές μας, πολιτικές και θρησκευτικές.
    Και για να μπω και στο πνεύμα των ημερών, οι εμμονές σε καιρό ειρήνης, είναι απλώς κάτι κακό και κουραστικό.
    Οι εμμονές όμως σε καιρό πολέμου, είναι κάτι καταστροφικό, προδοτικό και μπορεί να μας κοστίσει άλλη μια χαμένη Πατρίδα.
    Μία διάσταση, που μάλλον είναι μόνο στο υποσυνείδητό μας πια.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Θα ορίζαμε επομένως ως ευτυχίαν την κατάστασιν κατά την οποίαν ο υπόχωρος του ολικού χώρου στον οποίον (υπόχωρον) ανήκει ο κάθε άνθρωπος, μεγιστοποιεί το πλήθος των διαστάσεων του. Εάν δηλαδή ένας άνθρωπος είναι πλασμένος για κ διαστάσεις, ενώ λ≤κ είναι το πλήθος των διαστάσεων που έχει πολλαπλασιαστεί με μη μηδενικό συντελεστή, τότε ο βαθμός ευτυχίας είναι λ και η απόλυτη ευτυχία επιτυγχάνεται όταν λ=κ.

      Οι αβρααμικές θρησκείες απεναντίας λένε: μην κοιτάζεις το λ σου, μηδένισε όλα του τα βασικά διανύσματα γιατί στο μηδέν υπάρχει η θέωσις. Επομένως θα λέγαμε ότι οι αβρααμικές θρησκείες είναι μηδενιστικές.

      Μπορεί βεβαίως κάποιος άνθρωπος να έχει άνω όριο βαθμού ευτυχίας το 1, δηλαδή να είναι απλώς ευτυχισμένος λ.χ. τρώγοντας. Τότε και αυτός είναι ευτυχισμένος όταν τρώει. Όμως εάν το lim(λ) είναι μεγαλύτερο και αυτός το περιορίζει στο 1, τότε ο άνθρωπος μας είναι εγκλωβισμένος και δυστυχής.

      Επομένως βαθμός δυστυχίας είναι η διαφορά μ=κ-λ ενώ βαθμός ευτυχίας είναι ο λ. Εάν μ>λ τότε ο άνθρωπος δυστυχισμένος, εάν λ>μ ευτυχισμένος, εάν λ=κ και μ=0 τότε ολοκληρωμένος.

      Το παραγαμ….σα με τα μαθηματικά 🙂

  4. Ὁ/ἡ Βιβλιοφάγος γράφει:

    Αφού έχουν πολλές εφαρμογές, τα γαμ…να!

  5. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Συμπέρασμα:

    Mηδενήστε το μ σας και κάντε κάπα το λ σας.

    Τα πράγματα είναι πάντα πιο απλά από ό,τι νομίζουμε.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Όχι απαραιτήτως γιατί δεν μιλήσαμε για συντελεστές. Είναι δηλαδή πιο ευτυχισμένος ένας που έχει μέγιστο συντελεστή διανυσμάτων βάσεως την μονάδα αλλά πολλά ενεργά διανύσματα, από έναν που έχει ενεργοποιήσει λιγότερα μεν διανύσματα αλλά τα έχει πολλαπλασιάσει με μεγαλύτερο συντελεστή;

      Εδώ σε θέλω 🙂 🙂 🙂

  6. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Eκεί μπαίνει η ισορροπία.
    Θα πρέπει το υποκείμενό μας να βρει το σημείο εκείνο που θα του δώσει την ευτυχία.
    Την σωστή αναλογία του αριθμού των διανυσμάτων βάσεως και του ύψους του συντελεστή.
    Ίσως χρειαστεί να προσθέσει, ή να αφαιρέσει κάτι.
    Άς φτάσει μέχρι εκεί και μετά θα την βρει την άκρη.
    Θα τον βοηθήσουν άλλες επιστήμες, εκτός των μαθηματικών.
    Γιατί κατά μία έννοια και τα μαθηματικά, μία διάσταση είναι.
    Υπάρχουν κι άλλες.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Όχι, απλώς ήρθε η ώρα να εντάξουμε στην κουβέντα μας τα ολοκληρώματα 🙂 (Αστειεύομαι)
      Ίσως θα πρέπει να ορίσουμε μία ακόμη έννοια (ή μάλλον δύο).
      Την ευτυχισημότητα και την δυστυχισημότητα.
      Εάν δηλαδή στο προηγούμενο σχόλιο μου αντικαταστήσουμε τους όρους ευτυχία και δυστυχία με τους ευτυχισημότητα και δυστυχισημότητα τότε το μεν πλήθος των διαστάσεων εκφράζει την δυνατότητα, ενώ οι συντελεστές οδηγούν στην ευτυχία ή την δυστυχία.
      Επομένως η ευτυχία και δυστυχία δεν είναι αριθμητικό μέγεθος (πλήθος) αλλά όγκος.
      Και από εδώ αρχίζουν τα ολοκληρώματα τα οποία είναι μαγικά και τα αφήνουμε για να μην κουράσουμε. 🙂 🙂 🙂

      Πάντως έχεις δίκιο για τα μαθηματικά. Είναι ένας ακόμη θεός που λειτουργεί αντιπροσωπευτικώς ημών. Δηλαδή μπορεί μεν να εξηγούν πολλά αλλά ως τρόπος εκφράσεως δεν είναι παρά μια διάστασις, μονοδιάστατα γυαλιά που μας επιτρέπουν να δούμε πολλές διαστάσεις, εξ αποστάσεως όμως. Είναι σαν να βλέπουμε τηλεόρασι, καταλαβαίνουμε ότι κάτι γίνεται στον έξω κόσμον, όμως εμείς δεν ανήκουμε σ΄αυτόν αλλά στο ανάκλινδρο μας.

  7. Ὁ/ἡ Οδυσσεύς γράφει:

    Εγώ το θέμα θα το δω από άλλη πλευρά. Στις τρεις διαστάσεις θα δώσω ονόματα και θα τις πω ασυνείδητο ( τα ένστικτα), υποσυνείδητο (συναίσθημα) και συνειδητό και που όλοι μας καταλαβαίνουμε και την έννοια και τον ρόλο τους αποτέλεσμα δε των οποίων (διαστάσεων) μπορούμε να πούμε είναι οι αντιθέσεις που διαπιστώνουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας. Έχουμε λοιπόν τρεις διαστάσεις που ορίζουν την ζωή μας είτε το θέλουμε, είτε όχι και πολλές φορές τρομάζουμε με «γεγονότα» τα οποία θεωρούμε ότι είναι εξωγενή ενώ στην ουσία τα παράγουμε εμείς οι ίδιοι. Εάν καταφέρουμε να είμαστε σε μια διάσταση, αυτήν της συνειδητότητας όλα τα προβλήματα (ευτυχίας, δυστυχίας, ολοκλήρωσης) θα έχουν λυθεί. Αν καταφέρουμε να ανεβάσουμε το ασυνείδητο στο υποσυνείδητο και το υποσυνείδητο στο συνειδητό και με μια ακόμη προσπάθεια αναβαθμίσουμε το νέο υποσυνείδητο στο σύνολο υποσυνείδητο-συνειδητό θα έχουμε πετύχει αυτό που λέει συμπερασματικά η Χριστιάνα. Θα έχουμε μηδενίσει το μ (ασυνείδητο) και θα έχουμε κάνει κ (συνειδητό) το λ μας (υποσυνείδητο).
    Και ναι Στράβωνα. Ο Θεός φοβάται τον άνθρωπο. Αν πιστέψουμε ότι ο μοναδικός Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο και όχι ότι ο άνθρωπος εξελίσσει τον Θεό (του) τότε, όπως αναλύει ο Καρλ Γιουγκ, ο Θεός φοβάται κατ αρχήν την ίδια του την σκοτεινή (σατανική) ασυνείδητη πλευρά του που δεν έχει την δύναμη ή την θέληση να την καταστρέψει γιατί μάλλον αυτοκτονεί. Το μόνο που κάνει είναι να την εξορίσει στο «πυρ το εξώτερον». Ο άνθρωπος την σκοτεινή του πλευρά και να την μηδενίσει μπορεί και να την εξισώσει με το φως (συνειδητότητα) και αυτό είναι που φοβάται ο Θεός στο δημιούργημά του. Την απόρριψη ίσως;

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Επομένως σύμφωνα με τον Καρλ Γιουγκ (δεν τον έχω διαβάσει, ομολογώ) δεν είμαστε δημιουργήματα του καλοκαγάθου θεού, αλλά δημιουργήματα των δύο διαστάσεων του θεού, και του αγαθού και του σατανικού. Και αφού ο θεός φοβάται να κάνει την δική του αυτοκριτική και να μεταφέρει το ασυνείδητο του στο συνειδητό, απαλλάσσοντας τον εαυτόν του από την κακή του όψη, έβαλε εμάς να το κάνουμε.

      Συνεπώς ή εμείς είμαστε οι πραγματικοί θεοί και ο θεός είναι πιστός μας που περιμένει εναγωνίως να νικήσουμε το κακό αντί για αυτόν, ή ο θεός αναγνωρίζει την αδυναμία του και επομένως δεν είναι ο πραγματικός θεός αφού έχει άλλον δημιουργό πιο δυνατό που δεν έχει τέτοια διλήμματα.
      Γιαυτό ακριβώς λέω ότι ο Θεϊκός χώρος είναι πολυδιάστατος και άρα πολυθεϊκός.

      Δεν ξέρω βέβαια εάν αυτός ο Καρλ Γιουγκ είναι Χριστιανός ή Ισλαμιστής ή Εβραίος, αλλά καθόλου αβρααμική δεν μου φαίνεται η άποψις του, αβρααμισμός ο οποίος θέλει τον Θεό καλό και αγαθό και υπεράνω ανθρωπίνων παθών, πλην ενός. Την ανασφάλεια. Εάν δε ο Καρλ Γιουγκ είναι χριστιανός, φαντάζομαι ότι θα έχει αφοριστεί, ή μήπως όχι;

      Γιαυτό και εγώ λέω ότι οι Θεοί τρέφονται από την πίστη των ανθρώπων. Εάν ο άνθρωπος αποφασίσει μπορεί να ζωντανέψει οποιονδήποτε Θεό ή να τον εξοντώσει. Ο άνθρωπος χρειάζεται τους Θεούς και οι Θεοί τον πιστό άνθρωπο. Άρα, εάν αποφασίσουμε να ζωντανέψουμε τον Δία, τότε αρκεί να τον πιστέψουμε και αυτός θα επανέλθει. Εάν δε επανέλθει είτε ο Ζευς είτε ο Απόλλων είτε οποισδήποτε, δεν θα είναι χωρίς δυνάμεις, θα έχει όσες δυνάμεις του δώσει ο άνθρωπος. Οι Θεοί υπάρχουν όλοι και είναι σε κατάσταση νάρκης. Ξυπνάνε όταν κάποιος τους καλεί με ειλικρίνεια και αγάπη.

  8. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Δεν είχα σκοπό να επανέλθω, αλλά μερικά πράγματα, δεν …μένουν ασχολίαστα.

    Οδυσσέα, ομολογώ κι εγώ, ότι έχω να ξεφυλλίσω τον Γιουνγκ 20 φύγε χρόνια, αλλά , αν θυμάμαι καλά, ο Γιουνγκ ασχολήθηκε με την ψυχανάλυση εν είδη αυτοθεραπείας,
    Κάτι σαν την σημερινή ομοιοπαθητική, δηλαδή.
    Νομίζω, -δεν έχω τον χρόνο να το ψάξω τώρα- ότι έπασχε από νεύρωση και ότι μάλιστα, εισήγαγε τον όρο.
    Όπως και να ναι, είμαι λίγο επιφυλακτική στο να επικαλούμαι θεωρίες ανθρώπων οι οποίες βασίζονται στην δικιά τους έλλειψη.
    Θα μου πεις φυσικά και θα έχεις απόλυτο δίκιο, ότι το αποτέλεσμα έχει σημασία και όχι το αίτιο που το προκάλεσε .
    Επί του αποτελέσματος λοιπόν και μην μπορώντας να θεωρήσω τυχαίο ότι ο Γιουνγκ ήταν εξ απαλών ονύχων βαρεμένος, δεν θέλω, δεν μου αρέσει, δεν αντέχω, δεν σηκώνω, δεν υποφέρω, δεν εναρμονίζομαι, δεν αναπνέω-κράτα όποιο ρήμα σε εκφράζει- να ορίσω Θεό μου κάτι τόσο λίγο.
    Για την ακρίβεια, δεν έχω ΑΚΟΜΑ ορίσει τους Θεούς μου.
    Είναι ζήτημα ελευθερίας.
    Άν και εφόσον, φθάσω κάποια στιγμή στην ωριμότητα και στην ταπεινότητα να έχω ανάγκη έναν ή πολλούς Θεούς που να τους κάνω ανθρωπίνως δικούς μου και να μην τους επικαλούμαι απλώς κατά το δοκούν, θα τους βάλω πάνω από το υπάρχον παγκόσμιο ρεκόρ.
    Αλλιώς, δεν έχει κανένα νόημα να υπάρχουν.
    Ένας Θεός που με φοβάται, μου είναι…περιττός.
    Και για να ολοκληρώσω (πολιτικώς) την σκέψη μου με αφορμή τον Γιουνγκ, σου λέω απερίφραστα, ότι ενώ δηλώνω άνετα την αγάπη μου στη αριστερά, εκφράζω με την ίδια άνεση και με περισσή θλίψη τον θυμό μου στους ανεγκέφαλους κακοποιητές της και λαθροερμηνευτές της, οι οποίοι έμπλεξαν τους μηρούς τους, κοινώς, τα μπούτια τους και μπέρδεψαν την αλήθεια με το δήθεν.
    Συνεπώς, ο Γιουνγκ-με το κακό και μοχθηρό μου μυαλό- μου ορίζει απλώς έναν αντι-Θεό, με αποσπά-νομίζει- από την ανάγκη μου, ίσως κάποτε, να πιστέψω σε έναν Θεό δικό μου.
    Και τι είναι ουσιαστικά η πίστη σε έναν Θεό ,Οδυσσέα μου;
    Η ανάγκη μας να αισθανθούμε ασφαλείς.
    Ε, όταν νιώσω την ανάγκη να νιώσω ασφαλής από χέρια τρίτου, θα φροντίσω αυτός ο τρίτος να είναι πιο δυνατός από μένα. Τόσο απλά ορίζεται ο Θεός.

    Στράβων: Μην με παρεξηγήσεις σε παρακαλώ, αλλά επειδή και στο δικό μου μυαλό, πρωτεύοντα ρόλο παίζει το χιούμορ, μου έδωσες-ειλικρινά- έναν λόγο να ΞΑΝΑ-χρησιμοποιήσω την τηλεοπτική μου συσκευή.
    Να βάλω απέναντί της ένα ανάκλινδρο!!!!!
    Όχι καναπέ. Ανάκλινδρον…..

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Δεν θέλω να αλλάξω θέμα, απλώς μια γλωσσική παρένθεσις. Λες Χριστιάνα:
      “…οι οποίοι έμπλεξαν τους μηρούς τους, κοινώς, τα μπούτια τους και μπέρδεψαν την αλήθεια με το δήθεν…”
      Πρόσεξε μια ωραιότατη λέξι που σώζεται στα ποντιακά και εννοεί ακριβώς αυτό που εννοείς.
      Η λέξις είναι “συμποδίουμαι” και είναι αρχαία (δεν το έχω το λεξικό μαζί μου) από το σὺν και το ποῦς, δηλαδή μπερδεύω τα πόδια μου.
      Την αναφέρω τώρα στο άσχετο γιατί στο άσχετο μένουν κάποια πράγματα, εάν έγραφα ένα λεξικό θα την ξεχνούσαμε σε 2 λεπτά.
      Αυτό ακριβώς έχουμε χάσει στην νεοελληνική, την μεστότητα των λέξεων, το να λες μια λέξι και να χωράς μέσα σε αυτήν τόσο την αφαιρετικότητα όσο και την ακρίβεια. Κάποιες λέξεις με κάνουν να νοιώθω υπερήφανος για την καταγωγή μου, όχι γιατί και καλά σημαίνει κάτι σοβαρό το (συμποδίουμαι, εσυμποδία, εσυμποδίεν κλπ) αλλά γιατί νοιώθω ότι η σκωπτικότητα της αρχαίας παραμένει ζωντανή έστω και μερικώς. Διότι η αρχαία δεν είναι απλώς μια γλώσσα, είναι στάση ζωής.

      Επί του θέματος, νομίζω ότι και ο Οδυσσέας απλώς ανέφερε τον Γιουνγκ για να χωρέσει τις συνειδησιακές διακριτές καταστάσεις μέσα στην συζήτηση περί διαστάσεων και χώρου.
      Βεβαίως πριν από αυτόν προηγήθηκε ο Αριστοτέλης στο περί ψυχής έχει χωρίσει την ψυχή στο λογικόν, θυμικόν και επιθυμητικόν, πολύ πριν δηλαδή τον Μάξιμο τον Ομολογητή και τους αγίους πατέρες της εκκλησίας.
      Τους λυπάμαι πολύ αυτούς τους πρώτους αγίους πατέρες, θέλησαν να εντάξουν μια ολόκληρη πολυδιάστατον φιλοσοφίαν μέσα σε ένα δόγμα. Πραγματικά τους αξίζουν συγχαρητήρια για τον μόχθον των. Βεβαίως ότι δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν….το έκαψαν. Και δυστυχώς για εμάς μπόρεσαν να συνευθειαστούν μόνον με το 5% της Ελληνικής γραμματείας ώστε ακόμη (και για αιώνες ακόμη) να κλαίμε το υπόλοιπο 95%. Αυτό λοιπόν το 95% μήπως αντιπροσώπευε για εκείνους την σκοτεινή πλευρά του Θεού;

  9. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Στράβων:

    Eπανέρχομαι (ξανά)- πλεονασμός- γιατί μου είναι αδύνατον να μην το κάνω.
    Το να μπορεί να εκφραστεί μια ολόκληρη πρόταση με μία λέξη, είναι το τέλειον.
    Το δε νόημα της λέξης, δεν έχει απολύτως καμία σημασία.
    Αντίθετα, φαντάζομαι, ότι γι αυτούς που είναι ερωτευμένοι με την ελληνική γλώσσα, θα αποτελεί ένα είδος λύτρωσης το να αντικαταστήσουν ολόκληρη δευτερεύουσα πρόταση με 500 άρθρα με μία λέξη.
    Και τονίζω το ερωτευμένοι και το στηρίζω και θα το στηρίζω, γιατί σκέτη αγάπη στην ελληνική γλώσσα, είδα και χόρτασα.
    Όσο για το άσχετον, αυτό το άσχετον πάντα παρήγαγε. Το σχετικόν, περίμενε.
    Δεν θέλω να επεκταθώ περαιτέρω. Όλοι καταλαβαίνουμε τι μας ενοχλεί και τι μας ομαδοποεί.

    Το 95%, επίτρεψέ μου να σου πω μετά λογικής και επιστημονικής βεβαιότητας, ότι αντιπροσώπευε την ΘΕΟΣΚΟΤΕΙΝΗ πλευρά του Θεού που καλούνταν να ορίσουν. Είναι αυτοί που έκαναν το-dirty job- της υπόθεσης. Η ξενική πιθανώς, δεν αρέσει, αλλά ταιριάζει εδώ απολύτως.
    Κλείνω λέγοντας, σχολιάζοντας και κρίνοντας μάλλον, ότι οι Θεοί με τις πολλές σκοτεινές πλευρές και τα πολλά ανεξήγητα, είναι κουραστικοί και μάταιοι Θεοί, μάταιοι γιατί έτσι είμαστε οι άνθρωποι, άρα γιατί να υπάρχουν ΚΑΙ αυτοί;;;
    Αντίθετα, οι λεβέντες Θεοί, οι λαμπεροί Θεοί, οι ίσως λίγο λάθος αλλά πολύ ανθρώπινοι Θεοί, είναι απαραίτητοι.
    Άν υπάρχουν. Εάν δεν υπάρχουν, κοιτάμε μέσα μας και ίσως, λέω ίσως, κάποια στιγμή τους δούμε.
    Τα πάντα είναι θέμα προσέγγισης.
    Και η προσέγγιση , αν δεν γίνει ελεύθερα, ζορίζεται.
    Και πάνω στο ζόρι, είναι βέβαιο το λάθος.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Με την ελληνική γλώσσα παίζει το εξής σύμπλεγμα (κόμπλεξ-εδώ δεν μας χαλάει η κατάληξις -ξ, στον πίνακαν όμως μας χαλάει ο πίναξ).
      Είναι σαν τον πιτσιρίκο που γουστάρει τρομερά μια ωραία συμμαθήτρια του αλλά ντρέπεται να της μιλήσει από ανασφάλεια. Τρελαίνεται, δεν κοιμάται τα βράδια όμως δεν τολμά. Έτσι στις συζητήσεις με τους φίλους του, της βρίσκει κουσούρια. Ψηλομύτα, κομπλεξική κακοντημένη κλπ.

      Αυτό λοιπόν είναι το πρόβλημα μας με την γλώσσα. Δεν τολμάμε να της πούμε: “είσαι δική μου και σε θέλω, θέλω να ζήσουμε μαζί”. Την αφήνουμε επομένως να γερνάει μόνη της ή να πηγαίνει με άλλους, ακόμη και εάν γουστάρει και αυτή να είναι μαζί μας. Έτσι ότι μας την θυμίζει, το τσαλακώνουμε για να μην στεναχωριόμαστε. Και επειδή είναι κοινωνικό το σύμπλεγμα, φροντίζει να διατηρεί ο ένας μας την ανασφάλεια του άλλου. Δεν είναι τίποτα όμως, είναι απλώς μια απόφασι να την κατακτήσουμε. Κανένας άλλος λαός δεν μπορεί να το κάνει αυτό γιατί είναι δική μας η γλώσσα και δική μας η ψυχοσύνθεση που δένει αρμονικώς με αυτήν κατά μοναδικόν τρόπον. Απλώς δηλαδή μία απόφασις, ας την πάρουμε. Είναι στο χέρι μας να πάψουμε να ζούμε με την ανάμνηση και να κάνουμε την ανάμνηση ζωή.

      Ως προς τους θεούς θα σου πω κάτι που δεν είναι φυσικά θεϊκό αλλά μου έδωσε ερέθισμα. Πριν από 20 λεπτά, έτσι ξαφνικά άρχισα να σιγοτραγουδάω ένα τραγούδι. Μετά το έχασα. Προσπάθησα να το θυμηθώ. Τίποτα. Θαρρείς και το τραγούδι αποκαλύφθηκε για λίγο και έφυγε. Ίσως ξαναγυρίσει σε 10 ημέρες, ίσως σε 50, εγώ όμως ξέρω ότι το τραγούδι υπάρχει. Οι συσχετισμοί δικοί σου.

  10. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Ίσως είναι η πρώτη φορά, που θα συμφωνήσω μαζί σου , χωρίς να αλλάξω ούτε κόμμα από αυτά που γράφεις.
    Άν και θεωρώ, ότι στην συμφωνία, δεν υπάρχει λόγος επιβεβαίωσης, είναι περιττό.
    Η ουσία όμως είναι εκεί και οφείλω και εγώ να προσυπογράψω.
    Είναι -όντως-στο χέρι μας να πάψουμε να ζούμε με την ανάμνηση και να κάνουμε την ανάμνηση ζωή.
    Είναι μια απόφαση.

  11. Ὁ/ἡ Οδυσσεύς γράφει:

    Αγαπητή Χριστιάνα δεν υπάρχει ψυχίατρος που να μην διάλεξε την επιστήμη του, βασικά για να λύσει το δικό του πρόβλημα. Λες ότι διάβαζες τον Γιουγκ προ εικοσαετίας. Υπονοείς μήπως ότι η «σχολή» του είναι για μικρά παιδιά; Το ότι δέχθηκε επίθεση από μερίδα επιστημόνων δεν έχει σημασία μια και όλοι οι μεγάλοι είχαν και έχουν το προνόμιο αυτό και άλλωστε όπως είπα δημιούργησε σχολή με φανατικούς οπαδούς επιστήμονες και μη. Το ότι δέχθηκε την επίθεση των θρησκειών, μάλλον υπέρ του πρέπει να θεωρηθεί. Μήπως επειδή ήταν αντισημίτης και φιλοναζί; Μα αυτά δεν ισχύουν, έχουν διαψευσθεί και άλλωστε φαίνεται από το έργο του. Κι εγώ δεν έχω ορίσει ακόμη των Θεό μου και αν ποτέ το κάνω δεν θα είναι για να νιώθω ασφαλής αλλά γιατί επειδή εγώ δεν είμαι οπαδός της αριστεράς για να μονοπωλώ την αλήθεια, την ψάχνω . Πάντως δεν μου άρεσε καθόλου ο απαξιωτικός σου τόνος και ξέρεις κάτι; Άστο γιατί σέβομαι την φιλοξενία του Στράβωνα…..

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Ενδιαφέρουσα άποψη αυτή Οδυσσέα. Ότι δηλαδή οι ψυχίατροι επιλέγουν την επιστήμη τους για λόγους αυτοσυνειδησίας. Ως προς την αριστερά, επειδή ποτέ μου δεν κατάλαβα τι σημαίνει (ούτε και οι οπαδοί της φαντάζομαι) θα έλεγα ότι ο μοναδικός αριστερός που γνωρίζω (ή καλύτερα νομίζω ότι γνωρίζω) ήταν ο Χριστός, με Τον οποίον παραδόξῳ λόγῳ τα βάζει διαρκώς η αριστερή ιδεολογία. Πολύ αμφιβάλω αν ακόμη και η ίδια η αριστερά γνωρίζει τι ακριβώς είναι. Ίσως θα έπρεπε να ασχοληθεί με την ψυχιατρική 🙂 Ένας σχετικός ορισμός εδώ
      Εάν πάντως ορίσουμε την αριστερά ως την κοινωνιοκεντρική και αντιμοναρχική, αντιεξουσιαστική ιδεολογία τότε η αριστερά έχει σοβαρότατο υπαρξιακό πρόβλημα καθώς ο λαός υπέφερε τα μάλα από την αριστερή ιδεολογική μεταπολιτευτική κυριαρχία και ιδού τα αποτελέσματα. Μέσα σε 30 χρόνια καταστράφηκε ο τόπος.
      Κατά την προσωπική μου άποψη η αριστερά είναι το ακριβώς αντίθετο από όσα ισχυρίζεται, είναι εξουσιομανής και αντιαναπτυξιακή, ανελεύθερη και αντιπαραγωγική. Αυτά διότι έχει πάρει διαζύγιο από την λογική ενώ έχει προσβληθεί από μόνιμη ιδεοληψία. Και επίσης κατά την άποψη μου είναι αντιδημοκρατική, διότι είναι αντιδημοκρατικό και ίσως ουτοπικό το να πιστεύεις ότι μπορεί να εφαρμοστεί δημοκρατία σε ένα σώμα πολιτών χωρίς εθνικά ιδεώδη.

      Η δημοκρατία έχει υπόστασι μόνον μεταξύ εθνών. Δεν μπορεί λ.χ. να γίνει ψηφοφορία στο σπίτι μου για το τι χρώμα θα το βάψω, να ψηφίσει ο κηπουρός, ο υδραυλικός, ο ηλεκτρολόγος μαζί με τα παιδιά τους και αυτό να θεωρείται δημοκρατικό. Ακόμη και εάν ο κηπουρός μένει στο σπιτάκι του κηπουρού, δεν έχει τέτοιο δικαίωμα. Αφού λοιπόν η αριστερά ζητάει από τον κηπουρό να ψηφίσει, στην ουσία καταστρέφει την δημοκρατία του σπιτιού και ας λέει ότι είναι και καλά δημοκρατική. Μπορώ επομένως να πάω και εγώ και να ψηφίσω στις εσωκομματικές ψηφοφορίες των αριστερών κομμάτων ή μήπως εκεί ισχύει η κλειστότητα του αριστερού λόμπι;
      Από την στιγμή επομένως που η αριστερά προασπίζει την δική της κλειστότητα αλλά όχι την κλειστότητα του έθνους, τότε όλο αυτό βρωμάει σ κ ο π ι μ ο τ η τ α.

      Υπάρχει επομένως τρόπος μέσα από αριστερές ιδεολογίες να απαλλαγούμε από την αριστερά. Να γραφτούμε στα αριστερά κόμματα και να ψηφίζουμε. Ή μήπως δεν επιτρέπεται; Μήπως δηλαδή εντός της αριστεράς υπάρχει αριστερός εθνικισμός; Τρελά πράγματα, γιαυτό και η αριστερά χρήζει ψυχιατρικής εξετάσεως.

      Μήπως όμως έχει μόνον αυτές τις ψυχασθένειες η αριστερά; Οι αριστεροί, υποτίθεται σατυρικοί καλλιτέχνες, αναφέρονται διαρκώς στον Αριστοφάνη, θαρρείς και ο Αριστοφάνης ήταν δημοκρατικός. Ο Αριστοφάνης ήταν σφόδρα αντιδημοκρατικός. Πως λοιπόν η δημοκρατικοφανής αριστερά εξυμνεί έναν αντιδημοκράτη στο όνομα της δημοκρατίας; Αυτό κι εάν είναι για Αριστοφανική κωμωδία.

      Μπορώ να μιλάω ώρες για το αριστερό παράδοξο αλλά σέβομαι την όποια φαιά ουσία μου έχει απομείνει και σταματάω. Τα υπόλοιπα με την Χριστιάνα τα αντιπαρέρχομαι γιατί δεν υπάρχει λόγος να χαλαστούμε. Σίγουρα ο καθένας έχει το ύφος του.

  12. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Οδυσσέα:

    Λέω ότι ξεφύλλισα (μια φορά) και όχι διάβαζα (συνεχώς) τον Γιουνγκ, πριν 20 χρόνια.
    Εννοώ ό,τι λέει η παραπάνω πρόταση.
    Σπανιότατα υπονοώ κάτι και ποτέ πάντως, μιλώντας χαλαρά μέσα σε ένα ιστολόγιο.
    Αυτά που θυμάμαι λοιπόν από αυτόν, αυτά τα ελάχιστα, τα σχολίασα και τα έκρινα, κάτι που είναι αναφαίρετο δικαίωμά μου στα πλαίσια μιας απλής ανταλλαγής απόψεων.
    Εάν το ιστολόγιο του Στράβωνα ήταν επιστημονικό φόρουμ ψυχαναλυτών, φυσικά δε θα εξέφραζα καμία άποψη, πρωτίστως λόγω ημιμάθειας μην σου πω άγνοιας επί του θέματος και δευτερευόντως, λόγω πλήρους αδιαφορίας ως προς αυτό.
    Το αν ήταν αντισημίτης και φιλοναζί δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Δεν το ήξερα κιόλας. Όταν διαβάζω μία άποψη, κρίνω την άποψη. Όχι τις πεποιθήσεις αυτού που την εκφέρει.
    Είναι αν θέλεις, ένα είδος αποστασιοποίησης που έχω προς τις ταμπέλες παντός είδους.
    Γι αυτό και πιστεύω απόλυτα ότι είναι σημαντικό, να μπορούμε να απολαύσουμε μια άποψη, χωρίς απαραίτητα να την δεχτούμε. (Δεν είναι δικό μου αυτό, δανεισμένο είναι, δεν θυμάμαι από πού).
    Όσο για την αριστερά, σε παρακαλώ να διαβάσεις ξανά την πρότασή μου και να δεις τι λέω, για την αλήθεια και το δήθεν.
    Θεωρώ πολύ τίμιο, να δηλώνεις την αγάπη σου για κάτι, αλλά να έχεις την δύναμη και την ελευθερία, να το κρίνεις, να το κατακρίνεις, ίσως και να το αποδομείς.
    Όταν δεν επιτρέπεις στον φανατισμό να σε κυριεύσει, είσαι ελεύθερος να αντιληφθείς περισσότερες διαστάσεις, για να μην ξεφεύγουμε και από το θέμα της ανάρτησης.
    Αυτή είναι η πραγματική αναζήτηση της αλήθειας, την οποία κάνω και κάνεις.
    Το μόνο που απαξίωσα με τις λέξεις μου, ήταν τον Θεό που αναλύει ο Γιουνγκ. Γιατί δεν με ενδιαφέρει ένας τέτοιος Θεός.
    Δεν θα απαξίωνα ποτέ έναν συνομιλητή μου. Είναι θέμα αρχής.

    Στράβωνα:

    Για να μην το κουράσουμε άλλο, κρατάω την λέξη σκοπιμότητα, που τα περικλείει όλα μέσα της.
    Όσο για τον Χριστό, επειδή αυτός ο τρόπος σκέψης, δράσης και ζωής είναι η αριστερά που…τόλμησα να πω ότι αγαπώ, ενισχύει απλά το σκεπτικό που ανέλυσα και στον Οδυσσέα.
    Ότι ένα θέμα, όταν προσεγγίζεται πολυδιάστατα, προσεγγίζεται πιο ορθά και πιο αληθινά. Άλλη διάσταση το -πιστεύω-, άλλη το -εφαρμόζω-, άλλη το -χρησιμοποιώ-, άλλη το -εκμεταλλεύομαι-, άλλη το -καταστρέφω-.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Πάντως Χριστιάνα, καλόν είναι να γνωρίζουμε και τις πεποιθήσεις του εκφράζοντος τίναν άποψιν, διότι διαφορετικά επέρχεται σύγχυσις. Ένα παράδειγμα είναι ο Αριστοφάνης. Εάν τον δούμε απλώς ως σατυρίζοντα τον πόλεμον τότε μπορούμε να πούμε ότι οι αντιλήψεις του ήταν αντιπολεμικές. Όμως ο Αριστοφάνης δεν ήταν ειρηνιστής χωρίς σκοπιμότητα. Ήταν ειρηνιστής διότι επιζητούσε την ολιγαρχίαν την οποίαν εκπροσωπούσαν οι αντίπαλοι των δημοκρατικών Αθηναίων στο πεδίον της μάχης. Ουσιαστικώς δηλαδή προστάτευε τους ομοϊδεάτες του δια της σάτυρας των αντιπάλων. Εάν λοιπόν δεν γνωρίζουμε τις του Αριστοφάνους πεποιθήσεις, μπορούμε μέχρι και να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι ήταν χίπις. Κάθε άλλο όμως.

      Γι’αυτό λοιπόν φρονώ πως είναι σοφό να γνωρίζουμε τις πεποιθήσεις, ώστε να μπορούμε να δούμε όλες τις διαστάσεις μιας απόψεως, μια που το θέμα μας είναι οι διανυσματικοί χώροι.

  13. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Ο Αριστοφάνης χίπις; 🙂
    Aπό ενδιαφέρον εώς τρομακτικό.

    Θα διαφωνήσω. Είναι θέμα εκκίνησης και βαθμίδων.
    Σε πρώτο επίπεδο, (εντελώς προσωπική μου άποψη) η ιδέα πρέπει να εξετάζεται ανεξάρτητα από τον εμπνευστή της. Γιατί μπαίνοντας και η παράμετρος του εκφραστή στο παιχνίδι, δεν είμαστε αντικειμενικοί ως προς την ιδέα την ίδια.
    Στη βαθμίδα ΙΙ ίσως να εξετάσουμε την εφαρμοστικότητα, στην ΙΙΙ την αποδοτικότητα, στην ΙV την ρεαλιστικότητα και ίσως στην V ή VI να βάλουμε και τον παράγοντα εκφραστή για να ελέγξουμε την σκοπιμότητα.
    Πάντως, μία άποψη, δεν κρίνεται από τον εκφραστή της.
    Ο εκφράζων μία άποψη, αντίθετα, κρίνεται κι ελέγχεται για την συνέπειά του ως προς αυτήν.
    Και για να μιλήσω με παραδείγματα με συνειρμό τον Αριστοφάνη, -σκέτες- μερικές απόψεις του Λαζόπουλου, είναι ανατριχιαστικά σωστές.
    Η συνέπεια του Λαζόπουλου ως προς αυτές, ελέγχεται. ( Μην ανοίξω τώρα θέμα).
    Το ότι το Πασόκ διαπράττει εσχάτη προδοσία, είναι τόσο βέβαιο, όσο ότι χρειάζομαι οξυγόνο για να ζήσω.
    Το ότι το διατύπωσε πανηγυρικά ο κύριος Τσίπρας προχθές, δεν ακυρώνει την άποψη, εκθέτει όμως για άλλη μια φορά τον κύριο Τσίπρα απέναντι στην εθνική (;) του συνείδηση και ελέγχεται για την συνέπεια των πρόσφατων πράξεων του. (Άλλο θέμα).
    Οπότε, αν ο Θεός του Γιουνγκ ήταν φιλικός Θεός (πάντα για μένα) θα τον δεχόμουνα, χωρίς να ενδιαφέρομαι αν ο κύριος Γιουνγκ ήταν και εγκληματίας.
    Θα άφηνα τον Γιουνγκ και θα κρατούσα τον Θεό του.

  14. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Και σκέψου αυτό που είπα στον Οδυσσέα από πάνω:
    Πότε μπόρεσες να απολαύσεις πραγματικά, μία άποψη, χωρίς αναγκαστικά να την δεχτείς;
    Εδώ κι αν οργιάζουν οι διαστάσεις. 🙂

  15. Ὁ/ἡ Ἀνώνυμος γράφει:

    Μου άρεσε το κείμενό σου, μα πρόσεξε αυτό: “Βλέπομεν γαρ δι εσόπτρου εν αινίγματι” δηλαδή εμείς, ΔΕΝ μπορούμε ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ να δουμε το συνολο,, ΟΛΕΣ τις διαστάσεις όπως λέγεις, αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε με σαφήνεια και ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ να μιλήσουμε για τη φύση του Θείου εφόσον δεν τη γνωρίζουμε. Νομίζω οτι αυτός είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίον οι πρόγονοί μας δεν όρισαν το μέτρο όπως πολύ σωστά λέγεις. Δεν το όρισαν διότι οντάς σοφοί, ΑΝΤΕΛΗΦΘΗΣΑΝ οτι κάτι τέτοιο είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ. Εκεί κατα τη γνώμη μου ταιριάζει η Αρχαιοελληνική σκέψη με τη Χριστιανική ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ (οχι των παπαδων, την αληθινή) διοτι οι αρχαίοι Ελληνες εφθασαν να φτιάξουν αφιέρωμα στον ΑΓΝΩΣΤΟ Θεό (σοπυ λεει υπαρχει και ακτι μεγαλυτερο απο εμενα και αγνωστο) και φυσικα ο Χριστιανός (οχι ο υποκριτής, ο άλλος με την πίστη) Δεχεται οτι υπάρχει και Θεός που εμείς δεν τον καταλαβαίνουμε εξ ολοκλήρου. Δειγματα έχουμε, (Χριστιανική διδαχή,θεόπνευστα κείμενα κλπ) Ενας άνθρωπος που είδε το σύνολο, το ΟΛΟΝ κτιστό και άκτιστο, παρελθόν, παρόν και μελλον απο αρχης μεχρι συντελειας του κόσμου, η Χριστιανική πίστη δεχεται οτι ηταν ο Ιωαννης ο μαθητής του Χριστου.Περιέγραψε όλα αυτα σε ένα κείμενο που λέγεται ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ. οταν εμεις προσπαθουμε να διαβασουμε αυτο το κειμενο στην καλυτερη περιπτωση λεμε οτι μοιαζει με αλλοκοτο ποιημα και στη χειροτερη οτι πηρε ναρκωτικα.

    (ζητω εκ των προτέρων συγνώμη για τα ορθογραφικά λαθη αλλα ο χρόνος μου είναι πράγματι πολύ λιγος)

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Καταρχήν Ἀνώνυμε15 Ὀκτωβρίου, 2011, 10:24 π.μ. σου ζητώ συγνώμη αλλά δεν μπαίνω καθημερινώς στο ιστολόγιον και το σχόλιο σου πιάστηκε από το φίλτρο, επειδή δεν έχεις βάλεις ψευδώνυμο. Σήμερα το είδα, σήμερα απαντώ.

      Σύμφωνα με τα ἔν ἄρθρῳ πληκτρολογούμενα, δεν υπάρχει θεός, υπάρχει θείος χώρος. Δεν λέω ότι πιστεύω αυτήν την εκδοχή, λέω όμως ότι την υποστηρίζω ως εκδοχή. Εάν λοιπόν ταυτίσουμε τον Θεό με τον θείο χώρο, τότε και εγώ πιστεύω ότι υπάρχει, όχι όμως ως Όν αλλά ως χώρος. Εάν υπάρχει κάποιο Όν τότε δεν είναι μοναδικό διότι ένα Θείο Όν από μόνον του δεν μπορεί να ορίσει έναν Θείο Χώρο.

      Ως προς την αποκάλυψη, επίτρεψον μοι να έχω πολλές επιφυλάξεις. Δεν είναι τυχαίο ότι η αποκάλυψις είναι μεταγενέστερο έργο και είναι αυτό που εισάγει στον Χριστιανισμό την εσχατολογία. Εάν το δούμε από κάποια απόσταση, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Αποκάλυψις ορίζει και προσδιορίζει όχι το καλό αλλά το κακό. Θα λέγαμε ότι μετά την αποκάλυψη ο άξονας του καλού γίνεται από ημιευθεία ευθεία, καθώς πέρα από το +οο που όρισε ο Χριστός με την εμφάνιση του ορίστηκε και το -οο μέσα από το θεριό της αποκαλύψεως.

      Ο Ελληνικός κόσμος δεν χρειαζόταν προσδιορισμό στις έννοιες του καλού και του κακού, θεοποίησι του μεν και δαιμονοποίησι του δε, για τον πολύ απλό λόγο ότι αυτά τα ανακάλυψε με την φιλοσοφία. Η αποκάλυψις δηλαδή είναι ένα έργο περιττό για τον Ελληνικό κόσμο, δεν χρειαζόταν θηρία και ξίφη ο Ελληνικός κόσμος για να επιδιώξει το αγαθό, το σωστό, το σοφό, δεν ήταν ο φόβος αλλά η φιλοσοφία (με την πραγματική έννοια της σοφίας) το κίνητρο του Ελληνισμού προς τον έμμετρο βίο.

      Για εμένα η αποκάλυψις ήταν απλώς και μόνον μια μηχανιστική αναγκαιότητα, καθώς χωρίς αυτήν η αγία γραφή θα ήταν απλώς ένας ακόμη μύθος (ο μύθος εμπεριέχει και αλήθειες, δεν είναι παραμύθι) δηλαδή η ασάφεια και απροσδιοριστία της αποκαλύψεως ήταν αυτή που διαιώνισε τα ευαγγέλια. Αρκεί να φανταστούμε την εκκλησιαστική διδασκαλεία χωρίς την παρουσία της αποκαλύψεως και θα πειστούμε αυτομάτως ότι η αποκάλυψις ήταν αναγκαία για την διάδοση των ευαγγελίων.

      Ξέρω πως σε στεναχωρώ με αυτό αλλά δεν πιστεύω σε θεόπνευστα κείμενα. Πιστεύω ότι τα κείμενα τα γράφει χέρι ανθρώπου και ο Θεός ή οι Θεοί έχουν άλλους τρόπους να εμφανίζονται, λιγότερο επιλεκτικούς.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...