Μηδικόν Μῆλον

Posted: 15 Αὐγούστου, 2011 in Γλώσσα, Πόντος, Πολιτισμός, Σκέψεις
Ἐτικέττες:, , ,

Η λέξεις δεν έχουν μόνον την δική τους ιστορία, ακολουθούν την ιστορία των ομιλούντων των, κυρίως των ομιλούντων και λιγότερο των λογίων αφού σε πρώτη φάση κάθε νέα λέξη ακολουθεί τον δρόμο της αγοράς. Χρησιμοποιούμε τις λέξεις για να επικοινωνήσουμε, να εκφραστούμε, να αγοράσουμε, να πουλήσουμε, να γίνουμε κατανοητοί και να τραγουδήσουμε.

Αυτό όμως που ορίζει μια γλώσσα δεν είναι μόνον οι λέξεις, είναι ΚΥΡΙΩΣ οι δομές, οι γραμματικοί και συντακτικοί τύποι και όταν οι λέξεις γίνονται τέχνη τότε εμπλέκονται το μέτρο, η τονικότητα, το πλήθος των συλλαβών, η διαδοχή των φθόγγων κ.α.

Αφορμή για το παρόν άρθρο είναι ένα παλαιότερο άρθρο στο ιστολόγιο του κ. Σαραντάκου, στο οποίο δεν σχολιάζω πλέον καθώς με τον ιδιοκτήτη του ιστολογίου έχουμε “διακόψει οριστικώς διπλωματικές σχέσεις” εκατέρωθεν των πλευρών 🙂 .

Καταρχήν να επαναλάβω για πολλοστή φορά ότι δεν διεκδικώ τον τίτλο του γλωσσολόγου ή του φιλολόγου. Με την γλώσσα έχω από μηδενική έως ελάχιστη ακαδημαϊκή σχέση (προς το παρόν), αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχω χάσει επαφή με την ορθή σκέψη και την λογική.

Την τελευταία φορά που θυμάμαι ότι είχα αποφασίσει να ασχοληθώ σοβαρά με την γλώσσα και την φιλολογία ήταν στην 1η-2α γυμνασίου, όταν σε μία αναλαμπή μαθητικής επιμελείας, προσέταξα τον εαυτό μου να κάνει μίαν εργασία, μέχρι τότε έκανα τις εργασίες μου στο διάλειμμα πριν το μάθημα. Είχα αναφέρει τότε -το θυμάμαι σαν σήμερα – στην εργασία την λέξη “εχέμυθος”. Μόλις λοιπόν ανέγνωσα την τέλεια εργασία μου μέσα στην αίθουσα και ενώ περίμενα καμαρωτός τον έπαινο… ξαφνικά…αγρίεψε η φιλόλογος και με έντονη φωνή μου είπε: “—- ίδη (Στράβων), ντροπή σου που έβαλες την αδερφή σου να γράψει την εργασία, δεν γίνεται να γνωρίζεις την λέξη “εχέμυθος” σε αυτήν την ηλικία. Μηδέν η βαθμολογία και να μην το ξανακάνεις“. Δεν απάντησα, αποφάσισα όμως να επιστρέψω στην παλιά τακτική. Εργασίες μόνον στα διαλείμματα.  Έτσι έγινε λοιπόν, δεν ξαναάνοιξα βιβλίο ποτέ στην ζωή μου και πέρασα στο πανεπιστήμιο, ΠΑΝΤΑ αδιάβαστος.

Μετά από την συγκινησιακή παρένθεση επιστρέφουμε στο θέμα μας. Μέσα λοιπόν από το πρίσμα της λογικής κρίνω και όσες λέξεις γνωρίζω. Μέσα από αυτήν την λογική ας δούμε και μια άλλη οπτική για το περίφημο Μηδικόν Μῆλον, ἂλλως ροδάκινον.

Είναι γνωστό πλέον ότι είμαι πόντιος, (όχι ποντιακής καταγωγής, πόντιος ή ποντικός). Στην ποντιακή γλώσσα είναι γνωστό ότι έχουν διατηρηθεί λόγω της απομονώσεως πολλές αρχαίες λέξεις και σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και η προφορά. Η ποντιακή είναι ιωνική διάλεκτος. Κράτησε λοιπόν  σε πολλές λέξεις την εκφορά του “η” ως  “ε”, λ.χ. έμνε (ήμουν), έσνε (ήσουν), τ΄εμέτερον (το ημέτερον), κοκκύμελον ( δαμάσκηνο, κόκκυξ+μήλον), χωρέτες (χωριάτης) αλλά και λέξεις όπως βοτρύδ, πυρίφτε (φουρνόφτυαρο, πυρ+ρίπτω), κλίσεις και καταλήξεις όπως ο χάρων, του χάρωνος (αντί για ο χάρος, του χάροντα), η μηλέαν (το δέντρο), το μήλον (δέντρο και καρπός), ο πάππος, η γραία  κ.α.

Γιατί τα ξαναλέω αυτά;

Γιατί στην ποντιακήν το άγριον ροδάκινο λέγεται σ ε φ τ α λ ί δ.   Και τι με αυτό; Θα πεί κάποιος.

Εδώ λοιπόν μπαίνει το θέμα της λογικής. Εάν δεν το προσέξατε, το σεφταλίδ είναι υποκοριστικό, όπως υποκοριστικό είναι το οφίδ (φίδι), οφρύδ (φρύδι), βοτρύδ (βοτρύδιον, τσαμπάκι), κοπίδ (κοπίδι, κοπίς) και γενικότερα εάν το παρατηρήσουμε όλες οι λέξεις σε -ίδι είναι υποκοριστικά.

Μετά από κάποια χρονική στιγμή (που δεν έχω διερευνήσει ακόμη) η καταλήξεις των υποκοριστικών έλλαξαν (και εδώ ιωνική εκφορά του “η” αρχ. ἤλλαξαν του ἀλλάσσω). Στην νέα γενιά υποκοριστικοποίησης λέξεων μπήκαν καταλήξεις κατά περιοχή,  – οπον ή -πουλ(ι)* στη ποντιακή (κορτσόπον, κοσσαρόπον), -ούδ(ι) στην Θράκη (κορτσούδ) κλπ. Έτσι θα λέγαμε ότι λέξεις όπως το οφιδόπον (ή αντίστοιχα το φιδάκι) είναι δις υποκοριστικοποιημένες διότι χάθηκε η αίσθηση του υποκοριστικού από το οφίδ.

Το γεγονός όμως ότι στην ποντιακή γλώσσα χρησιμοποιείται το σεφταλίδ για το άγριο ροδάκινο, με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η λέξις προϋπήρχε της αγαρινοκρατίας διότι εάν παίρναμε την λέξη από τους Τούρκους θα είχε την κατάληξη -όπον και όχι -ίδ(ιον).

Δηλαδή ή το σεφταλίδ (και κατ΄επέκτασιν η σεφταλιά) είναι Ελληνικής προελεύσεως ή Μηδικής (μην ξεχνάμε τις σχέσεις από την εποχή του Μιθριδάτου ακόμη των Ελλήνων του Πόντου με τους Πέρσες).  Τουρκική πάντως αποκλείεται να είναι. Εάν λοιπόν είναι Μηδικής προελεύσεως τόσο το φρούτο όσο και η λέξις, τα ασφαλέστερα συμπεράσματα δεν θα τα βγάλουμε διερευνώντας την διάλεκτο των Επτανησίων αλλά των Ποντίων καθώς έμνεστεν (ήμασταν) ο λαός με την μεγαλυτέρα και αρχαιοτέρα επαφή μαζί τους.

Δεν ξέρω λοιπόν εάν το σεφταλίδ προέρχεται από κάποια Περσική λέξη ή από το Ελληνικό ευτελής, μην ξεχνάμε τα ποντιακά το σέφτελον (το παντζάρι), ο σέφτελον (ο ελαφρύς, ο ανόητος), αλλά κατά την άποψη μου η λέξις ΑΠΟΚΛΕΙΤΕΤΑΙ να είναι Τουρκική.

________________________________________________

* Μιλούσα προχθές με έναν Πόντιο πάππον και μου έλεγε ιστορίες για λύκους. Ξαφνικά λέει, είδε κάτι μικρούς λύκους και σκέφτηκε ότι ήταν τα πουλία του ενός.

Το πουλί δεν είναι το ιπτάμενο πτηνό. Πουλί είναι το μικρό και επομένως το να λέμε “κοτόπουλο” την κότα είναι λάθος. Κοτόπουλο είναι μόνον το μικρό πουλάκι, το πουλί δηλαδή της κότας. Επανάληψη επομένως της διπλής υποκοτιστικοποιήσεως έχουμε και τώρα που λέμε τα κοτόπουλα κοτοπουλάκια. Η διπλή αυτή υποκοριστικοποίησις είναι ίσως και θέμα με κοινωνικές προεκτάσεις, ίσως να έχει να κάνει με την μαμουχαλοποίηση μας και ίσως σε μερικές γενιές να λέμε φιδακιουλίνι, καθώς όταν οι γονείς μας εκπαιδεύουν στα υποκοριστικά, (φάε το φαγάκι σου, δες ένα φιδάκι, πάμε βολτούλα, να ένα πουλάκι κλπ) τότε αυτό το υποκοριστικό παύουμε να το θεωρούμε ως υποκοριστικό και αναζητούμε νέο υποκοριστικό για την επόμενη γενεά μαμουχάλων.

Περισσότερα όμως σε νέα ανάρτηση που θα έχει να κάνει με παραποίηση λέξεων λόγω υπερβολικής χρήσεως, όπως λ.χ η λέξις ελαιόλαδον που είναι και κατασκευασμένη και λανθασμένη, δεδομένου ότι το λάδι (ποντιακά ελαάδ, αρχαία επίσης ελαάδ(ιον)) είναι και ως υγρό αλλά και ως λέξη παράγωγο της ελαίας και δεν χρειάζεται περαιτέρω διευκρινήσεως. Η συνέχεια προσεχώς.

Advertisements
σχόλια
  1. Ὁ/ἡ ΘΚ1 γράφει:

    Θυμάμαι, κάποτε στο Δημοτικό, πριν επιβληθεί το σημερινό γλωσσικό μόρφωμα σε ερώτηση πότε πρέπει να βάζουμε το ευφωνικό νι, ο δάσκαλος μας είχε απαντήσει:
    Παιδιά, διαβάστε τη πρόταση δυνατά. Αν νομίσετε ότι χρειάζεται βάλτε το, διαφορετικά παραλείψτε το. Γιατί τότε το γλωσσικό αισθητήριο δούλευε και στην εκφορά του λόγου. Εκείνα τα χρόνια, παρά τα θρυλούμενα, υπήρχε η απόλυτη ελευθερία, τουλάχιστον ως προς τη γλώσσα. Μπορούσες να γράψεις από τη πιο αγνή δημοτική ως την αρχαΐζουσα καθαρεύουσα, και η γλώσσα μας από μόνη της άρχιζε να βρίσκει επί τέλους το δρόμο της. Δυστυχώς οι συνταγματάρχες από τη μία και η Αλλαγή από την άλλη της έκοψαν τη φόρα. Έτσι σήμερα έχουμε μια καθαρεύουσα της κακιάς ώρας με δημοτικοφανές περιτύλιγμα. Για να γράψεις κάπως στρωτά πρέπει να κάνει σλάλομ για να αποφύγεις λέξεις και πτώσεις που δεν κολλάνε. Και οι νεόκοποι γλωσσαμύντορες αμιλλώνται σε στενοκεφαλιά τους αλλοτινούς πολέμιους της ‘χυδαΐδος’.
    Υ.Γ.
    Στη σελίδα σου βρέθηκα τυχαία από μια αναζήτηση στο Γκούγκλη για τη λέξη Παλάσα.
    Δεν είμαι ούτε φιλόλογος ούτε ποντιακής καταγωγής. Απλά έχοντας κόψει από καιρό, με το μαχαίρι, τις φυλλάδες και το χαζοκούτι τις ώρες ξεκούρασης τις βγάζω στο ιντερνέτ. Μου αρέσει να διαβάζω κείμενα κάθε μορφής και ιδιαιτερότητας της τόσο ενιαίας και συνεχώς εξελισσόμενης γλώσσας μας. Ευτυχώς σήμερα στα βιβλία του γκούγκλη μπορείς να βρεις στο πρωτότυπο και να κατεβάσεις σχεδόν οτιδήποτε γράφτηκε ελληνικά μέχρι το 1870.
    Την περασμένη εβδομάδα σε κάποια ποντιακή ιστοσελίδα βρήκα τέσσερα θεατρικά έργα του Ν. Νικοπολιτίδη. Ήταν για μένα μια πολύ ευχάριστη έκπληξη όταν διαπίστωσα ότι μπορούσα να καταλάβω πάνω από το 90% του κειμένου, χωρίς γνώσεις ποντιακής εκτός βέβαια από σποραδικά ακούσματα. Πάντως μου προξενεί εντύπωση γιατί οι υπεύθυνοι αυτών των ιστοσελίδων κατά κανόνα θεωρούν δεδομένο ότι όλοι οι επισκέπτες είναι εγκρατείς γνώστες του ιδιώματος. Ας υπάρχει ένα μικρό γλωσσάρι, μόνο με λέξεις που αναφέρονται στα κείμενα και δεν έχουν προφανή ετυμολόγηση ή η σημασία τους είναι διαφορετική από την ετυμολογούμενη. Η Παρέσα με λίγη φαντασία γίνεται Παρασκευή, ή Παλάσα όμως;
    Το όνομά σου νομίζω το είχα δει στην ιστοσελίδα που έχεις αναφέρει. Έμεινα κι εγώ λίγους μήνες αλλά δεν μπόρεσα να υποφέρω την ασφυκτική στενότητα του χώρου.

  2. Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

    Καταρχήν σε ευχαριστώ για το σχόλιο σου.
    Στον ακόλουθο σύνδεσμο μπορείς να βρεις κάποια πρωτότυπα κείμενα που είχαν εκδοθεί στον Πόντο στα τέλη του 19ου αιώνος. http://www.omegatechnology.gr/epm2/top3.aspx?materialId=10
    Τα κείμενα είναι στην καθαρεύουσα ενώ σε όσα ποντιακά διάβασα, υπήρχε αυτό
    γλωσσάρι που αναφέρεις.

    Τώρα, ως προς το γλωσσικό κομμάτι, δυστυχώς είμαστε μάρτυρες του θανάτου της Ελληνικής γλωσσικής πολυμορφίας. Χάνονται ιδιώματα, χάνονται πανάρχαιοι γλωσσικοί τύποι, στον βωμό της καθολικής διδασκαλίας. Ακόμη όμως και στα ΜΜΕ, όταν προβάλλεται μία γλωσσική διαφορετικότητα αυτό γίνεται κατά κανόνα σατυρικώς. Η προφορά του βλάχου, του πόντιου, του κρητικού κλπ δεν μπορεί να αφορά κάτι σοβαρό, μόνον για να προσφέρει γέλιο χρησιμοποιείται, από την εποχή ακόμη του Χ”Χρήστου μέχρι και σήμερα με την διαφήμιση του 11880. η

    Κατανοώ ότι ύπαρξις ενιαίου συστήματος εκπαιδεύσεως γίνεται για εθνικούς λόγους, για προπαγάνδα δηλαδή. Κατανοώ επίσης ότι έτσι δουλεύει όλος ο κόσμος, ότι η Τουρκία κατορθώνει να εκτουρκίζει μουσουλμάνους μέσα από τα σχολεία, όμως τείνω να ταχθώ υπέρ ενός διαφορετικού εκπαιδευτικού συστήματος, αυτό του ΜΗ συστήματος. Να διδάσκει δηλαδή ο καθένας όπως θέλει, χωρίς δεσμεύσεις από κάποιο πρόγραμμα, χωρίς ύλη, χωρίς προκαταλήψεις. Αυτό γιατί μπορεί μεν να προσφέρει εθνικώς η συστηματοποίηση της παιδείας, σκοτώνει όμως την διαφορετικότητα, ισοπεδώνει τους πάντες και απεχθάνεται την ιδιοφυΐα διότι μια ιδιοφυΐα μπορεί να φέρει το σύστημα σε δύσκολη θέση. Πίστεψε με, εγώ το κατόρθωσα πολλές φορές αυτό σε επίπεδο μαθηματικών, έχω διαφωνήσει δεκάδες φορές με καθηγητές και τελικώς έπαιρνα τους βαθμούς που ήθελα, στην ουσία “δουλεύοντας” το σύστημα, μέχρι που κάποια στιγμή κουράστηκα, περισσότερο μάλιστα όταν είδα παπαγαλοκρατία και στα πανεπιστήμια. Γλωσσικά όμως ήμουν και εγώ πρόβατο και πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να καταλάβω ότι και σε γλωσσικό επίπεδο το σύστημα μας πάσχει σοβαρά. Βλέπεις στα μαθηματικά είναι πιο εύκολο να δεις την λογική των αριθμών, στην γλώσσα όμως όσο είσαι μικρός βλέπεις τους καθηγητές σαν θεούς. Παίρνει καιρό να καταλάβεις ότι υπάρχουν πολλοί Καραγκιόζηδες που το παίζουν φιλόλογοι και ότι κατά κανόνα οι φιλόλογοι δεν είναι οι σκεπτόμενοι αλλά οι παπαγάλοι.
    Ένας παπαγάλος διδάσκαλος όμως δεν μπορεί να δημιουργήσει ερωτήματα, δεν μπορεί να εμπνεύσει, μπορεί μόνον να μεταδώσει έτοιμες φασόν γνώσεις. Μέχρι όμως να διορθωθούν τα πράγματα, θα έχουμε χάσει ήδη πολλές ζωντανές γλωσσικές μορφές που σήμερα πνέουν τα λοίσθια.

    Ως προς τελικό “ν” ως πόντιος μπορώ να το χρησιμοποιήσω ως φυσική κατάληξη λέξεων χωρίς να με ξενίζει. Ωστόσο έχω εντοπίσει μία μέθοδο, είναι η μέθοδος ανιχνεύσεως της μοναδικότητος. Κάθε λέξη σε κάθε πτώση είναι μοναδική, η ονομαστική διαφέρει από την γενική και αυτή με τη σειρά της από την δοτική, την αιτιατική κλπ. Εάν δεν διαφέρουν στα γράμματα τότε διαφέρουν στον τονισμό, εάν όχι πάλι τότε διαφέρουν στην μακρότητα των φωνηέντων, πάντως κατά κανόνα διαφέρουν. Μην ξεχνάμε ότι από τα αρχαία κείμενα απουσιάζουν κατά κανόνα τα άρθρα, τα οποία ήταν κατά κάποιον τρόπο περιττά αφού η ίδια η κλίση έδειχνε την πτώση της λέξεως.
    Περισσότερα γράφω στο Περί λεπτομερείας. Πχ η λέξις διαφέρει από της λέξεως που διαφέρει από την λέξιν, κάτι που πέρα από σαφήνεια στο άκουσμα της κάθε λέξεως δημιουργούσε και μια ηχητική ποικιλομορφία.

    Γενικότερα πάντως πιστεύω ότι το υπάρχον σύστημα είναι Πεισιστρατικό και ενδιαφέρεται μόνον για την ομοιογένεια, σε ένα όμως διαρκώς πτωτικό επίπεδο. Προβλέψιμη γραμμή παραγωγής συγκεκριμένων τύπων εκπαιδευομένων, στην ουσία δηλαδή είναι ένα εργοστάσιο κοπτοραπτικής μαθητών που αδιαφορεί για την πρωτοτυπία. Γλωσσικώς κατά την άποψη μου είναι ένας ο στόχος, να μετατραπούν οι συντακτικές και γραμματικές δομές της γλώσσας μας τόσο πολύ με τους αντιστοίχους της αγγλικής ώστε στο τέλος το μόνο που θα χρειάζεται θα είναι μια απλή λέξη προς λέξιν μετάφραση. Μία πτώση δηλαδή, ίδιες προθέσεις, ίδια αναφορικά κλπ. Στο έσχατο πλέον σημείο, η διαφορετική γλώσσα θα είναι ένα περιττό βάρος που θα οδηγήσει στην πλήρη υιοθέτηση της Αγγλικής. Στην ουσία δηλαδή μιλάμε για προοδευτική καλλιέργεια γλωσσικών γενιτσάρων.

  3. Ὁ/ἡ otter γράφει:

    Παρατήρηση πρώτη: Μην άγχεσαι! Ούτε ο Τριανταφυλλίδης είχε ουδεμία σχέση με την Γλωσσολογία αλλά πλέον οι αρχές του -και λέω οι αρχές του γιατί πολλοί από τους κανόνες του δεν διδάσκονται στα σχολεία, αλλά αντ’ αυτών άλλοι, πιο «προοδευτικοί»- διδάσκονται ως θρησκεία! Πού ξέρεις, αν γίνεις κομματόσκυλο όπως κι εκείνος, μπορεί και να σε διδάσκουν στα σχολεία!

    Παρατήρηση δεύτερη: Συναντάμε αρκετά συχνά φελλολόγους, οι οποίοι νομίζουν πως πολλές λέξεις είναι Τουρκικές. Δυστυχώς για αυτούς, γεγονός είναι πως η Τουρκική γλώσσα δεν έχει πάνω από 200-300 λέξεις. Οι υπόλοιπες είναι δάνεια, τις περισσότερες φορές από τα Περσικά και τα Ελληνικά.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Γιατί; Ήτο κομματοσκύλαξ ο Τριανταφυλλίδης;

      Οι Τούρκοι όχι μόνον δεν έχουν γλώσσα, δεν είναι καν οντότητα. Σύστημα είναι το Τουρκικό. Εγώ θα το παρομοίαζα με ζελέ το οποίο έχει την ικανότητα να διεισδύει μέσα από τις χαραμάδες και τις αδυναμίες άλλων συστημάτων και να γεμίζει τα κενά. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Τούρκοι δεν προσέφεραν ούτε μισό λιθαράκι στον παγκόσμιο πολιτισμό. Νομίζω πως το γεγονός ότι το απόλυτο τίποτα κράτησε σκλαβωμένο έναν τόσο ένδοξο λαό για 500+ έτη (και συνεχίζει έως σήμερον), το μόνο που μπορεί να προκαλέσει είναι ανησυχία για την ανοχή της Ευρώπης στον νέο εκτουρκισμό.
      Θα πληρώσει πολύ ακριβά η δύση την στάση της κατά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την μικρασιατική εκστρατεία, η οποία ίσως να αποδειχθεί το σύγχρονο Μαντζικέρτ για την υποτίθεται πολιτισμένη δύση. Αυτό που δεν κατάλαβαν οι “σύμμαχοι” είναι ότι η ιστορία δεν είναι στιγμιαία, είναι συνεχόμενη-δυναμική και το γεγονός ότι επέτρεψαν να αφελληνιστεί η Μ.Ασία μετά από 3.000 χρόνια, δεν ήταν ένα στιγμιαίο κακό αλλά μια καταστροφή που θα πληρώνουν όλοι για πολλά χρόνια ακόμη. Ποιος ξέρει ποία θα ήτο η πορεία της Ευρωπαϊκής ολοκληρώσεως, εάν μας επέτρεπαν (διότι στην ουσία μας το απηγόρεψαν) να κατέχουμε την Ιωνική και Αιολική γή; Αλλά ίσως να ήταν και καλύτερα έτσι για να μην ξεχνάμε ποτέ με ποίους έχουμε να κάνουμε, τόσο εξ ανατολών όσο και εκ δυσμών.

      Οι φελολόγοι λοιπόν είναι στρατευμένοι, ίσως άθελα τους, αφού θεοποιόντας τα αγγλοσαξονικά εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν καταλαβαίνουν ότι πέρα από επιστήμη ασκούν και πολιτική. Ποία πολιτικήν; Αυτή που εκφράζει τα αγγλοσαξονικά συμφέροντα, τα οποία μεταξύ άλλων δεν επιθυμούν να αποικοδομηθεί το Τουρκικό δημιούργημα. Διότι τι είναι η σημερινή Τουρκία; Έλληνες είναι, Πέρσες είναι, Αρμένιοι, Εβραίοι και άντε και μερικά Μογκολικά μεμέτια τα οποία είναι τόσο απροσάρμοστα που ακόμη και σήμερα δεν μπορούν να αξιοποιήσουν τα νεοκλασικά που άφησαν οι δικοί μας και τα έχουν αφήσει (ευτυχώς) στην μοναξιά τους. Τα συμφέροντα όμως επιθυμούν αυτό το απόλυτο μηδενικό να το παρουσιάζουν ως κάτι, τόσο για να μην μεγαλώσει το δικό μας όραμα, όσο όμως και για να αποδυναμώσουν τον καθεαυτού Ισλαμικό κόσμο, αφού η Τουρκία ως δημιούργημα είναι πιο κοσμική από άλλες ηγέτιδες Ισλαμικές δυνάμεις, όπως λ.χ η Σ.Αραβία. Το θέμα δηλαδή είναι τεράστιο και καθόλου απλό.
      Γιαυτό γράφω ότι η Τουρκία είναι ένας ζελές, η σύγχρονη χαραμάδα είναι ο έλεγχος του Ισλαμικού κόσμου αφού εάν αναλάβουν οι Άραβες τότε το ισλάμ θα γίνει ανεξέλεγκτο. Παλαιότερα άλλη ήταν η χαραμάδα. Σε κάθε όμως περίπτωση οι χαραμάδες άρχισαν να δημιουργούνται με την πτώση του πολυθεϊσμού, ο οποίος είχε την δυνατότητα να καλύπτει τα κενά από μόνος του, αφού ήταν πολυδιάστατος χώρος.
      Αυτό κάνω πάντα, λέω να γράψω ένα μικρό σχόλιο και καταλήγω σε σεντόνι. 🙂

  4. Ὁ/ἡ otter γράφει:

    Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω με το σχόλιό σου! Ίσως αν πιανόμουν από το «θεοποιόντας τα αγγλοσαξονικά εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν καταλαβαίνουν ότι πέρα από επιστήμη ασκούν και πολιτική»!

    Λοιπόν, πόσα ντοκυμαντέρ και αφιερώματα έχουν προβληθεί στην τηλεόραση εξαίρωντας τα καλά της παιδείας στις Σκανδινανικές χώρες; Άκου λοιπόν τι έκαναν οι αθεόφοβοι οι Σουηδοί. Αυτοί έχουν τα δύο φύλα στην γλώσσα τους, όπως οι Γάλλοι, δηλαδή δεν έχουν το ουδέτερο όπως εμείς. Πλέον όμως, εφηύραν και διδάσκουν το ουδέτερο φύλο από τις μικρές τάξεις ώστε να μιλάνε τα παιδιά πολιτικά ορθά χωρίς αναφορές σε φύλα, παραδείγματος χάριν: το υδραυλικό, το γιατρό, το πυροσβέστι, το ταξιτζί, κ.ο.κ. Πιασ’ τ’ αυγό και κούρεφ’ το (πάρε και μία μη Τριανταφυλλίδιο γραφή της λέξεως αυγό για να μπαίνουμε και στο μάτι στα σορολόγια)!

    Πράγματι κατά τον ΑΠΠ κατά την ευνοϊκότερη άποψη έγιναν πολλά λάθη από την Αντάντ τα οποία ευνόησαν την Τουρκία. Παιδικά, επαναλαμβανόμενα λάθη από μεγάλα ονόματα όπως ο Τσώρτσιλ, τα οποία στοίχησαν πολύ αίμα στους συμμάχους και ανέστησαν μία πεθαμένη αυτοκρατορία (μαζί με την στάση των «συμμάχων» στην μικρασιατική εκστρατεία).

    Προφανώς θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για διάφορα σενάρια για το γιατί η διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και της Τουρκίας αργότερα δεν ήταν επιθυμητή (πες από λύπηση, ήδη ο Λώρενς είχε δημιουργήσει εθνικές συνειδήσεις από το πουθενά και είχε αποσχίσει τεράστα τμήματά της, πες από συμφέρον, ήταν ήδη φανερό από την Ελληνική επανάσταση πως οι σύμμαχοι ήθελαν μικρά και όχι πολύ ισχυρά κράτη στην περιοχή, πες πως οι γνωστοί χρηματοδότες των μεγαλυτέρων πολέμων της ανθρωπότητας δεν το ήθελαν, οι λόγοι είναι πολλοί) τα οποία βέβαια δεν μπορούν να αποδειχθούν με απτά στοιχεία. Πάντως είμαι πεποισμένος πως η Δύση πιστεύει πως η Ελλάδα, ο τρόπος σκέψης της και τα ιδανικά τα οποία πρεσβεύει είναι ωραία και άγια, αλλά καλά θα κάνουμε να τα αφήσουμε εκεί που είναι.

    Να διαβάζουμε Πλάτωνα κι Αριστοτέλη (και όταν μας συμφέρει να απομονώνουμε προτάσεις και ιδέες και να τις μετατρέπουμε σε Μαρξισμό) και άντε κανέναν Όμηρο το πολύ-πολύ γιατί έτσι και τους δώσεις χώρο και πάρουν αέρα τα μυαλά τους, μετά όλος ο ηλίθιος, χάρτινος πύργος που έχει κτίσει η Δύση κινδυνεύει να καταστραφεί. Φαντάζεσαι η Ελλάδα από ένα μικρό, ξενοκρατούμενο κρατίδιο να γίνει ένα αυτόνομο, ισχυρό κράτος, με τις περιοχές που προανέφερες; Ένα κράτος που αποπνέει σεβασμό; Θα γίνουν τα ίδια που έγιναν με την Ελληνική επανάσταση. Όταν όλες οι ηγεσίες ήθελαν αρχικά να καταπνιγεί, αλλά μετά το φιλελληνικό κίνημα που σάρωσε την Ευρώπη, αναγκάστηκαν να αλλάξουν γνώμη και βέβαια επωφελήθηκαν της καταστάσεως όπως προανέφερα: οι σύμμαχοι ήθελαν μικρά και όχι πολύ ισχυρά κράτη στην περιοχή· έφτιαξαν προτεκτοράτα.

    Ένα τέτοιο κράτος λοιπόν θα μπορούσε να συμπαρασύρει τους πάντες και ξέχνα και παγκόσμιες διακυβερνήσεις και τραπεζίτες και σχέδια λεσχών. Καληνύχτα. Ξέχνα τον μεταμοντερνισμό, τον φιλελευθερισμό, τον Μαρξισμό και όλα τα υπόλοιπα γελοία κινήματα που δημιουργήθηκαν από τυχόν εμπνεύσεις από τα γραπτά των αρχαίων Ελλήνων αλλά ουσιαστικά τα διαστρέφουν και ιδέες μάλλον αντίθετες με οτιδήποτε Ελληνικό πρεσβεύουν. Πάει και η ανοικτή κοινωνία του Πόππερ και του Σόρος, η οποία θεωρεί τους αρχαίους Έλληνες εμπόδιο προς το να πιάνουμε ο ένας το χέρι του άλλου και να τραγουδάμε Τζων Λέννον μαστουρωμένοι και αγαπημένοι, έχοντας αφήσει όλα τα προβλήματα και τις διενέξεις πίσω μας (ειρωνικά ο Πόππερ αναμάσησε ιδέες του Θουκυδίδη).

    Με λίγα λόγια λοιπόν, η Δύση (ή μάλλον να το θέσω σωστότερα, η διοίκησή της) δεν έχει αλλάξει καθόλου απόψεις. Οσο μισούσε την Ελλάδα πριν από 500 χρόνια, τόσο την μισεί ακόμα. Θα προτιμήσει να ανασταίνει μία δύναμη όπως η Τουρκία όποτε το χρειάζεται (και η αλήθεια είναι πως το έχει κάνει ουκ ολίγες φορές) και να το διακινδυνέψει, παρά το άλλο, εφιαλτικό σενάριο.

    Για τον Τριανταφυλλίδη, χρησιμοποιώ την λέξη κομματόσκυλο γιατί είναι η κοντινότερη που ταιριάζει στην περίπτωσή του. Ο Τριανταφυλλίδης βρέθηκε εκεί που βρέθηκε και η γραμματική του υιοθετήθηκε καθαρά λόγω των πολιτικών πεποιθήσεών του. Όπως προανέφερα, ο άνθρωπος δεν ήταν καν γλωσσολόγος. Αν θυμάμαι καλά νομική είχε σπουδάσει. Θα ήταν σαν τα παιδιά να μάθαιναν Σάθα. Σεβαστός ο Σάθας και προσωπικά μου αρέσει, αλλά δεν ήταν ιστορικός! Υπεραγαπούσε την ιστορία και είχε ασχοληθεί ώρες ατελείωτες με αυτήν, ψάχνοντας για δυσεύρετες πηγές και στοιχεία. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν θα ήταν σκάνδαλο αν το υπουργείο αύριο έβαζε Σάθα στην σχολική ύλη, αντικειμενικά μιλώντας (αν και για να είμαστε ειλικρινείς, στην παρούσα κατάσταση που βρίσκεται το σύστημα θα ήταν ευλογία ο Σάθας);

    Κοίτα κει… Κοντεύουμε να φτιάξουμε δικό μας μπλογκ από τα μεγέθη των σχολίων μας!

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      “η οποία θεωρεί τους αρχαίους Έλληνες εμπόδιο προς το να πιάνουμε ο ένας το χέρι του άλλου και να τραγουδάμε Τζων Λέννον μαστουρωμένοι και αγαπημένοι, έχοντας αφήσει όλα τα προβλήματα και τις διενέξεις πίσω μας ”

      Έβλεπα χθες σε επανάληψη μίαν του Λαζοπούλου εκπομπή, στην οποία ήταν προσκεκλημένοι οι Λοκομόντο. Ωραίο συγκροτηματάκι και δεν έχω κάτι εναντίων των. Όμως με την ευκαιρία σκεφτόμουν ακριβώς αυτό. Γεμίσαμε από ωραία συγκροτηματάκια, συμπαθητικούς τραγουδιστές, νοστιμούλικες μελωδίες, γλυκούτσικες μουσικές.
      Όμως οι νεότεροι γνωρίζουν πλέον μόνο αυτά τα γλικούτσικα. Δεν μπορούν να διασκεδάσουν με έναν τσάμικο, με ένα ριζίτικο, με ένα ποντιακό δίστιχο, ένα πεντατονικό ηπειρώτικο διότι δεν έχουν παραστάσεις.

      Ας γυρίσουμε τον χρόνο 30 χρόνια πίσω (για να μην πω περισσότερα). Τότε οι κοινωνίες ήταν ακόμη χωρισμένες σε ποντιακές, βλάχικες, κρητικές, σαρακατσάνικες κλπ. Κι όμως, παρόλα αυτά η μουσική της μία κοινότητας ήταν οικεία στα μέλη της άλλης. Γιατί; Γιατί πίσω από την διαφορετικότητα υπήρχαν πολλά κοινά. Ήταν ίδιος ο τρόπος συνευρέσεως, γλεντιού αλλά και οι στίχοι ενός ποντιακού τραγουδιού μπορούσαν εύκολα να χωρέσουν σε μία κρητική μουσική. Λ.χ εάν πάρουμε τους στίχους του “Μες του Μαγιού τις μυρωδιές” θα δούμε ότι χωράνε άνετα μέσα στην μουσική του “Αητένς Επαραπέτανεν” αλλά και σ΄αυτήν του “Σαμιώτισσα-Σαμιώτισσα” ή του “Αμάραντος” ή ακόμα-ακόμα και του λαϊκού “Άσπρο πουκάμισο φορώ” (δοκίμασε το, θα δεις ότι ταιριάζουν).

      Όλα αυτά είναι διαφορετικά είδη κι όμως έχουν την ίδια ψυχή. Είναι ο ρυθμός και η μουσική που σιγοψιθυρίζει μέσα στο κεφάλι μας σε κάποιες άσχετες στιγμές. Σε επίπεδο λοιπόν αυτής της κρυφής φωνής που έχουμε μέσα στο κεφάλι μας, έχουν καταφέρει αυτό που λες, το να θεωρούμε πλέον οικείο το να τραγουδάμε όλοι μαζί, με έναν αναμμένο αναπτήρα στο χέρι, να κουνιόμαστε δεξιά και αριστερά πιασμένοι χέρι-χέρι. Διότι αυτή είναι η ψυχή του πολιτισμού μας, η μουσική μας. Όταν το νανούρισμα της μάνας έγινε DVD με φασόν παραμυθάκια, όταν το άκουσμα της μουσικής από το λαούτο του θείου (κάποτε δεν έλειπε μουσικό όργανο από κανένα σπίτι) έγινε ένα μπάζερ στα κινεζικής προελεύσεως παιχνίδια που αναπαράγουν το “είμαστε καουμπόηδες από το Μεξικό”, όταν δεν γίνονται πλέον αυθόρμητα γλέντια με μία λύρα, ένα κλαρίνο κλπ, τότε χάνουμε την Ελληνικότητα μας. Τα παιδιά σήμερα δεν θα μεγαλώσουν Έλληνες. Δεν θα θέλουν να πάνε σε μια ραχούλα, να ψήσουν το αρνάκι τους και να χορέψουν κυκλικά αλλά θα θέλουν να την πέσουν στην παραλία με μια μπύρα στο χέρι, να κατεβάζουν μουσικές από την Βόνταφον και να βλέπουν το ηλιοβασίλεμα.
      Και φυσικά δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τα παιδάκια γι΄αυτήν την κατάσταση, αφού οι βασικοί υπεύθυνοι του αφελληνισμού μας, είμαστε εμείς, η γενιά των Ντουράν-Ντουράν και του Μάικλ Τζάκσον που σνομπάραμε τους μεγαλυτέρους τότε για τα γούστα τους. Από την στιγμή όμως που συνειδητοποιούμε το που πάει το πράγμα, πρέπει όχι μόνον να κρίνουμε αλλά να αλλάξουμε τα πράγματα, να τα επαναφέρουμε στην προγενεστέρα ισορροπία.

      Συνοψίζω λέγοντας (ή καλύτερα πληκτρολογώντας) ότι ο βασικότερος φορέας ενός πολιτισμού είναι η μουσική, γιατί μένει στο μυαλό του ανθρώπου ακόμη και όταν δεν ακούγεται.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Α! μην ξεχάσω. Το δρόμο, το γάιδαρο, το μανάβη κλπ έχουν μπει και στην δική μας γραμματική μετά το 1981.
      Το τελικόν ‘ν’ ενοχοποιήθηκε τα μάλα, έγινε περιττόν βάρος και όπου το βρίσκουν το σκοτώνουν. Στην ουσίαν όμως πρέπει να αναζητήσουμε κίνητρα πίσω από αυτόν τον φόνο. Κανένας φόνος δεν γίνεται χωρίς κίνητρον. Το τελικό ‘ν΄ δεν είναι ένα απλό γράμμα, είναι βασικότατο κλειδί της γλώσσης. Είναι ένα εργαλείο διαχωρισμού λέξεων και πτώσεων.

      Το θέμα είναι: και ποίο στην τελική είναι το υπουργείον παιδείας που αλλάζει την γλώσσα; Με ποια δικαιοδοσία ορίζει το γλωσσικά σωστό και λάθος;
      Το υπουργείο παιδείας δεν έχει καμία δουλειά με αυτά. Η Ελληνική γλώσσα είναι πολύ μεγαλύτερη από έναν υπουργό ή από 500 υπουργούς. Δεν μπορεί να είναι αντικείμενο πολιτικής μια γλωσσική ιστορία 3000 ετών. Ως εκ τούτου το υπουργείο παιδείας είναι ο βασικός υπεύθυνος για την γλωσσική μας κατάντια αλλά οι κύριοι υπεύθυνοι είμαστε εμείς που το ακολουθούμε. Ένα παράδειγμα: λέμε εμείς οι πόντιοι: “αυτός είπε(ν) με…..”. Έρχεται και λέει το υπουργείο: “η σωστή σύνταξη είναι: αυτός μου είπε”
      Ωραία λοιπόν, είπε την εξυπνάδα του το υπουργείο, εγώ όμως γιατί να την εφαρμόσω; Εγώ θέλω να διατηρήσω την προστακτική με κατάληξη -σον. (ποίησον, κατέβασον κλπ). Ποιο είναι το υπουργείο που θα μου την απαγορέψει; Τίποτα, μια κάστα ηλιθίων είναι που θέλουν να πάρουν αποφάσεις μεγαλύτερες από το μπόι τους.
      Εγώ λοιπόν πήρα την απόφαση να το γράφω στα κάκαλα μου το υπουργείον και όταν θα κάνω παιδία, θα τα διδάξω την Ελληνική γλώσσα όπως θέλω εγώ. Η πολυμορφία της ελληνικής γλώσσας πρέπει να παραμείνει ζωντανή για να μας θυμίζει εκτός των άλλων και την ιστορία μας. Εγώ είμαι Ίων και δεν γίνεται να μην διατηρήσω αυτήν την γλωσσική διαφορετικότητα.
      Μόλις που άφησα να εννοηθεί ένα από τα κίνητρα του φόνου, η μία και ενιαία μορφή της γλώσσης θα μας οδηγήσει σε απώλεια της ιστορικής μας μνήμης. Υπάρχουν και άλλα κίνητρα αλλά είναι όλα προς την ίδια κατεύθυνση, το να μπει το κοπάδι μέσα στο μαντρί. Στην ουσία δηλαδή δεν μιλάμε για γλωσσικές χειρουργικές επεμβάσεις αλλά για πολιτισμικές. Τα νεύρα κόβουν για να δημιουργήσουν ένα απονευρωμένο γλωσσικό μόρφωμα.

  5. […] περισσότερες φορές τήν δημοσιεύω. Δεῖτε τί γράφει ὁ Στράβων Ἀμασεύς γιά τό ροδάκινο, τήν γλῶσσα μας, τήν ἱστορία της καί […]

  6. Ὁ/ἡ otter γράφει:

    Μερικές διορθωσούλες για να μην δίνουμε πάτημα:

    Η απόφαση για την αφαίρεση του τελικού νυ (η σωστή ορθογραφία, τώρα πλέον τα παιδιά μαθαίνουν και για το «έψιλο» και το «όμικρο») πάρθηκε το 1976, μετά από εισήγηση του ΚΕΜΕ -σήμερα θα το περιγράφαμε ως μία «δεξαμενή σκέψης» για ζητήματα παιδείας. Ο ίδιος θεσμός ο οποίος εισηγήθηκε την αλλαγή της γραφής σε μονοτονική, πράγμα το οποίο ψηφίστηκε το 1981 και τέθηκε σε εφαρμογή το 1982 (μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων).

    Εδώ να βάλω ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο που έγραφα κάποια περίοδο, το οποίο έπρεπε να σταματήσω λόγω υψηλού κόστους:

    «Τέλος, είναι καλό να σημειώσουμε πως ο κύριος Εμμανουήλ Κριαράς (αμετανόητος μονοτονιστής πολύ πρίν την εφαρμογή του εν λόγῳ συστήματος και μέλος της ολιγομελούς επιτροπής υπεύθυνης για την μελέτη της εφαρμογής του αυτού συστήματος) είχε μία πεντάλεπτη εκπομπή στην ΕΡΤ (όπως και στήλη στον “Ταχυδρόμο”, όπως και ο Φάνης Κακριδής, επίσης μέλος αυτής της επιτροπής), όταν μάλιστα υπήρχαν ακόμα μόνο δύο κανάλια, η οποία προβαλόταν μετά τις ειδήσεις και της οποίας ο στόχος ήταν η σωστή χρήση της δημοτικής. Δυστυχώς, η εν λόγῳ εκπομπή χρησιμοποιήθηκε και ως δούρειος ίππος του μονοτονικού συστήματος, καθώς προτάθηκαν μερικές τραγελαφικές προτάσεις οι οποίες εκτός της αλλοίωσης και αποξένωσης της ελληνικής γλώσσας, άλλαζαν και την προφορά της αναγκαστικά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της προσπάθειας είναι το “πατέρας-μου” (του Νίκου ο πατέρας-μου έδωσε σταφύλια) και “πατέρασμου” ή “πατέραςμου” (ο πατέρασμου έδωσε σταφύλια στον Νίκο), τα οποία* δείχνουν πως τα μειονεκτήματα του μονοτονικού ήταν ήδη γνωστά και πως είχε γίνει κάποια προσπάθεια από τους ίδιους τους χρήστες του** για κάποια επίλυση, αλλά ήταν γνωστό, ακόμα και στους ένθερμους υποστηρικτές του, το ότι για να γίνει κάτι τέτοιο θα έπρεπε να αλλάξει η γλώσσα και μάλιστα τεχνητά***, χωρίς βέβαια να τους προβληματίζει ιδιαίτερα κάτι τέτοιο. Εδώ πρέπει να πούμε πως το σύστημα του Τριανταφυλλίδη δεν ήταν το μοναδικό· υπήρχαν διάφορα είδη μονοτονικού τα οποία έκρυβαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τις ατέλειές τους. Μάλιστα, την νύχτα της δια νόμου επιβολής του μονοτονικού, ο Ευάγγελος Αβέρωφ είχε ρωτήσει την κυβέρνηση ποιο είδος μονοτονικού είχε πρόθεση να εφαρμόσει, το οποίο είχε δείξει και την πεντελή άγνοια των νομοθετών -οι οποίοι εφήρμοσαν τυφλά τις οδηγίες του ΚΕΜΕ, το οποίο είχε προτείνει ένα σύστημα που δεν είχε ουδεμία σχέση με αυτά που είχαν εφεύρει, χρησιμοποιήσει και υποστήριξει τα μέλη του, αλλά με την πρόταση που είχε κάνει μία μεγάλη εταιρεία γραφομηχανών για να μειώσει το κόστος παραγωγής τους, η Ολιβέττι- για το θέμα, αφού δεν ήξεραν τι να απαντήσουν. Όμως, προκειμένου να ικανοποιηθεί ο εγωισμός και τα κομματικά συμφέροντα μερικών ανθρώπων, ο εξαναγκασμός για την αλλαγή της ίδιας της γλώσσας ήταν κάτι θεμιτό.»

    *Μάλιστα, αυτός ο τρόπος διεξαγωγής γραφής έχει διασωθεί. Ένα βιβλίο το οποίο την χρησιμοποιεί είναι «Τα οικογενειακά μας ονόματα», του Μανόλη Τριανταφυλλίδη, εκδεδομένο από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών και το Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη (1982).
    **Ο Εμμανουήλ Κριαράς χρησιμοποιούσε το μονοτονικό σύστημα χρόνια πριν την εφαρμογή του. Δηλαδή είχε υπεραρκετή εμπειρία για να γνωρίζει τα μειονεκτήματά του. Μάλιστα, το 1977 (πέντε χρόνια πρίν την βίαιη εφαρμογή του μονοτονικού) εξέδωσε το λεξικό του χρησιμοποιώντας το μονοτονικό.
    ***Τεχνητή εφαρμογή του μονοτονικού, τεχνητή εφαρμογή αλλαγών στις λέξεις, στην ορθογραφία, στην προφορά. Μέχρι πού θα φτάσει αυτή η φασιστική εφαρμογή βιαίων αλλαγών στην ελληνική γλώσσα; Όλα αυτά κάνουν να φαίνεται η κακομοίρα η καθαρεύουσα σαν την ηπιότερη αλλαγή (αφού κυρίως ξένες λέξεις αφαιρέθηκαν) τους τελευταίους δύο αιώνες.

    Θα έλεγα κι άλλα, αλλά δεν θέλω να μονοπωλήσω το μπλογκ σου!

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Πες τα…δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα μονοπωλήσεως.

      Σε αυτό που λες πάντως το τελευταίο “…η κακομοίρα η καθαρεύουσα σαν την ηπιότερη αλλαγή..” έχεις πολύ δίκαιο. Κάποιοι παρουσιάζουν την καθαρεύουσα ως μια δημιουργημένη γλώσσα που δεν μιλήθηκε ποτέ. Περισσότερο όμως σχέση είχε η καθαρεύουσα με την συνισταμένη των γλωσσικών συνιστωσών της Ελληνικής παρά το νεοδημοτικιστικό μόρφωμα. Δυστυχώς όμως τότε ήμασταν πολύ νέοι και ο μέσος Έλλην γονέας πολύ αμόρφωτος για να υψώσει επαναστατικό λάβαρο.
      Για εμένα πάντως δεν είναι γλωσσικό το θέμα. Είναι πολιτικό και σχεδιασμένο, και έχει να κάνει με την πορεία συγκλίσεως των γλωσσών ώστε να φτάσουμε κάποτε στην μία γλώσσα του δυτικού κόσμου. Και πριν από την γλωσσική σύγκλιση χρειάζεται συντακτική σύγκλιση. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ένα πλούσιον κλιτικόν σύστημα πρέπει να κλαδευτεί ώστε να χωρέσει μέσα σε μια νέα τυποποίηση. Στην ουσία δηλαδή μιλάμε για γλωσσική μηχανική.

      • Ὁ/ἡ Ἀνώνυμος γράφει:

        «Εγώ λοιπόν πήρα την απόφαση να το γράφω στα κάκαλα μου το υπουργείον και όταν θα κάνω παιδία, θα τα διδάξω την Ελληνική γλώσσα όπως θέλω εγώ.»
        Κάτι ανάλογο εφαρμόζω κι εγώ. Ως Λειτουργός Παραπαιδείας, στη θετική κατεύθυνση, αντιμετωπίζω όλο και μεγαλύτερα προβλήματα γλωσσικής επικοινωνίας με τα παιδιά. Όχι βέβαια πως δεν υπάρχουν παιδιά που μιλούν και γράφουν ικανοποιητικά αλλά αυτό νομίζω ότι οφείλεται σε δικά τους διαβάσματα και κάποια έμφυτη κλίση.
        Η προτροπή μου λοιπόν είναι να κοιμούνται, όσο το δυνατόν περισσότερο στο μάθημα της γλώσσας, και όχι μόνο. Το όνειρο τόσων γενεών να μιλάμε παντού όπως στο σπίτι μας έγινε επί τέλους πραγματικότητα. Τι άλλο θέλουμε; Γιατί τα παιδεύουμε εννιά χρόνια. Να μάθουν ανεφάρμοστους κανόνες γραμματικής και συντακτικού της καθομιλουμένης που μόνο ο αιώνιος αθεράπευτος σχολαστικισμός των φιλολόγων μπορούσε να επινοήσει; Άσε που υπάρχει και ο κίνδυνος να ξεφουρνίσουν καμιά ελληνικούρα και να πάθουν αποπληξία οι γνωστοί κύκλοι. Από μια παρατραβηγμένη άποψη προτιμώ τους πιτσιρικάδες να γκρηκλισιανίζουν, μέχρι τα 16 όμως. Τους χαίρομαι επειδή ο καθένας έχει το δικό του αλφάβητο, ορθογραφία, σημεία στίξεως. Κανείς δεν καταδέχεται να γράψει ke, η χρήση των διφθόγγων γίνεται με θρησκευτική ευλάβεια, έστω και λανθασμένα σχεδόν πάντα.
        Απόδειξη ότι πάντα σιχαινόμαστε την ομοιομορφία και την ισοπέδωση. Και πήγε τζάμπα ο κόπος αυτών που τον περασμένο αιώνα εκπόνησαν γραμματικές και κανόνες ορθογραφίας για να υιοθετήσουμε και εμείς το λατινικό αλφάβητο και να γίνουμε πιο πολύ ευρωπαίοι, όπως έκαναν ακόμη και οι Τούρκοι.
        Δεν διακατέχομαι από βαθειά νοσταλγία για τα μπιχλιμπίδια του πολυτονικού. Η κατάργησή του όμως, και ας μη θέλουν να το κατανοήσουν και πολλοί καλοπροαίρετοι πολέμιοί του, ήταν ολέθρια για τη διδασκαλία της γλώσσας στα σχολεία.
        Τα παιδιά αναγκάζονται να μαθαίνουν την κάθε λέξη σαν κινέζικη και δεν μπορούν να την ετυμολογήσουν και να την ορθογραφήσουν. Και αν δεν υπήρχαν τόνοι και πνεύματα θα έπρεπε να τα δημιουργήσουμε, μόνο για σχολική χρήση και για μερικές εβδομάδες. Και τις δασυνόμενες λέξεις. Ήταν καμιά δεκαπενταριά; Ακούω τραγικές ιστορίες για κοριτσόπουλα που για πολλές νύχτες μούσκευαν με καυτά δάκρυα τα παρθενικά τους μαξιλάρια επειδή δε μπορούσαν να τις αποστηθίσουν. Τόσο δούλεμα πια. Ας τις έγραφαν εκεί που γράφουν τους τύπους των μαθηματικών και τις αντιδράσεις. Καθόλου δε με νοιάζει αν πρέπει να γράφω νεότερος αντί νεώτερος και εφαπτόμενη αντί εφαπτομένη. Αλλά με νοιάζει να καταλαβαίνω τι θα πει εφαπτόμενη και γιατί δε λέω επαπτόμενη. Και τις προθέσεις να μαθαίνουν. Τι σημαίνει η κάθε μία και πώς συντάσσονται. Μετά γιατί εγκαλούνται επί αγραμματοσύνῃ αυτοί που κάνουν τις θερμοκρασίες υπό το μηδέν ποιητικό αίτιο, που μιλούν για λίκνους ή ανδρεύονται πεσούσες άνδρες;
        Σαρκάζω που η αντίδραση έρχεται από εκεί που δεν την περίμεναν. Οι επαγγελματίες του μπλα-μπλα, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ασφυκτιώντας στο αφυδατωμένο τυπικό ανακαλύπτουν λόγιες, φακελωμένες, λέξεις και τις χρησιμοποιούν ανερυθρίαστα. Δειλά βήματα προς παλινόρθωση; Ίδωμεν.
        Και τέλος για τη λυσσαλέα αντίδραση στη διδασκαλία των Αρχαίων στο γυμνάσιο. Την άποψη ότι θα πάθει υπερκόπωση το παιδάκι από τα πολλά μαθήματα, φροντιστήρια, αγγλικά, και θα βλέπει αρχαίους εφιάλτες στον ύπνο τη βρίσκω υπερβολικά εξεζητημένη. Μαθαίνει, υποτίθεται, τόσα άχρηστα και εν πολλοίς ηλίθια πράγματα, τα αρχαία μάς μάραναν; Ή ότι μπορεί να μπερδέψει αρχαία και νέα. Τι να μπερδέψει 12 χρονών μαντράχαλος. Και να μας πει τί; Ο Γιωργάκης παίζει το πτηνόν του; Ας γίνουν επί τέλους εντελώς προαιρετικά. Όποιος δεν θέλει να τα μάθει μη σώσει και τα μάθει.

  7. Ὁ/ἡ otter γράφει:

    Τελευταίε ανύνωμε, συμφωνώ σε πολλά λεγόμενά σου. Ειδικά με το «Και αν δεν υπήρχαν τόνοι και πνεύματα θα έπρεπε να τα δημιουργήσουμε, μόνο για σχολική χρήση και για μερικές εβδομάδες». Αυτές οι βλακείες τύπου «μα οι αρχαίοι έγραφαν την μεγαλογράμματη» και «μα το πολυτονικό εφευρέθηκε για να μαθαίνουν τα Ελληνικά ευκολότερα οι βάρβαροι» είναι για κατανάλωση αυστηρά για τον κύκλο τον φελλολόγων και δεν αντέχουν ούτε στην ηπιότερη κριτική. Έχουμε μαρτυρίες από ανθρώπους όπως ο Αριστοτέλης, ο Κουϊντιλιανός, ο Ηράκλειτος και ο Ιππίας, οι οποίοι έχουν σοβαρούς προβληματισμούς με τον μεγαλογράμματο τρόπο γραφής, οι οποίοι βέβαια απαντώνται πλήρως με το πολυτονικό!

    Επίσης, πιστεύω πως θα έπρεπε να υπάρχει μάθημα ετυμολογίας. Αυτήν την στιγμή υπάρχουν όχι απλώς παιδιά, αλλά μεγάλοι οι οποίοι δεν καταλαβαίνουν τι λένε, αλλά απλά συρράφουν λέξεις πολυχρησιμοποιημένες για να φτιάξουν προτάσεις. Και το χειρότερο είναι πως σαφώς αυτό επηρεάζει και τον τρόπο σκέψης.

    Θα ήθελα να παραθέσω επίσης πως οι Τούρκοι χρειάζονταν τον καινούργιο τρόπο γραφής. Ο Κεμάλ είχε όχι μόνο ελαφρυντικά ή δικαιολογίες για την τελευταία αυτήν του την πράξη, αλλά πραγματικούς λόγους αντίθετα με την πλαστή φαρσοκωμῳδία των μονοτονιστών. Η αραβική γραφή μόνο ως συμβιβασμός μπορεί να νοηθεί για την τουρκική γλώσσα αφού η τελευταία έχει οκτώ φωνήεντα και η οποία φαίνεται να έχει πολλές μογγολικές επιρροές, όσον αφορά στον τρόπο εκφοράς των φωνηέντων (τα μπροστινά φωνήεντα -i, e, ü, ö- ακολουθούνται από μπροστινά, τα πισινά -ı, a, u, o- από πισινά, τα αστρόγγυλα -i, e, ı, a- από αστρόγγυλα, τα στρογγυλά -ü, ö, u, o- είτε απο υψηλά στρογγυλά -ü, u- είτε από χαμηλά αστρόγγυλα -e, a). Οι λέξεις οι οποίες δεν ακολουθούν αυτούς τους κανόνες είναι δάνεια και παραφράσεις ξένων λέξεων, όπως το “istanbul” (το κανονικό, ακολουθώντας τους κανόνες της αρμονίας της τουρκικής προφοράς θα έπρεπε να είναι ıstenbil) το οποίο φαίνεται να είναι παράφραση του “εἰς τὴν πόλιν”.

    Αφού ο φίλος μας ο Στράβων πιστεύει πως δεν υπάρχει θέμα μονοπώλησης του μπλογκ του, θα παραθέσω άλλο ένα κομμάτι από το βιβλίο μου, ορμώμενος από τις τραγικές ιστορίες των κοριτσόπουλων!

    «
    Ψεύδος Τέταρτο:
    Το μονοτονικό σύστημα θεσπίστηκε για την ευκολία στην μάθηση

    Αυτό το επιχείρημα είναι σχεδόν τόσο γελοίο όσο οι άνθρωποι οι οποίοι προσπαθούν να το υποστηρίξουν. Αν και ζούμε σε μία κοινωνία όπου η ελευθερία λόγου είναι δεδομένη, οφείλουμε να σκεφτόμαστε πριν υιοθετήσουμε την οποιαδήποτε άποψη. Εάν υποστηρίζουμε μία άποψη ανεξαρτήτως του εάν γνωρίζουμε το αστήρικτό της, τότε σίγουρα δεν μπορούμε να αυτοαποκαλούμαστε σοβαροί άνθρωποι.

    Οι μαθητές για τους οποίους θεσπίστηκε αυτή η ευκολία, πριν καν ξεκινήσουν οι προαναφερθείσες “δυσκολίες”, θα έχουν ήδη αρχίσει την μάθηση τουλάχιστον μίας ξένης γλώσσας (εάν η μία εξ ‘αυτών των γλωσσών δεν είναι τα αγγλικά, συνήθως είναι είτε τα γαλλικά είτε τα ισπανικά οι οποίες χρησιμοποιούν πολυτονική γραφή), και πολλές φορές μουσικής παίδευσης. Με λίγα λόγια, σε παιδευτικούς όρους, είναι παραπάνω από ώριμα να δεχθούν την γνώση χρήσης του ελληνικού πολυτονικού συστήματος, έστω και σταδιακά, όπως άλλωστε διδάχθησαν και εκατομμύρια παιδιά κάτω από κατά πολύ αντιξοότερες συνθήκες για διάστημα μεγαλύτερο από δύο χιλιετίες -λαμβάνοντας υπ’ όψιν το γεγονός πως αν και το πολυτονικό καθιερώθηκε πλήρως τον ένατο μΧ αιώνα χρησιμοποιείτο από τον τρίτο αιώνα πΧ- και μάλιστα ακόμα και άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν την ελληνική ως μητρική τους γλώσσα.

    Το γελοίο της καταστάσεως φαίνεται στο μάθημα των γαλλικών στο γυμνάσιο, τα οποία όχι μόνο έχουν πολυτονικό σύστημα, αλλά τις περισσότερες φορές ο σπουδαστής το νοιώθει στριφνότερο από το ελληνικό. Ουσιαστικά, στο γαλλικό σύστημα ο μαθητής είναι υποχρωμένος να αποστηθίσει τα πνεύματα και τις θέσεις τους στις λέξεις (l’ étudiant est à côté de l’ école), αφού δεν υπάρχει πλήρης ταύτιση γραπτού και προφορικού λόγου (για παράδειγμα ο τόνος στο étudiant βρίσκεται στην λήγουσα) όπου και όλως περιέργως, τα τελευταία σε πολλές περιπτώσεις έχουν τον ίδιο σκοπό με το ελληνικό πολυτονικό σύστημα*, εκτός απο το accent grave** (το αντίστοιχο της βαρείας δηλαδή) το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για την διαφοροποίηση μεταξύ ομονύμων (ou και où). Με λίγα λόγια, η μάθηση του γαλλικού συστήματος πολυτονισμού, το οποίο διδάσκεται επίσημα στα ελληνικά σχολεία, είναι συγκριτικά δυσκολότερη του ελληνικού, το οποίο τελευταίο έχει σαφείς κανόνες για την οξεία, την βαρεία και την περισπωμένη***, ενώ ο προσδιορισμός για την χρησιμοποίηση της δασείας και της ψιλής είναι σχετικά εύκολος αφού οι λέξεις οι οποίες δασύνονται είναι λίγες, παράγουν δασυνόμενες λέξεις (αφελληνισμός, αφαίμαξη, καθέλκηση) και οι ξένοι λαοί έχουν κρατήσει την δασεία των προκειμένων ελληνικών λέξεων**** (horizon, hero, helix).

    Επίσης, οφείλουμε να δείξουμε το αυτονόητο, δηλαδή ότι δεν είναι δυνατόν να αλλάξεις την γραφή ενός ολοκλήρου λαού επειδή κάποιος πιστεύει ότι αυτή είναι πολύ δύσκολη για να την μάθουν μικρά παιδιά, παρ’ ότι αυτό ήταν μέρος της παιδείας εν μέσῳ τρομακτικών αντιξοοτήτων για περισσότερο από δύο χιλιετίες χωρίς παράπονα και παρ’ όλο που μαθαίνουν αυτά παράλληλα χίλια πράγματα ακόμα και μάλιστα περισσότερο περίπλοκα από αυτήν (και για να είμαστε ειλικρινείς, συνήθως αυτά είναι και λιγότερο σημαντικά από την διατήρηση της ταυτότητας ενός λαού).

    * Το accent aigu είναι το αντίστοιχο της δασείας όταν βρίσκεται στην αρχή μιας λέξεως και δηλοί συναίρεση ή συγκοπή -συνήθως με το s- στην πρώτη συλλαβή, ενώ όταν βρίσκεται αλλού είναι συνήθως το αντίστοιχο της οξείας‧ το accent circοnflexe, αν και ο αρχικός του σκοπός στο γαλλικό αλφάβητο ήταν διαφορετικός, δηλοί συναίρεση ή συγκοπή -συνήθως με το s- ενώ χρησιμοποιείται επίσης και για την αποφυγή παρεξηγήσεων σε ομόνυμες λέξεις, όπως στην περίπτωση των du και dû.
    ** Κάνοντας αντιστοιχία, θα λέγαμε πως το accent aigu (όταν δεν δηλοί συναίρεση ή συγκοπή) είναι η οξεία. Η βαρεία, όπως προφέρεται στα ελληνικά, δηλαδή το να τονίζεται μία λέξη πολύ ισχνότερα απο την οξεία όταν ο τόνος βρίσκεται στην λήγουσα, δεν υπάρχει στα γαλλικά. Έτσι, ήταν φυσικό το σύμβολο της βαρείας να χρησιμοποιηθεί για κάτι άλλο από τον αρχικό του σκοπό σε αυτήν την γλώσσα.
    *** Και μάλιστα με την σχετικά πρόσφατη απλοποίηση αυτών των κανόνων στα μέσα του 20ου αιώνα, η μάθηση του πολυτονικού έγινε ακόμη ευκολότερη.
    **** Έτσι, το πολυτονικό σύστημα μπορεί να βοηθήσει κάποιον να μάθει μία ξένη γλώσσα αφού η αναγνώριση τέτοιων λέξεων θα είναι ευκολότερη.
    »

  8. Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

    Εγώ πάλι, ίσως ως πιο συνωμοσιολόγος, τα βλέπω λίγο διαφορετικά τα πράγματα.
    Τα επιχειρήματα των μονοτονιστών ουσιαστικά δεν είναι επιχειρήματα. Είναι προφάσεις.
    Αυτό που υπάρχει από κάτω είναι μια διεθνιστική πολιτική.
    Τι είναι το πολυτονικό πέρα από ένα σύστημα γραφής; Είναι το βαθύ μας παρελθόν.
    Εδώ άλλοι λαοί κάνουν ιστορικές αλχημείες προκειμένου να αποκτήσουν ιστορικό βάθος και επομένως εθνική υπόσταση.
    Οι Σκοπιανοί έχουν φαντασιώσεις περί μακεδονικού παρελθόντος, οι Τούρκοι σκαρφίζονται σχέσεις με τους αρχαίους Έλληνες, ακόμη και οι Γερμανοί τα της αρείας φυλής τα έψαξαν βαθυά μέσα στην ιστορία.
    Στην ουσία δηλαδή το ιστορικό βάθος είναι θεμελιώδες εθνικό στοιχείο.
    Την ίδια περίοδο (η περίοδος 20-30 ετών στην ιστορία είναι η ίδια) εμείς απεμπολούμε το δικό μας ιστορικό βάθος και κάνουμε μια νέα γλωσσική αρχή, ωσάν να μην είχαμε 3.000 χρόνια γλωσσικού παρελθόντος εκ των οποίων περίπου τα 2000 χρόνια με πολυτονικό σύστημα. Η γλωσσική απλοποίηση δεν ήταν καθόλου απλοποίηση, ήταν κόψιμο του ομφαλίου λώρου με το παρελθόν μας.
    Για όσο διάστημα εμείς θα προσπαθούμε με λογικά επιχειρήματα να πείσουμε για τα πλεονεκτήματα του πολυτονικού, ο χρόνος τρέχει υπέρ του μονοτονικού. Μια γενιά μονοτονικών γενιτσάρων έχει ήδη δημιουργηθεί. Πλέον τα όποια επιχειρήματα δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνον τις προφάσεις αλλά και τετελεσμένα γεγονότα.
    Επομένως, εάν κάποιος πιστεύει στην αναγκαιότητα επιστροφής στο πολυτονικό, δεν αρκεί να επιχειρηματολογεί, πρέπει να εφαρμόζει. Τα επιχειρήματα σε τετελεσμένα γεγονότα έχουν μηδενική αξία.

    Προχθές επιχείρησα να εμπλουτίσω ένα άρθρο στην Βικιπαίδεια, όχι γράφοντας σε πολυτονικό αλλά κατά πολύ πιο ήπιο τρόπο. Άλλαξα τους τόνους στις γενικές και άλλαξα επίσης κάποιες λέξεις, όπως λ.χ. από “της μητέρας” σε “της μητρός”.
    Αποτέλεσμα; Μετά από μία ώρα οι αλλαγές που έκανα απορρίφθηκαν. και το λήμμα επέστρεψε στην προτέρα κατάστασιν.
    Τι σημαίνει αυτό; Ότι έχουμε γλωσσικό πόλεμο. Δεν έχουν απολύτως καμία αξία τα επιχειρήματα. Σημασία έχει η πράξις. Έτσι λοιπόν πήρα το βιβλίο λυκείου που ευτυχώς δεν πέταξα και ξαναμαθαίνω τους κανόνες τονισμού, όχι τους νεοελληνικούς κανόνες πολυτονικού αλλά τους αρχαίους (έχουν κάποιες διαφορές). Ελπίζω κάποια στιγμή να καταφέρω να βγω στην μάχη με όπλα την περισπωμένη και την βαρεία.
    Πάντως, συνοψίζω, το θέμα μόνον φαινομενικώς είναι γλωσσικό. Το ζήτημα είναι κυρίως πολιτικό.

  9. […] περισσότερες φορές τήν δημοσιεύω. Δεῖτε τί γράφει ὁ Στράβων Ἀμασεύς γιά τό ροδάκινο, τήν γλῶσσα μας, τήν ἱστορία της καί […]

  10. […] περισσότερες φορές τήν δημοσιεύω. Δεῖτε τί γράφει ὁ Στράβων Ἀμασεύς γιά τό ροδάκινο, τήν γλῶσσα μας, τήν ἱστορία της καί […]

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...