Απάντηση σε Σιδηρούντιο

Posted: 12 Ἰουλίου, 2011 in Νέα Τάξη Πραγμάτων, Πατριωτισμός, Σκέψεις

Σχολιάζω εδώ την ανάρτηση της Ολυμπίας για οικονομία χώρου. Η μερική αλήθεια δεν είναι αλήθεια αλλά δεν είναι και ψέμα. Η επιλογή των μερών της αληθείας γίνεται βάσει των αντιλήψεων ή των προσδοκιών που έχει ο καθένα μας, είναι ακριβώς αυτό που κάνουν τα κόμματα με την κατάτμηση της αληθείας κατά το δοκούν.

Κατά την προσωπική μου άποψη είναι σφάλμα η αγιοποίηση των δυτικών. Η δύση “έχασε πολλά επεισόδια” για να μπορέσει να διδαχθεί τον Ελληνισμό από τους καλούς ορθοδόξους που μετανάστευσαν σ΄αυτήν. Ή πιο απλά, η δύση δεν μπορεί να γίνει Ελλάδα, μόνον οι Έλληνες μπορούν να γίνουν ξανά Έλληνες, εφόσον όμως δεν Φραγκέψουν, διότι ο κίνδυνος του δυτικού δεσποτισμού είναι το ίδιο υπαρκτός με αυτόν του ανατολίτικου δεσποτισμού.

Το θέμα είναι πράγματι η θρησκεία. Και όσο και εάν δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε, ο Χριστιανισμός με το Ισλάμ έχει πολλά κοινά στοιχεία. Έχει την ίδια περί απείρου θεώρηση. Μια θρησκεία δεν απευθύνεται σε μαθηματικούς και φιλοσόφους. Μια θρησκεία απευθύνεται στον λαό ο οποίος δρα με γνώμονα τον μιμητισμό. Εμείς δεν είμαστε χριστιανοί επειδή πιστεύουμε στον Χριστό, αυτό είναι το αιτιατό, το αίτιο είναι ότι είμαστε Χριστιανοί επειδή μεγαλώσαμε σε χριστιανικό περιβάλλον. Είμαστε χριστιανοί γιατί έχουμε εθιστεί στις οσμές των χριστιανικών μυστηρίων, στην μυρωδιά του κεριού, στον ήχο της καμπάνας, στην συνήθεια του σταυρού. Είμαστε όμως και χριστιανοί για έναν ακόμη λόγο. Γιατί έχουμε εκπαιδευτεί να προσεγγίζουμε το άπειρο με δέος και ευσέβεια. Διότι τι είναι ο θεός; Είναι η ιδιότητα που έχει να είναι ασύλληπτος από τον νου. Να βρίσκεται δίπλα μας (ή να νοιώθουμε ότι βρίσκεται δίπλα μας) αλλά και ταυτόχρονα να είναι τόσο προστάτης μας όσο και ηθικός μας οδηγός ή και τιμωρός.

Αυτή λοιπόν η αίσθηση του απείρου, σε τίποτα δεν διαφέρει μεταξύ ενός χριστιανού και ενός μουσουλμάνου ακόμη και ενός Εβραίου. Εν ολίγοις κάθε πιστός Αβρααμικής θρησκείας έχει ακριβώς την ίδια αίσθηση περί θεού, την αίσθηση της αοριστίας και της απροσδιοριστίας αλλά και αυτήν την ανθρώπινης μικρότητας.

Στις Αβρααμικές θρησκείες δεν υπάρχει Οδυσσέας, άνθρωπος δηλαδή που πάει κόντρα στην βούληση και την μήνη των θεών για να φτάσει στον προορισμό που γουστάρει. Στις αβρααμικές θρησκείες η επιθυμία υποτάσσεται στο θέλημα του θεού. Εάν ο Οδυσσέας ήταν Χριστιανός ή Μουσουλμάνος ή Εβραίος, δεν θα έκλεινε τα αυτιά των συντρόφων του διερχόμενος από τις Σειρήνες αλλά θα έκανε την προσευχή του για να μην επηρεαστεί από αυτές.

Όταν λοιπόν είναι τόσο κοντά μεταξύ τους οι αβρααμικές θρησκείες, είναι πολύ εύκολο για ένα μυαλό να μπερδευτεί, να χάσει τον προορισμό του, να μπλέξει το ένα άπειρο με το άλλο και ο μόνος τρόπος για να μπορέσει μια θρησκεία να κρατήσει τους πιστούς της είναι η χρήση των συμβόλων και του εθισμού σε συγκεκριμένες συνήθειες. Στην ουσία δηλαδή οι Αβρααμικές θρησκείες διακρίνονται η μία από την άλλη από τα σύμβολα τους. Έτσι ο Χριστιανισμός έχει τον σταυρό, το Ισλάμ το κοράνι και οι Εβραίοι το υπετιθέμενο άστρο του Δαυίδ, και σε συνήθειες το ίδιο (σταυρός, νηστείες, περιτομή κλπ κλπ).

Όμως πέρα από την επιφάνεια, η ουσία παραμένει κοινή. Η λατρεία του απείρου, του απιάστου, του ακατανοήτου, η πεποίθηση υπάρξεως ζωής μετά θανάτου, η εσχατολογία, το τέλος του κόσμου, η κόλαση και ο παράδεισος, το καλό και το κακό. Πως λοιπόν μπορεί ένα μυαλό να μην μπερδευτεί;

Ο χριστιανισμός διαφέρει ουσιαστικά ΜΟΝΟΝ σε ένα στοιχείο. Ο Ιησούς έχει μορφή, είναι εκφραστής του απείρου αλλά έχει συγκεκριμένη μορφή. Είναι ίσως το μοναδικό στοιχείο του Χριστιανισμού που συνεχίζει την Ελληνική θρησκεία, γιαυτό και οι Έλληνες τον δέχθηκαν (όπως τον δέχθηκαν) ως Θεό αφού είναι αρχαία συνήθεια των Ελλήνων να δίνουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά στους θεούς τους. Γιαυτό λοιπόν και ο Ιησούς δεν έχει μαι οποιαδήποτε μορφή αλλά έχει την μορφή του Διός, όπως την απεικόνισε ο Φειδίας στο χρυσελεφάντινο άγαλμα που είχε στημένο στην αρχαία Ολυμπία.

Δεν μεταφέρθηκε τυχαία το άγαλμα του Διός αλλά και ο τρικάρινος όφις από τους ιερούς τόπους στην Κωνσταντινούπολη. Έπρεπε η Πόλις να μετατραπεί σε Ιερουσαλήμ με τα θρησκευτικά της σύμβολα, εξ ου και η αυτοκρατορία καταξοδεύτηκε για να αναφωνήσει ο Ιουστινιανός το περίφημο «Νενίκηκά σε Σολομών», όταν ολοκλήρωσε την ανέγερση του ακριβωτέρου οικοδομήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας. Διότι έπρεπε όπως και δήποτε να αποκτήσει η Κωνσταντινούπολις ισχυρά σύμβολα, τα ισχυρότερα σύμβολα της εποχής.

Ξέφυγα λίγο αλλά αυτή είναι η ουσία, ο ερεθισμός του θυμικού και η ταύτιση του με συγκεκριμένες μορφές, σύμβολα, ήθη και έθιμα. Ο Χριστιανισμός λοιπόν σε αυτό διαφέρει ουσιαστικά από τις άλλες αβρααμικές θρησκείες, στην ανθρώπινη μορφή του τριαδικού θεού και σε αυτήν ταυτίζονται όλες οι χριστιανικές εκκλησίες. Ως προς την απειροστικότητα όμως του Θεού υπάρχουν οι διαφωνίες γιατί εκεί ακριβώς εδράζεται η αδυναμία του ανθρώπου, στην αντίληψη του απείρου. Για να διαχωριστούν λοιπόν οι εκκλησίες όρισαν διαφορετικά το άπειρο με το περίφημο Filioque (Φιλιόκβε), όμως όλα αυτά στηρίζονται πάνω σε σύμβολα αρχαιοελληνικά, διότι ήταν αδύνατον για τον ελληνιστικό και μετέπειτα ρωμαϊκό κόσμο να αποχωριστεί την συνήθεια απεικονίσεως των θεών κάτι που πήρε σάρκα και οστά κατά την περίοδο της εικονομαχίας. Τελικώς οι εικονοκλάστες επικράτησαν όμως ουσιαστικά η εικονολατρία παρέμεινε γιατί δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά στον Ελληνικό κόσμο.

ΠΡΟΣΕΞΤΕ όμως αυτό, πρώτη φορά το γράφω. Παρατηρούμε στους συμβολισμούς της ορθοδοξίας εισβολή ισλαμικών συμβόλων. Αρκεί να φέρουμε στον νου μας ένα χάλι. Τι συμβολίζει; Τίποτα. Χαοτικά σχέδια, χαοτικές γραμμές. Πέρα λοιπόν από το γεγονός ότι σήμερα είμαστε θύματα ύπουλου εξισλαμισμού αγοράζοντας ανατολίτικα χαλιά, δηλαδή γινόμαστε καταναλωτές της απροσδιοριστίας, εξοικειωνόμαστε με την αισθητική του απροσδιορίστου, το ίδιο έπραξε και η ορθόδοξη εκκλησία, κάτι που μπορούμε να διαπιστώσουμε διερευνώντας τον διάκοσμο μερικών εκκλησιών. Μπορούμε λοιπόν να διακρίνουμε σε κάποιες περιπτώσει εισβολή απροσδιορίστων σχεδίων στην αισθητική της ορθοδοξίας. Διότι αυτό κατάντησε για την ορθοδοξία η θέωση, η άρνηση των εγκοσμίων, το χάσιμο, η μαστούρα, η έκσταση. Όταν επικρατήσει η έκσταση θα έχουν χαθεί οριστικά τα Ελληνικά στοιχεία της ορθοδοξίας και θα έχει καταντήσει ένα κοσμικό ισλάμ.

Στην ουσία δεχόμαστε δυο πολιτισμικούς ιμπεριαλισμούς δια των συμβόλων. Ο ένας είναι ο αμερικάνικος, με επισάρκεια (μπλουζάκια) στα οποία είναι τυπωμένη όλη η ανθρώπινη βλακεία και αμετροέπεια και ο ανατολικός με τα χαλιά. Το μέτρο εξαφανίζεται και καλούμαστε να επιλέξουμε μεταξύ της σάχλας και του χάους. Είχα σκοπό να ασχοληθώ ξεχωριστά για το θέμα αλλά το αναφέρω τώρα. Το χαλί δεν είναι μόνον διακοσμητικό, για τους μουσουλμάνους είναι και πεδίο προσευχής. Στην ουσία χάνοντας την ανάμνηση των συγκεκριμένων παραστάσεων, όπως αυτές απεικονίζοντο στα ψηφιδωτά και εξειωνόμενοι με τα απροσδιόριστα σχέδια κάνουμε ένα βήμα πιο κοντά στο ισλάμ.

Ας πάμε πίσω στις θρησκείες. Τι είπαμε κάνουν οι αβρααμικές θρησκείες; Προωθούν την αντίληψη της μετά θανάτου ζωής, της σωτηρίας της ψυχής, του παραδείσου και της κολάσεως. Δηλαδή; Δηλαδή επιβραβεύουν τον άνθρωπο για την πίστη του, για την ευσέβεια του και τον ανταμείβουν στην επόμενη ζωή. Επομένως το κίνητρο του πιστού δεν είναι η προσφορά στην κοινωνία, δεν είναι η προσφορά στον άνθρωπο ή στην ιστορία. Το κίνητρο του πιστού είναι η προσωπική ανταμοιβή ο δρόμος για την οποία ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΩΣ διέρχεται από κάποιες συμπεριφορές. Δηλαδή οι αβρααμικές θρησκείες είναι εγωκεντρικές και γίνονται εξωστρεφής και ανθρωπιστικές κατ΄ανάγκην. Είναι δηλαδή εξεβιασμένα ανθρωποκεντρικές θρησκείες. Προωθούν την κοινωνικότητα δια της βίας αφού εάν δεν κάνεις αυτά που λένε οι οδηγίες χρήσεως (Βίβλος, αγία γραφή, κοράνι, ταλμούδ) δεν έχει παράδεισο. Θέλεις παράδεισο; Κάνε αυτό.

Απεναντίας ο Ελληνικός κόσμος πιστεύει μεν στην ψυχή (από τον Όμηρο ακόμη) όμως το κίνητρο δεν είναι ο παράδεισος αλλά η δόξα. Η δόξα όμως επί των ανθρώπων. Η δόξα αφορά ανθρώπους, αφορά την ίδια την ζωή. Επομένως η Ελληνική θεώρησις είναι εξ ορισμού ανθρωποκεντρική και όχι επιβαλλόμενη. Όποιος θέλει να δοξασθή (να έχει δηλαδή καλή φήμη) το κάνει επειδή είναι φιλόδοξος γιατί πιστεύει στην κοινωνία στην οποία ανήκει και της οποίας την γνώμη σέβεται. Η Ελληνική δηλαδή θεώρηση είναι ορισμένη και αφορά την ίδια την κοινωνία, επομένως ο Έλληνας δεν κάνει το καλό για τον θεό, το κάνει για την κοινωνία της οποίας την αναγνώριση επιζητεί. Ο Έλληνας επομένως είναι ασύμβατος με τις αβρααμικές θρησκείες.

Τα πράγματα λοιπόν είναι ζήτημα μαθηματικών. Υπήρξε μια πορεία κατά την οποία εμείς εκτουρκιστίκαμε αλλά όχι εντελώς και περί τα τέλη του 17ου αιώνος αρχίσαμε να καταλαμβάνουμε τα κέντρα εξουσίας της αυτοκρατορίας όπως επίσης και τα εμπορικά κέντρα. Δηλαδή εάν ποτέ φτάναμε στο σημείο να εξελληνίσουμε την αυτοκρατορία θα το κάναμε εκ των έσω, έστω και με όσο Ελληνισμό μας είχε απομείνει. Όμως αυτό θα γινόταν ΤΟΤΕ. Από την στιγμή που χωρίσαμε τους δρόμους μας με τους Τούρκους, ο εξελληνισμός των Τούρκων είναι πλέον αδύνατος γιατί πλέον οι Τούρκοι έχουν αποκτήσει τεχνογνωσία, εμπορικό δαιμόνιο και αστική τάξη. Εάν δηλαδή υπήρχε μια κάποια πιθανότητα να υποδουλώσουμε τους Τούρκους εκ των έσω με το δαιμόνιο μας, αυτή η πιθανότητα ΔΕΝ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ. Είναι δηλαδή πλέον αργά. Χάσαμε στην μικρασιατική εκστρατεία, χάσαμε δια παντώς την πιθανότητα να τους εξελληνίσουμε δια της ισχύος καθώς έχουν αποκτήσει και εκείνοι δική τους ισχύ. Εάν σε αυτό συνυπολογίσουμε και την πληθυσμιακή τους υπεροχή, τότε το πιθανότερο είναι να γίνουμε εντελώς τούρκοι σε μια πιθανή ομοσπονδία παρά να τους κάνουμε Έλληνες.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η δύση είναι καλύτερη για εμάς. Εμείς είμαστε εμείς. Είμαστε διαφορετικοί, είμαστε πνευματώδης αλλά όχι υπερβολικά πνευματώδης, είμαστε καταναλωτές αλλά όχι υπερβολικά καταναλωτές, … είμαστε ο λαός του ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ και του ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ. Μόνον αυτό μπορεί να μας οδηγήσει στην δόξα και όχι ο εκτουρκισμός μας αλλά ούτε και η δυτικοποίηση μας. Εμείς πρέπει απλώς να αναζητήσουμε την ουσία μας και να ξαναβρούμε την ταυτότητα μας όπως αυτή ορίζεται από το Ελληνικό ιδεώδες, και ο δρόμος γιαυτό διέρχεται και μέσα από τα σύμβολα μας και την αισθητική μας, τα αγάλματα μας, τα ήθη μας κλπ. Και αυτά δυστυχώς χάνονται με την αμερικανοποίηση μας αλλά και την κακοποίηση της γλώσσας.

Και εδώ σε επιπλήττω Σιδηρούντιε γιατί η λέξις Αξιόκρασυ δεν λέει τίποτα. Ακουστικά παραπέμπει στο κρασί, δηλαδή στο αναμιγνύω, δηλαδή στο μπερδεύω το άξιον. Η ορθή λέξις είναι η αξιοκρατία η οποία θα γίνει ελληνική όταν ταυτιστεί με την αξιοδοξία. Επιστροφή επομένως στην Ελληνική γλώσσα και εάν δεν την κατανοήσουν οι δυτικοί ελληνομαθείς…ε χεστήκαμε. Δεν ανήκουμε στην δύση, δεν ανήκουμε στην ανατολή.

Advertisements
σχόλια
  1. Ὁ/ἡ Σιδηρούντιος γράφει:

    Στα μεταφυσικά και τα υπερλογικά δεν έχω τίποτα να πω διότι δεν είμαι άνθρωπος της θρησκείας. Εσύ που τα ξέρεις και τα νιώθεις μίλα για αυτά.

    Και η δημοκρατία έγινε democracy, και γιατί να μη δώσουμε την αξιοκρατία ως axiocracy ;
    Το τι λες λοιπόν για τα κρασάκια είναι άλλη υπόθεση.

    Στο Ολυμπία δεν κάνουν ανάρτηση τα σχόλιά μου αμέσως, υπάρχει ειδική παρακράτησή τους για λόγους που αυτοί θέλουν. Οπότε εκεί δεν μπορώ να απαντώ όποτε θέλω. Κάνουν μερικές φορές ανάρτηση απαντήσεων μετά από ώρες, ή μέρες ή και καθόλου.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Δεν μιλάω μεταφυσικά αλλά προσπαθώ να ερμηνεύσω τα μεταφυσικά σε φυσικά.

      Τώρα ως προς το democracy ποιος σου είπε ότι συμφωνώ; Η Ελληνική λέξις είναι δημοκρατία, η οποία μάλιστα στην αριστοτέλεια πολιτεία είναι η κατάντια της πολιτείας. Αλλά εν πάση περιπτώσει έχει ως ρίζα το κράτος, κραταιός… και όχι το κρασί. Εάν οι ξένοι θέλουν ας την πουν και δημοούζο ή δημοτσίπουρο ή δημομείγμα, δημοκράμα ή όπως νομίζουν . Εγώ δεν την αναγνωρίζω την λέξη.

      Ως προς την απάντηση, κάνε εάν θέλεις και κατάχρηση, εδώ μπορείς να γράψεις ότι θέλεις, όποτε θέλεις.

  2. Ὁ/ἡ Zanglos γράφει:

    Γεια σου μεγάλε Στραβων με την πάντα σε βάθος ανάλυση!
    Προσωπικά, θέλω να παω στη κόλαση, όχι στον παράδεισο με τους ιουδαιοxριστιανους.

  3. Ὁ/ἡ zanglos γράφει:

    Ακριβώς φιλε μου, στα Ηλύσια Πεδία, την κόλαση την έγραψα ειρωνικά!
    Η ζωή μετά θάνατο για μένα δεν υπάρχει, παρα μονο στα πράσινα μάτια
    τον παιδιών μου Φιλίππου και Ολυμπίας όπου βλέπω τον πατέρα μου
    και τον εαυτό μου, αυτό είναι για μένα η άλλη ζωή!

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Η ζωή μετά θάνατον δεν με ενδιαφέρει ακόμη και αν υπάρχει. Διότι εάν κάποιος ενδιαφέρεται για την δόξα και την υστεροφημία τότε δεν έχει να φοβάται τίποτα.

      Γιαυτό και είναι πολύ σημαντικό να διατηρούμε τα Ελληνικά μας ονόματα, διότι δεν είναι απλά ονόματα, είναι σχεδόν φιλοσοφικά αποστάγματα. Το να καλείται δηλαδή μια Ευδοξία, μια Ευφημία ως Έφη, μια Καλλιόπη Πόπη κλπ είναι σχεδόν ύβρις. Το ίδιο και με τον Δημήτριο (που το έκανε Τάκης), τον Περικλή (Πέρης) κ.ο.κ.
      Ξέρεις όμως γιατί τα αλλάζουμε; Από δουλοπρέπεια. Επειδή ακριβώς γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να τα υποστηρίξουμε και έτσι το γυρίζουμε στην πλάκα και τα υποκοριστικά. Διότι είναι δύσκολο για έναν Θεμιστοκλή να επιζητήσει το κλέος και την δικαιοσύνη. Το αλλάζει λοιπόν σε Θέμος και τελειώνει η ιστορία. Η εύκολη λύση για να γλιτώσουμε το βάρος του ονόματος και των εννοιών που εμπεριέχει.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Συμπληρώνω ή μάλλον προλαμβάνω πιθανή ερώτηση “μα είσαι τόσο φιλόδοξος;”
      Απάντηση ΌΧΙ. Δυστυχώς αλλά δεν είμαι. Ελπίζω κάποτε να γίνω.

  4. Ὁ/ἡ zanglos γράφει:

    Στράβων, χωρίς να θέλω σε κολακεύσω, σε θαυμάζω για την καθαρότητα πνεύματος και απλότητας! Εγώ είμαι από αυτούς που αποκαλούνται ημιμαθείς! Επίσης και τα Ελληνικά μου είναι χάλια,
    αλλα το IQ μου είναι λίγο πάνω από το μέτριο και μπορώ να δω τον σκελετό του όλου! (νομίζω!) Χε..χε.. καλό βράδυ.

  5. Ὁ/ἡ ΩΡΙΩΝ ΤΣΑΚΜΑΚΙΔΗΣ γράφει:

    ΕΥΟΙ ΕΥΑΝ! ΩΣ ΑΓΛΑΟΣ ΚΟΥΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΛΛΑΔΟΣ->ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΑΝΑΜΕΝΩ ΕΙΣ ΤΑ “ΜΑΡΜΑΡΕΝΙΑ ΑΛΩΝΙΑ”->ΙΕΡΑ ΠΡΟΓΟΝΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ, ΤΗΝ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΙΝ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΟΧΙΑΚΟΝ ΧΑΡΟΝ->ΑΒΡΑΑΜΙΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΙ… ΩΣ ΛΕΓΕΙ ΤΕ Η “ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ” ΟΥΔΕΝ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΜΗ-ΔΕΝ-ΟΣ Τ’ ΕΣ ΑΕΙ ΥΦΙΣΤΑΙ Τ’ ΑΡΧΕΓΟΝΟΝ ΝΑΜΑ!!! ΚΑΛΗΜΕΡΑ.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...