Ψευδαισθήσεων τελευτή

Posted: 9 Ἰουνίου, 2011 in Πατριωτισμός, Πολιτισμός, Σκέψεις

Θα μπω κατευθείαν στο ψαχνό, γιατί πλέον η κατάσταση έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό επικινδυνότητας που δεν σηκώνει πολλές περιστροφές.

Ένας ανεπάγγελτος ή μακροχρόνια άνεργος νέος δεν έχει καμία δουλειά να περιμένει την τύχη του στις μεγάλες πόλεις. Έχουμε επικεντρωθεί τα τελευταία χρόνια στους οικονομικούς δείκτες ξεχνώντας κάτι πολύ σημαντικό. Η Ελλάς δεν είναι μόνον χρήμα, είναι και άνθρωποι. Η Ελλάς είναι η μητέρα γη των Ελλήνων. Όμως μέχρι να διαβαστεί το συγκεκριμένο άρθρο από έναν Έλληνα ήδη θα έχουν πεθάνει καμιά δεκαριά άλλοι και θα έχουν πολιτογραφηθεί μερικές δεκάδες ελληνοποιημένοι. Δεν υπάρχει καθόλου μα καθόλου καιρός για πολύπλοκες σκέψεις.

Καθώς γράφω αυτό το κείμενο, στην εκκλησία του χωριού μου, όπου ήρθα επίσκεψη, εργάζονται μουσουλμάνοι Αλβανοί πετράδες, θαρρείς και δεν υπάρχει Έλληνας που να μπορεί να βάλει την μία πέτρα πάνω στην άλλη. Σκηνικό που το βλέπω τα τελευταία 15 χρόνια στα χωράφια, τα μερεμέτια, τα χτισίματα, τις επισκευές.

Στους δρόμους του χωριού, που κάποτε έπαιζα μικρός,  κυκλοφορούν πλέον κυρίως Αλβανοί, κουβαλώντας μαζί τους και αυτήν την απαίσια γλώσσα τους που διαταράσσει την αισθητική αρμονία του τοπίου.  Χάθηκαν οι ποντιακές ομιλίες των γιαγιάδων και των παππούδων που διηγώντουσαν ιστορίες από την πατρίδα, χάθηκε ο ήχος από το τάβλι στα καφενεία, όπου κάποτε οι κουρασμένοι αγρότες περνούσαν κάποιες ώρες μέχρι να πέσει λίγο ο ήλιος ώστε να ξαναγυρίσουν στα χωράφια τους. Χάθηκαν τα παιδιά που αναστάτωναν τον κόσμο με τα παιχνίδια και τις φωνές του, χάθηκαν οι φωνές των μαμάδων που μάλωναν τα παιδιά γιατί πάνω στο παιχνίδι ξέχασαν να φάνε το φαγητό τους.

Πλέον όσα λίγα παιδιά έμειναν στο χωριό είναι κλεισμένα στα σπίτια τους, παίζουν με τους υπολογιστές τους. Κανένας δεν παίζει κρυφτείον (το κρυφτό στα ποντιακά), κυνηγητό, μηλάκια, λάστιχο, τζαμί. Πάει ο καιρός που φλέρταραν οι μικροί έφηβοι με τα κοριτσάκια παίζοντας “πόλεμος και ειρήνη”. Τώρα προτιμούν την εικονική πραγματικότητα του ηλεκτρονικού ηδονοβλεψία ενώ τα λίγα μικρά παιδάκια παίζουν με τα παιχνιδάκια τους, δεχόμενα την πλύση εγκεφάλου από εισαγόμενες και κακόγουστες μελωδίες. Δεν είναι καθόλου αθώα τα κινέζικα παιχνιδάκια με ενσωματωμένες αμερικάνικες μελωδίες. Αυτό είναι ένα άλλο τεράστιο θέμα καθώς δεχόμαστε από βρέφη ακόμη καταιγισμό βαρβάρων ήχων και μουσικών και χάνοντας την αίσθηση των Ελληνικών μουσικών απλώς αφελληνιζόμαστε, χάνουμε την επαφή με το δεκαπεντασύλλαβο, την πεντατονία και τους Ελληνικούς μουσικούς δρόμους. Πάνε όλα λοιπόν, για να επιστρέψουμε στο θέμα, έμειναν άδειοι από παιδιά οι δρόμοι και έχουν γεμίσει από αλβανούς.

Πάντα είχε ξένους το χωριό. Στις περιόδους που υπήρχε έλλειψη από εργατικά χέρια πλημμύριζε ο τόπος από κοντοχωριανούς, από ξένους φοιτητές που έψαχναν ένα βοήθημα για τις σπουδές τους, από γιουγκοσλάβους, μαύρους κίτρινους, κόκκινους εργάτες. Ποτέ δεν ήταν ξενοφοβικό το χωριό. Όμως εδώ κρύβεται μια παγίδα που διαφεύγει από τους περισσότερους. Όταν ήρθαν οι Αλβανοί ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ως δια μαγείας όλοι οι υπόλοιποι. Και αυτό δεν έχει να κάνει με τα φθηνά μεροκάματα, αυτό είναι ψέμα,  οι αλβανοί εάν εξαιρέσουμε τα 1-2 πρώτα χρόνια της ελεύσεως τους στην Ελλάδα, αμείβονται κανονικότατα, οι άλλοι εργάτες εξαφανίστηκαν από τον φόβο, έναν φόβο που δεν δείχνουμε εμείς οι “μεγαλόψυχοι”, όχι όμως από κάποιου είδους σωφροσύνη αλλά από καθαρή ηλιθιότητα. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιου είδους εισαγόμενη εργατική τάξη αλλά με εισβολείς. Που και που λίγη ξενοφοβία χρειάζεται.

Πλέον οι αλβανοί στα χωριά δεν είναι μόνοι τους. Έχουν κουβαλήσει τις γυναίκες τους, τα παιδιά τους και πλέον και τις μάνες τους. Κανονικός εποικισμός. Και εμείς κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου. Νομίζουμε ότι προσφέρουμε στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών της Βαλκανικής αλλά αυτό είναι εγκληματικό σφάλμα. Οι αλβανοί δεν είναι καθόλου απλοί εργάτες. Είναι οι μελλοντικοί μας δήμιοι.

Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς, πώς μπορεί να κυριευτεί ένα χωριό, μια μικρή πόλις, μια κωμόπολις; Νομίζουμε ότι είναι ζήτημα ποσοστού πληθυσμού; Νομίζουμε δηλαδή ότι επειδή είμαστε ακόμη περισσότεροι, ήμαστε και ασφαλείς; Μέγα σφάλμα. Μια οργανωμένη μειοψηφία είναι πολύ πιο αποτελεσματική από μια ανοργάνωτη πλειοψηφία. Και οι καιροί αλλάζουν, το βιώσαμε προσφάτως με την κρίση, τίποτα δεν παραμένει για πάντα όπως είναι. Κάποτε λοιπόν θα έρθει αυτή η αναταραχή, Βαλκάνια είναι εδώ, δεν είναι παίξε γέλασε. Η αναταραχή θα έρθει και όταν αυτό γίνει εμείς θα είμαστε ένα κάρο μαλθακών απέναντι σε μια οργανωμένη ομάδα αλβανών που εκτός των άλλων θα γνωρίζουν την περιοχή καλύτερα από εμάς.

Αυτό το σκηνικό δεν είναι η εξαίρεση, είναι ο κανόνας σε όλη την βόρειο τουλάχιστον Ελλάδα. Γίνεται οργανωμένος εποικισμός, ο οποίος μάλιστα επιταχύνθηκε μετά την αλλαγή της μεθόδου ελληνοποιήσεων (βλέπε κώδικας ιθαγενείας) που ψήφισε η κυβέρνηση. Η αλλαγή του δικαίου του αίματος σε δίκαιο του εδάφους έχει φέρει στην Ελλάδα κάθε γκαστρωμένη της βαλκανικής που θέλει να πολιτογραφήσει Έλληνες τα παιδιά της, δηλαδή μερισματούχους της γης των Ελλήνων.

Την ίδια στιγμή, έχοντας φάει τον πρόλογο του λάιφ στάιλ και του πουλ μούρ, οι νέοι μας κλαίνε την άνεργη μοίρα τους στις μεγαλουπόλεις, απολαμβάνοντας οι τυχερότεροι από αυτούς το συγκλονιστικώς υψηλό ποσό του επιδόματος ανεργίας,  ψάχνοντας να βρουν δουλειά σε κάποια εταιρία και περιμένουν και περιμένουν και να οι καφέδες και να τα τσιγάρα. Την στιγμή δηλαδή που κάποιοι μας κλέβουν την πατρίδα μέσα από τα χέρια μας, εμείς κλαίμε την μοίρα μας πνίγοντας τον καημό μας στις καφετέριες και στα τεμπελάδικα.

Μήπως όμως και στις μεγαλουπόλεις το ίδιο δεν γίνεται; Ας ρίξει ο αναγνώστης μια ματιά στον ανεφοδιασμό του ψιλικατζίδικου της γειτονιάς του. Τι είναι αυτός που ξεφορτώνει τα αναψυκτικά από τα φορτηγά διανομών; Αλβανός δεν είναι; Τι είναι αυτός που καθαρίζει τις σκάλες της οικοδομής; Αυτή που κάνει τις δουλειές του σπιτιού στα οικονομικώς άνετα νοικοκυριά; Ο βοηθός του κλειδαρά; Ο βοηθός στην λαχαναγορά; Ο πλακατζής, ο ελαιοχρωματιστής, ο υδραυλικός; Τι είναι όλοι αυτοί; Πολλοί από αυτούς είναι Αλβανοί.

Λοιπόν ας το πάρουμε απόφαση. Ή διεκδικούμε την πατρίδα μας πίσω ή παραιτούμαστε ως έθνος. Δεν σηκώνει στρουθοκαμηλισμούς η υπόθεση. Και την πατρίδα μας δεν θα την πάρουμε με φωνές και διαμαρτυρίες ή με ναζιστικές οργανώσεις, την πατρίδα μας θα την πάρουμε πίσω όταν αποφασίσουμε να την δουλέψουμε. Τα ψέματα τελείωσαν, η εργαζόμαστε ή χανόμαστε. 

Είναι παραμύθι ότι οι Αλβανοί αμείβονται με ψίχουλα, είναι ψέμα. Κανένας ανειδίκευτος αλβανός δεν παίρνει λιγότερα από 30€ την ημέρα. Αυτό σημαίνει 900€ τον μήνα, τα οποία φυσικά κατά ένα μεγάλο ποσοστό βγαίνουν από την χώρα. Να μην μιλήσουμε για αυτούς που ξέρουν κάποια τέχνη γιατί εκεί τα λεφτά είναι πολύ περισσότερα. Δυστυχώς ή ευτυχώς η εποχή της δουλείας τελείωσε. Δεν μπορούμε να έχουμε δούλους. Επομένως εμείς θα δουλεύουμε, εμείς θα σκεφτόμαστε, εμείς θα φιλοσοφούμε, εμείς θα ερευνούμε διανοούμαστε, εμείς θα σπουδάζουμε, όλα εμείς εάν θέλουμε εθνική ανεξαρτησία. Εάν θέλουμε να έχουμε δηλαδή εθνική συνέχεια, εάν δεν θέλουμε να εξαλειφτούμε ως έθνος. Εάν περιμένουμε στα τεμπελάδικα πότε θα βρούμε μια “καθαρή” ξεκούραστη δουλειά που να μας κάνει κέφι, ας την ξεχάσουμε και την εθνική υπερηφάνεια και την εθνική μας ύπαρξη και συνέχεια. Στα χέρια μας θα πεθάνει η Ελλάς. Την κουβάλησε η ιστορία από τα βάθη των αιώνων μέχρι σήμερα για να πεθάνει στα χέρια μας. Αυτό θέλουμε; Εμείς δεν είμαστε αγγλοσάξονες να έχουμε αγκαζέ τους Αμερικάνους και τους Αυστραλούς. Δεν είμαστε Γερμανοί να μας υποστηρίζουν Ελβετοί, Αυστριακοί, δεν είμαστε Σλάβοι. Είμαστε μόνοι μας και δεν θα επιβιώσουμε με τις αμερικάνικες και γερμανικές μεθόδους.

Το θέμα λοιπόν δεν σηκώνει αναβολή. Σηκώνουμε τα μανίκια, ταξιδεύουμε σε όλην την Ελλάδα και παίρνουμε πίσω την γή μας. Δεν υπάρχουν ντροπές. Το θέμα δεν είναι μόνο της βορείου Ελλάδος. Αρκεί μόνο να αναλογιστούμε το πως η Ελλάς ανέκαμψε μετά την χρεωκοπία Τρικούπη και τον πόλεμο του 1897 και πως πήρε τα πάνω της οικονομικά μετά τους βαλκανικούς πολέμους. Η τύχη της Μακεδονίας και της Θράκης δεν είναι υπόθεση μόνο των Μακεδόνων και των Θρακών. Θα πεινάσει όλη η Ελλάς εάν χαθεί τμήμα της Β.Ελλάδος. Η βόρειος Ελλάς αποτελεί θεμέλιο λίθο της Ελληνικής οικονομίας.

Όμως εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να κυνηγάμε τους λαθρομετανάστες, ο ναζισμός δεν ταιριάζει στην Ελλάδα. Απλά πρέπει να τους πάρουμε τις δουλειές. Αν παίρνει 30€ ημεροκάματο ο Αλβανός εμείς πρέπει να ζητήσουμε 29€. Πλέον η κατάσταση έχει γίνει επικίνδυνη. Δεν νοείται να υπάρχουν Έλληνες άνεργοι που να πεινάνε και Αλβανοί με καινούργια αυτοκίνητα.

Πισωγύρισμα; Υπάρχουν πισωγυρίσματα όταν τίθεται θέμα εθνικού κινδύνου; Ποιο θα είναι μεγαλύτερο πισωγύρισμα; Ένας συμβιβασμός ή το να γίνουμε κάποτε δούλοι μέσα στην ίδια μας την πατρίδα; Γιατί εκεί πάει η δουλειά, μπορούμε να κοιτάμε το δέντρο (ότι δηλαδή υπάρχουν κάποιοι αλβανοί που δουλεύουν στην Ελλάδα), ή το δάσος που είναι η δυναμική των πραγμάτων. Και η δυναμική λέει ότι την Ελλάδα μας την χάνουμε.

Μην ξεχνάμε ένα τεράστιο παράδειγμα από τα βάθη των αιώνων. Ο μέγιστος Αγησίλαος, βασιλέας της Σπάρτης, έγινε μισθοφόρος σε ηλικία 85 περίπου ετών για να συνεισφέρει στην πατρίδα του. Δεν υπάρχουν ντροπές, υπάρχει μόνον ένα στόχος. Η γή των Ελλήνων να μείνει στους Έλληνες. Η περιοχή μας δεν είναι παίξε γέλασε. Την κατέχει ο πιο υποψιασμένος και όχι ο πιο ρομαντικός. Εάν λοιπόν θέλουμε να γίνουμε δούλοι των Βουλγάρων και των Αλβανών ένας είναι ο σίγουρος τρόπος να το καταφέρουμε. Να μην κάνουμε τίποτα.

Εάν μεγαλούργησε ο Ελληνισμός, αυτό έγινε χάρη στην περιπετειώδη φύση του πριν από εμάς τους συμβιβασμένους Έλληνες, του Έλληνος δηλαδή που δεν το είχε σε τίποτα να μαζέψει τα μπογαλάκια του και να ψάξει την τύχη του. Εμείς πώς καταντήσαμε έτσι να περιμένουμε μοιρολατρικά την “ευκαιρία”; Η ευκαιρία είναι γένους θηλυκού και πηγαίνει σε όποιον την κηνυγάει, σε όποιον την επιθυμεί. Η ευκαιρία δεν είναι λαχείο, είναι η πιθανότητα που νομοτελειακώς γεννιέται στο δρόμο του κυνηγού  της ζωής. Ενόσω λοιπόν είμαστε μαμάκιδες και μαμόθρευτα, όχι μόνον δεν θα δούμε την ευκαιρία, όχι μόνον δεν θα δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις γενέσεως της αλλά δεν θα δικαιούμαστε καν να λεγόμαστε Έλληνες, πόσο δε μάλλον όταν δεν θα υπάρχει Ελλάς γιατί θα μας την έχουν πάρει μέσα από τα χέρια. Ακόμη και στην οικονομικώς υπόδουλη Ελλάδα, αυτήν δηλαδή που θα έχει πουλήσει όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές στους “συμμάχους” και δανειστές μας (άραγε θα ήταν σύμμαχοι εάν δεν ήταν και δανειστές;) ακόμη δηλαδή και σ΄αυτήν την πουλημένη Ελλάδα, θα εργάζονται λαθρομετανάστες και όχι Έλληνες.

Τα πράγματα λοιπόν είναι πολύ απλά, ψευδαισθήσεις τέλος. Η δουλειά κάνει τους άνδρες, το γιαπί και το μυστρί και όχι η φραπεδούμπα και η γκομενίτσα.

Advertisements
σχόλια
  1. Ὁ/ἡ Απο Πλατεια Βαθης γράφει:

    ρε παιδια…!!
    Ειναι “συμπτωση” που ολα τα ΔΕΙΝΑ συμβαινουν ταυτοχρονως ;;;;;
    Ενω μας ροκανιζαν την οικογενεια / κοινωνια, την γλωσσα, την θρησκεια, τα “πολιτισμικα και ιστορικα μας αποθεματα”, μας “ΤΑ ΡΙΧΝΑΝΕ” !!
    Αργομισθιες, διπλοι μισθοι στον οικογενειακο προυπολγισμο μικρο- και μεγαλο- λαμογιες (αν δεν κλεψεις εισαι μ@λ@κ@ς – ηθικο διδαγμα ” υποθεσης Κοσκωτα”), ΑΤΑ, ΣΣΕ, “Τζοβολα δωστα ολα”, “ενα δωρακι ειπαμε!!… οχι και 500εκατ” κτλ.

    ΧΡΗΜΑΑΑΑΑΑΑ με ουραααα….. οχι “ποντικοκουραδα” !!
    ΑΠΑΝΤΕΣ “μπηκαν στο τρυπακι”, φλωριζοντες, ομοφυλοφιλιζοντες, αναζητωντες -συμφωνω- “φραπογαλο και γκομενα/ο”, ταξιδακια στα Bora-Bora, Mercendes Compressor Cabrio, CAYENNE, yacht-life και λοιπα σεξ-διαστροφικα life-style, χαλαρα και ανεταααα …

    Και μολις οι “εξωτερικες μας πληγες” επιασαν πιον, και οταν οι εξωτερικες συνθηκες ΟΡΙΜΑΣΑΝ (οικονομικος πολεμος $ vs € ) … μας τραβανε το “οικονομικο χαλι” !!! με ενα ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΔΥΣΘΕΩΡΗΤΟ !!
    Θεωρητικα… δεν εχουμε ΚΑΝΕΝΑ ΕΡΡΕΙΣΜΑ να κρατηθουμεε !!

    Το “εργασιακο εγερτηριο καλεσμα” του Στραβωνος δεν μπορει να αφορα μονο την Μακεδονια μας και την Θρακη μας.
    Βεβαια ειναι ΠΛΟΥΣΙΟΙ οι τοποι αυτοι και “επι κεφαλης” της πατριδας. Πλαι στα αρπακτικα, ξενα και ντοπια.
    Αλλα το “καλεσμα του” αφορα και την βιομηχανια, οπου τα ιδια συμβαινουν, για τους ιδιους λογους !!

    Φανταζομαι πως θα “ελλιχθει” ο νεανικος νους στο του “Στραβωνος Εγερτηριον” .
    Αδησωπητο, σκληρο, “απανθρωπο” !! … αλλα αυτο ειναι το “ΤΙΜΗΜΑ ΑΝΑΚΤΗΣΗΣ” και σας βεβαιωνω “εξ ιδιων”.. ολα εινα騔μια συνηθεια”.. η ΑΡΧΗ διαρκει το πολυ ΕΝΑ ΜΗΝΑ… τιποτα το τρομερο και φοβερο !!
    Θεωρω οτι εμεις οι 40ρηδες – 65αρηδες οφειλουμε να ΕΠΑΝΑ-ΠΑΙΔΕΥΣΩΜΕ τα παιδια μας…. και οχι μονον.

    Ο πολεμος που μεσα ευρισκομαστε ειναι ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ για τους αλλους. Για εμας ειναι ΟΛΙΚΟΣ (!!!) για πολυ συγκεκριμενους ιστορικα αποδεδειγμενους ΛΟΓΟΥΣ

  2. Ὁ/ἡ Γιώργος Αχαιός γράφει:

    Αν έχω καταλάβει καλά το έχεις εγκαταλείψει το χωριουδάκι σου. Το επισκέπτεσαι αραιά και που και απορείς που και οι άλλοι χωρικοί το εγκατέλειψαν επίσης, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους αλβανούς.

    Αυτό που θέλω να πω είναι πως είναι ότι πρώτα πρέπει να ζητάς απο τους εναπομείναντες κατοίκους των αγροτικών οικισμών να μην συνεχίζουν να τους εγκαταλείπουν. Γιατί αυτή η συμπεριφορά είναι μακράν πιο παράλογη από αυτή κάποιου άνεργου σε μεγάλη πολή που η αγροτική ζωή είναι κάτι τελείως ξένο με τις ως τώρα παραστάσεις της ζωής του.
    Ένα παράδειγμα: Έχω έναν φιλο από την Καβάλα. Ο πατέρας του, 75 ετών, έχει μεγάλες αγροτικές εκτάσεις αλλά αυτός παριστάνει τον ωρομίσθιο 1000 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του. Απερίφραστα του λέω ότι είναι ηλίθιος. Το δέχεται με στωικότητα.

    Επίσης είναι και κάποιες αστικές περιοχές που πρέπει να κρατηθούν ελληνικές. Μην νομίζεις ότι φυλάει θερμοπύλες όποιος ζει στην Μακεδονία. Να δεις αυτός που ζει στα Πατήσια τι Θερμοπύλες που φυλάει! Όχι Έλληνες δεν υπάρχουν εκεί, ούτε λευκοί άνθρωποι δεν υπάρχουν καλά – καλα. Μαυρίλα παντού. Βλέπεις αλβανό και θες να τον φιλήσεις. Θέλει να σε φιλήσει και αυτός.

    Πάντως συμφωνώ για την επιστροφή στην φύση. Στην Αχαία, στα παράλια, το στρέμμα κάνει 100.000 ευρώ περίπου. Θα πουλήσω κάποτε ένα κτήμα και με τα λεφτά θα πάω στην Ηλεία ή την Αιτωλοακαρνανία που το στρέμμα κάνει 2500 ευρώ να γίνω φεουδάρχης. Και θα το κάνω αυτό για να γλιτώσω όχι μόνο από τους φούφουτους αλλά κυρίως απο το γελοίο ελληνικό κράτος. Θα βάλω και φωτοβολταικά να μην μου έρχεται ποτέ κανένας λογαρισμός.

    Γενικά συμφωνώ μαζί σου. Δεν ξέρω πως το παραπάνω κείμενο μου βγήκε κάπως πικρόχολο.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Όταν αρχίζει η ελεύθερη πτώση χρειάζεται επιπλέον ενέργεια για να αρχίσει η άνοδος.
      Το όλο πρόβλημα στην επαρχία ξεκινάει από αυτό που λέμε λάιφ στάιλ.

      Τι εννοώ; Σαφώς κάποιοι άνθρωποι της επαρχίας έπρεπε να φύγουν από αυτήν για σπουδές, Υπάρχουν βλέπεις ορισμένα μυαλά που διψάνε για γνώση και είναι λογικό να μην προσφέρεται αυτή στα χωριουδάκια και τις μικρές πόλεις. Όμως η λαιφσταϊλίτιδα έδιωξε όχι μόνον τα διψασμένα μυαλά από την επαρχία αλλά και τα διψασμένα πέη και αιδοία. Το λέω χύμα γιατί αυτή είναι η αλήθεια.

      Έτσι λοιπόν κάποιος που είχε μερικά στρέμματα γης και που θα μπορούσε να είναι πραγματικός άρχοντας, επέλεξε να γίνει ωρομίσθιος διανομεύς πίτσας στην πόλη προκειμένου να ικανοποιήσει την λαϊφσταίλίστικη ματαιοδοξία που του ενέπνευσαν οι εντυπωσιακές διαφημίσεις εικονικής πραγματικότητας.

      Χάσαμε την επαφή με την πραγματικότητα, αυτή είναι η αλήθεια, χάσαμε το μέτρο της σκέψεως, της γεύσεως, της ηδονής, της αρμονίας, της μουσικής, της φύσης μας.

      Αυτήν λοιπόν την ενέργεια που απαιτείται για την επάνοδο μας στον δημιουργικό δρόμο, πλέον μόνον αυτά τα διψασμένα μυαλά που έφυγαν μπορούν να ξαναδώσουν επιστρέφοντας στην επαρχία. Νομίζω σου απάντησα το ερώτημα εάν έφυγα από το χωριουδάκι μου. Έφυγα αλλά επέστρεψα, όχι γιατί με εκφράζει τόσο πολύ αλλά γιατί δεν μπορώ να δεχθώ αυτήν την κατάντια της απολύτου εγκαταλείψεως, στην οποία θαρρείς και επιτηδευμένα έχει οδηγήσει μεταξύ άλλων και η πολιτική της πατρίδος μας. Εξάλλου, όπως εμείς που φύγαμε δημιουργήσαμε τον λαϊφσταϊλίστικο μύθο των μεγαλουπόλεων, έτσι και μπορούμε να δημιουργήσουμε το νέο ρεύμα της επιστροφής. Τα διψασμένα πέη και αιδοία ίσως να είναι καταδικασμένα να ακολουθούν τις επιλογές των διψασμένων μυαλών.

      Πάντως σε γενικές γραμμές νομίζω ότι δεν θα βρούμε ποτέ τον δρόμο μας εάν δεν αναβιώσουμε την ξεχασμένη Ελληνικήν πόλιν, την πόλη δηλαδή όπου οι πολίτες θα συμμετέχουν στα κοινά (άσκηση, διασκέδαση, συζήτηση => γυμναστήριο, θέατρο, αγορά), δηλαδή εάν δεν δώσουμε στις κοινωνίες σάρκα και οστά, καθώς σήμερα είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμο της μοναξιάς μας. Και να φανταστείς ότι αυτό ήταν που μας έσωσε ακόμη και μέσα στην τουρκοκρατία , όπως πολύ σωστά λέει ο καθηγητής Κοντογιώργης*, ο κοινοτισμός μας έσωσε, μια μορφή δηλαδή της πόλης κράτους που μόλις προσφάτως απολέσαμε. Ακόμη δηλαδή και η σκλαβωμένη Ελλάς (η μεγάλη Ελλάς, όχι μόνον η σημερινή μικρή γεωγραφικά) είχε στοιχεία πραγματικής δημοκρατίας την στιγμή που η δύση ζούσε ακόμη κάτω από την φεουδαρχία από την οποία ουσιαστικά ποτέ δεν ξέφυγε.

      Όσο για τους Φούφουτους, την απάντηση την έδωσε ο Θεμιστοκλής. Οι Μήδες και ο Μαρδόνιος είναι ήδη μέσα στην πόλη και όσοι βρίσκονται μέσα σε αυτήν είναι εκείνοι που πιστεύουν στα ξύλινα τείχη. Η μάχη δεν θα δοθεί μέσα στις πόλεις αλλά στην Σαλαμίνα.

      *http://www.youtube.com/watch?v=QG7e9kutdPY

  3. Ὁ/ἡ Γιώργος Αχαιός γράφει:

    Ωραία ανάλυση φίλε. Κρατάω ιδιαίτερα το απόσπασμα με τα αιδοία. Δεν γουστάρουν οι γυναίκες επαρχία με τίποτα. Η πλειοψηφία τουλάχιστον. Ως γνωστόν υπάρχουν ακμάζουσες αγροτικές κοινότητες που έχουν εγκαταλειφθεί τελείως από τις γυναίκες.
    Έχω μία θεωρία περί πολιτισμού. Η θεωρία μου λέει ότι ο πολιτισμός είναι ένα σημείο ισορροπίας ανάμεσα στην βαρβαρότητα και την μαλθακότητα. Εμείς πλέον κλίνουμε προς την μαλθακότητα. Και σε μεγάλο βαθμό για αυτή την τραγική στροφή στις δυτικές κοινωνίες ευθύνονται οι γυναίκες. Η δύναμη ενός έθνους δεν είναι μόνο τα όπλα και ο πλούτος. Είναι και η διάθεση της κάθε οικογένειας να προσφέρει στο κοινό καλό. Σε αυτό τον αγώνα μεγάλο βάρος πέφτει στις γυναίκες. Είναι αυτές που πρέπει να φέρουν στον κόσμο έναν επαρκή αριθμό παιδιών και να τα γαλουχήσουν με αξίες. Η δύμαμη της σημερινής τουρκίας και των αράβων δεν είναι άλλη από την πολυμελή οικογένεια. Μιλάω για μία οικογένεια με 3 παιδιά περίπου η κάθε μία, όχι για κάτι υπερβολικό.Οι ανατολίτες τώρα βγαίνουν από την βαρβαρότητα και προσεγγίζουν το σημείο πολιτισμού ενώ εμείς το αποχαιρετάμε.

    Στην δύση όμως οι γυναίκες έχουν καταστεί αχαλίνωτες. Καπνίζουν πολύ περισσότερο από τους άντρες, βρίζουν περισσότερο, το πως θα ντυθούν και πως θα διασκεδάσουν απορροφά όλο και περισσότερο την ενεργητικότητά τους. Αισχρές, τηλεοπτικές σειρές σαν το sex & the city και περιοδικά όπως το cosmopolitan κυριολεκτικά εκπαιδεύουν πόρνες. Δεν είναι να απορεί μετά κανείς που εγκαταλείπουν τα χωριά. Μπορεί να φαίνεται ακραίο αλλά και το να σπουδάζουν οι γυναίκες μέχρι τα 30 – 33 μου φάινεται υπερβολικό. Χαιρέτα μου τον πλάτανο μετά.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Συμφωνώ σε αυτά που γράφεις όμως ίσως θα πρέπει να τα δούμε τα πράγματα λίγο διαφορετικά.
      Σαφώς και το σύστημα εκπαιδεύει πόρνες. Μήπως όμως πριν από αυτήν την εκπαίδευση, εκπαίδευε “πελάτες” για αυτές; Μήπως δηλαδή αυτό είναι το αιτιατό και όχι το αίτιο;
      Μήπως πρώτα μετέτρεψε εμάς σε ηδονοβλεψίες και κυνηγούς της φαντασιώσεως;
      Σήμερα δεν μπορούμε να διακρίνουμε την πραγματική ομορφιά. Σε τέτοιο σημείο έχουμε φτάσει που δυνάμεθα να προσπεράσουμε μια πραγματικά όμορφη γυναίκα και να εστιάσουμε σε ένα φρικιό που θα έχει πετάξει έξω τους τιτθούς (βυζιά) και την πυγή (οπίσθια) της.

      Τι σημαίνει αυτό;
      Πολλά πράγματα.
      Εάν το δούμε αισθητικά σημαίνει ότι έχουμε αφελληνιστεί.
      Ένας μικρός πρόλογος. Στην τέχνη κάποιων πρωτογόνων πολιτισμών υπήρχε το φαινόμενο της υπερβολής και του υπερτονισμού ή διογκώσεως. Ένα μικρό παράδειγμα εδώ. Η εστίαση δηλαδή της προσοχής στα σημεία ηδονής και γενικότερα ερεθισμού των ενστίκτων.
      Ο πολιτισμός που έφερε στην τέχνη του την αρμονία και την αισθητική τελειότητα ήταν ο Ελληνικός.
      Από την στιγμή που εμείς επιστρέφουμε στην αντίληψη μόνον των υπερτονισμένων ερεθισμάτων σημαίνει ότι έχουμε απολέσει την αισθητική μας αρμονία. Προτιμούμε δηλαδή να εστιάσουμε σε ένα σετ ευμεγέθων τιτθών από το να δούμε την γυναίκα ως σύνολο.
      Αυτό βέβαια είναι μια αντίδραση (ίσως) απέναντι σε έναν παλαιότερο αφελληνισμό που είχαμε υποστή με την χριστιανική σεμνοτυφία και τον ατονισμό, την αισθητική δηλαδή που εξαφάνιζε κάθε θηλυκότητα από την γυναίκα.
      Έτσι οδηγηθήκαμε από το ένα άκρο στο άλλο. Από εκεί που δεν έπρεπε να φαινόταν ούτε ο αστράγαλος φτάσαμε στο σημείο να επιβάλλεται να φαίνεται η κοιλίτσα. Όμως και το ένα άκρο και το άλλο είναι έξω από την ελληνική αισθητική. Στην αρχαιότητα μόνον σε μία πόλη γινόταν αυτό σε κάποιον βαθμόν. Συγκεκριμένα στην αρχαίαν Σπάρτη, όπου οι γυναίκες ανήκαν σε όλην την πόλιν, φαίνονταν οι μηροί των γυναικών οι οποίες και καλούντω φαινομηρίδες ακριβώς για αυτήν αισθητική τους διαφοροποίηση.
      Αισθητικά λοιπόν έχουμε χάσει εδώ και αιώνες την περί αρμονίας αισθητική ισορροπία με αποτέλεσμα να ταλαντωνόμαστε από το ένα άκρο στο άλλο και αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο εάν σκεφτούμε ότι το ακριβώς αντιδιαμετρικό άκρο από αυτό που βρισκόμαστε είναι το ισλάμ.

      Πάμε τώρα στο οικονομικό σκέλος. Όπως γράφω στην ανάρτηση ανθρώπινα δίκτυα το μέσο για να επιτευχθεί η ανθρώπινη δικτύωση είναι το χρήμα το οποίο πρέπει να κινείται διαρκώς. Πρέπει δηλαδή ο κάθε ένας να σκέφτεται τρόπους για να πάρει το χρήμα του άλλου. Αυτός είναι και ο λόγος που πλέον κανένας δεν μιλάει για αποταμίευση και τα παιδιά στα σχολεία έπαψαν να γράφουν εκθέσεις την παγκόσμια ημέρα της αποταμιεύσεως.
      Τι σημαίνει αυτό; Ότι η γυναίκα έχει μετατραπεί σε μοχλό κινήσεως του χρήματος. Γιαυτό και κάθε τετραγωνικό εκατοστό του κορμιού μιας γυναίκας έχει μετατραπεί σε πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητος. Το χρήμα περνάει από την ενδυμασία μιας γυναίκας, στην περιποίηση των νυχιών και των ματιών της, στα πίρσινγ ακόμη και στην κλειτορίδα και τις θηλές, στην δερματοστιξία (τατουάζ) και γενικότερα σε όλην την επιφάνεια του κορμιού.
      Χρησιμοποιώντας δηλαδή την απώλεια του Ελληνισμού, την απώλεια δηλαδή της αρμονίας και την ανάγκη εστίασης του οφθαλμού όχι στο όλον αλλά στο μερικόν, μετατρέπεται η γυναίκα (αλλά και ο άνδρας) σε ένα τεράστιο πεδίο ροής χρήματος.

      Στην ουσία δηλαδή μας επιβάλλουν και μας υποβάλουν τα σημεία που θα μας ερεθίζουν και διεγείρουν, και στην συνέχεια αυτά τα σημεία τα εμπορευματοποιούν. Και όλα αυτά εντάσσονται μέσα στα πλαίσια της διαρκούς ροής χρήματος προκειμένου:
      α. Να μην υπάρχει πολιτισμός διαφορετικός από άλλον.
      β. Το χρήμα να αλλάζει διαρκώς χέρια.

      Αν το δούμε ακόμη πιο βαθιά, το βασικός εργαλείο για αυτό είναι η θέσπιση του ΦΠΑ, ο φόρος που αδιαφορεί για τον πλούτο αλλά ενδιαφέρεται για την κατανάλωση. Στην ουσία δηλαδή ο ΦΠΑ δεν είναι απλά ένας φόρος αλλά είναι φορέας πολιτισμικής αλλαγής και ισοπεδώσεως, είναι ο φόρος που αδιαφορεί για το εάν κάποιος θα κατασκευάσει έναν Παρθενώνα ή ένα μπουρδέλο, αρκεί αυτός να πληρώνει ΦΠΑ.

      Μέσα στα ίδια πλαίσια εντάσσεται και το εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο αδιαφορεί για το εάν θα παράγει διάνοιες. Δεν τους ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Γιαυτό και σπουδάζουν όλοι. Εάν τους ενδιέφερε το αποτέλεσμα θα υπήρχαν αυστηρές εξετάσεις, θα υπήρχε διαλογή των ικανών μαθητών και κατεύθυνση των αδυνάμων σε παραγωγικούς τομείς. Πιο απλά, εάν κάποιος δεν τα παίρνει τα γράμματα θα έπρεπε να του πει κάποιος “κοίταξε παιδί μου, πήγαινε να μάθεις τα μυστικά της γεωργίας λ.χ. για να μην χάνεις τα χρόνια σου” γιατί δεν κάνουν όλοι για επιστήμονες. Απεναντίας το σύστημα του λέει: πάνε να σπουδάσεις ΤΕΙ νυχοκοπτικής όχι γιατί νοιάζεται για το ΤΕΙ αλλά γιατί το παιδί πρέπει να ξοδεύει. να γίνει καταναλωτής, να κινηθεί το χρήμα, να εισπράξουμε ΦΠΑ και να γίνει φορέας της ανθρώπινης δικτύωσης. Δεν τους ενδιαφέρει εάν θα καταλήξει ζητιάνος ή ωρομίσθιος διανομεύς πίτσας, τους ενδιαφέρει να ξοδεύει διαρκώς.

      Όλα, όλα ανεξαιρέτως εντάσσονται στην ίδια πολιτική. Και η εκπαίδευση είναι εμπόρευμα και το κορμί μας και ο αέρας που αναπνέουμε. Διότι αυτή είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση και επιτυγχάνεται τόσο δια του ακράτου καπιταλισμού όσο και δια του κομμουνισμού. Ίδιος είναι ο παρονομαστής και ίδια είναι η μέθοδος, η απώλεια του μέτρου, της αισθητικής, της αίσθησης. Γιαυτό και ο Ελληνισμός είναι εχθρός αυτής της παγκοσμίου διακυβερνήσεως, όχι όμως ο Ελληνισμός ο δικός μας αλλά ο ιδανικός ελληνισμός που έχει παρέλθει, ελπίζω όχι ανεπιστρεπτί.

      Σου έδωσα μια πρόγευση από το ζήτημα που επεξεργάζομαι με θέμα “Δικτυοκρατία” διότι στην πραγματικότητα σύγχρονη δημοκρατία δεν υπάρχει, υπάρχει ανταγωνισμός δικτύων, κόμβων κλπ. Βέβαια δεν είναι ειδικός πολιτειολόγος ή κοινωνιολόγος, ερασιτέχνης είμαι αλλά πιστεύω ότι μόνον με κανόνες δικτυώσεως μπορούμε να αναλύσουμε την σύγχρονη πραγματικότητα. Εδώ και χρόνια λοιπόν ζούμε σε καθεστώς δικτυοκρατίας το οποίο είναι η μετεξέλιξη της φεουδαρχίας κλπ κλπ.

  4. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Kαλησπέρα σας.
    Διάβασα το σχόλιο του Γιώργου του Αχαιού και αισθάνθηκα την ανάγκη σαν γυναίκα να επισημάνω τα εξής:
    Στην θεωρία περί πολιτισμού που αναπτύσσεις Γιώργο, ισχυρίζεσαι ότι κλίνουμε προς την μαλθακότητα κι ότι κυρίως γι αυτό ευθύνονται οι γυναίκες γιατί δεν γεννούν επαρκή αριθμό παιδιών.
    Εγώ θα συμφωνήσω μαζί σου. Θα σου πω επίσης πως πιστεύω πως μια γυναίκα πρέπει να γίνεται μάνα νέα.
    Για να γίνει όμως μάνα μια γυναίκα, χρειάζεται στήριγμα επαρκές-και αν θες την άποψή μου, όχι μόνο επαρκές αλλά αρκούντως ικανοποιητικό.
    Και βέβαια, τρεις φορές στήριγμα, για να κάνει τα παιδιά που λες.
    Φαντάζομαι θα αναφέρεσαι σε ευκατάστατη σύζυγο, ευκατάστατη κόρη ή βέβαια, χρυσοποίκιλτη δημόσια υπάλληλο.
    Γιατί εάν αναφέρεσαι σε αντίστοιχη Γυναίκα που τόλμησε να σπουδάσει, να ξενυχτήσει, να κάνει ίσως μιαν επιχείρηση δική της ή να διαπρέψει στον ιδιωτικό τομέα και να χαρίσει στην Ελλάδα δυο-τρία παιδιά ανάμεσα από τα ξενύχτια της μην έχοντας το δικαίωμα από το κράτος, ούτε να προλάβει να τα θηλάσει, τότε, είσαι άδικος.
    Και δε νομίζω ότι ήταν αυτός ο στόχος σου.
    Θα μου επιτρέψεις επίσης, να με αφήνει παγερά αδιάφορη η ταχύτητα γεννήσεων στον αραβικό κόσμο.
    Εκεί γεννούν μηχανές προορισμένες γι αυτόν το σκοπό. Σωστά πράττουν. Και περνούν και ζωή χαρισάμενη.
    Στον Στράβωνα θα ήθελα να πω ότι όντως το σύστημα εστιάζει στην υπερπροβολή-πάντα αυτό δεν έκανε; θυμήσου τη δεκαετία του ’80- κάποιου μέρους του σώματος. Το τι κρίνουμε όμως εμείς ωραίο, και ποιος άντρας ή ποια γυναίκα μας αρέσει, με συγχωρείς, αλλά κανείς, ούτε θα μας το επιβάλλει, ούτε θα μας το υπονομεύσει.
    Όσο για τον ΦΠΑ και την προσπάθεια εμπορευματοποίησης των πάντων, εκεί είναι ΟΛΟ το ζουμί δυστυχώς, αλλά ας το αφήσουμε γιατί δεν επενέβην γι αυτό.
    Κλείνοντας, θα ήθελα να πω στον Γιώργο-με του οποίου την άποψη εν μέρει διαφώνησα, την βρίσκω όμως πολύ ανθρώπινη-ότι τώρα που μεγάλωσα-κάπως-συνειδητοποιώ ότι Αρχόντισσα στο σπίτι της πρέπει να είναι η γυναίκα. Όπως ήταν οι γιαγιάδες μας. Και να μεγαλώνει τα παιδιά της. Μάλιστα. Γιατί είναι το ομορφότερο λειτούργημα να μεγαλώνεις παιδιά.
    Αλλά δυστυχώς, η γενιά μας-γυναίκες- μπήκε στο τρυπάκι να τα κάνει όλα μαζί, τέλεια και γρήγορα.
    Και δεν προλαβαίνουμε να αυτώσουμε και μας την λένε κιόλας κυρίες μου…..

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Καλημέρα Χριστιάνα,
      πληκτρολόγησες: “Το τι κρίνουμε όμως εμείς ωραίο, και ποιος άντρας ή ποια γυναίκα μας αρέσει, με συγχωρείς, αλλά κανείς, ούτε θα μας το επιβάλλει, ούτε θα μας το υπονομεύσει.”

      Είσαι σίγουρη γιαυτό; Και το λάιφ στάιλ τι δουλειά κάνει πέρα από το να μας οδηγεί σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις; Όταν λ.χ. σου πιπιλίζουν το μυαλό ότι φέτος θα φορεθούν τα στενά και πλημμυρίζουν οι τηλεοράσεις και τα περιοδικά από συγκεκριμένους σωματοτύπους, δεν μας επιβάλλουν και μας υπονομεύουν την αισθητική μας;

  5. Ὁ/ἡ Xριστιάνα γράφει:

    Καλησπέρα.
    Ναι, είμαι σίγουρη γι αυτό. Απλά παίζομαι λίγη ώρα αν μπορώ να εξηγήσω το γιατί.
    Τέλος πάντων. Ιστολόγιο είναι, απόψεις λέμε, θα προσπαθήσω να πω κι εγώ τη δικιά μου κι αν….λιθοβοληθώ, λιθοβολήθηκα.
    Οι άνθρωποι Στράβων, παράγουμε ήχους. Ο καθένας μας παράγει ένα μοναδικό σύνολο ήχων. Μοναδικό όπως το DNA. Αυτό το σύνολο, όταν το άτομο είναι σε ηρεμία, ακούγεται -κάθετα-. Σαν μία συγχορδία δηλαδή. Μην με ρωτήσεις με πόσες νότες. Νομίζω ότι είναι δέκα αλλά δεν είμαι σίγουρη. Στο τονίζω ότι ο κάθε συνδυασμός είναι μοναδικός.
    Όταν το άτομο βρεθεί σε πιο έντονες καταστάσεις-θυμού, χαράς, φόβου, ερωτικής διάθεσης , όταν γενικά φύγει από την κατάσταση ηρεμίας, αυτό το σύνολο ήχων γίνεται οριζόντιο. Γίνεται μελωδία, δηλαδή. Οι συχνότητες-ας τις λέμε νότες για συντομία- εναλάσσονται ταχύτατα, σαν φωτορυθμικά φαντάσου.
    Τότε ακριβώς είναι που γίνονται -αισθητές- από το απέναντι άτομο. Δεν τις ακούει, (το 99,9% των ανθρώπων δεν τις ακούνε) αλλά τις νιώθει. Είναι αυτό που λέμε δεν ξέρω τι με τραβάει σε αυτόν τον άνθρωπο, ή ερωτεύτηκα αυτή τη γυναίκα με την πρώτη ματιά.
    Για να το πω απλά, όταν μπαίνει μια ωραία γυναίκα σε έναν χώρο και ένας άντρας μένει κόκκαλο, πρώτα την έχει -ακούσει-και μετά την έχει δει.
    Αλλιώς θα έμενε κόκκαλο με κάθε ωραία γυναίκα.
    Και τώρα πάμε στα δύσκολα. Θα μου ζητήσεις αποδείξεις. Δεν μπορώ να στο αποδείξω, φυσικά.
    Φαίνεται, ότι κατά κάποιον τρόπο η μοναδικότητα ενός συνόλου έρχεται και -κουμπώνει- με την μοναδικότητα ενός άλλου. Πιο παλιά νόμιζα ότι ήταν θετικό -αρνητικό. ‘Οτι δηλαδή, αν υποθέσουμε ότι οι δέκα οι νότες του Α, άθροιζαν +9 και του Β -9, αυτό έδενε σε μια τέλεια συγχορδία. Ότι υπήρχε κάπου το -άλλο μας μισό- δηλαδή.
    Λάθος κι αυτό. Υπάρχουν -τελικά- αρκετές ομάδες συχνοτήτων άλλων ανθρώπων στη ζωή μας που -τις ακούμε-. Τουλάχιστον τρεις ή τέσσερις φορές σε όλη τη ζωή.
    Καταλήγω λοιπόν στο συμπέρασμα ότι με κάποιους ανθρώπους είμαστε μουσικά συμβατοί, γι αυτό μας ελκύουν.
    Δεν φαίνεται να συνδέεται το απλό σεξ με την ακουστικότητα μεταξύ δύο ανθρώπων. Φαίνεται πως όταν δεν εμπλέκεται συναίσθημα ή μυαλό δεν -ακούνε- κάτι.
    Κάτι πολύ ενδιαφέρον είναι ότι πάρα πολύ σπάνια, δύο άνθρωποι μπορούν να -ακουστούν- όταν οι συχνότητές τους βρίσκονται σε κάθετη κατάσταση. Σε ηρεμία δηλαδή. Τότε πρόκειται για σχέσεις ζωής, αλλά από τα ελάχιστα παραδείγματα που έχω, είναι συνήθως σκοτεινές και αδιευκρίνιστες, γιατί τα άτομα είναι ιδιαίτερης ευφυΐας.
    Κάποτε, ένας εξαίρετος καθηγητής και μουσικός προσπάθησε με δυο πειραματόζωα( ανθρώπους δηλαδή που ακούγαν τους άλλους) να αποδείξει ότι το κάθε άτομο φέρει τον-ηχότυπό- του κι ότι υπάρχουν κάποιοι που μπορούν να ακούσουν όλους τους ανθρώπους. (Βλέπεις, για να αποδειχθεί αυτό που σου λέω, έπρεπε να αποδείξουν οι κάτοχοι των καταραμένων αυτιών τι ακούνε και να το κάνουν λιανά. Νότες δηλαδή. Συχνότητες.)
    Μάταιο. Γιατί δεν περιγράφεται. Οι ήχοι που παράγονται από τους ανθρώπους δεν μοιάζουν σε τίποτα με κανένα από τα γνωστά όργανα. Ούτε βέβαια κουβέντα για τόνους και ημιτόνια. Τα διαστήματα μεταξύ των συχνοτήτων είναι…πλατιά, αιωρούμενα και το ηχόχρωμα κάτι σαν διστακτική άρπα αλλά κι αυτό, από μακριά.
    Ο καθηγητής αυτός, πέθανε ξαφνικά πρόπερσι, οπότε όλα σταμάτησαν.
    Το δίλημμα είναι: Tέτοια πράγματα λέγονται, ψάχνονται;
    Είναι δυνατόν να ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος κάπου που σε ακούει;
    Από την άλλη τέτοιο θεϊκό-καταραμένο χάρισμα να μένει ανεκμετάλλευτο;
    Κι αν δυνητικά μπορεί να βοηθήσει στην εγκληματολογία;
    Ή στην ιατρική;
    Μήπως ζούμε στο μέλλον, όπως λες;;
    Ή μήπως οι έχοντες το χάρισμα απλά κουβαλούν χιλιετηρίδες παρελθόντος και ανθρωπίνων ικανοτήτων που δεν εκφυλίστηκαν επάνω τους για κάποιο μαγικό λόγο;
    Μήπως το παρελθόν μας ήταν πολύ πιο προχωρημένο από το μέλλον μας;
    Εννοείται ότι σου ανέπτυξα εδώ μόνο το ένα δέκατο των πραγμάτων και των καταστάσεων που ακούν αυτά τ΄αυτιά. Περιορίστηκα στο πως έλκονται δύο άνθρωποι, χωρίς φυσικά να ξέρουν ότι ακούν ο ένας την μελωδία του άλλου.
    Για άλλη μια φορά, από αλλού ξεκινήσαμε κι αλλού καταλήξαμε.
    Όμως ήταν τόσο -προκλητική- στα αυτιά μου, κυριολεκτικά, η ερώτησή σου αν είμαι σίγουρη, που προτίμησα να σου πω την αλήθεια.
    Θα με συγχωρέσεις που δεν ασχολήθηκα με το λάιφ στάιλ-το οποίο έχει προκαλέσει πολλά δεινά- αλλά μετά από τόσο μεγάλη προσπάθεια μετουσίωσης ήχων σε λέξεις, η γράφουσα κλάταρε! (χαμογελαστή φατσούλα, περιφραστικά, λόγω αδυναμίας εντοπισμού της στο πληκτρολόγιο).

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...