Ο συγγραφέας του άρθρου δεν είναι φιλόλογος, ευτυχώς δηλαδή γιατί ως επί το πλείστον οι φιλόλογοι δεν σκέπτονται αλλά αναμασούν έτοιμη μασημένη τροφή. Όπως και να έχει, και σ΄ αυτό όπως και σε όλα τα άρθρα του συγκεκριμένου ιστολογίου, εκφράζουμε σκέψεις, θέτουμε ερωτήματα και τολμούμε απαντήσεις οι οποίες όμως πρέπει να διυλίζονται από τους αναγνώστες.

Πριν από μερικές ημέρες λοιπόν έγινε ο τελικός του Ρολάν Γκαρός μεταξύ Φέντερερ και Ναδάλ. Τελικός νικητής του παιχνιδιού αναδείχθηκε ο Ναδάλ με αποτέλεσμα 3-1 όμως το παιχνίδι κρίθηκε (;) σε μία λεπτομέρεια. Σε ένα σέτμπολ στο τέλος του πρώτου σετ και ενώ ο Φέντερερ προηγείτο 5-3 ο διαιτητής είδε ότι η μπάλα βγήκε εκτός ενώ ήταν φανερά πάνω στην γραμμή. Αποτέλεσμα; Ο Φέντερερ έχασε την ευκαιρία να πάρει το σετ, έχασε την ψυχολογία του και αντί να τον ακολουθεί ο αντίπαλος του στο σκορ, αντεστράφησαν οι όροι. Ήταν μια λεπτομέρεια που κατά την άποψη μου έκρινε το παιχνίδι.

Γενικότερα υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες  τεραστίας σημασίας. Ας δούμε μερικές από αυτές.

Σε τι διαφέρει πχ η κλίμαξ ΝΤΟ μείζονα από την αντίστοιχη ΣΟΛ; Σε μία δίεση, αλλάζοντας το ΦΑ σε ΦΑ# (δίεση) αλλάζει η κλίμακα. Τόσο απλά, μια μικρή αλλαγή, μια αλλοίωση κατά ένα ημιτόνιο αλλάζει ολόκληρη την κλίμακα. Εάν δε αλλάξουμε την κλιμάκωση τόνος-τόνος-ημιτόνιον-τόνος-τόνος-τόνος-ημιτόνιον σε τόνος-ημιτόνιον-τόνος-τόνος-ημιτόνιον-τριημιτόνιον-ημιτόνιον τότε μια μείζονα κλίμαξ μετατρέπεται σε ελάσσονα ή ακόμη πιο παραστατικά εάν η διάταξη 2-2-1-2-2-2-1 αλλάξει σε 2-1-2-2-1-3-1. Τι παρατηρούμε; Ότι το σύνολο 2+2+1+2+2+2+1=12 δηλαδή ίσο με το σύνολο 2+1+2+2+1+3+1=12 δηλαδή θα λέγαμε ότι η αλλαγή από ματζόρε σε μινόρε είναι μια λεπτομέρεια καθώς στην ουσία η απόσταση από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα της κλίμακος είναι ίδια. Όμως δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα καθώς άλλη η αρμονία της μίας και άλλη της άλλης περίπτωσης. Μία μείζονα μουσική κλίμαξ είναι κατά κανόνα χαρούμενη και ζωηρή ενώ μια ελάσσονα είναι μελαγχολική και θλιμμένη. Δηλαδή με λίγες μικρές μετατοπίσεις μπορούμε να αλλάξουμε ολόκληρη την  αρμονία της μουσικής. Μικρές δηλαδή αλλαγές στους συνδυασμούς συχνοτήτων.

Έστω μια ομάδα ποδοσφαίρου αγωνίζεται με σύστημα 4-4-2. Το σύστημα μπορεί με μία μόνο αλλαγή (ένας παίκτης από την άμυνα στο κέντρο) να μετατραπεί σε 3-5-2 ή με μεταφορά ενός ποδοσφαιριστού από την επίθεση στο κέντρο να γίνει 4-5-1. Είναι αλήθεια μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια μία τέτοια αλλαγή; Τι κάνουμε στην ουσία; Αλλάζουμε απλά και μόνο την θέση ενός παίχτη. Κι όμως αυτή η μικρή “λεπτομέρεια” είναι κολοσσιαίας σημασίας για την συμπεριφορά της ομάδος.

Το 1981 λοιπόν καταργήθηκε από την Ελληνική γραφή το πολυτονικό σύστημα και καθιερώθηκε το μονοτονικό. Ο “τόνος” ως λέξις ετυμολογείται από το “τείνω”, τραβώ-τεντώνω θα το λέγαμε απλοποιημένα. Επομένως θα λέγαμε ότι δεν άλλαξε μόνον ως προς το ηχητικό αποτέλεσμα η γλώσσα αλλά και ως προς την δυναμική και την αρμονία. Εάν το μονοτονικό τονίζει τους φθόγγους δυναμικά, απλά τους τεντώνει δηλαδή, το πολυτονικό το έκανε αυτό από διαφορετικές κατευθύνσεις, δεν ήταν δηλαδή απλώς πολυτονικό το σύστημα αλλά και πολυροπικό, θα λέγαμε με έναν αδόκιμο όρο. Άλλαξε ολόκληρη η αρμονία της ελληνικής γραφής άρα και γλώσσας.

Όμως συνηθίζουμε όταν αναφερόμαστε στην αλλαγή του συστήματος γραφής να κάνουμε αναφορά μόνον στην αλλαγή των τόνων. Αυτό είναι τεράστιο σφάλμα. Δεν καταργήθηκε μόνον η περισπωμένη, η ψιλή και η δασεία. Έγιναν πολύ χειρότερα πράγματα.

Καταργήθηκε το τελικόν “ν”. Είναι και αυτό βέβαια μια μικρή λεπτομέρεια. Είναι όμως πράγματι μια μικρή λεπτομέρεια; Αν προσέξουμε την Ελληνική γλώσσα θα δούμε ότι σπανίζει η διαδοχική χρήση φωνηέντων τύπου “ουαεα” όπως επίσης και η μεγάλη συγκέντρωση συμφώνων (“κναουφχγκ…”). Στην Ελληνική γλώσσα συνηθίζεται να υπάρχει διαδοχή και εναλλαγή συμφώνων και φωνηέντων και όταν κάτι διαταράσσει αυτήν την αρμονία τότε ενεργοποιούνται μηχανισμοί που επαναφέρουν την τάξη. Αυτοί οι μηχανισμοί καλούνται “φθογγικά πάθη” (έκθλιψις, αντέκτασις, έκτασις κλπ). Το τελικόν “ν” επιτελούσε κατά κάποιον τρόπον και ρόλον διαχωριστικόν.

Βεβαίως στην συγκεκριμένη στιγμή είναι σίγουρο ότι ο μέσος αναγνώστης δεν μπορεί να αντιληφθεί την λεπτομέρεια όπως εγώ ή άλλος πόντιος ή Κύπριος, καθότι είμαι ποντιακής καταγωγής και εμείς συνηθίζουμε στην ποντιακή το τελικό ‘ν’, όσοι τουλάχιστον έχουμε ανάλογα ακούσματα. Για να μπορέσει όμως ο αναγνώστης να διαπιστώσει την έλλειψιν και το κενόν του τελικού ‘ν’ ας φανταστεί τις λίγες λέξεις που εξακολουθούν τα το διατηρούν, απαλείφοντας το. Πως θα μας φαινόταν αλήθεια εάν μας μιλούσε κάποιος για βήμα “σημειωτό” αντί για “σημειωτόν”; “Μείζο” αντί για “μείζον”; “Σχεδό” αντί “σχεδόν”; “Τολμό” αντί “τολμών”; “Αδύνατο” αντί “ανδύνατον”; Παρό αντί παρόν; Καθήκο αντί καθήκον; Δεν είναι πολύ αστείες οι λέξεις χωρίς το τελικό “ν”;

Βλέπουμε ότι σε κάποιες περιπτώσεις η έλλειψις του τελικού “ν” μας φαίνεται είτε ανάρμοστος είτε παραπλανητική. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό σε κάποιες λέξεις και όχι σε όλες όσες έχασαν το τελικόν “ν”; Μα γιατί έχουμε ήδη μεταλλαχθεί. Μέσα μας η αισθητική αλλαγή της αρμονίας της γλώσσης έχει ήδη επιτευχθεί. Αυτές δηλαδή οι μικρές αλλαγές έχουν επιφέρει κολοσσιαία μετατόπιση στο αισθητικό μας κριτήριον.

Ας κάνουμε μία μικρή παρένθεσιν. Η αλλαγή του συστήματος με πρόλαβε στο δημοτικό σχολείο. Δεδομένης της ποντιακής μου καταγωγής και της συνέχειας ποντιακών ερεθισμάτων, μπόρεσα να διατηρήσω κάποια στοιχεία του παρελθόντος ενώ ταυτόχρονα έγινα και πειραματόζωον του νέου εκπαιδευτικού συστήματος. Αυτό σημαίνει ότι: από την στιγμή που ανήκω στην πρώτη γενεά των γλωσσικών πειραματοζώων του συστήματος, δεν έχω μόνον το δικαίωμα να κρίνω ‘τας αλλαγάς’ αλλά και υποχρέωση να το πράξω. Εάν δεν κρίνουμε τις αλλαγές εμείς, τα πρώτα πειραματόζωα, ποιος θα το κάνει;

Πέρα από την κατάργηση του τελικού “ν” άλλαξαν κι άλλα πράγματα. Το κυριότερο από αυτά ήταν η σταθεροποίηση (κατά κανόνα) της τονιζομένης συλλαβής. Ενώ δηλαδή κάποτε κλίναμε ‘η πρόνοια – της προνοίας…’ σήμερα λέμε ‘ η πρόνοια – της πρόνοιας’, ‘ο δημόσιος – του δημόσιου’ αντί για ‘ο δημόσιος-του δημοσίου’ και χιλιάδες άλλα παραδείγματα. Ποια είναι η επίπτωσις της μη αλλαγής της τονιζομένης συλλαβής; Η εξάρτηση του ονόματος από το άρθρο.

Η κλίσης των ονομάτων είναι αυτό ακριβώς που λέει η λέξις, κλίσις από το κλίνω (με ‘ι’). Θα έπρεπε δηλαδή και μόνον η αναγραφή ή η εκφορά κάποιου ονόματος να κατατοπίζει τον αναγνώστη ή ακροατή αντιστοίχως ως προς την κλίση του ονόματος. Ακούγοντας λ.χ. κάποιος την λέξη “αναφερόμενον” μπορεί να διακρίνει ότι διαφέρει από την λέξι “αναφερομένων”, απεναντίας αυτή η σαφής διάκριση δεν είναι εφικτή μεταξύ των “το αναφερόμενο” και “των αναφερόμενων” και έτσι ο ακροατής περιμένει να ακούσει το άρθρο για να κατατοπιστεί. Δηλαδή μετατοπίζεται η προσοχή από το όνομα στο άρθρο. Επομένως και η αλλαγή του τρόπου μετατόπισης του τονισμού ήταν μια μικρή λεπτομέρεια μείζονος όμως σημασίας. Μια λεπτομέρεια που άλλαξε όλην την γλωσσική μας αντίληψη και αισθητική.

Ήταν μόνον αυτές οι αλλαγές; Όχι βεβαίως, άλλαξε και κάτι ακόμη. Ακυρώθηκε η κατάληξις -ως των επιρρημάτων. Το απλώς έγινε απλά, το ρητώς έγινε ρητά, το οικονομικώς οικονομικά, οικογενειακώς άλλαξε σε οικογενειακά, ομαδικώς σε ομαδικά κ.ο.κ. Δηλαδή το επίρρημα έχασε την σαφή διάκριση από την ονομαστική του πληθυντικού του ουδετέρου, επομένως πάλι ο ακροατής αναγκάζεται να αποσπάσει την προσοχή του από το όνομα και να την επικεντρώσει στο άρθρο. Εάν υπάρχει τότε έχουμε ουσιαστικό, εάν όχι τότε έχουμε επίρρημα. Λεπτομέρεια και αυτή. Μικρή και ασήμαντη (;;;).

Βέβαια οι πολέμιοι της καθαρευούσης θεωρούν ότι η καθαρεύουσα δεν ομιλήθη ποτέ, αναρωτήθηκαν όμως ποτέ εάν πχ η ημέρα Δευτέρα ήταν καθαρευουσιάνικη λέξη ή λαϊκή; Το ίδιο με την δευτέρα δημοτικού (κανείς δεν λέει ότι πάει δεύτερη δημοτικού), η ταχύτητα μετά την πρώτη στο αυτοκίνητο μας είναι η δευτέρα, μετά η τρίτη και μετά η τετάρτη (όχι η τέταρτη). Καταγγέλλουν ειρωνικά δε την λέξις οψάριον ως καθαρευουσιάνικη αλχημεία αλλά κρίνουν μέσα από τον μικρόκοσμο τους. Η λέξις ψάρι προήλθε πράγματι από το οψάριον (ποντιακά οψάρ) που είναι το υποκοριστικό της λέξεως όψον, που ήταν ο καθημερινός μεζές – θα λέγαμε – των αρχαίων, ο οποίος αρχικά αποτελούταν από κρομμύδια, σκόρδα και άλλα λιτά τρόφιμα, αργότερα όμως που μπήκαν οι ιχθύες στην διατροφική καθημερινότητα ταυτίστηκαν με την λέξη (το) όψον, υποκοριστικόν το οψάριον (όπως λέμε σήμερα το μεζεδάκι).

Να λοιπόν που φτάσαμε σε ένα από τα σοβαρά προβλήματα που δημιουργεί η εστίαση στα άρθρα. Παρατηρούμε στην ποντιακή γλώσσα ότι με την εισαγωγή των άρθρων κάτι ενοχλούσε. Και αυτό που ενοχλούσε ήταν το επιπλέον φωνήεν του άρθρου πριν από λέξεις με αρχικό γράμμα φωνήεν. Έτσι λοιπόν έγινε έκθλιψη των φωνηέντων των άρθρων, με αποτέλεσμα λέξεις όπως ωτία (αυτιά), οφρύδια,  ομμάτια (μάτια), οφίδ (φίδι), οπίς (πίσω) κλπ να παραμείνουν ετυμολογικώς διαφανείς.

Με ακριβώς τον ίδιο μηχανισμό αλλά από την άλλη πλευρά, απ΄αυτήν δηλαδή των ονομάτων, έλαβαν χώρα οι εκθλίψεις στην γλώσσα του Ελλαδικού χώρου.  Ενώ δηλαδή στα ποντιακά το οφίδιον έγινε τ’ οφίδιον και τελικά τ’ οφίδ (ομοίως και οι υπόλοιπες) στην ελλαδική επικράτεια το οφίδιον έγινε το ΄φίδιον και τελικά το φίδι. Δηλαδή η μαζική είσοδος των άρθρων, που ήταν κατά κάποιον τρόπο η απλοποίηση της γλώσσας της εποχής, συνέβαλλε στην αλλοίωση των λέξεων. Ο μηχανισμός λοιπόν αυτός θα ενεργοποιηθεί και στο μέλλον αφού με την απαλοιφή του τελικού “ν” θα υπάρξει φωνητική σύγκρουση (αδόκιμος όρος) μεταξύ φωνηέντων, αυτό της λήγουσας με το πρώτο φωνήεν της επομένης λέξεως. Η αλλαγή δεν είναι αναγκαίον να γίνει άμεσα, θα γίνει όμως σε βάθος χρόνου εφόσον άνοιξε ο δρόμος.

Στις λέξεις του παραδείγματος παρατηρούμε κάτι ακόμη. Μέσα στο πέρασμα του χρόνου επήλθε η υποκοριστικοποίηση των ονομάτων. Εάν παρατηρήσουμε τις λέξεις σε -ίδι θα δούμε ότι όλες είναι υποκοριστικά. Κρομμύδι ( από κρόμμυον),  ψαλίδι (ψαλίς), αρχίδι (όρχις-ορχίδιον), απίδι (άπιον), (ο)φίδι  (όφις) κ.ο.κ. Θα χαρακτηρίζαμε επομένως την λέξη λ.χ. φιδάκι ως δις υποκοριστικό του όφεως. Στα ποντιακά δεν υπάρχει υποκοριστικό σε -άκι αλλά σε -όπον (οφίδ ->υποκ: οφιδόπον, πουλόπον, ψαλιδόπον, απιδόπον κλπ). Για κάποιον λόγο δηλαδή μίκρυναν τα ονόματα, ίσως επειδή γίναμε μαμόθρευτοι από ένα σημείο και μετά (;;).

Τι εστί κλιτικό σύστημα; Είναι το σύστημα κατά το οποίο γίνεται κατά κανόνα με σαφήνεια η διάκρισις των πτώσεων, πότε με αλλαγή κάποιων γραμμάτων (πχ η πόλις, της πόλεως) πότε δε με αλλαγή της τονιζομένης συλλαβής.

Οι φιλόλογοι κάνουν ένα σημαντικό σφάλμα, αγνοούν ότι η γλώσσα, ειδικά η ελληνική, δεν είναι κυρίως γραπτή αλλά είναι κυρίως φωνητική. Την γλώσσα την ομιλούμε κυρίως και δευτερευόντως την γράφουμε. Ειδικά δε ο ελληνικός κόσμος χαρακτηρίζεται από τις συναθροίσεις πότε στην αγορά, πότε στο θέατρον ή στο στάδιον (κατά την αρχαιότητα και τους Ελληνιστικούς χρόνους) αλλά και αργότερα με τις συγκεντρώσεις, τα γλέντια, τους χορούς κλπ άσχετα εάν σήμερα δεν ομιλούμε σχεδόν ποτέ. Αυτό τι σημαίνει;

Καταρχήν, αν και εκτός θέματος, σημαίνει ότι είναι ντροπή μας να φέρουν οι αστυνομικοί τα διακριτικά police όταν η πόλις είναι ίδιον του Ελληνικού κόσμου και όταν ακόμη και το police ετυμολογείται από την πόλην. Ακόμη και οι Τούρκοι  δίνουν είτε ελληνική αίγλη με το POLIS της τουρκικής αστυνομίας, είτε παραπέμπουν στο μεγαλείο της Πόλεως (Κωνσταντινουπόλεως), η οποία είναι στην κυριολεξία η αιώνια πόλις και όχι η Ρώμη που έγινε αιωνία με κλεμμένα μνημεία, είτε από την αρχαία Ελλάδα είτε από την Κωνσταντινούπολη (που επίσης έκλεψε από την αρχαία Ελλάδα).

Σημαίνει ακόμη ότι το κλητικό άρθρον ω! δεν πέθανε όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε. Αν πάμε σε κάποιο χωριό θα διαπιστώσουμε ότι οι παππούδες δεν φωνάζουν (καλούν) τον Γιάννη λ.χ. με το ε! (ε Γιάννη) αλλά με το ω! (Ω! Γιάννη (Γιάννε στα ποντιακά, ιωνική εκφορά του ‘η’ ως ‘ε’)). Το “ε” είναι νέα μόδα και πιο κυριλάτη, καθωσπρεπίστηκη. Ας δοκιμάσει ο αναγνώστης να καλέσει κάποιον σε θορυβώδες περιβάλλων με ‘ε’ και με ‘ω’ και θα καταλάβει την διαφορά.

Επίσης σημαίνει ότι δεν γίνεται η γενική λ.χ. να διαχωρίζεται από την ονομαστική απλώς με την προσθήκη ενός “ς” (η πόλη – της πόλης) αλλά για να ακουστή η διαφορά σε θορυβώδες περιβάλλον χρειάζεται μια πιο σαφής ηχητική διάκριση (υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις όπως λ.χ. σοφία-σοφίας). Βέβαια είναι γεγονός ότι δεν διατήρησαν όλες οι τοπολαλιές την παλαιά γενική της πόλεως όμως οι πόντιοι την διατηρήσαμε σε πολλές περιπτώσεις, καθώς λέμε τη Τραπεζούντος, τη Ελλάδος, τη πόλεως, του Ιάσονος, του Πλάτωνος κλπ ενώ σε άλλες περιπτώσεις αλλάζει ο τονισμός τ’οφίδ – (γεν) τ’οφιδί αλλά και στα Ελληνικά το φίδι-του φιδιού (είναι δεκάδες τα παραδείγματα, δεν τα αναφέρω όλα για οικονομία).

Δηλαδή τι παρατηρούμε; Ότι αγράμματοι άνθρωποι κατόρθωσαν μέσα στην τουρκοκρατία να σώσουν την μετατόπιση των τόνων, όχι από κάποια ιδιοτροπία αλλά γιατί είναι εκφραστική αναγκαιότητα η διάκριση των πτώσεων. Ενώ λοιπόν θα έπρεπε το εκπαιδευτικό μας σύστημα να οργανώσει και να ενισχύσει ό,τι έσωσε ο σκλαβωμένος ελληνισμός, αυτό φρόντισε να το εξαφανίσει, να το ισοπεδώσει. Διότι τι κι αν έχασε ο Ελληνισμός κάποια από τα γλωσσικά στοιχεία του; Αυτές οι απώλειες συνέβησαν σε περίοδο σκλαβιάς, ο ρόλος του Ελληνικού κράτους ήταν να επαναδομήσει την γλώσσα και να επαναφέρει τα χαμένα στοιχεία και όχι να μονοτονίσει ή και να ατονίσει την Ελληνική γλώσσα.

Εάν θέλω να γεμίσω ένα χωράφι με χόρτα, δύο είναι οι τρόποι. Ή μεταφυτεύω στο χώμα έτοιμα χόρτα ή πετάω σπόρους. Αυτό λοιπόν το έργο επιτέλεσαν οι αλλαγές στο σύστημα, ήταν οι σπόροι που γέμισαν την Ελληνική με ασάφειες. Κατέστρεψαν την προσωδία της Ελληνικής γλώσσης και το κυριότερο είναι αυτό που προανεφέρθη, μετακίνησαν το σημείο εστιάσεως από τα ονόματα στα άρθρα και τα μόρια (θα, να…).

Εάν παρατηρήσουμε ένα αρχαίο κείμενο θα διαπιστώσουμε ότι τα άρθρα σχεδόν απουσιάζουν ενώ σε πολλές των περιπτώσεων χρησιμοποιούνται κυρίως ως αντωνυμίες παρά ως άρθρα. Μεταλλασσόμενη η γλώσσα προς το περιφραστικότερον έβγαλε τα μόρια εκτός των ονομάτων λ.χ. το γενήσομαι έγινε θα γίνω (είπαμε δεν είμαι φιλόλογος). Δηλαδή για κάποιον λόγο απλοποιήθηκαν οι χρόνοι, μετατοπίστηκε το επίκεντρον από το ρήμα στο μόριο, το μελλοντικό θα στην προκειμένη περίπτωση. Σήμερα εάν δεν μας βοηθήσει κάποιο μόριο ή κάποια λέξη, μπορούμε εύκολα να μπερδέψουμε τους χρόνους ή και τις εγκλίσεις.

Αντίστοιχο λοιπόν θα είναι το μέλλον της Ελληνικής γλώσσης με την απλοποίηση των πτώσεων. Αφού χάνεται η διάκρισις μεταξύ της ονομαστικής και της γενικής και αφού σε κάποιες περιπτώσεις αιτιατικοποιήθηκε η ονομαστική (λέμε ο Πλάτωνας, ο πύθωνας, ο φοίνικας, ο Ιάσονας, ο Αγαμέμνονας, ο Έκτορας αντί για Πλάτων, Πύθων, φοίνιξ, Ιάσων, Αγαμέμνων, Έκτωρ), και δεδομένης της αλλοιώσεως του κλητικού άρθρου, θα οδηγηθούμε στην ΜΙΑ πτώση. Δεν θα υπάρχει δηλαδή λόγος να διαχωρίσουμε τις πτώσεις αφού αυτήν την δουλειά θα την αναλαμβάνουν τα άρθρα. Εξάλλου θα είναι και ευκολότερο για τις μεταφράσεις λέξιν προς λέξιν από και στα Αγγλικά να λέμε πχ το όνομα, του όνομα, το όνομα, ε! όνομα χωρίς καμία διάκριση μεταξύ των πτώσεων. Το πιάσαμε το θέμα; Δεν απλοποιείται η Ελληνική γλώσσα, εξαφανίζεται το κλιτικό σύστημα προκειμένου να χαθεί η γλώσσα. Διότι εάν εμείς μέσα σε 20-30 χρόνια χάσαμε την αίσθηση του τονισμού, τι χρειάζεται για να χαθεί η αίσθηση των πτώσεων; Απλά μια γενεά. Αυτός εξάλλου είναι και ο γενιτσαρισμός. Μια νέα γενεά αρκεί για να χαθεί η συνέχεια. Δεν χρειάζονται πολύπλοκοι σχεδιασμοί, εάν κοπούν μιας γενεάς οι ρίζες αρκεί για να χαθεί η γλώσσα μας.

Να λοιπόν γιατί είμαι υποχρεωμένος να εκφράσω τις απόψεις μου για το σύστημα που μου δίδαξαν. Διότι έχω την τύχη να είμαι παιδιόθεν ακροατής και κατά περίπτωσιν χρήστης μιας μεσαιωνικής ίσως και αρχαϊζούσης γλώσσης, της ποντιακής και δεν μπόρεσαν να μου αφαιρέσουν εντελώς τα γλωσσικά μου αισθητήρια. Έχω λοιπόν υποχρέωση να διατυπώσω τις παρατηρήσεις μου και τις μεγάλες ανησυχίες μου, με όποιον τρόπο μπορώ, καθώς ήδη οι σημερινοί 10-20άρηδες δεν έχουν ιδέα από την Ελληνική γλώσσα. Εκτός των άλλων η γλώσσα δεν είναι αυτόνομη. Συνεργάζεται με την μουσική και την ποίηση. Ποίος πιτσιρικάς σήμερα έχει άποψη για την δημοτική μας μουσική; Για τον δεκαπεντασύλλαβο; Σχεδόν κανείς. Περισσότερη σχέση έχουν με την R&B και σχεδόν ελαχίστη με το γεφύρι της Άρτας. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι οι αρχαίοι Αθηναίοι εδιδάσκοντο γραφή και ανάγνωση μετά μουσικής αφού η γλώσσα έχει και μέτρο και μουσικότητα. Τα σύγχρονα παιδάκια αντί να μεγαλώνουν με τα νανουρίσματα της γιαγιάς ή της μαμάς, νανουρίσματα που κουβαλούν ιστορία, μελωδία, γνώση, αρμονία, μεγαλώνουν παρακολουθώντας έτοιμα αμερικάνικα παραμυθάκια και παίζοντας με κινέζικα παιχνιδάκια που προσηλυτίζουν αφού όλα ανεξαιρέτως ενσωματώνουν 3-5 γνωστές αμερικάνικες μελωδίες. Αλλά μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει και σ΄εορτές όπως λ.χ. τα Χριστούγεννα, όπου μας έχουν ζαλίσει με τον Φρανκ Σινάτρα; Η πλύση εγκεφάλου μπορεί να σβήσει μνήμες δεκάδων αιώνων απλώς δια της επαναλήψεως και του εθισμού.

Σήμερα λοιπόν, χωρίς ελληνική μουσική και χωρίς γλωσσικό αισθητήριο είμαστε καταδικασμένοι σε γλωσσικό αφανισμό. Και αυτό δεν έγινε τυχαία, έγινε σχεδιασμένα με την σπορά εντός του εκπαιδευτικού συστήματος κάποιων επουσιωδών (;;;) λεπτομερειών, φυσικά για το καλό μας (!) και κατά παράβασιν του 16ου άρθρου του συντάγματος, παράγραφος 2α, η οποία αναφέρει ρητώς ότι: σκοπός της παιδείας είναι και η ανάπτυξις της θρησκευτικής και εθνικής συνειδήσεως. Πως θα γίνει αυτή η της συνειδήσεως ανάπτυξις εάν χαθούν οι ιστορικοί δεσμοί της γλώσσας;

Γιατί είναι η γλώσσα “φάρος” της εθνικής συνειδήσεως; Διότι εάν δεν ήταν, δεν θα ανέστεναν οι Εβραίοι την Ιουδαϊκήν γλώσσαν μετά από αιώνες αδρανείας της Ιουδαϊκής γλώττης. Χωρίς γλώσσα δεν υπάρχει έθνος. Επομένως διαταράσσοντας την γλωσσική μας συνέχεια, οι νομοθέτες που άλλαξαν την γλώσσα δεν ενήργησαν απλώς γλωσσοκτονικώς αλλά και εθνοκτονικώς. Έσπειραν δηλαδή στο περιβόλι της γλώσσας όλα εκείνα τα ζιζάνια που μεγαλώνοντας θα πνίξουν το δάσος. Έσπειραν μερικές ασήμαντες λεπτομέρειες.

Η γλώσσα μας διατήρησε ζωντανούς μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς, ακόμη και σήμερα στον Πόντο, οι τουρκοποιημένοι εναπομείναντες πόντιοι αντιλαμβάνονται ότι διαφέρουν αφού διαφέρει η γλώσσα τους. Σήμερα πολλοί κάτοικοι της Τουρκίας γνωρίζουν ότι είναι απόγονοι Ελλήνων ακριβώς λόγω της γλώσσας. Επομένως η χρήση της Ελληνικής γλώσσης με τον προ της μεταρρυθμίσεως τρόπον, δεν είναι απλώς μια πολυτέλεια αλλά είναι και εθνική μας υποχρέωση, εάν δεν θέλουμε να γίνουμε τα γιοσουφάκια της νέας τάξεως, απάτριδες περιπλανώμενοι ανά την υφήλιον αναζητώντας μια πολυεθνική εταιρία να μας προσλάβει. Το κυριότερο καθήκον των Ελλήνων, που προηγείται ακόμη και της θρησκείας ακόμη και του ευδαιμονισμού, της εργασίας, του πλουτισμού, της καλοπεράσεως, η υπ΄αριθμόν ένα προτεραιότητα μας πρέπει να είναι η προστασία της Ελληνικής γλώσσης. Και ναι, γιατί όχι; Σε κάποιες περιπτώσεις είναι επιβεβλημένη και η επιστροφή μας στο γλωσσικό μας παρελθόν. Να σώσουμε ότι μπορούμε προτού χαθεί εντελώς.

Το πιο ανησυχητικό όμως όλων είναι ότι όλα τα παραπάνω συνοδεύονται από ένα σύμπλεγμα (βαρβαριστί κόμπλεξ) που έχουμε απέναντι σε οτιδήποτε Ελληνικό, ένα σύμπλεγμα τόσο έντονο που ούτε καν τα ονόματα μας δεν τολμούμε να πούμε χωρίς να τα παραποιήσουμε. Θυμάμαι ονόματα ποντίων όπως Ευρώπη, Παλάσα, Παρέσα, Ευδοξία, Ευανθία, Αρτεμισία, Ανατολή, Ιφιγένεια,  Σουμέλα κ.α. Ποιο κορίτσι σήμερα θα “καταδεχόταν” να έχει ένα τέτοιο όνομα; Δεν είναι in εξάλλου. Έτσι λοιπόν τα ονόματα αλλάζουν προς το Αμερικανικότερον, έγιναν όλες Εύες, Σίες κλπ. Γιατί αλήθεια τόσο κόμπλεξ με αυτά τα υπέροχα ονόματα;

Κάτι ακόμη που προκύπτει από τα ονόματα είναι η Ελληνικότητα τους. Μια ελληνικότητα που είχαν οι πρόσφυγες που ήταν γεννημένοι κατά κανόνα πριν το 1900, δηλαδή πριν την ενσωμάτωση τους στην υποτιθέμενη “Ελληνοποιητική προπαγάνδα”. Τι σημαίνει αυτό; Ότι λ.χ. το όνομα Ευρώπη δεν είναι προϊόν Ελληνοποιητικής προπαγάνδας αλλά προϋπήρχε αυτής. Και εφόσον υπήρχαν Ελληνικότατα ονόματα και μάλιστα αρχαιοελληνικά και όχι μόνον ελληνοχριστιανικά, αυτό σημαίνει ότι το Ελληνικό πνεύμα έμεινε ζωντανό ακόμη και μέσα στα βάθη του Πόντου. Επιζήσαμε λοιπόν μιας τεραστίας σκλαβιάς, κατά την οποία  έμεινε ζωντανός ακόμη και ο Τρωικός πόλεμος παρόλη την γενικότερη αγραμματοσύνη, και κινδυνεύουμε να χαθούμε από την ειρήνη και την ελευθερία. Ε! αν τα καταφέρουμε θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Όμως το να παραδώσουμε τον Ελληνισμό όσο πιο ακέραιο μπορούμε δεν είναι δικαίωμα μας. Είναι ιερά υποχρέωσις, είναι καθήκο(ν).

Advertisements
σχόλια
  1. Ὁ/ἡ xm... γράφει:

    Το κείμενό σας είναι γεμάτο λάθη. Θα προσπαθήσω να σας καταδείξω τα κυριότερα:
    1. “Το αναφερόμενο” από το “των αναφερόμενων” ξεχωρίζει από το τελικό ν. Και χωρίς άρθρα, καταλαβαίνει κανείς ότι άλλο “αναφερόμενο” και άλλο “αναφερόμενων”.
    2. “Οι φιλόλογοι κάνουν ένα σημαντικό σφάλμα, αγνοούν ότι η γλώσσα, ειδικά η ελληνική, δεν είναι κυρίως γραπτή αλλά είναι κυρίως φωνητική.” Εδώ χάνεται ο ειρμός… Κάθε γλώσσα είναι προφορική και γραπτή. Από κει και πέρα…
    3. Οι γλώσσες δεν χαλάνε, δεν αλλοιώνονται, δεν καταστρέφονται. Το σωστό είναι να πει κάποιος ότι οι γλώσσες “μεταβάλλονται”, “εξελίσσονται”. Καμία γλώσσα δεν μένει ίδια. Αυτό δεν σημαίνει ότι καταστρέφεται. Απλά αλλάζει.
    Αν ασχοληθείτε λίγο με τη γλωσσολογία ή με τη φιλολογία, θα καταλάβετε καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αλλάζουν τον τρόπο που μιλούν και γράφουν.
    4. Επιστροφή σε γλωσσικό παρελθόν (εκτός του ότι δεν εξυπηρετεί σε τίποτα) δεν είναι δυνατή. Αν ασχοληθείτε λίγο με την γλωσσολογία, την φιλολογία και την ιστορία, θα διαπιστώσετε το λόγο.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Λάθη σαφώς και κάνω, δεν διεκδικώ το αλάθητο. Εξάλλου δεν δήλωσα ειδικός της γλώσσης, απεναντίας δήλωσα το ακριβώς αντίθετο.
      Όμως φαντάζομαι ότι σε γενικές γραμμές συμφωνείτε πως μπορεί μια μικρούλα αλλαγή να λειτουργήσει ως μια χιονόμπαλα που εξελίσσεται σε χιονοστιβάδα. Αυτό είναι το θέμα του άρθρου.

      Ως προς την άποψη σας ότι οι γλώσσες απλώς εξελίσσονται θα σας απαντήσω ότι έχετε δίκιο. Υπάρχουν όμως εξελίξεις που συμβαίνουν με γλωσσικούς αυτοματισμούς και εξελίξεις που επιβάλλονται από το καθολικό εκπαιδευτικό σύστημα, εξελίξεις δηλαδή ακούσιες και εξελίξεις βεβιασμένες και επιβαλλόμενες. Το αισθητήριο των νέων Ποντίων και των νέων Κυπρίων σχετικά με το τελικό ‘ν’ δεν διαβρώνεται από μόνο του, το επέβαλε το υπουργείο εθνικής παιδείας. Ομοίως και με την μετατόπιση των τόνων. Επομένως μιλάμε για γλωσσικό βιασμό, ίσως κατά τα παλαιοελλαδίτικα πρότυπα.
      Όπως και να έχει εγώ νοιώθω πολύ φάλτσο το νέο σύστημα σταθερού τονισμού και δεν το νοιώθω φάλτσο από κάποια προσωπική ιδιοτροπία αλλά επειδή αυτό το γλωσσικό παρελθόν είναι ακόμη ζωντανό μέσα μου. Επομένως θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν μιλάμε για επιστροφή σε κάποιο αόριστο νεκρό γλωσσικό παρελθόν αλλά για επαναδιαπραγμάτευση του τι εστί ελληνική γλώσσα. Είναι Ελληνική γλώσσα μόνον αυτή που έχει καθιερωθεί στην Αθήνα στην οποία πρέπει να προσαρμοστούν όλοι οι υπόλοιποι; Αν ναι τότε δεν μιλάμε για Ελληνική γλώσσα αλλά για γλωσσικό ιμπεριαλισμό της νοτίου Ελλάδος.

      Επιτρέψτε με* όμως να επιμείνω στο παράδειγμα “αναφερόμενο” και “αναφερόμενων”. Η διάκριση δεν είναι σαφής, ένα ν από μόνο του δε βοηθάει τόσο πολύ όσο θα βοηθούσε η μετατόπιση του τόνου. Είναι μεν ένα κάποιο διακριτικό αλλά είναι αχνό, ενώ απεναντίας το “αναφερόμενον” διαφέρει σαφώς και ευδιακρίτως από το “αναφερομένων”.

      * επιμένω στο “με” και όχι στο “μου”. Έτσι προστάζει η μητρική μου γλώσσα.

    • Ὁ/ἡ Astillais γράφει:

      3. Οι γλώσσες δεν χαλάνε, δεν αλλοιώνονται, δεν καταστρέφονται. Το σωστό είναι να πει κάποιος ότι οι γλώσσες “ μεταβάλλονται”, “ εξελίσσονται”. Καμία γλώσσα δεν μένει ίδια. Αυτό δεν σημαίνει ότι καταστρέφεται. Απλά αλλάζει.

      Η γλώσσα εξωτερικεύεται μέσω της μορφής που αποκτά (βλέπε ετυμολογία)
      Η γλώσσα συνδέεται συν-αισθηματικά μέσω της οσμής που μεταφέρει (βλέπε την έκφραση μμμ κάτι μου βρωμάει εδώ)
      Η γλώσσα εμφανίζεται μέσω της ακτινοβολίας των χρωμάτων (βλέπε “η ορχήστρα των χρωμάτων)

      Συν -εκτιμώμενα τα παραπάνω η γλώσσα η μία και μοναδική που έχει ετυμολογία με σαφή κριτήρια αιτίου και αιτιατού
      είναι η ΕΛΛΗΝΙΚΗ
      και ναι η γλώσσα που δεν ακολουθεί τους αρχέγονους κανόνες ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ
      ένα απλό παράδειγμα είναι τα λεγόμενα χριστιανικά ελληνικά
      Εωσφόρος=ό την ηώ φέρων δηλαδή το γλυκοχάραμα
      οποία η σχέσις με τον οξωποδώ;;;
      αυτό είναι εξέλιξη ή καταστροφή;

      Το θέμα είναι προφανώς μεγαλύτερο καθόσον η ΕΛΛΗΝΙΚΗ σημα-το-δοτεί εντολές στον εγκέφαλο

  2. Ὁ/ἡ Astillais γράφει:

    “Η πλύση εγκεφάλου μπορεί να σβήσει μνήμες δεκάδων αιώνων απλώς δια της επαναλήψεως και του εθισμού.”

    Φροντίζω για τα συν-αισθήματά μου γιατί προκαλούν τα θέλω μου
    αγαπώ τα θέλω μου γιατί ταυτίζονται με τα συν-αισθήματά μου
    θέλω και συναισθήματα ορίζουν την θεω-ρία μου
    η θεω-ρία μου με τις δικές μου εντολές γίνεται πράξη
    η πράξη συνήθεια
    η συνήθεια εθισμός
    και θέλω τον κάλλιστο
    κάθε που ορίζω τις πράξεις μου
    με συν-τροφο την μάννα μου την γλώσσα και κλώσσα των συναισθημάτων μου

  3. Ὁ/ἡ xm... γράφει:

    Κύριε Στράβωνα
    εξυπακούεται ότι, όπως δεν νοείται η καταστροφή μιας γλώσσας, δεν νοείται και ο βιασμός της. Κάθε γλώσσα έχει την επίσημη μορφή της και τις διαλέκτους. Σε κάθε περίπτωση, οτιδήποτε επικρατεί για οποιονδήποτε λόγο συνιστά τη γλώσσα.
    Astillais, εωσφόρος σημαίνει μόνο “αυτός που φέρνει το φως” (ούτε καν την Ιω). Από κει και πέρα, οι άνθρωποι χρησιμοποιούμε συμβατικά τις λέξεις (οι λέξεις ΕΙΝΑΙ συμβάσεις, έτσι κι αλλιώς), συμφωνώντας ότι την μία χρονική περίοδο, αυτός που έφερνε το φως ήταν η Ιω, την άλλη ο Σατανάς, την παράλλη ο πλανήτης Αφροδίτη κοκ. Αν θέλετε να μάθετε γιατί ονομάστηκε έτσι και ο Σατανάς, ανατρέξτε στην χριστιανική μυθολογία. Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω τα υπόλοιπα που αναφέρετε, μιας και δεν σημαίνουν τίποτα σε οποιαδήποτε γλώσσα και αν τα μεταφράσετε…

    • Ὁ/ἡ Astillais γράφει:

      Στην Ελληνική οι λέξεις ΔΕΝ είναι συμβάσεις
      είναι συμ-βαίνοντα

      *σύμβαση άλλη μια λέξη που καταστράφηκε
      άλλη μια λέξη που δεν εξελίχθηκε
      άλλη μια λέξη που ηχεί το λάθος μήνυμα

      Αντιγράφω
      Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω τα υπόλοιπα που αναφέρετε, μιας και δεν σημαίνουν τίποτα σε οποιαδήποτε γλώσσα και αν τα μεταφράσετε…

      και ερωτώ
      δεν μπορέσατε να τα αποκωδικοποιήσετε ,ΔΥΣΤΥΧΩΣ
      πως όμως είστε σίγουρος ότι δεν σημαίνουν τίποτα;
      ότι δεν αντιλαμβάνεστε σημαίνει ότι δεν το αντιλαμβάνονται όλοι και μάλιστα σε οποιαδήποτε γλώσσα;;
      μπράβο αυτοπεποίθηση

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Και μόνον η ετυμολογία της λέξεως “επίσημη” αποτελεί επιχείρημα. Τι εστί επίσημος; Είναι αυτός που φέρει το σήμα της εξουσίας, ο πιστοποιημένος, ο σημαδεμένος. Επίσημη δηλαδή γλώσσα είναι εξ ορισμού συνυφασμένη με την εξουσία και επομένως είναι εξ ορισμού επιβαλλόμενη.
      Εάν υπήρχε επίσημη γλώσσα επί τουρκοκρατίας σήμερα δεν θα μιλούσαμε Ελληνικά. Η γλώσσα δηλαδή είναι ζωντανή μόνον όταν αφήνεται ελεύθερη.

      Τα προβλήματα προέκυψαν όταν τα έθνη-κράτη διεπίστωσαν ότι χωρίς επίσημη γλώσσα δεν υπάρχει έθνος και έτσι έχρισαν κάποια γλώσσα ως επίσημη. Όμως σήμερα τα πράγματα δεν είναι όπως ήταν τον 19ο αιώνα. Σήμερα; δεχόμαστε καθημερινό βομβαρδισμό λέξεως από το χαζοκούτι, επομένως έπαψε μια κοινωνία να παράγει λέξεις, να αλληλεπιδρά γλωσσικά με γειτονικές κοινωνίες και να παράγει δικό της γλωσσικό πολιτισμό. Σήμερα υπάρχουν γλωσσικά κέντρα εξουσίας που επιβάλλουν συγκεκριμένες μορφές γλώσσης και επομένως όλα τα ιδιώματα αφανίζονται.
      Τι σημαίνει αυτό; Ότι σε βάθος χρόνου και η ίδια η Ελληνική γλώσσα θα αποτελέσει ιδίωμα προς εξαφάνιση αφού το κέντρο εξουσίας άρα και κάντρο επισημοποίησης της γλώσσας φεύγει από την Ελληνική επικράτεια.
      Αυτό λοιπόν δεν θα είναι εξέλιξη, θα είναι βιασμός.

      Η εξέλιξη των γλωσσών κατά τον 21ο αιώνα δεν θα ακολουθεί τους κανόνες που ίσχυαν μέχρι τώρα καθώς άλλαξαν τα δεδομένα. Ο άλλοτε χρήστης μιας γλώσσας μεταλλάσσεται σε απλό παρατηρητή των γλωσσικών εξελίξεων, που όμως προσχεδιάζονται ενεργοποιώντας ακριβώς αυτές τις στρατηγικής σημασίας λεπτομέρειες με τις οποίες καταπιάνεται το άρθρο. Θα μπορούσαμε να συσχετίσουμε αυτές τις αλλαγές ακόμη και με την θεωρία του χάους όπου μια αλλαγή μπορεί να προκαλέσει τεράστιες μεταβολές στο γλωσσικό οικοδόμημα.

      Ξέρω ότι όλα αυτά ακούγονται πολύ συντηρητικά, όμως η αλήθεια είναι μία και συγκεκριμένη. Εάν δεν θέλουμε να χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα τότε πρέπει να προστατέψουμε την γλώσσα μας πάση θυσία, διότι το ιστορικό της βάθος είναι αυτό που της δίνει ισχύ. Μια γλώσσα φτερό στον άνεμο είναι καταδικασμένη σε αφανισμό έτσι όπως πάνε τα πράγματα. Πόσο δε μάλλον όταν εκατομμύρια αλλοεθνών διδάσκονται Ελληνικά, όχι όμως στην σημερινή τους μορφή αλλά στην ιστορική τους. Θα λέγαμε δηλαδή ότι όταν οι άλλοι χτίζουν αντιπροσωπείες εμείς καταστρέφουμε το εργοστάσιο.
      Εγώ δεν θα ήθελα να καπελώσει η ποντιακή την επίσημη Ελληνική γλώσσα, αλλά να αξιοποιηθούν τα ζωντανά στοιχεία που φέρει όπως λ.χ. την προστακτική σε -σον. Αφού δηλαδή η αρχαία προστακτική σώθηκε μέσα από την ποντιακή, γιατί να την αφανίσουμε “επισήμως”; Τα τούρκικα στοιχεία ας καταστραφούν, δεν με νοιάζει, αλλά υπάρχουν και χρήσιμα στοιχεία προς αξιοποίηση τόσο στην ποντιακή όσο και σε άλλα ιδιώματα.

  4. Ὁ/ἡ xm... γράφει:

    Δεν πρόκειται για αυτοπεποίθηση, αγαπητέ:

    “Το θέμα είναι προφανώς μεγαλύτερο καθόσον η ΕΛΛΗΝΙΚΗ σημα-το-δοτεί εντολές στον εγκέφαλο”
    “Η γλώσσα εξωτερικεύεται μέσω της μορφής που αποκτά (βλέπε ετυμολογία)”
    “Η γλώσσα συνδέεται συν-αισθηματικά μέσω της οσμής που μεταφέρει (βλέπε την έκφραση μμμ κάτι μου βρωμάει εδώ)”
    “Η γλώσσα εμφανίζεται μέσω της ακτινοβολίας των χρωμάτων (βλέπε “ η ορχήστρα των χρωμάτων)”

    Θεωρείτε ότι αυτές οι προτάσεις περιέχουν ολοκληρωμένα νοήματα; Παρακαλώ, διαφωτίστε μας πως μια γλώσσα συνδέεται… συν-αισθηματικά και με τι ή πώς εμφανίζεται μέσω κάποιας ακτινοβολίας ή πώς εξωτερικεύεται μέσω της ετυμολογίας… Ή τι σημαίνει “Στην Ελληνική οι λέξεις ΔΕΝ είναι συμβάσεις, είναι συμ-βαίνοντα”…

    ΥΓ. Κύριε Στράβωνα, ο τενίστας λέγεται Φέντερερ…

    • Ὁ/ἡ astillais γράφει:

      Αστιλλαΐς=γυναίκα
      πάει αυτό
      έχετε ακούσει κύρια-ε xm…,
      την φράση η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει;
      πως το κατορθώνει αυτό η … γλώσσα;
      Σας έχει τύχει κυρία -ε ,να νοιώσετε ρίγος με βάση κάποια περιγραφή γεγονότος;
      Να θυμώστε απ΄.την φραστική αναίδεια του συνομιλητής σας;
      Να χαλαρώσετε στο άκουσμα ένός ποιήματος;
      Την φράση “ο λόγος σου με χόρτασε και το φαΐ σου φάτο” ;
      Αν τα έχετε ακούσει τότε γιατί με ρωτάτε αν η γλώσσα προκαλεί συν-αισθήματα;
      Δήλον έστι ό,τι ,ότι προ-καλείται δεν το γίνεται για χάριν γούστου
      Γιατί γίνεται;
      Για να συνδέσει το μέσα μας με το έξω μας
      ή όχι;

      Για τα της ακτινοβολίας και τα της ετυμολογίας σε επόμενο σχόλιο
      γενικά με τα σεντόνια δεν έχω καλή σχέση
      προτιμώ την σύνθεση μέσω συνειρμών
      είμαι της μαιευτικής

  5. Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

    Ευχαριστώ, το διόρθωσα. Σκέτο Στράβων, χωρίς “κύριε” αρκεί.

  6. Ὁ/ἡ astillais γράφει:

    Astillais, εωσφόρος σημαίνει μόνο “ αυτός που φέρνει το φως” (ούτε καν την Ιω).

    Κυρία-ε xm….
    αυτός που φέρνει το φως λέγεται ΗΛΙΟΣ
    αυτός που προκαλεί -αναγεννά φως (της νυχτός δοθείσης) λέγεται φωσφόρος
    ο εωσφόρος προαναγγέλει το φως της Ηούς δηλαδή της αυγούλας
    μα τόσο λεπτές αποχρώσεις;;;;
    ε ναι αυτές μας παρέδωσαν οι πρόγονοι μας
    τόσο λεπτές και τόσο σαφείς
    για να μην μπερδεύεται ο εγκέφαλος
    άλλωστε ΣΟΦΟΝ το ΣΑΦΕΣ
    να γιατί οι σοφοί στην Ελλάδα ήταν (και μπορούν να ξαναγίνουν) τόσοι πολλοί
    Να γιατί ΕΛΛΗΝΑΣ είναι από μόνος του τίτλος τιμής που λέει η δασκάλα μου η Κόριννα.

  7. […] Κάτι ακόμη που προκύπτει από τα ονόματα είναι η Ελληνικότητα τους. Μια ελληνικότητα που είχαν οι πρόσφυγες που ήταν γεννημένοι κατά κανόνα πριν το 1900, δηλαδή πριν την ενσωμάτωση τους στην υποτιθέμενη “ Ελληνοποιητική προπαγάνδα”. Τι σημαίνει αυτό; Ότι λ.χ. το όνομα Ευρώπη δεν είναι προϊόν Ελληνοποιητικής προπαγάνδας αλλά προϋπήρχε αυτής. Και εφόσον υπήρχαν Ελληνικότατα ονόματα και μάλιστα αρχαιοελληνικά και όχι μόνον ελληνοχριστιανικά, αυτό σημαίνει ότι το Ελληνικό πνεύμα έμεινε ζωντανό ακόμη και μέσα στα βάθη του Πόντου. Επιζήσαμε λοιπόν μιας τεραστίας σκλαβιάς, κατά την οποία  έμεινε ζωντανός ακόμη και ο Τρωικός πόλεμος παρόλη την γενικότερη αγραμματοσύνη, και κινδυνεύουμε να χαθούμε από την ειρήνη και την ελευθερία. Ε! αν τα καταφέρουμε θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Όμως το να παραδώσουμε τον Ελληνισμό όσο πιο ακέραιο μπορούμε δεν είναι δικαίωμα μας. Είναι ιερά υποχρέωσις, είναι καθήκο(ν). Στράβων Ἀμασεύς […]

  8. Ὁ/ἡ xm... γράφει:

    “Σήμερα υπάρχουν γλωσσικά κέντρα εξουσίας που επιβάλλουν συγκεκριμένες μορφές γλώσσης και επομένως όλα τα ιδιώματα αφανίζονται. Τι σημαίνει αυτό; Ότι σε βάθος χρόνου και η ίδια η Ελληνική γλώσσα θα αποτελέσει ιδίωμα προς εξαφάνιση αφού το κέντρο εξουσίας άρα και κάντρο επισημοποίησης της γλώσσας φεύγει από την Ελληνική επικράτεια. Αυτό λοιπόν δεν θα είναι εξέλιξη, θα είναι βιασμός.”
    Μα αφού συμφώνησες, παραπάνω, γιατί μου το αλλάζεις πάλι; Είπαμε, οι γλώσσες ούτε καταστρέφονται ούτε βιάζονται. Μην το ξεχνάς ποτέ αυτό, είναι πολύ σημαντικό αν σε ενδιαφέρει να ασχοληθείς κάποτε με τις γλώσσες. Το λάθος σου βρίσκεται στην έννοια “κέντρο εξουσίας”. Μια γλώσσα αλλάζει μόνο από τους χρήστες της. Ναι, οι χρήστες της επηρρεάζονται αλλά όχι απαραίτητα από άλλες γλώσσες ή “κέντρα εξουσίας” ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, αλλά κυρίως από την εξέλιξη. Την παγκόσμια πολιτιστική εξέλιξη. Αυτό δεν είναι κακό. Αν δεν πιστεύει κανείς πλέον στην Ιώ, ο “εωσφόρος” πρέπει να πεθάνει ή να κολλήσει σε άλλη έννοια, ή αν δεν υπάρχει πιο σύντομη ελληνική λέξη για το SMS, θα το πεις SMS, θες δεν θες. Οι κεφαλλονίτες λένε “σύκλος” αντί για κουβάς, λόγω των Ιταλών. Δεν μιλούν ελληνικά, μήπως; Ή μήπως καταστρέφουν τη γλώσσα; Η γλώσσα καταστρέφεται όταν παύει να είναι εργαλείο επικοινωνίας. Όταν, δηλαδή, δεν μπορεί να μεταδώσει τις έννοιες. Μόνο τότε. Εφόσον λέω “Το sms κάνει 20 λεπτά” κι εσύ με καταλαβαίνεις, η γλώσσα είναι μια χαρά.
    Οι πόντιοι θα διατηρήσουν τη διάλεκτό τους, εφόσον τους εξυπηρετεί. Αν σταματήσει για οποιονδήποτε λόγο να τους εξυπηρετεί, θα στραφούν αλλού. Όπως κάνουν όλοι. Δεν υπάρχει τίποτα το κακό σ’ αυτό.
    Τώρα, αν εννοείς ότι τα ελληνικά θα έχουν εξαφανιστεί σε δυο χιλιάδες χρόνια ή ότι θα έχουν αλλάξει τόσο που δεν θα μπορούσαμε να τα αναγνωρίσουμε, αυτό δεν είναι κακό. Και τα αρχαία είναι νεκρή γλώσσα όπως και τα λατινικά, τα οποία, όμως, μελετούνται και μεταφράζονται διαρκώς. Και στην ουσία, δεν έχουν πεθάνει, μιας και τα αρχαία έχουν εξελιχθεί στα νέα και τα λατινικά σε ιταλικά/γαλλικά/κτλ. Οι λατίνοι είναι πλέον ιταλοί κι εμείς νεοέλληνες. Όλα αλλάζουν, τίποτα δεν χάνειται.
    Αστιλαίδα, λυπάμαι που σου άλλαξα φύλο, αλλά και γενικά. Περιμένω, ωστόσο, και την απάντησή σου περι ακτινοβολίας και ετυμολογίας…

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      @ xm…
      “…ἔπραξαν δ᾽ αὐτῶν ἕκαστοι τάδε. οἱ μὲν Ἀρκάδες ὡς ἀπέβησαν νυκτὸς εἰς Κάλπης λιμένα, πορεύονται εἰς τὰς πρώτας κώμας, στάδια ἀπὸ θαλάττης ὡς τριάκοντα. ἐπεὶ δὲ φῶς ἐγένετο, ἦγεν ἕκαστος ὁ στρατηγὸς τὸν αὑτοῦ λόχον ἐπὶ κώμην· ὁποία δὲ μείζων ἐδόκει εἶναι, σύνδυο λόχους ἦγον οἱ στρατηγοί…” Ξενοφώντος Κύρου Ανάβασις.

      Το κείμενο είναι τυχαίο, ό,τι έπιασε το ποντίκι.
      Τα αρχαία φυσικά και δεν είναι νεκρή γλώσσα, εκτός εάν θα έπρεπε και οι κλασσικοί να θεωρούν την ομηρικήν γλώσσαν ως νεκρά. Εμείς μπορούμε να καταλάβουμε πολλά από τα αρχαία κείμενα και μάλιστα μορφωμένων κλασσικών (βλ. Λυσίας) όπως και οι αρχαίοι κατανοούσαν τον Όμηρο. Αυτό βέβαια αντιβαίνει στην άποψη σου περί εξελίξεως της γλώσσης αφού δεν δέχεσαι την γλώσσα μας ως εξέλιξη των αρχαίων αλλά ως κάτι άλλο.

      Και βέβαια αφού μπορούμε να συνεννοηθούμε εάν κατεβάζουμε τους τόνους στην γενική τότε και αυτό είναι μια χαρά. Κάτι δηλαδή που ίσχυε επισήμως μέχρι σχετικά προσφάτως. Δηλαδή τι έκανε το Ελληνικό κράτος με την μεταρρύθμιση;
      Πείραξε μια γλώσσα που λειτουργούσε μια χαρά. Τότε έλεγαν του ‘δημοσίου’ και όχι του ‘δημόσιου’ και οι άνθρωποι συνεννοούνταν πάλι μια χαρά. Δηλαδή η σταθεροποίηση του τόνου στην προπαραλήγουσα ήταν τεχνητή, δεν την άλλαξε ο κόσμος, δεν άλλαξαν οι χρήστες της γλώσσης τον τονισμό, οι φορείς τον άλλαξαν. Δηλαδή, αυτό το παραβλέπεις, υπήρξε κρατική παρέμβαση στην διδασκομένη γλώσσα προς το απλοϊκότερον. Και αφού άλλαξε στην διδασκομένη γλώσσα, άλλαξε και στην ομιλούμενη γλώσσα αφού όλοι έχουμε πάει σχολείο.

      Βέβαια συνεννοούμαστε και με τις λέξεις stage και backstage χάρη στις εκπομπές αλλά το ίδιο καλά θα συνεννοούμασταν εάν λέγαμε σκηνή και παρασκήνιο. Εξάλλου τόσα χρόνια έτσι τα λέγαμε, τον φορητό υπολογιστή τον λέγαμε φορητό και όχι λάπτοπ, τον καλλιτεχνικό διευθυντή δεν τον λέγαμε αρτ νταϊρέκτορ και τον υπεύθυνο τομέως δεν τον λέγαμε μάνατζερ.
      Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο λαός (οι χρήστες) δημιούργησε λ.χ. την λέξη ‘φορητός υπολογιστής’ που την ακύρωσαν όμως τα ΜΜΕ και η διαφημιστική προπαγάνδα. Γιαυτό σου λέω ότι η γλώσσα έπαψε να “ζυμώνεται” από τον κόσμο, είναι πλέον κατευθυνόμενη. Η γλώσσα μας δεν είναι γλώσσα αλλά κατασκεύασμα. Θέλεις επειδή είμαστε υπό κατοχήν, όπως κατεχόμενοι ήταν και οι Κεφαλλονίτες με τον ‘σκύλο’; Να το δεχτώ, όμως η γλώσσα που μιλάμε δεν είναι η γλώσσα μας, είναι επιβαλλόμενη. Στην δική μου γλώσσα λέμε πάσπανα και δεν λέμε ποπ κορν και δεν πρόκειται να το αλλάξω επειδή μας έχουν ζαλίσει οι κατοχικές διαφημίσεις.

    • Ὁ/ἡ astillais γράφει:

      προς κύριον ή κυρία xm…

      “Αστιλαίδα, λυπάμαι που σου άλλαξα φύλο, αλλά και γενικά.”

      τι εννοείτε …. αλλά και γενικά;;

  9. Ὁ/ἡ xm... γράφει:

    Η δική μου διάλεκτος δεν είχε πασπάνα και το λέμε ποπ κορν.
    Σου ξαναλέω ότι αν δεν εξυπηρετεί τον χρήστη κάποια αλλάγή, δεν την υιοθετεί.
    Δεν παραβλέπω την κατάργηση της καθαρεύουσας. Αλλά δεν νομίζω να την χρησιμοποιούσε και τόσος κόσμος, πια (άσε αυτούς που την χρησιμοποιούσαν λάθος)!

  10. Ὁ/ἡ xm... γράφει:

    “Γιαυτό σου λέω ότι η γλώσσα έπαψε να “ ζυμώνεται” από τον κόσμο, είναι πλέον κατευθυνόμενη. Η γλώσσα μας δεν είναι γλώσσα αλλά κατασκεύασμα.”

    Οι γλώσσες “ζυμώνονται”. Τελεία. Ποτέ δεν “ζυμώνονταν” μόνο από τον “κόσμο”, εκτός αν αυτός ο “κόσμος” είναι μέρος μιας πάρα μα ΠΑΡΑ πολύ κλειστής κοινωνίας, όπως εκείνης των ιθαγενών του Αμαζονίου. Μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις, λοιπόν, μια γλώσσα μπορεί να μείνει στάσιμη. Μη φοβάσαι, καλέ μου Στράβωνα. Ακόμα κι αν οι κεφαλλονίτες δεν έχουν λέξη για το ποπ κορν, ακόμα κι αν λένε σύκλος αντί για κουβάς, παραμένουν έλληνες, όπως κι εμείς, που λέμε cache και hub και συνεννοούμαστε άνετα. Ο “κόσμος” κρατά ότι τον βολεύει από κάθε επιρροή και συνεννοείται στη γλώσσα του. Έτσι κι εμείς, έχουμε κρατήσει ό,τι μας εξυπηρετεί από τις προγενέστερες μορφές της γλώσσας μας (παρεμπιπτόντως, χύδην, ομόλογα δημοσίου και όχι δημόσιου) και δεχόμαστε κάθε επιρροή που μας εξυπηρετεί από τις υπόλοιπες. Όλα αυτά δεν είναι ούτε καλά, ούτε κακά για κανέναν. Απλά είναι, συμβαίνουν. Πάντα συνέβαιναν, πάντα θα συμβαίνουν, σε κάθε εποχή και κάθε γλώσσα. Και όχι μόνο δεν υπάρχει λόγος, αλλά κυρίως δεν υπάρχει τρόπος να μην συμβούν.

    Μια γλώσσα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί κατασκεύασμα σε καμία περίπτωση (εκτός, ίσως, από την εσπεράντο).

    Περι κατευθύνσεων, κατευθυνόμενων και κατευθυντήριων, σε έχω παραπέμψει προ πολλού στο Εκκρεμές του Φουκώ του Έκο.

    ΥΓ.: Είπαμε ότι η καθαρεύουσα δεν είχε καμία τύχη, εφόσον δεν είχε έρεισμα στον κόσμο. Δεν πα’ να την μάθαιναν στο σχολείο…

  11. Ὁ/ἡ xm... γράφει:

    “Τα αρχαία φυσικά και δεν είναι νεκρή γλώσσα, εκτός εάν θα έπρεπε και οι κλασσικοί να θεωρούν την ομηρικήν γλώσσαν ως νεκρά. Εμείς μπορούμε να καταλάβουμε πολλά από τα αρχαία κείμενα και μάλιστα μορφωμένων κλασσικών (βλ. Λυσίας) όπως και οι αρχαίοι κατανοούσαν τον Όμηρο.”

    Τα αρχαία ελληνικά είναι νεκρή γλώσσα, όπως τα λατινικά. Νεκρή γλώσσα είναι εκείνη που δεν μιλιέται. Μπορεί να την καταλαβαίνουν μερικοί, αλλά δεν την χρησιμοποιούν για να συνεννοηθούν.

    ” Αυτό βέβαια αντιβαίνει στην άποψη σου περί εξελίξεως της γλώσσης αφού δεν δέχεσαι την γλώσσα μας ως εξέλιξη των αρχαίων αλλά ως κάτι άλλο.”

    Δεν ξέρω τι παρεξήγησες, αλλά δεν είπα ποτέ κάτι τέτοιο.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Θα σου απαντήσω με κάτι που διάβασα στον Πλούταρχο (δεν θυμάμαι σε ποιο κείμενο, νομίζω ότι ήταν σε κάποιον παραμυθητικό) ότι η ζωή είναι μια σειρά από διαδοχικούς θανάτους.
      Αυτό είναι στην ουσία η βάση του ολοκληρωτικού λογισμού και της συνεχείας αλλά και η ουσία των ζωντανών οργανισμών. Κάθε μέρα πεθαίνουν τα συστατικά μας και γεννιούνται νέα εξ αυτών. Μια διαρκής ροή δηλαδή διαδοχής οντοτήτων.

      Γιατί το λέω. Γιατί εάν πρόσεξες το κείμενο του Ξενοφώντος είναι κατανοητό ακόμη και από τον μέσο σημερινό αναγνώστη. Ναι μεν δεν χρησιμοποιούμε ιδίας συντάξεως προτάσεις στην σημερινή μας ομιλία όμως ο πυρήνας παραμένει ίδιος. Εξαρτάται λοιπόν από το σημείο εστιάσεως σε αυτή την διαρκή ροή της γλώσσης για να αποφανθούμε για τον θάνατο ή όχι της αρχαίας.

      Γιαυτό και μίλησα για την ομηρική γλώσσα στην κλασική αρχαιότητα. Εάν λοιπόν θεωρήσουμε γενικό θάνατο κάθε σημειακό (επί μέρους) θάνατο τότε ναι, έχεις δίκιο, η αρχαία είναι νεκρή. Εάν όμως εστιάσουμε σε μεγαλυτέρα χρονική απόσταση τότε η αρχαία δεν είναι νεκρά γλώσσα, απλώς πέθαναν κάποια κύτταρα της.

      Τώρα νομίζω ότι έγινα σαφής σχετικά με την “ασυνέπεια” των επιχειρημάτων σου αφού από την μία δέχεσαι την γλωσσική εξέλιξη και από την άλλη των θάνατο των αρχαίων. Θα πρέπει δηλαδή να χωρίσουμε την πορεία της γλώσσης σε αρχαία 5ου πΧ αι., αρχαία 4ου πΧ αι., αρχαία 3ου πΧ αι. κ.ο.κ για να αποφασίσουμε ποια τμήματα είναι νεκρά. Σαν σύνολο όμως ο Ελληνικός γλωσσικός οργανισμός είναι ζωντανός και συνεχής.

      Υ.Γ.Ελπίζω να έγινα κατανοητός γιατί από την νύστα δεν θα το ελέγξω το σχόλιο. 🙂

  12. Ὁ/ἡ Ἀνώνυμος γράφει:

    Στην ουσία, λοιπόν, δεν διαφωνούμε. Όταν λέω ότι τα αρχαία είναι νεκρή γλώσσα, δεν εννοώ ότι πέθαναν (μια γλώσσα δεν πεθαίνει γιατί απλά δεν ζει), απλά χρησιμοποιώ έναν όρο της γλωσσολογίας (λέγονται και εξαφανισμένες) που αναφέρεται σε γλώσσες που δεν ΜΙΛΙΟΥΝΤΑΙ. Και τα αρχαία δεν μιλιούνται, όσο κι αν τα καταλαβαίνουμε. Κανείς δεν μιλάει αρχαία πια. Και αν μιλούσε, δεν θα μπορούσε να συνεννοηθεί με τους υπόλοιπους.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Θα σου δώσω και εγώ μια δική μου, μη γλωσσολογική ερμηνεία περί των γλωσσικών θανάτων. Μια γλώσσα είναι νεκρή όταν έχει μετατραπεί από δομημένη οντότητα σε χάος. Όπως χαμένη είναι μια ποσότητα ύδατος που δια του βρασμού έχει φύγει έξω από ένα δοχείο υπό μορφήν υδρατμών και είναι αδύνατον να την ξαναμαζέψουμε μέσα στο δοχείο.

      Υπό αυτήν λοιπόν την δική μου αδόκιμη ερμηνεία, η αρχαία γλώσσα δεν έχει πεθάνει διότι εξακολουθεί να βρίσκεται μέσα στο δοχείο, απλώς έχει ανακατευτεί. Όταν όμως θελήσουμε να την χρησιμοποιήσουμε μπορούμε γιατί έχουμε και τις οδηγίες χρήσεως και την αντίληψη να τις διαβάσουμε αλλά και το γλωσσικό κριτήριο που παραμένει ζωντανό παρά το όποιο ταρακούνημα του δοχείου.

      Ωστόσο απάντηση στο ερώτημα μου δεν είδα. Υπήρξε κάποιος Έλληνας της κλασσικής εποχής (άλλη μαλακία και αυτή με τις εποχές) που να θεωρούσε την Ομηρικήν γλώσσαν νεκρά; Γιατί και καλά και σώνει δηλαδή να κάνουμε μνημόσυνα; Νεκρή είναι και αυτή η γλώσσα που μιλάμε τώρα μεταξύ μας για έναν τσοπάνη του βουνού αφού και αυτός δεν την μιλάει ούτε την γράφει.

  13. Ὁ/ἡ Ἀνώνυμος γράφει:

    Η μόνη προυπόθεση που πρέπει να πληροί μια γλώσσα για να θεωρείται νεκρή είναι να μην μιλιέται. Και τα αρχαία δεν μιλιούνται.

  14. Ὁ/ἡ Γιώργος Αχαιός γράφει:

    Ωραία όσα λες. Θέλω να σου θέσω ένα άλλο θέμα με το οποίο ασχολούμε χρόνια. Πρόκειται για την ερασμιακή προφορά. Θα γνωρίζεις ότι σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο προφέρουν όχι μόνο κείμενα της κλασσικής περιόδου αλλά και της ελληνιστικής με την ερασμιακή προφορά, της οποίας υπάρχουν πολλές παραλλαγές.
    Κατά την ερασμιακή προφορά οι δίφθογγοι της ελληνικής οι, ει, αι, προφέρονται σαν όϊ, έϊ και άϊ.
    Υπάρχουν και άλλες διαφορές μικρότερες (κάποιες από τις μικρε΄ς διαφορές είναι σωστές πχ η προφορά των διπλών συμφώνων που οι κύπριοι ακόμη τα προφέρουν).
    Δεν ξέρω αν έχεις ακούσει να μιλάνε ερασμιακά. Αν έχεις ακούσει θα έχεις νιώσει θλίψη και θυμό που τα ελληνικά ηχούν σαν κάτι χειρότερο από κορακίστικα. Η γλώσσα μας που έτσι κι αλλιώς έχει πολλά φωνήεντα κυριολεκτικά τεμαχίζεται και υποβιβάζεται σε γλώσσα πρωτόγονων ιθαγενών.

    Τα επιχειρήματα των ερασμικών βασίζονται κυρίως στο πως προφέρονται ελληνικές λέξεις που εισήχθησαν στα λατινικά.
    Οι αρνητές της ερασμιακής προφοράς έχουν και αυτοί επιχειρήματα όσον αφορά τα λατινικά. Πχ ο οίνος στα λατινικά δεν είναι βόϊνο αλλά βίνο.

    Από την άλλη οι αρνητές της ερασμιακής (ή ερασμικής) προφοράς έχουν και μερικά άμεσα επιχειρήματα που σπάνε κόκκαλα. Επιχειρήματα που συνιστούν άμεση παραδοχή από τους αρχαίους έλληνες ότι δεν μιλούσαν ερασμιακά.
    Πχ ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι δόθηκε χρησμός προφορικά στους αθηναίους ότι στην πόλη τους θα πέσει λιμός. Και λέει ο ιστορικός ότι δεν ξέρανε αν το μαντείο εννοεί λιμό (= πείνα απ’ όπου λιμοκτονώ και λιμασμένος σήμερα) ή λοιμός (= ασθένεια, λοιμώδες νόσημα λέμε σήμερα), πράγμα που σημαίνει ότι ι και οι ακούγονταν ακριβώς το ίδιο και για αυτό δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι εννοούσε το μαντείο.

    Είχα διαβάσει αρκετά βιβλία με τα επιχειρήματα των ερασμιακών.Ένα απο αυτά, ειδικά για την προφορά του οι είχε αφιερώσει αρκετές σελίδες με “επιχειρήματα” Προς τιμήν του συγγραφέα ανέφερε το χωρίο με τον λιμό/λοιμό όπου έλεγε ότι του προκαλεί “αμηχανία”. Βέβαια αμηχανία του προκαλεί γιατί ό άνθρωπος αυτός όπως και άλλοι πρώτα φτιάχνουν την θεωρία και μετά απορούν που η πραγματικότητα δεν χωράει στο θεωρητικό τους κατασκεύασμα.

    Υπάρχουν και άλλα τέτοια αποσπάσματα όπως το “καινά/κενά πολέμου” στο οποίο πάλι φαίνεται ότι προφορά του ε και αι ήταν ίδια.

    Παρόλα αυτά η ερασμιακή προφορά έχει επικρατήσει παντού εκτός Ελλάδας. Και είναι κάτι το πολύ επικίνδυνο διότι μετατρέπει την ελληνική γλώσσα σε ανέκδοτο. Κάθε σχέση και δεσμός μεταξύ της νέας ελληνικής και παλαιότερων μορφών της γλώσσας μας παύει να ισχύει.
    Και όλα όσα λες πιο πάνω είναι καλά κι ωραία αλλά μικρή είναι η διαφορά αν πεις κάτι μικρό ή μικρόν. Φανταζεσαι όμως να πεις την φράση “ποιοι είστε;” Πό ϊ ό ϊ έ ϊ στε; (χρησιμοποίησα μια φράση από τα νέα ελληνικά ως πιο κατανοητό παράδειγμα).
    Αν μπορείς θα ήθελα την γνώμη σου σε αυτό.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Δεν έχω επιστημονική απάντηση καθώς η όποια ενασχόληση μου με την γλώσσα είναι και βραχύβια αλλά και ερασιτεχνική. Ωστόσο θα απαντώ σε* με μία ερώτηση.

      Εγώ κατάγομαι κατά 100% από την Τραπεζούντα. Εσύ είναι Πατρινός, ο τάδε είναι Κύπριος ενώ ο δείνα είναι Κερκυραίος κοκ. Μιλάμε για περιοχή ΤΕΡΑΣΤΙΑ από την Πελοπόννησο μέχρι τον Πόντο και από την Κέρκυρα μέχρι την Κύπρο, την Συρία (μην ξεχνάμε ότι πολλοί πατέρες της εκκλησίας ήταν από την Αντιόχεια και την Δαμασκό) και την Αίγυπτο.
      Μιλάμε επομένως για κολοσσιαίες αποστάσεις, χωρίς τρένα, χωρίς κρουαζιερόπλοια και λεωφορεία και επομένως θα έλεγα ότι οι κάτοικοι ήταν σε απομόνωση συγκριτικά με τα σημερινά δεδομένα.
      Πέραν τούτου, δεν υπήρχε κρατικό και ενιαίο εκπαιδευτικό σύστημα, δεν υπήρχαν τηλεοράσεις κλπ κλπ.
      Η ερώτηση είναι λοιπόν η εξής: Πως διάολο γίνεται να λέμε λ.χ. εμείς οφρύδ και εσείς φρύδι, δηλαδή να εκφέρουμε με τον ίδιον τρόπον το “υ” ως “ι” και όχι ως “ου” παρ’όλη την γεωγραφική μας απόσταση άρα και απομόνωση; Ομοίως το “είναι” δεν το λέει ” έιναϊ ” κανένας Έλληνας, από όπου και εάν κατάγεται. Πότε δηλαδή έγιναν οι αλλαγές στην εκφορά των φθόγγων; Πριν να αρχίσει ο Ελληνικός αποικισμός;

      Πάντως νομίζω ότι την απάντηση δεν θα μας την δώσει μόνον η γλωσσολογία αλλά η μουσικολογία καθώς εάν διασπάσουμε τα δίψηφα φωνήεντα τότε αλλάζει και ο ρυθμός και το μέτρο. Δεν έχω ασχοληθεί πολύ με το θέμα, με μια πρόχειρη αναζήτηση βρήκα έναν σύνδεσμο σχετικό με την ποίηση, α να και αυτός της βικιπαίδειας http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%8A%CE%B1%CE%BC%CE%B2%CE%BF%CF%82 .
      Πάντως σε κάθε περίπτωση, τους ειδικούς επιστήμονες τους βλέπω με καχυποψία, καθώς η επιστήμη δεν είναι μόνη της αλλά συνοδεύεται και από συμφέροντα αλλά και εμμονές και ματαιοδοξίες των επιστημόνων. Μια φορά – επί του θέματος – δεν μπορεί, εάν ίσχυε η ερασμιακή προφορά όλο και κάποιο κατάλοιπο θα είχε αφήσει.

      Πάντως με την ευκαιρία, βλέπεις τι κακό κάνει η κεντρική παιδεία αφού στην ουσία είναι γλωσσοκτόνα και έχει σκοτώσει όλα τα ιδιώματα, τα οποία όμως μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμε για εξαγωγή συμπερασμάτων. Ο Έλληνας του μέλλοντος δεν θα έχει άποψη ούτε για τα ποντιακά ούτε για τα κρητικά ούτε για άλλες διαλέκτους. Αυτήν λοιπόν την γλωσσοκτόνα παιδεία δεν την είχαμε ποτέ στην ευρύτερο Ελληνικό χώρο και δεν μπορεί να εξαλείφθηκε η υποτιθέμενη ερασμιακή προφορά από όλον τον ελληνισμό ταυτόχρονα.

      * ποντιακή σύνταξη

  15. Ὁ/ἡ χμ γράφει:

    “Υπήρξε κάποιος Έλληνας της κλασσικής εποχής (άλλη μαλακία και αυτή με τις εποχές) που να θεωρούσε την Ομηρικήν γλώσσαν νεκρά;”

    Όχι βέβαια! Υπήρχε γλωσσολογία τότε;! Η γλώσσα, όμως, δεν ήταν η ίδια. Άλλα έγραφε ο Όμηρος και άλλα ο Δημοσθένης.
    Δεν κάνω μνημόσυνα ή ότιδήποτε… Χρησιμοποιώ έναν επιστημονικό όρο. Ή αν θες, δέξου μια περίφραση: τα αρχαία είναι μια πρώιμη μορφή της ελληνικής γλώσσας που δεν χρησιμοποιείται πια από τον ελληνικό πληθυσμό.
    Το παράδειγμα με τον τσοπάνη δείχνει το σημείο που σε μπερδεύει. Η γλώσσα του δεν είναι νεκρή, επειδή τη χρησιμοποιεί. Η γλώσσα μας δεν είναι νεκρή, επειδή τη χρησιμοποιούμε. Η δική του γλώσσα δεν είναι νεκρή για μας ούτε η δική μας για κείνον, επειδή η μία είναι ιδίωμα της άλλης. Αν είναι νεκρή η μία, είναι οπωσδήποτε και η άλλη.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Η Ελληνική γλώσσα δεν είναι απλή γλώσσα. Είναι κώδικας, είναι σύστημα. Ο λόγος που έμεινε ζωντανή η γλώσσα παρόλη την σκλαβιά αιώνων, είναι επειδή μπορεί να χάνονταν λέξεις μέσα σε αυτό το διάστημα αλλά δεν χάθηκε η μέθοδος αποκωδικοποιήσεως, άλλως κλιτικό σύστημα.
      Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που ακόμη και σε περιοχές όπως ο πόντος, είχαμε αθρόα εισαγωγή τουρκογενών λέξεων που όμως ενετάχθησαν όλες στο κλιτικό σύστημα.
      Σαφώς και στο διάβα αυτό της περιόδου σκλαβιάς χάθηκαν τμήματα αυτού του compiler (για το κάνω λίγο κομπιουτερικό), η γλώσσα έγινε περιφραστικότερη όμως δεν χάθηκαν οι βασικές δομές του, οι οποίες είναι οι ίδιες με αυτές της αρχαίας. Εάν δε κάνουμε μια προσπάθεια να καταργήσουμε ή να περιορίσουμε την χρήση των άρθρων και των αναφορικών τότε η γλωσσική μηχανική θα μας οδηγήσει μόνη της στην αναβίωση της αρχαίας. Θέλω να πω ότι η Ελληνική γλώσσα δεν είναι γλώσσα μιμιτισμού, είναι γλώσσα με δομές και μηχανισμούς και εφόσον αυτοί εξακολουθούν να υπάρχουν, η γλώσσα είναι ενιαία.

      Νεκρή είναι εκείνη η γλώσσα που δεν υπάρχει μηχανισμός επαναφοράς της και φυσικά νεκρή δεν μπορεί να είναι μια γλώσσα που έχει αφήσει τα μεγαλύτερα γραπτά κείμενα της ανθρωπότητας τα οποία είναι αντικείμενο μελέτης εκατομμυρίων ανθρώπων. Εμείς όμως κάναμε τα πάντα για να την νεκρώσουμε με την απλοποίηση της καθώς η απλοποίηση αυτή δρα ακριβώς εκεί, στη γλωσσική μηχανική και δημιουργεί μια δυναμική απομακρύνσεως από τους θεμελιώδεις μηχανισμούς.

      Ακόμη όμως και σε επίπεδο λεξιλογίου, αντί να ορίσουμε ως νεοΕλληνικό λεξιλόγιο την ένωση των ιδιωματικών λεξιλογίων, ορίσαμε την τομή τους. Έτσι λ.χ. η λέξις βότρυς που διεσώζετο αυτούσια στην ποντιακήν (βοτρίδ<-βοτρίδιον=τσαμπί) χάθηκε από τους νέους πόντιους και σύντομα δεν θα χρησιμοποιείται καθόλου. Με λίγα λόγια εμείς σκοτώνουμε την γλώσσα και τα της δώσουμε το τελειωτικό χτύπημα εάν απλοποιήσουμε και την εκκλησιαστική γλώσσα, η οποία παρεμπιπτόντως είναι ίδια εδώ και 2000 χρόνια.

      Εν πάση περιπτώσει, μάλλον διαφωνούμε, εγώ δεν είμαι πιστός του επιστημονικού ιερατείου, το σέβομαι, το μελετάω όσο μπορώ αλλά δεν είμαι υποχρεωμένος να ακολουθώ πιστά τις επιταγές του. Εάν η επιστήμη της γλωσσολογίας ορίζει την αρχαία Ελληνική ως νεκρή, τότε διαφωνώ με την επιστήμη, αν και αυτή η διαφωνία μου δεν έχει πρακτική βαρύτητα αφού ως ιερατείο που είναι το επιστημονικό, δέχεται απόψεις μονάχα από "ιερείς". Και αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα με την ακαδημαϊκή δομή αφού είναι εξαιρετικά κλειστή και αποστειρωμένη.

  16. Ὁ/ἡ χμ γράφει:

    Υπάρχει κατά τη γνώμη σου γλώσσα που να μην είναι “κώδικας, σύστημα”, που να μην έχει δομές και μηχανισμούς; Επίσης, τι σημαίνει “γλώσσα μιμιτισμού”;

    “Εάν δε κάνουμε μια προσπάθεια να καταργήσουμε ή να περιορίσουμε την χρήση των άρθρων και των αναφορικών τότε η γλωσσική μηχανική θα μας οδηγήσει μόνη της στην αναβίωση της αρχαίας.”

    Στον υποθετικό λόγο που δηλώνει το φανταστικό/απραγματοποίητο συνήθως χρησιμοποιούμε άλλη έγκλιση…

    Τέλος πάντων, δεν επιμένω, φόρουμ το κάναμε εδώ μέσα, καλή συνέχεια.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Δεν πειράζει, αναφέρομαι στην τελευταία σου φράση. Δικό μας είναι το μέρος, ότι θέλουμε το κάνουμε. 🙂

      Δεν έχω μελετήσει όλες τις γλώσσες του κόσμου, όμως ακόμη και στα συστήματα υπάρχουν πολλών ειδών. Την απάντηση θα την δώσω σε μια ανάλυση που ετοιμάζω, ή καλύτερα την έχω σχεδόν έτοιμη αλλά όχι μαζί μου, που λέει ότι η Ελληνική είναι διανυσματικός χώρος, παιδί του οποίου είναι ο Ευκλείδης, ο οποίος ακόμη και εάν δεν γεννιόταν, πάλι θα γεννιόταν κάποιος άλλος Ευκλείδης καθώς οι βασικές έννοιες της γεωμετρίας προϋπήρχαν της γενέσεως της γεωμετρικής επιστήμης, χωρίς να σημαίνει ότι ο χώρος αυτός είναι δύο ή τριών διαστάσεων, ο γεωμετρικός χώρος είναι υπόχωρος του γλωσσικού χώρου.
      Μια μόνο πρόγευση. Το συνθετικό “παρα-“. Δηλαδή η Ευκλείδειος γεωμετρία προϋπήρχε εντός την Ελληνικής, απλώς ο Ευκλείδης την έβγαλε από την γλώσσα και την έκανε επιστήμη καθώς επίσης η γεωμετρία δεν θα μπορούσε να γεννηθεί σε κανέναν άλλον γλωσσικό χώρο.
      Η ανάλυση θα είναι πρωτότυπη, δεν νομίζω να την έχει επαναλάβει κάποιος, αλλά δεν πειράζει, ας την κλέψουν, εξάλλου δεν έχω τις γλωσσικές γνώσεις για να την αποδείξω και αν επιχειρήσω να κάνω την απόδειξη μόνος μου, θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να το καταφέρω. Η συνέχεια προσεχώς.
      Τέτοια λοιπόν γλωσσικά συστήματα δεν νομίζω να υπάρχουν πολλά στον πλανήτη.

  17. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Καλησπέρα στην παρέα και συγχαρητήρια στον Στράβωνα για την ανάλυσή του.
    Δύο προτάσεις αρκούν.
    -Η ελληνική γλώσσα δεν είναι απλή γλώσσα. Είναι κώδικας, είναι σύστημα.-
    Και η μία συνομιλήτρια μετά, ανταπάντησε ότι όλες οι γλώσσες είναι κώδικες και συστήματα.
    Φυσικά και έχει δίκιο.
    Δεν είναι όμως όλα τα συστήματα ίδια. Άλλα είναι απλά και άλλα είναι πολύπλοκα.
    Άλλα είναι όμορφα και άλλα είναι άσχημα.
    Στην αισθητική θέλω να σταθώ. Όχι στο κομμάτι της εθνικής υποχρέωσης απέναντι στην γλώσσα μας, το οποίο το κάλυψε άρτια ο Στράβων.
    Η ελληνική γλώσσα είναι μια όμορφη γλώσσα. Και είναι γυναίκα. Σαγηνευτική και απρόβλεπτη, τρυφερή και προστατευτική, θυμωμένη και ανταριασμένη, ναζιάρα και παιχνιδιάρα.
    Αυτό είναι η ελληνική γλώσσα για μένα.
    Η απεραντοσύνη της, οφείλεται στην ίδια την γεωγραφική πολυπλοκότητα και ιδιαιτερότητα της Ελλάδας.
    Πώς να μην γεννηθεί αυτό το θαύμα όταν -φτιάχτηκε- από ανθρώπους που έζησαν σε τούτο τον τόπο; Πώς να μην έχει εκατοντάδες διαφορετικές τοπικές διαλέκτους όταν στην Ελλάδα υπάρχει ο Όλυμπος αλλά και η Σαντορίνη, το Πήλιο αλλά και οι δυτικές ακτές της Λευκάδας, τα βουνά της Ηπείρου αλλά και η Μήλος;
    Πού αλλού ρε αδέρφια είναι όλα αυτά μαζεμένα;;
    Και φυσικά, ξέχασα το σημαντικότερο.
    Είναι μια πολύ ΕΞΥΠΝΗ γυναίκα.
    Και σαν μέτρο σύγκρισης σας φέρνω την αγγλική, η οποία γι αυτόν ακριβώς τον λόγο χρησιμοποιείται διεθνώς.
    Για την πανμέγιστη βλακεία της και για την ασύλληπτη ανεπάρκειά της.
    Τώρα, αφήστε την φαντασία σας ελεύθερη και φέρτε μπροστά σας την κυρία που αντιπροσωπεύει για εσάς την αγγλική γλώσσα……
    Καλό σας απόγευμα.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Χριστιάνα, επειδή τυγχάνει να είμαι φυσικός, αιώνιος μεν φυσικός δε, έχω μια συγκεκριμένη θεωρία περί της γλώσσας, θεωρία πρωτότυπη, δεν έχει διατυπωθεί από κανέναν άλλον μέχρι στιγμής την οποία όμως δεν είμαι έτοιμος να αποδείξω καθώς απαιτείται τεράστια γνώση πάνω σε γλωσσολογικά θέματα. Μια πρόγευση έχω δώσει στο προηγούμενο μου σχόλιο.

      Δυστυχώς όσες ετυμολογικές αναλύσεις μπόρεσα να κάνω, δεν τις έχω μαζί μου καθώς απουσιάζω από το σπίτι μου εδώ και 2-3 μήνες. Προσεχώς θα τις δημοσιοποιήσω.

      Το δίλημμα μου ήταν σοβαρό, να αφοσιωθώ μέχρι τα βαθιά γεράματα για να αποδείξω μια θεωρία ή να την δημοσιοποιήσω με τον κίνδυνο να την κλέψουν;
      Μετά από πολύ σκέψη κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν με ενδιαφέρει η δόξα για τον εξής πολύ απλό λόγο. Η γλώσσα μας κινδυνεύει σήμερα, αύριο μπορεί να είναι αργά. Επομένως είναι προτιμότερο να μου κλέψουν την ιδέα και να ασχοληθούν 5-10 άνθρωποι σήμερα παρά να αποδείξω εγώ την θεωρία μετά από μερικές δεκαετίες που μπορεί να είναι μοιραίες για την πορεία της γλώσσης.

      Η θεωρία σε μία φράση είναι ότι η γλώσσα μας είναι διανυσματικός χώρος. Για να καταλάβεις τι εννοώ πολύ λαϊκά, ένα επίπεδο είναι διανυσματικός χώρος και κάθε διάνυσμα του χαρακτηρίζεται από την τετμημένη και την τεταγμένη του, από ένα ζεύγος αριθμών που δείχνουν την εξάρτηση του διανύσματος από τα διανύσματα βάσεως. Στην Ελληνική γλώσσα λοιπόν κάθε εννοιολογικό διάνυσμα (λέξη) είναι έκφραση μιας αμφιμονοσημάντου απεικονίσεως γιαυτό και είναι πολύ βασική η διατήρηση αυτής της μοναδικότητας της κάθε λέξης ως προς την γραμματική, ορθογραφία και τονισμού (επομένως προσωδίας) της. Είναι πολύ σημαντικό να μην αιτιατικοποιείται η ονομαστική, να υπάρχει δοτική, να απεξαρτηθεί (ξανά) η γλώσσα από τα άρθρα. Κάθε λέξη μετατοπίζει ποιοτικώς την ετυμολογική της ρίζα (ευ, δυσ…), γεωμετρικώς (υπό, υπερ, παρά, συν…), ποσοτικώς (μονο, δισ-, τρισ-, πολλά, …) αλλά και απεικονίζει με μοναδικό τρόπο την διάθεση, φωνή, κλίση, πτώση κλπ.
      Με την απλοποίηση της γλώσσας στην ουσία μιλάμε για μείωση των διαστάσεων αυτού του δ.χώρου, στην ουσία δηλαδή μετακινούμαστε από έναν χώρο σε έναν υπόχωρο.

      Ομολογώ ότι η δουλειά που χρειάζεται είναι τεράστια για την απόδειξη της θεωρίας. Χρειάζεται να οριστεί το σύνολο των γλωσσικών ριζών, να ορισθούν οι πράξεις (εξωτερική και εσωτερική πράξη) όμως είμαι σίγουρος ότι ισχύει η θεωρία. Για να σου δώσω να καταλάβεις είναι σαν να έχουμε έναν τρισδιάστατο χώρο και να αψηφούμε την τρίτη διάσταση απλοποιόντας την ταυτίζοντας την τρίτη διάσταση κάθε διανύσματος με την προβολή του πάνω στον δισδιάστατο χώρο (επίπεδο). Με αυτόν τον τρόπο έχουμε έναν φανταστικό τρισδιάστατο χώρο ορισμένο πάνω στις δύο διαστάσεις. Αν θέλεις, είναι σαν να λέμε “μα γιατί να το παίζω το κομμάτι από Σι, θα το παίξω από Ντό”, όμως δεν είναι το ίδιο.

      Τέλος πάντων, χρειάζονται μαθηματικές γνώσεις για να καταλάβεις, δεν στερούμαι φιλοδοξίας, απεναντίας αυτή μου περισσεύει όμως αυτήν την στιγμή δεν μπορώ να το αποδείξω μόνος μου. Ελπίζω ο κλέψας του συλλογισμού μου να αφιερώσει μια κουβέντα και για εμένα. Το θέμα πάντως είναι το αποτέλεσμα, αυτό μετράει. Ελπίζω επομένως κάποιος να με κλέψει για να κουνηθεί το θέμα.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Και συμπληρώνω, ο Ευκλείδης ήταν ένα τεράστιο μυαλό. Όμως δεν γέννησε το μυαλό του την Ευκλείδειο γεωμετρία. Αυτή υπήρχε μέσα στην γλώσσα. Ο Ευκλείδης απλώς την έβγαλε μέσα από εκεί όπου κοιμόταν. Μην ξεχνάμε ότι ο Ευκλείδης ήταν χρήστης της Ελληνικής γλώσσης, ήταν επηρεασμένος από αυτήν, ήταν παιδί της, η σκέψη του Ευκλείδη γεννήθηκε μέσα από την γλώσσα.
      Έτσι λοιπόν καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η Ελληνική γλώσσα ήταν (και είναι) απίστευτη. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι: είναι αυτή η γλώσσα ανθρώπινο δημιούργημα; Είναι δυνατόν;
      Μήπως αυτή η γλώσσα δόθηκε;
      Ακόμη και εάν δεχθούμε την ινδοευρωπαϊκή θεωρία, ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, η εξέλιξη των υποτιθεμένων ινδοευρωπαϊκών ριζών στον Ελληνικό χώρο δηλώνει ότι ο γλωσσικός μηχανισμός προϋπήρχε στην Ελλάδα, αφού οι άλλες γλώσσες με την ίδια ινδοευρωπαϊκή καταγωγή (λέμε τώρα) δεν είχαν την ίδια εξέλιξη. Επομένως ο γλωσσικός πυρήνας προϋπήρχε της ελεύσεως των φορέων της ινδοευρωπαϊκής.
      Δεν γίνεται αυτό ο μηχανισμός να είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα, είναι αδύνατον.
      Μην με περάσεις για βαρεμένο, δεν είμαι, είμαι ορθολογικότατος, όμως δεν γίνεται να δημιούργησε άνθρωπος αυτό το μηχάνημα που λέγεται Ελληνική γλώσσα. Σκέφτομαι λοιπόν ότι ίσως αυτό που γνωρίζουμε να είναι απλώς μια εκφυλισμένη μορφή της γλώσσας, ίσως δηλαδή η γλώσσα που δεν μάθαμε γιατί χάθηκε οριστικά, να ήταν πολύ ανώτερη από αυτήν που γνωρίζουμε.
      Πιθανολογώ επομένως, όσο και εάν κινδυνεύω να χαρακτηριστώ γραφικός, και τολμώ να πω ότι η Ελληνική γλώσσα μας δόθηκε. Είναι τόσο μαγική η δομή της και τόσο ισορροπημένη που δεν είναι δυνατόν να την δημιουργήσαμε εμείς εκ του μηδενός. Μας έχει δοθεί από ανώτερο πολιτισμό.

  18. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Θα προσπαθήσει μία πιανίστα να απαντήσει σε έναν φυσικό.
    Ο τρόπος σκέψης μας είναι ολόιδιος. Είμαστε θετικοί επιστήμονες και οι δυο. Βασιζόμαστε στα μαθηματικά, στη φύση και στη δομή μικρότερων κομματιών που αποτελούν το ΟΛΟΝ. (Επίτρεψέ μου μόνο να βγάλω το επιστήμονας από πάνω μου, γιατί με πιάνει αλλεργία).
    Την θεωρία σου την κατάλαβα απολύτως. Συναρτάς στη μοναδικότητα ενός γεωμετρικού διανύσματος μια ελληνική λέξη ( η οποία θα διατηρήσει και επιτύχει την μοναδικότητά της διαφυλάσσοντας την πτώση της, τον τονισμό της, -την προσωπικότητά της-. ).
    Προσπαθείς να αποδείξεις την μοναδικότητα κάθε λέξεως μέσα στο ΟΛΟΝ.
    Όπως οι κάθετοι από ένα συγκεκριμένο σημείο.
    Και άλλα πολλά που δεν μπορώ να παρακολουθήσω επιστημονικά.
    Η γλώσσα που ΔΕΝ μάθαμε είναι σαφώς -ανώτερη- από αυτή που γνωρίζουμε.
    Βαρεμένος-εξ αυτού- δεν χαρακτηρίζεσαι.
    Η γλώσσα αυτή μας χαρίστηκε-δεν μας δόθηκε- γιατί είχαμε αυτό το κάτι, το διαφορετικό, το οποίο μας έλκει και μεταξύ μας ως Έλληνες.
    Τίποτα δεν είναι τυχαίο Στράβων και το ξέρεις καλύτερα από εμένα.
    Όλα είναι μέρος του ΟΛΟΥ.

    • Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

      μας ελκύει, λάθος.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Να κάνω μια διευκρίνηση, όταν μιλάω για γλώσσα που ξέρουμε, δεν αναφέρομαι σε αυτήν που ομιλούμε. Γλώσσα που ξέρουμε είναι και η Ομηρική. Αναφέρομαι σε μια πιθανή γλώσσα που προϋπήρχε των γνωστών (Ομηρική, αρχαϊκή, κλασσική κλπ). Ίσως λοιπόν να υπήρχε κάτι πριν του οποίο εκφυλισμός να ήταν η Ομηρική. Με πιάνεις; Ίσως αυτό που θεωρούμε τέλειο να έπεται τινός τελειοτέρου.

      Επίσης, όταν αναφερόμαστε σε διανυσματικό χώρο, οι διαστάσεις του μπορεί να μην είναι αντιληπτές από τις αισθήσεις μας. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε έναν 10διάστατο χώρο όμως μαθηματικά υπάρχει. Το ίδιο και με τον ν-οστό χώρο. Οι διαστάσεις επομένως του γλωσσικού δεν είναι υποχρεωτικό να είναι 1-2-3, μπορεί να είναι και περισσότερες.
      Εγώ ακόμη και τον Θεϊκό ως διανυσματικό χώρο τον εκλαμβάνω. Οι Θεοί δεν είναι παρά διανύσματα βάσεως. Στην σημερινή θρησκεία τα διανύσματα βάσεως είναι ένα. Ο άξονας χ’χ αρκεί, από την μία το κακό (αρνητικοί) από την άλλη το καλό (θετικοί). Επομένως ο σημερινός θεολογικός χώρος είναι γνήσιος υπόχωρος του πολυθεϊστικού (διανυσματικού) θεολογικού χώρου, ο οποίος είχες εκατοντάδες διαστάσεις, γραμμικώς ανεξάρτητες μεταξύ τους, καθώς δεν μπορούσε ένας Θεός να ορίσει την συμπεριφορά του άλλου, επομένως η βούληση κάποιου θεού ήταν (ή είναι) γραμμικώς ανεξάρτητη από το διάνυσμα κάποιου άλλου θεού. Στην ουσία δηλαδή ο Χριστιανικός χώρος είναι μια απλοποίηση του πολυθεϊκού χώρου, γιαυτό και χρειάστηκε την Ελληνική φιλοσοφία για να ευδοκιμήσει, αφού η Ελληνική φιλοσοφία είναι το απόσταγμα του πολυθεϊστικού χώρου.
      Τα πάντα είναι μαθηματικά, τα πάντα είναι αριθμοί, εξ του αραρίσκω (ομαδοποιώ, συγκεντρώνω). Κάποια πράγματα δεν ομαδοποιούνται με άλλα γιατί είναι εντελώς διαφορετικής φύσεως και για να ομαδοποιηθούν χρειάζεται ένας χώρος που να μπορεί να τα χωρέσει.

      Αυτή λοιπόν είναι η μαγεία των αριθμών και αυτός είναι ο λόγος που κατά την άποψη μου τα μαθηματικά πρέπει να είναι απαιτούμενο μάθημα σε όλες τις κατευθύνσεις. Δηλαδή μαθηματικώς άσχετος για εμένα είναι αγράμματος άνθρωπος. Και όταν αναφέρομαι σε μαθηματικά αναφέρομαι στην φιλοσοφία αυτών. Δεν αρκεί να μπορείς να λύσεις μια εξίσωση, πρέπει να μπορείς και να την φιλοσοφήσεις, αναλύσεις, ερμηνεύσεις, τροποποιήσεις κλπ.

      Για να καταλάβεις, όταν ήμουν στο σχολείο μπορούσα να κάνω φυσική (ηλεκτρισμό) με υδραυλικά κυκλώματα, να “μυρίζω” τους αριθμούς, είχα τα κότσια να μαλώνω με τους καθηγητές μου, να προκαλώ τους συμμαθητές μου να με κοροϊδεύουν νομίζοντας ότι είπα κάποια βλακεία και τελικά να βγαίνω σωστός ενώ εκείνοι ουδέποτε κατάλαβαν ότι τους δούλευα, και δυστυχώς αυτό το τεράστιο μυαλό (το είχα, δεν το έχω πια, η διάνοια πέταξε πλέον) πήγε χαμένο και ακόμη δεν κατάλαβα το γιατί. ‘Η μάλλον το ξέρω το γιατί αλλά δεν είναι της ώρας να το αναλύσουμε. Εν ολίγοις, γιατί σε κάποια στιγμή κατάλαβα ότι εκείνη η συνομοταξία των ηλιθίων είχε περάσει στο πανεπιστήμιο μαζί με εμένα ή πριν από εμένα και ήταν καθηγητές. Και το δυστύχημα ήταν ότι τα παράτησα πολύ εύκολα, ίσως έχασα το όνειρο μου μέσα στο ΑΠΘ. Ειλικρινά σου μιλάω, ήμουν κορυφή (το λέω και ξέρω ότι δεν το αντιλαμβάνεσαι σε όλη του την διάσταση) και δεν κατάλαβα τι έφταιξε και το άφησα να φύγει και κυρίως δεν ξέρω ποιος έχασε περισσότερο από αυτήν την υπόθεση. Ξέφυγα, πονεμένη ιστορία.

  19. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Έγινες απολύτως αντιληπτός.
    Και για την γλώσσα και για τον πολυδιάστατο διανυσματικό χώρο.
    Όσο για τα μαθηματικά, όλα είναι μαθηματικά. Η γραμματική, η σύνταξη, η μουσική, η ζωή μας.
    Κάτι για την τελευταία παράγραφο.
    Η ιδιοφυία (δεν ξέρω να βάζω τα ρημαδοδιαλυτικά), ως έννοια είναι σκοτεινή.
    Είναι δυσκολότατα διαχειρίσιμη, είναι ενίοτε φυλακή, είναι κίνητρο μοναξιάς.
    Αυτοαποκλείει την ικανοποίηση γιατί η ικανοποίηση προυποθέτει κορεσμό και το ιδιοφυές δεν περαιώνεται, δεν γεμίζει.
    Έχει μια ελπίδα μονάχα. Να συμβιβαστεί με την κοινή ευφυία και να μεγαλουργήσει.
    Αλλιώς παραμένει εγκλωβισμένη στην μοναδικότητά της.
    Αυτά.

    Υ/Γ: Μην κατηγορηθώ ότι το πάνω είναι απόσπασμα από κάποιο εγχειρίδιο ψυχολογίας.
    Απεχθάνομαι τις κοινωνικές επιστήμες γιατί γεννήθηκαν με τεχνητή γονιμοποίηση.
    Είναι λόγια ζωής που για να γίνουν κατανοητά, πρέπει να διαβαστούν staccato και articolato.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Ξέρεις τι λέω για την μουσική;
      (Παρακαλώ, το ακόλουθο γνωμικό έχει πνευματικά δικαιώματα και είναι του Στράβωνος μέχρι να αποφασίσει να γράψει επωνύμως 🙂 )

      Η μουσική είναι η φυλακή από την οποία ο μεν μουσικός προσπαθεί να εξέλθει, ο δε ακροατής προσπαθεί να εισέλθει. Μαγεία είναι, μάγια κάνει ο μουσικός που μαγεύουν τον ακροατή.
      Αυτό θα μπορούσε να γενικευτεί στην επικοινωνία και έκφραση, η οποία στην ουσία είναι έκφραση δυστυχίας, αδυναμίας, επικοινωνούμε για να βγούμε από την φυλακή μας ρίχνοντας κάποιον άλλον στο μπουντρούμι.
      Ἰσως δηλαδή ο ίδιος ο λόγος να είναι ένας ιός, ο οποίος επωάζεται στην σκέψη και πολλαπλασιάζεται με την επικοινωνία.
      Ίσως ο ίδιος ο πολιτισμός να είναι παράγωγο φυλακισμένων.
      Ίσως ακόμη και η ίδια η φύση και η δομή της ύλης να είναι μια φυλακή.
      (είπαμε… θα σε τρελάνω, μην κάνεις παρέα μαζί μου).

      Η διάνοια λοιπόν δεν είναι τίποτα παραπάνω από όσα η ίδια λέξη λέγει. Διανοέω-διανοώ, μπορώ (ελεύθερη ερμηνία) να αντιληφθώ και από τις δύο πλευρές.
      Εμείς οι πόντιοι λέμε “ποίησον με νόημαν” δηλαδή κάνε μου ένα σινιάλο, γνέψε μου. (άλλο έγκλημα και αυτό των ποντίων που χάνουν την γλώσσα τους).
      Λέμε επίσης νοήζω-> αντιλαμβάνομαι, νουνίζω->σκέφτομαι κλπ (άσχετο με το θέμα μας)
      Η διάνοια λοιπόν ίσως να είναι σχιζοφρενής κατάσταση, η δυνατότητα να βλέπεις έξω από τον εαυτό σου τον ίδιο και γενικότερα η διάνοια μπορεί να σε οδηγήσει σε σφάλματα που δεν θα έκανε ποτέ ένας κοινός θνητός. Ο Πάγκαλος λ.χ. είναι μια διάνοια που όμως εκφράζεται αυτοκαταστροφικώς και προδοτικώς.
      Η διάνοια είναι απρόβλεπτη, ποτέ δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει, γιαυτό και οι πιο έξυπνοι άνθρωποι κάνουν τα μεγαλύτερα σφάλματα, έκφραση είναι και το σφάλμα για μια διάνοια. Προσπάθεια εξόδου από την φυλακή, ενδόμυχος εγκλωβισμός σε δυσάρεστες καταστάσεις για να ξεφύγει από την καταπίεση της διάνοιας.

      Είπα πολλά και μπερδεμένα, δεν είναι πάντως λίγοι οι διανοούντες που ζήλεψαν την απλότητα των κοινών θνητών, που τα εγκατέλειψαν όλα και έγιναν γεωργοί ή ασκητές ή ἐγαμήθησαν (δεν είναι ντροπή η λέξις, παντρεύτηκαν νεοελληνικά) τα μεγαλύτερα τσόκαρα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που έγιναν εγκληματίες ή που εθίστηκαν σε σαρκικά πάθη και φυσικά δεν είναι εφικτό για ένα πολιτικό και κοινωνικό σύστημα που είναι δομημένο με την θεωρία της μέσης τιμής, να κρίνει και να αποδεχθεί μια διάνοια. Γιαυτό και οι περισσότεροι της εξουσίας είναι πανίβλακες ενώ όσοι (λίγοι) εξ αυτών είναι διάνοιες, περισσότερο αυτοτιμωρούνται στην πολιτική παρά δημιουργούν.
      Ακόμη όμως και το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι έτσι φτιαγμένο που να ισοπεδώνει τις διάνοιες, γιατί το εκπαιδευτικό μας σύστημα στην ουσία δεν υπάρχει. Δεν είναι εκπαιδευτικό σύστημα, είναι αγωγή. Ορίζει και καθορίζει το μονοπάτι από το οποίο πρέπει να διέλθει τις για να γίνει αποδεκτός από το ίδιο το σύστημα. Στην ουσία δηλαδή ο δρόμος της εκπαίδευσης δεν είναι δρόμος, είναι ένα χαντάκι και έξω από αυτό δεν επιτρέπεται να υπάρχει κανείς. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι ο ανθελληνικότερος θεσμός που υπάρχει ή που υπήρξε ποτέ, καθώς σκοτώνει όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του Ελληνισμού και υποτάσσει το ανυπότακτο Ελληνικό πνεύμα.
      Για εμένα λοιπόν μία είναι η λύση, η κατάργηση της εθνικής παιδείας και του εκπαιδευτικού συστήματος γενικότερα. Ο καθένας να διδάσκει ότι θέλει σε όσους θέλουν. Φαντάζεσαι να ήταν η ακαδημία του Πλάτωνος κρατικός μονόδρομος στην αρχαιότητα; Ο Αριστοτέλης δεν θα γινόταν ποτέ διδάσκαλος (αφού άλλος διαδέχθηκε τον Πλάτωνα) και ο Μ.Αλέξανδρος δεν θα μεγαλουργούσε ποτέ. Ο Πυθαγόρας παλαιότερα δεν θα είχε κάνει δική του σχολή κ.ο.κ. Πρέπει γενικότερα να πάψει η υποχρεωτική εκπαίδευση (που στην ουσία είναι εκπαιδευτική κερδοσκοπική βιομηχανία) και ο καθένας να διδάσκεται αυτά που μπορεί και αυτά που νοιώθει ότι πρέπει να μάθει. Αυτό διότι σήμερα ένας απόφοιτος λυκείου ΝΟΜΙΖΕΙ ότι ξέρει να σκέφτεται ενώ στην ουσία δεν γνωρίζει τίποτα. Είναι ένας βασιλιάς της ημιμάθειας που περισσότερο ζημιώνει παρά προσφέρει στον τόπο. Είναι προτιμότερο επομένως ένας μαθητής του 12 να ξέρει ότι δεν ξέρει παρά να νομίζει ότι ξέρει κάτι το οποίο δεν γνωρίζει. Στην ουσία δηλαδή ένας μέσος απόφοιτος λυκείου είναι ένας εκπαιδευμένος καταναλωτής του συστήματος.

      Μπορώ να γράφω ώρες, φτάνει ως εδώ προτού με βάλουν φυλακή επειδή εισάγω καινά δαιμόνια. Πάντως τίποτα δεν είναι άσχετο από κάτι άλλο, κατά τα φαινόμενα άσχετο. Ακόμη και η θρησκεία μας είναι σχετική, αφού ορίζει και καθορίζει την απαραίτητη γνώση, δομή και κατήχηση, μη σου πω ότι το εκπαιδευτικό σύστημα του δυτικού κόσμου είναι χριστιανοδημοκρατικό και αυτή είναι η αιτία του κακού, αφού στην ουσία έχει μια δίπολη θεώρηση, αυτήν του κακού και του καλού, ή μέσα στο χαντάκι δηλαδή ή έξω από αυτό. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι οι εξυπνότεροι των χριστιανικών χρόνων έγιναν μοναχοί όχι λόγω πίστεως αλλά για να έχουν πρόσβαση στα αρχαία γραπτά, η εκκλησία δηλαδή όρισε ότι πρόσβαση θα έχουν μόνον όσοι είναι μέσα στο χαντάκι, έκανε δηλαδή αυτό για το οποίο κατηγόρησε τον Ιουλιανό. Γενικά είναι τεράστιο το θέμα, δεν έχει αρχή ούτε τέλος και φυσικά το κείμενο μου δεν θα το ελέγξω, εάν έκανα κάποιο λάθος θα το έκανα πάνω στην ροή του λόγου.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Όσο για τα διαλυτικά, μπαίνουν με Alt-Gr + Τόνο (το δεξί άλτ δηλαδή).
      Εάν θέλεις σκέτα διαλυτικά τότε Shift + τόνο

  20. Ὁ/ἡ Xριστιάνα γράφει:

    Ο λόγος σου ,προφανώς και εμφανώς, (…) καλπάζει ποσοτικώς και ποιοτικώς.
    Εγώ είμαι του…πιο λιτού.
    Άσε που θεωρώ βλαμμένο το να πατάω κουμπιά και να βλέπω γράμματα.
    Θέλω να μυρίζω χαρτί και μελάνι και να βλέπω τα γράμματά μου (ψώνιο, δεκτόν).
    Δεν αντέχω να μην σχολιάσω πάντως:
    Eπικοινωνούμε για να βγούμε από την φυλακή μας. Φυσικά. Αλλιώς θα μιλούσαμε μόνοι μας. Βέβαια το ότι ρίχνεται ταυτοχρόνως κάποιος στο μπουντρούμι, μου θυμίζει λίγο καταπιεσμένη και απελπισμένη ιδιοφυΐα Chopin. ( Aνοίγω αγκύλη για να ευχαριστήσω τον δάσκαλο του πληκτρολογίου και ανοίγω μέσα της παρένθεση για να τον τσιτώσω με το Πολωνέζικο παράδειγμα μου. Συγνώμη,είμαι γυναίκα κι έχω κάποιες αδυναμίες. Κλείνει παρένθεση, κλείνει αγκύλη).
    Ο πολιτισμός μας είναι παράγωγο φυλακισμένων. Άν ήμασταν ελεύθεροι δεν θα τραγουδούσαμε, δεν θα ζωγραφίζαμε, δεν θα γράφαμε.
    Η δομή της ύλης αποτελεί από μόνη της μια φυλακή. Γι αυτό υπάρχει πόνος, χαρά, εγωισμός, εκδίκηση, έρωτας, πόθος, νοσταλγία.
    Η φύση έχει φυλακίσει μέσα της χιλιάδες αντίρροπες δυνάμεις που παλεύουν να ισορροπήσουν.
    Αλλιώς θα ήταν ερμαφρόδιτη και θα αιωρούνταν σε μιαν άλλη διάσταση.
    Εκτιμώ απεριόριστα την αγαθότατη επιμονή σου να με προστατεύσεις από την τρέλα.
    Φρόντισε το ίδιο και για σένα. Ποτέ δεν ξέρεις…
    Εξαιρετικά εύστοχο το παράδειγμά σου με τον Πάγκαλο. Εξαιρετικά. Δεν θα ήθελα να το σχολιάσω δημόσια για προσωπικούς μου λόγους.
    Ναι, λαμπροί άντρες-και λαμπρές γυναίκες- εγαμήθησαν τσόκαρα για να σωθούν από τον ίδιο τους τον εαυτό.
    Περί εκπαίδευσης επαυξάνω για τον μαθητή του 12 δανειζόμενη λίγο Σωκράτη -Εν οίδα ότι ουδέν οίδα- συμπληρώνοντας με το σχόλιο του Πλάτωνα ότι ΑΝ η παραδοχή της άγνοιας δεν γίνει αφετηρία γνώσης, τότε η άγνοια γίνεται κατεστημένη. Κι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Άν θυμάμαι καλά, έχει και κάποιες βαθμίδες της επικινδυνότητας. ( Μην περιμένεις φυσικά να βρω και να χρησιμοποιήσω τα πνεύματα στο διαόλι αυτό που γράφω).
    Να σε βάλουν φυλακή για καινά δαιμόνια, κατάχλωμο το κόβω, γιατί δεν θα καταλάβουν τι γράφεις, οπότε θα σε προσπεράσουν διακριτικώς.
    Οι ηλίθιοι ουδέποτε κινδύνευσαν από την αλήθεια.
    Και κάτι για πάρτη μου:
    Θα ήθελα να κλειδώσω σε ένα δωμάτιο έναν φυσικό, έναν ωτορινολαρυγγολόγο, έναν μουσικολόγο και μερικούς μουσικούς. Και να μου εξηγήσουν την κατάρα του -απόλυτου αυτιού-.
    Πώς ο Θεός καταράστηκε κάποιους πολύ λίγους να μην ακούν μελωδίες αλλά συχνότητες-τα ντο ρε μι του φίλου σου του Αρέτσο δηλαδή- να γκαρίζει όμως στο αυτί σου η συχνότητα, να σου φωνάζει είμαι ντο. Να ξεκινάει το τραγούδι και να φωνάζει η τονικότητα. Να τρίζει η βρύση και να ακούς την υποδιαίρεση (οι βρύσες όταν τρίζουν έχουν υποδιαιρέσεις, σαν τα τρομπόνια….)
    Δεν συζητάμε για ασθενοφόρα, κουδούνια, παιδικά παιχνιδάκια,,,
    Μαρτύριο.
    Μέχρι και η τζαζ είναι μαρτύριο στο αυτί αυτών των ανθρώπων λόγω κυκλικής δομής.
    Και να μην τους ξεκλειδώσω μέχρι να μου εξηγήσουν επιστημονικά την ιδιομορφία-ιδιοφυΐα-ανωμαλία.
    Δεν θα γλυτώσω τους ασπροντυμένους, το ξέρω.
    Και σήμερα έχει ψόφο. Δεν το σώζεις με παγωτό.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      ΠΡΟΣΟΧΗ! η ανάγνωσις του ακολούθου σχολίου βλάπτει σοβαρώς την ψυχικήν υγείαν.

      “Eπικοινωνούμε για να βγούμε από την φυλακή μας. Φυσικά. Αλλιώς θα μιλούσαμε μόνοι μας.”

      Μην το λες. Ομιλούμε μόνον με άλλους, κάτι που προκύπτει και από την ετυμολογία της ομιλίας (εκ του ομίλου). Ομιλία λοιπόν μοναχική δεν γίνεται παρά μονάχα όταν κάποιος είναι μόνος του και οραματίζεται συνομιλητές, δηλαδή εάν κάποιος είναι παράφρων.
      Ὀμως ο άνθρωπος, εάν θεωρήσουμε ότι υπάρχει τέτοιος, ο οποίος είναι εκτός φυλακής, δεν έχει την ανάγκη της επικοινωνίας, αφού η κοινωνία είναι τμήμα της φυλακής αυτής. Το είπε ο Αριστοτέλης με τον καλύτερο τρόπο, ο άνθρωπος που ζει μόνος, ή είναι κτήνος ή Θεός.

      Ακόμη όμως και ο Θεός, στην ίδια φυλακή με τα δημιουργήματα του βρίσκεται, φυλακισμένος είναι και αυτός (ή αυτοί) όπως φυλακισμένοι είμαστε και εμείς με τις δικές μας δημιουργίες (τα είπαμε παραπάνω). Επομένως ο Θεός που ασχολείται με τους ανθρώπους δεν είναι Θεός, αφού εάν ήταν δεν θα ήταν εγκλωβισμένος στην φυλακή μας. Επομένως ο Θεός που λέει ο Αριστοτέλης, ζει μόνος του γιατί είναι ελεύθερος και όχι γιατί είναι παντοδύναμος άρα εάν δεχθούμε ως θεό τον δημιουργό μας τότε αυτός που ζει κατά τον Αριστοτέλη μόνος του, δεν είναι θεός, είναι απλώς ελεύθερος.

      Βέβαια φυλακή μπορεί να είναι ακόμη και η Αριστοτέλεια λογική, Εάν Α αληθές και Β αληθές τότε Α ΚΑΙ Β αληθές. Η λογική, η αρχή της επιστημονικότητος μπορεί να είναι μια φυλακή, ένας λειτουργικός περιορισμός του εγκεφάλου μας τον οποίο έχουμε αναγορεύσει σε επιστήμη. Ίσως δηλαδή να έχουμε ορίσει ως απόλυτη γνώση, την αδυναμία μας να δούμε έξω από την λογική μας. Ίσως να έχουμε θεοποιήσει την μεγάλη μας αδυναμία. Ίσως όλος ο Αριστοτέλειος δυτικός κόσμος να είναι μια τεράστια φυλακή και ίσως οι Βουδιστές να έχουν δίκιο με τον ντάρμα τους (Ελληνικά:ευσέβεια). Ίσως η λογική μας να είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για να μην βρούμε ποτέ μας την διέξοδο. Ένας σχεδιασμένος ατέρμων μονόδρομος. Ίσως δηλαδή η λογική να είναι ένα παιχνίδι που μας έχουν δώσει να παίζουμε προκειμένου να μείνουμε για πάντα φυλακισμένοι, ίσως δηλαδή η λογική μας να είναι η αλυσίδα μας.

      Και για να επανέλθω, ίσως αυτός να ήταν και ο λόγος (όχι ότι τον εφήρμοσα συνειδητώς) που δεν τελείωσα την σχολή μου. Ίσως να προστάτεψα τον εαυτό μου από τον επιστημονικό ασκητισμό, ίσως να τρόμαξα από την μοναξιά στην οποία θα με οδηγούσε.

      Ίσως λοιπόν ακόμη και αυτή η εθνική μας διάνοια να μας οδηγεί στην αυτοκαταστροφή μας. Είναι η ίδια διάνοια που γέννησε τις επιστήμες αλλά και την σάτυρα, την φιλοσοφία και την τραγωδία, την ρητορική αλλά και την σοφιστεία, τους κυνικούς και τους επικουρείους, τους μεγαλύτερους ήρωες και τους μεγαλύτερους προδότες. Ίσως να είμαστε ερωτευμένοι με την ιδέα της αποδομήσεως μας. Ίσως ο ίλιγγος της αυτοκαταστροφής μας να μας έχει εθίσει. Όλα παίζουν, τρελά πράγματα. Γενικότερα είμαστε ένας τρελός, τρελός λαός. Ένα πάντως είναι το σίγουρο. Ή είμαστε ο πιο ελεύθερος ή ο πιο φυλακισμένος λαός του κόσμου.

      Μετά από όλα αυτά τα ίσως, μάλλον θα με περάσεις για τρελό και ίσως να μην έχεις άδικο.

      Ως προς την ακουστική αντίληψη των ηχητικών συχνοτήτων, μάλλον βγαίνει από την ταινία Sound Matrix. Υπάρχει τέτοιο όν; Δεν αποκλείεται στο μέλλον να υπάρξει, μέσα από κάποια διαδικασία γονιδιακής “βελτιώσεως”. Ίσως όμως να ζούμε ήδη στο μέλλον για να μην το γνωρίζουμε, να μην μας το έχουν πει. Ή ακόμη πιο ίσως, να έχουμε χαζέψει από τις πολλές ταινίες και να έχουμε χάσει την πραγματική μας απλότητα σκέψεως.
      Εδώ δεν έχει ίσως, το Χόλιγουντ είναι απίστευτη πηγή κινδύνων και νομίζω ότι πρέπει το Υπουργείο Υγείας να υποχρεώνει τα κανάλια να βγάζουν προειδοποίηση για τον εθισμό που προκαλούν οι κινηματογραφικές παραγωγές.

  21. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Ήμουν σαφής Στράβων. Δεν διαφωνούμε πουθενά στο -θα μιλούσαμε μόνοι μας-. Αυτό εννοούσα κι εγώ. Ότι θα ήμασταν ή Θεοί ή κτήνη.
    Περί λογικής, συμφωνώ για την αλυσίδα.
    Θέλει μεγάλη μαγκιά να κρατήσεις ισορροπία(δεν υπάρχει καλύτερη λέξη, πίστεψέ με).
    Όσο για τις ακουστικές συχνότητες και το απόλυτο αυτί, μάλλον το πέρασες πολύ γρήγορα και δεν κατάλαβες τι είπα. Τα όντα αυτά είναι απολύτως υπαρκτά. Ζουν ανάμεσά σας. Ίσως και να συνομιλείτε.
    Όπως και να ναι, έχω καταχραστεί τη φιλοξενία του ιστολογίου σου.
    Είναι-φαντάζομαι- πολύ κουραστικό για τους φυσιολογικούς αναγνώστες να παρακολουθούν έναν αγώνα τέννις με τόσο γρήγορες πάσες.
    Και αν ένα πράγμα σιχαίνομαι, είναι να γίνομαι κουραστική.
    Σ΄ευχαριστώ.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Το ιστολόγιο Χριστιάνα το έχω κάνει για να ανταλλάσσω απόψεις, δεν είναι προπαγανδιστικό. Επομένως κανένας δεν είναι κουραστικός εδώ μέσα.

      Περί των ώτων με την τέλεια ακουστική ικανότητα, ομολογώ ότι δεν έχω γνωρίσει άτομο με τέτοια ικανότητα. Για να το λές όμως κάτι θα ξέρεις. Μήπως είσαι εσύ;
      Μην ξεχνάς όμως ότι υπάρχει υπηρεσία η οποία αναζητά ανθρώπους με σπάνιες ικανότητες. Το έχω δει σε ντοκιμαντέρ. Εάν υπάρχει βιονικό ωτί (να πω και το ποντιακό μου) τότε γιατί να μην υπάρχει και τέλειο ομμάτιον και τέλεια αφή;
      Δεν το είπα τυχαία ότι ίσως να ζούμε ήδη στο μέλλον. Ας μην ξεχνάμε ότι στα περισσότερα τρόφιμα υπάρχουν γονίδια ζώων. Δεν ξέρω πόσο χρονών είσαι και εάν πρόλαβες την τροφική αλλαγή στα παιδικά σου χρόνια, εγώ μια φορά μεγάλωσα με τα αγνότερα των προϊόντων (κυριολεκτικά με ότι αγνότερο υπάρχει) αλλά πρόλαβα να δω παιδιά να μεγαλώνουν με Μπέργκιν (ή κάπως έτσι, έτοιμες τροφές σε βαζάκι ήταν). Και να σου πω την αλήθεια, δεν θέλω και πολύ για να επιστρέψω στην ζωή που έκανε η γιαγιά μου, σχεδόν την ζηλεύω την ελευθερία να τρώς γάλα απευθείας από την αγελάδα, ούτως ή άλλως και στην πόλη για την τροφή τρέχουμε όλη την ημέρα και μάλιστα κακής ποιότητος.

      Ξέφυγα πάλι, πάντως ίσως από αδυναμία (ποιος ξέρει) δεν θα ήθελα με τίποτα να ακούω τα πάντα. Νομίζω ότι όντως είναι κατάρα, εκτός εάν είμαι εγκλωβισμένος στην διάσταση μου και δεν μπορώ να δω έξω από αυτήν.

  22. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Στράβωνα………
    Επιμένω. Φοβούμαι ότι θα γίνω κουραστική.
    ΑΠΑΙΤΩ (δεν στο έχω ξαναπεί ποτέ) να ξαναγυρίσεις πίσω και να διαβάσεις τι σε παρακάλεσα. Τι έγραψα για το απόλυτο αυτί. Άντε σύρε, δεν σου λείπει το μυαλό, δα!!! (Διάβασέ το, μην το ξεπετάς, δεν μου βγήκε εύκολα) Το δα είναι σμυρνέϊκο.
    Τι …………….μου λες για ειδικές υπηρεσίες βιονικών αυτιών;;;
    ΟΚ επειδή υποψιάζομαι ότι με δουλεύεις κι εγώ θύμωσα-με το απόλυτο δίκιο μου γιατί διάβαζες άλλα γι άλλα-επιφυλάσσομαι.
    Τα Χριστούγεννα χαιρετίζω τα 40.
    Ακόμα μου τονίζει η μαμά μου ότι ΔΕΝ μου έδινε Μπέρκινγκ.
    Η μεγάλη μου δυστυχία είναι ότι έχασα τους Σμυρνιούς παππούδες πριν μάθω όσα ήθελα.
    Δε νομίζω να είσαι εγκλωβισμένος πουθενά.

  23. Ὁ/ἡ Μινώταυρος γράφει:

    Τὸ παρὸν ἀναδημοσιεύθηκε στὸ Μινώταυρος.

  24. […] Στην ιδίαν διαφήμισιν μάς μαθαίνουν το πότε να βάζουμε το τελικόν ‘ν’. Επ’ αυτού έχουμε τοποθετηθεί σε άλλο άρθρο. […]

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...