Λαγοί και λύκοι

Posted: 17 Σεπτεμβρίου, 2011 in Γλώσσα
Ἐτικέττες:, , ,

Είχα επισκεφτεί πριν από μερικές εβδομάδες  έναν βοσκό στο βουνό. Καθίσαμε, ήπιαμε καφέ και άρχισε η συζήτησις με θέμα: τι άλλο; Την ζωή στο βουνό και τα ζώα. Για να μην μακρηγορώ, αναφέρω μόνον κάποιες από τις φράσεις που άκουσα:

– Έχει λαγοί εδώ.
– Τα σκυλιά κυνηγούν τους λαγοί.
– Και λύκοι έχει.
– Άμα τα σκυλιά δούνε λαγοί, πιάνουν και τρώνε ένα-δυο λαγοί.

Μερικές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου. Εντάξει η αμορφωσιά αλλά και στον πόντο είχε αμόρφωτους ανθρώπους. Πως λοιπόν κατάφερε ο πόντος να διατηρήσει το κλιτικό σύστημα, τηρουμένων των αναλογιών βεβαίως, και να εντάξει ακόμη και μη ελληνικές λέξεις σ’ αυτό;

Πόσο αστεία ακούγεται η κλίσις:
οι λαγοί, των λαγοί, τους λαγοί, (ω) λαγοί!

Μετά από κάποιες ημέρες άνοιξα την τηλεόραση στο κανάλι της βουλής. Εκεί ειπώθηκαν λέξεις όπως:
της διοίκησης, της αποκέντρωσης, της πρόληψης, της λήξης κλπ

Ε λοιπόν, σκέφτηκα, είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Διότι όταν λέμε: η λήξη, της λήξης, τη(ν) λήξη κοκ. (άλλο πράγμα και αυτό με την κατάργηση του ‘ν’ στα άρθρα)
σε τίποτα δεν διαφέρει η απαξίωσις του κλιτικού συστήματος από τους λαγοί και τους λύκοι. Τουλάχιστον όμως ο τσομπάνης έχει την δικαιολογία της αμορφωσιάς. Όταν όμως το κοινοβούλιο και οι πολιτικοί απαξιώνουν το κλιτικό σύστημα, υπάρχει ένα κάποιο θέμα.
Διότι κανονικά (και προ της γελοίας απλοποιήσεως της γλώσσης)
η λῆξις είναι ονομαστική, με γενική: της λήξεως, τῇ  λήξῃ, την λῆξιν …
με σαφή δηλαδή διάκρισιν των πτώσεων.

Όσο δηλαδή γελοίο ακούγεται τους λαγοί, των λύκοι, τις λύκοι κλπ άλλο τόσο γελοίος είναι ο τρόπος που μιλάμε σήμερα, απλώς δεν είμαστε εις θέσιν να το αντιληφθούμε, με τον ίδιο τρόπο κατά τον οποίον ο βοσκός γνώριζε μόνον την ονομαστική πτώση του λαγού.

Αυτή λοιπόν, η ασυναίσθητη και αυτοματοποιημένη χρήση της γλώσσης και η περί τής αντίληψις είναι ο γλωσσικός πολιτισμός. Ο σύγχρονος γλωσσικός μας πολιτισμός συγκλίνει περισσότερο στον τσοπάνη που επισκέφθηκα παρά στον Παπαδιαμάντη, για να μην πω κανέναν αρχαίο και τρίξουν τα κόκαλα του.

Βλ. επίσης: περί λεπτομερείας

Advertisements
σχόλια
  1. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Ένα μεσημέρι πριν μερικά χρόνια, πήγα να πάρω την κόρη μου από το σχολείο. Μπήκε λοιπόν στο αυτοκίνητο και άρχισε να μουρμουράει κάτι μονότονα, με αυτόν τον αποχαυνωτικό και ίσιο τρόπο που λένε οι δασκάλες στα παιδιά την προπαίδεια.
    Αμ δεν ήταν η προπαίδεια. Το κορίτσι έλεγε και ξαναέλεγε: κου, που του, ξου, ψου, μπου ντου γκου τσου, τζου.
    Μάλιστα.
    Απέφυγα εντέχνως και σκοπίμως την βοήθεια ειδικού και προσπάθησα να διευρευνήσω μόνη μου τα αίτια του κακού.
    Τα οποία, ευρέθησαν στο φυλλάδιο της δασκάλας, στο οποίο ΕΠΕΤΡΕΠΕ Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΕ την χρήση του τελικού -ν- , ανάλογα με το γράμμα που άρχιζε η επόμενη λέξη.
    Δηλαδή το παιδάκι μου έπρεπε να λέει:
    Συνάντησα χθες τον περιπτερά (μια χαρά).
    Πήγα βόλτα στο νησί με το βαρκάρη. (Γιατί το βαρκάρη ρε αδέλφια; Άντρας είναι. Το βαρκάρη δεν υπάρχει. Υπάρχει ή το βαρκάρι, ή τον βαρκάρη. Να ξηγιόμαστε).
    Έκανα φυσικά το τραγικό λάθος να εξηγήσω όλα αυτά αυθορμήτως σε ένα εφτάχρονο, μπλέκοντάς το αφόρητα, ακυρώνοντας το βιβλίο του και αμφισβητώντας την δασκάλα του.
    Πέρασα δύσκολα και το επόμενο πρωινό , όταν χρειάστηκε να αντιμετωπίσω μια κομπλεξική, αλαλάζουσα και σοκαρισμένη δασκάλα, η οποία, αν περνούσε από το χέρι της, θα διέτασσε την σύλληψή μου.
    Κινήθηκα πονηρά. Το παιδί δεν έφταιγε τίποτα να είναι δακτυλοδεικτούμενο και να φέρει στους ώμους του το βάρος της απαξίωσης των βιβλίων.
    Συμμορφώθηκα στα φυλλάδια, πετάει ο γάιδαρος, πετάει έλεγε το παιδί, αλλά μέσα στο σπίτι, μιλούσαμε ΕΛΛΗΝΙΚΑ.
    Ήταν πολύ δύσκολο, πολύ επώδυνο, πολύ κουραστικό, πολύ αγχωτικό, πολύ μοναχικό να προσπαθείς να πείσεις ένα παιδί ότι ζει και μεγαλώνει σε ένα σύστημα που θα το εκδικηθεί προσποιούμενο ότι το αποδέχεται.
    Και να σας πω την αλήθεια, μέχρι πέρσι νόμιζα ότι είχα κάνει λάθος, ότι της είχα κάνει κακό.
    Πέρσι τον Σεπτέμβριο, ξεκίνησε Αρχαία.
    Μετά το δεύτερο μάθημα, μου πέταξε την εξής αμίμητη ατάκα: Μα καλά ρε μάνα, τι μα@@@κίες μαθαίναμε στο δημοτικό; Γιατί δεν ζητάνε συγνώμη σε αυτό το βιβλίο για τα προηγούμενα;
    (Το βιβλίο των Αρχαίων της πρώτης Γυμνασίου είναι αισχρό εν τω μεταξύ. Φανταστείτε τι ήταν τα προηγούμενα).
    Τα παραπάνω πρέπει να τα σκεφτούν πολύ σοβαρά όλοι οι γονείς, γιατί το παιχνίδι χάνεται.
    Η αμορφωσιά είναι απολύτως σεβαστή.
    Η αδιαφορία όμως των μορφωμένων είναι ανεπίτρεπτη και δεν αποτελεί δικαιολογία ότι τρέχουμε όλη μέρα σαν παλαβοί.
    Η (τελική) επίθεση που δεχόμαστε τα τελευταία δυο χρόνια μέσω της παιδείας είναι απίστευτη, με θλίβει ιδιαιτέρως το γεγονός ότι οι μισοί γύρω μου κοιμούνται, αλλά παρόλο που καταντάω γραφική στις παρέες μου, θα επιμένω ότι η μόνη αντεπίθεση που μας έμεινε, είναι να σπείρουμε υποψιασμένους και σκληραγωγημένους Έλληνες και όχι μαλθακά ελληνικά χαϊβάνια.

  2. […] να μην πω κανέναν αρχαίο και τρίξουν τα κόκαλα του.  (Στράβων Ἀμασεύς) (εἰκόνα)  […]

  3. […] Αυτή λοιπόν, η ασυναίσθητη και αυτοματοποιημένη χρήση της γλώσσης και η περί τής αντίληψις είναι ο γλωσσικός πολιτισμός. Ο σύγχρονος γλωσσικός μας πολιτισμός συγκλίνει περισσότερο στον τσοπάνη που επισκέφθηκα παρά στον Παπαδιαμάντη, για να μην πω κανέναν αρχαίο και τρίξουν τα κόκαλα του.  (Στράβων Ἀμασεύς) (εἰκόνα)  […]

  4. Ὁ/ἡ Spyridon Athanasiadis γράφει:

    Ἐφ᾿ ὅσον στὸ σκελετὸ τῆς σελίδος χρησιμοποεῖτε πολυτονική γραφή, ὅπως Ἀξιολογῆστε, Ἀπάντηση, γιατὶ δὲν γράφετε καὶ τὰ κείμενά σας πολυτονικά;

  5. Ὁ/ἡ Colaphus γράφει:

    Μία ιστοριούλα:

    Όταν ήμουν στο Γυμνάσιο είχα έναν καθηγητή φιλολογίας ο οποίος ήταν ΠΑΣΟΚ μέχρι το μεδούλι (Κρητικός γαρ). Μιλάμε τώρα για την περίοδο που το ΠΑΣΟΚ ήταν στην κορυφή της φρενοβλάβειάς του όσον αφορά την προπαγάνδα και την αλλοίωση στο σχολικό σύστημα, επί Ανδρέα (βέβαια η αλλοίωση άρχισε επί Ράλλη).

    Και βέβαια ως άκρατος «φιλελεύθερος» μου έκανε παρατήρηση για το ότι έβαζα το τελικό νυ (ας προσπεράσουμε προς το παρόν την σωστή ορθρογραφία της αλφαβήτου για να μην ξεφύγουμε από το θέμα) και μου επέδειξε ότι θα έπρεπε να τα γράφω όπως τα λέω. Και φυσικά η απάντησή μου ήταν πως έτσι μιλούσα επίσης. Τον βασιλιά και όχι το βασιλιά. Και έτσι μιλούσε και ο πατέρας μου και η μητέρα μου και οι παππούδες μου και η προγιαγιά μου που ήταν ακόμα ζωντανή.

    Και εκεί άλλαξε περίπου ογδόντα χρώματα. Από εκείνη την ημέρα ο βαθμός μου στα μαθήματά του ήταν ένα σταθερό 8.

    Α ρε κάτι φιλελεύθερα και μη φασιστικά πράγματα να δεις.

    Υ.Γ.: Όπως είχα σχολιάσει πριν μερικά χρόνια, είχα ξεκινήσει να γράφω ένα βιβλίο σχετικό. Έχοντας κάνει πραγματική εργαστηρική έρευνα με εργαλεία τελευταίας τεχνολογίας μπορώ υπεύθυνα να πω πως αυτή η προφορά άρχισε με την γενιά που αποφοίτησε από το σχολείο μετά την καινούργια χιλιετία (δε το βλέπω αντί του δε ντο βλέπω — το νυ υπάρχει αλλά μετατίθεται). Ίσως γύρω στο 2003-2004, αλλά δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός πλέον, όχι μόνο πάει καιρός, αλλά και η συγκεκριμένη δουλειά έχει σταματήσει.

    Υ.Γ.2: Ο Τριανταφυλλίδης (που δεν υποστήριζε ότι δεν πρέπει να γράφεται το τελικό νυ, αλλά πως πρέπει να είναι προαιρετικό) και οι λοιποί προοδευτικάριοι που εισηγήθηκαν την αφαίρεση δεν είχαν περάσει ούτε ένα λεπτό σε εργαστήριο για να αναλύσουν αν πράγματι υφίστατο αυτό που υποστήριζαν

    Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο:

    —————————————-
    H εξανδραπόδηση του τελικού νυ στα άρθρα και σε πολλές λέξεις ήταν λανθασμένη. Το νυ από τους αρχαίους χρόνους είναι απόλυτα σίγουρο ότι στον λόγο τρεπόταν ανάλογα με την περίπτωση: Περισσότερο συγκεκριμένα, με χειλικά σύμφωνα τρέπεται σε μυ (συμβολή, συμβουλή, εμβολή και όχι συνβολή ή συνβουλή ή ενβολή), με ουρανικά σε γάμμα (συγγένεια και εγκόμιο και όχι συνγένεια ή ενκόμιο) με γλωσσικά είτε σε γλωσσικό είτε ως έχει (συλλογή και όχι συνλογή, ἔρρωσθαι και όχι ἔνρωσθαι και επίσης το ένρινον συναντάται και ως έρρινον) με ρινικά σε ρινικό (εμμονή και όχι ενμονή) και με οδοντικά σε οδοντικό -πάθη προφοράς τα οποία εξηγούν σαφώς το γιατί πριν από μερικά σύμφωνα το νυ ακούγεται ανεπαίσθητα¹.

    Μάλιστα όταν οι πρώτοι ξένοι λόγιοι και ανθρωπιστές -οι οποίοι ήταν ουσιαστικά οι πρωταγωνιστές του ερασμικού κινήματος- συνάντησαν τους αντίστοιχους Έλληνες εξεπλάγησαν από την προφορά των τελευταίων, την οποία μόνο έτσι δεν περίμεναν, πράγμα το οποίο δεικνύει την έλλειψη γνώσης Ελληνικών και την ανύπαρκτη εμβάθυνση σε αυτά. Αλλιώς δεν θα τους έκανε εντύπωση, παραδείγματος χάριν το ότι τα κάππα, πι και ταυ τρέπονται σε ηχηρά μετά ενρίνων καθώς δεν θα υπήρχε λόγος το “εν” και το “κύω” να γίνεται έγκυος, ενώ το “εν” και το “τόνος” να γίνεται “έντονος”.

    Αλλά οφείλουμε να ομολογήσουμε πως οι μη Έλληνες έχουν δικαιολογία για τις πράξεις τους παρ’ όλον τον καταφανή βιασμό και την ασέβεια προς την ελληνική γλώσσα, καθώς οι γνώσεις τους δεν μπορούν να έχουν το βάθος το οποίο απαιτείται για την εύρεση της αλήθειας, αλλά βεβαίως και επίσης λόγῳ της μεγαλύτερης ευκολίας της οποίας παρέχει η ερασμική προφορά στον χρήστη του δυτικού κόσμου -η οποία του επιβάλλει τις ερασμικές παροπίδες από την πρώτη του επαφή με την ελληνική γλώσσα. Οι Έλληνες μεταρρυθμιστές της γλώσσας, οι οποίοι υποτίθεται έχουν τα ελληνικά ως μητρική γλώσσα, δεν έχουν καμία δικαιολογία. Έπραξαν σαν να μην ήξεραν τα πάθη της προφοράς του νυ και σαν να μην είχαν βρεθεί ποτέ επιγραφές οι οποίες μας δείχνουν το κατά το μεγαλύτερο δυνατόν αναλλοίωτο της προφοράς, όπως για παράδειγμα η στήλη της Τροιζήνας² η οποία επιβεβαίωνε για ακόμα μία φορά ότι άλλο ένα σημείο της μοντέρνας ελληνικής προφοράς το οποίο αμφισβητούταν απο τους ερασμικούς ταυτιζόταν απόλυτα με την αρχαία ελληνική εκφορά του λόγου.

    Οι σύγχρονοι μεταρρυθμιστές της γλώσσας συμπεριφέρονται σαν τους Αττικιστές την περίοδο του Βυζαντίου. Οι Αττικιστές, λόγῳ της μεγάλης αγάπης τους προς την ελληνική γλώσσα, ουσιαστικά αρνούνταν να δουν το απλό γεγονός ότι η γλώσσα είναι ένας οργανισμός ο οποίος μεταλλάσεται, μεταβάλλεται και εξελίσσεται και ήθελαν να την αφήσουν στάσιμη, ή μάλλον να την επαναφέρουν, όπως ομιλείτο από τους αρχαίους Έλληνες της κλασσικής περιόδου, το οποίο βέβαια είναι λάθος καθώς αποτελεί τροχοπέδη για την νόηση, τον πολιτισμό και την γλώσσα ενός λαού, αφού του στερείται η εξέλιξη σε αυτούς τους τομείς. Μάλιστα, είχαν φτάσει σε τέτοιο επίπεδο πόλωσης ώστε σώζονται κείμενα όπως του Φρυνίχου στα οποία ψέγεται η γλώσσα την οποία χρησιμοποιεί ο Αριστοτέλης, ο Υπερίδης, μέχρι και ο Ξενοφών! Βέβαια, υπήρχαν πάντα και η αντίθετες απόψεις και άνθρωποι οι οποίοι τους περιγελούσαν.

    Οι σύγχρονοι γραμματικοί έχουν την ίδια νοοτροπία, θέλοντας να επιφέρουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα όμως: την απομάκρυνση όσο το δυνατόν της σύγχρονης ελληνικής εκφοράς από τις ρίζες της. Δηλαδή αφού η εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας δεν είναι η επιθυμητή, δηλαδή η απομάκρυνσή της από την γλώσσα των προγόνων, πρέπει αυτό να γίνει τεχνητά, επιβεβαιώνοντας το ρητό. Κοιτώντας λοιπόν διαχρονικά τα καμώματα αυτών των ανθρώπων, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, δεν μπορούμε να διαφωνήσουμε με τον Αθήναιο τον Ναυκρατίτη, ο οποίος μας λέει στους Δειπνοσοφιστές πως αν δεν υπήρχαν οι γιατροί (πλησιέστερη μετάφραση -λαμβάνοντας υπ’όψιν το ύφος του συγγραφέα και τις πρακτικές των γιατρών εκείνη την εποχή – για αυτήν την λέξη θα ήταν το κομπογιαννίτης), δεν θα υπήρχε τίποτε γελοιότερο από τους γραμματικούς:

    εἰμὴ ἰατροὶ ἦσαν, οὐδὲν ἂν ἦν τῶν γραμματικῶν μωρότερον.

    Η έλλειψη της γραφής του νυ από τον γραπτό λόγο είναι σίγουρο ότι μπορεί να επιφέρει αλλαγή στην προφορά του Έλληνα (πλέον αντί να λέει τομ Βασίλη να λέει το Βασίλη λές και είναι ουδέτερο) -γεγονός το οποίο έχει ήδη αρχίσει δειλά-δειλά να παρατηρείται στην γενιά της οποίας η γραμματική έχει την εν προκειμένῳ μεταρρύθμιση³- η οποία πριν από τις πολλές και διάφορες γλωσσικές μεταρρυθμίσεις είχε μείνει κατά πολλά -και σίγουρα όσον αφορά τα πάθη της προφοράς του συγκεκριμένου φθόγγου- αναλλοίωτη.

    1: Υπό καμία περίπτωση δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν ακούγεται το νύ καθόλου παρά ότι τρέπεται καθώς διαφορετικά προφέρεται το “τον βασιλιά” και το “τον δήμιο” και αλλιώς το “το βόλεϊ” και το “το δημοτικό”.
    2: Σε αυτήν την στήλη υπάρχουν πολλά ορθογραφικά λάθη τα οποία δεικνύουν ότι τα πάθη του νυ είναι μέρος της ελληνικής προφοράς εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια. Παραδείγματα: “TΩΜΒΟΥΛΟΜΕΝΩΝ” (των βουλομένων) “ΤΗΜΒΟΥΛΗ” (την βουλή), “ΑΜΥΝΩΝΤΑΙΤΟΜΒΑΡΒΑΡΟΝ” (αμύνονται τον βάρβαρον ή ίσως αμύνονται των βαρβάρων).
    3: Η προηγούμενη έκδοση της γραμματικής η οποία διδασκόταν στα παιδιά είχε το τελικό νυ στα άρθρα μέσα σε παρένθεση -τη(ν) βουλή, όπως ακριβώς έγραφε ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης- ενώ η καινούργια το παραλείπει εντελώς -τη βουλή, σαν να πρόκειται για ανορθόγραφο τύπο δοτικής. Για τους “εκμοντερνιστές” ήταν σημαντική η παράλειψη του τελικού νυ και η παράλειψη των τροπών του, καθώς με αυτόν τον τρόπο θα “αποδεικνυόταν” η “μη συνέχεια” της αρχαίας ελληνικής προφοράς και ότι κατά έναν τρόπο τα νέα ελληνικά είναι διαφορετική γλώσσα με την λογική ότι αφού το νυ ετρέπετο πριν το φι, το χι και το θήτα ενώ τώρα πλέον όχι, τότε αυτά αρχαιότερα σίγουρα προεφέροντο διαφορετικά, καθώς υπάρχει πληθώρα επιγραφών, εκτός της στήλης της Τροιζήνας, οι οποίες αποδεικνύουν τις τροπές του νυ από την αρχαιότητα, όπως για παράδειγμα “ΤΟΓΚΥΡΗΚΑ” (τον κύρηκα), “ΤΗΜΦΥΛΗΝ” (την φυλήν), “ΤΕΜΠΟΛΙΝ” (την πόλιν).
    ——————————————————-

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Ως Πόντιος (το ίδιο θα έλεγα και ως Κύπριος) θεωρώ την κατάργησιν του τελικού -ν εχθρικήν και γενοκτονικήν πράξιν. Το βλέπομεν εξάλλου στο Κυπριακό ΡΙΚ όπου πολλοί νέοι χάνουν την προφορά των σε βαθμόν που ηνεγκάσθη ο σταθμός να ποιήσει τηλεοπτικά προγράμματα σωτηρίας του ιδιώματος.
      Συνεπώς το Υπουργείον πάλαι ποτέ Εθνικής Παιδείας είναι ένοχον για την γλωσσικήν αλλοίωσιν των αδερφών Κυπρίων, οι οποίοι άντεξαν περισσότεροι από εμάς καθότι εμείς δεν έχουμε ιστορική έδρα, δεδομένου ότι ο Πόντος τελεί υπό κατοχήν.

      Εάν όμως το ἐξετάσομεν ανατομικώς τὸ θέμα θα δούμε ότι το ν είναι η φυσική θέσις αναπαύσεως αλλά και εγρηγόρσεως της γλώσσης. Είναι απολύτως φυσιολογικόν το τέλος μιας λέξεως σε-ο ή -ι ή -η να αναπαύεται προσωρινώς η γλώσσα στις αγκάλες του ουρανίσκου.

      Διάβασα κάπου από κάποιον νεοέλληνα προφανώς ότι ευτυχώς απηλλάγημεν από το τελικό και κουραστικό ν.
      Αυτός όμως ο νέος δεν σκέφτηκε ότι έχουμε γεμίσει τα αυτιά μας από τελικά -ο;
      Δεν είναι εξίσου κουραστικά και πληκτικά αυτά τα τελικά -ο;
      Δηλαδή εάν οι λέξεις τελειώνουν σε -ν είναι κουραστικόν ενώ εάν τελειώνουν σε -ο είναι ξεκουραστικές;
      Στο τέλος δηλαδή των λόγων των οι αντινυϊστές μένουν με ανοικτόν το στόμα για να εισβάλουν οι μυίες;

      Η γλώσσα χωρίς το τελικόν ν δεν είναι Ελληνική. Απλώς ελληνοφέρνει.
      Και όχι μόνον αλλά η κατάργησις του είναι κερκόπορτα που ανοίγει τον ασκόν του Αιόλου για διάφορα φωνολογικά φαινόμενα και πάθη. Είναι ένα από τα κλειδία της γλώσσης, όπως και τα άλλα καταργηθέντα τελικά ρ, ξ, ψ,.
      Χρησιμοποιούμε σήμερα λέξεις σε -ρ και νομίζουμε ότι είναι ξένες ενώ είναι κατά κανόναν Ελληνικές.

  6. […] Αυτή λοιπόν, η ασυναίσθητη και αυτοματοποιημένη χρήση της γλώσσης και η περί τής αντίληψις είναι ο γλωσσικός πολιτισμός. Ο σύγχρονος γλωσσικός μας πολιτισμός συγκλίνει περισσότερο στον τσοπάνη που επισκέφθηκα παρά στον Παπαδιαμάντη, για να μην πω κανέναν αρχαίο και τρίξουν τα κόκαλα του.  (Στράβων Ἀμασεύς) (εἰκόνα)  […]

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...