Η επόμενη ημέρα

Posted: 7 Ἀπριλίου, 2011 in Πατριωτισμός, Πολιτισμός, Πολιτική, Σκέψεις

Φίλοι αναγνώστες, σας παρουσιάζω σε παγκόσμια πρωτοτυπία (νομίζω) το  τέλειο εκλογικό σύστημα. Είχα στο παρελθόν αναφερθεί στο εκλογικό σύστημα Θεμιστοκλής το οποίο όμως είναι σύστημα που διορθώνει την ψήφο. Στο παρόν άρθρο θα δούμε ένα σύστημα που διορθώνει το ίδιο το σύστημα.

Μα, θα πει κάποιος, βρήκες την ώρα να ψάχνεις εκλογικά συστήματα; Εδώ ο κόσμος χάνεται.

Ακριβώς γιαυτό, ακριβώς επειδή ο κόσμος “χάνεται”, εκτιμώ ότι η πτώση του παρόντος συστήματος δεν θα αργήσει να γίνει. Δεν είναι κακό να πέσει ένα σύστημα, κακό είναι όταν αυτό πέσει να δημιουργηθεί χάος, ειδικά στη σημερινή εποχή όπου το χάος το καπηλεύονται τα μεγάλα συμφέροντα,  ειδικά στην Ελλάδα που είναι χώρα με υφέρποντα διχασμό εδώ και 1000-3000 χρόνια.

Τι θα συμβεί στην Ελλάδα εάν πέσει το σύστημα; Σε μια χώρα με 2-3 εκ. λαθρομετανάστες, με εμφανή τον παραταξιακό διχασμό, με στρατευμένες και ετοιμοπόλεμες δυνάμεις κάποιων ιδεολογιών που περιμένουν πως και πως να “αρπάξουν” το χάος από τα μαλλιά;

Θα γίνει κόλαση. Αυτή είναι η αλήθεια και να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Οι κομμουνιστές θα επιδιώξουν να κάνουν την νέα τους επανάσταση, οι ναζιστές να καταλάβουν την εξουσία, οι αδικημένοι και πεινασμένοι θα κλέψουν, οι λαθρομετανάστες θα βιάσουν και ίσως όλα αυτά να υποκινηθούν και από τις ξένες δυνάμεις. Θα χυθεί αίμα, θα γίνει χαμός. Βελούδινες επαναστάσεις στην Ελλάδα, ουδέποτε έγιναν, ουδέποτε θα γίνουν.

Όμως εμείς πέρα από ότι μας διχάζει έχουμε ένα πλεονέκτημα. Είμαστε ο μόνος λαός στον κόσμο που έχει ζήσει όλα τα πολιτεύματα, αριστοκρατία, ολιγαρχία, σκλαβιά, φονταμενταλισμό, βασιλείες, μοναρχίες, δικτατορίες, τυραννίες. Εμείς δεν μεταπηδήσαμε από την φεουδαρχία στην δημοκρατία όπως οι “φίλοι” μας οι δυτικοί αλλά έχουμε στην ιστορία μας και όλα τα υπόλοιπα.

Έχουμε λοιπόν αποφασίσει ότι το πολίτευμα στην Ελλάδα είναι η δημοκρατία. Ας μην ξεγελιόμαστε από τους δημαγωγούς, το εάν απέτυχε το δικό μας σύστημα δεν σημαίνει ότι απέτυχε η δημοκρατία αλλά απεδείχθη ότι το σύστημα μας δεν μπορεί να φέρει τον τίτλο του δημοκρατικού.

Ποιο είναι το μεγάλο σφάλμα της δυτικοφερμένης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας;

Κάθε σύστημα χρειάζεται για να λειτουργήσει ρυθμιστικούς μηχανισμούς και όργανα. Στην Ελλάδα αυτούς τους μηχανισμούς εκπροσωπούσε κάποτε ο Βασιληάς, μετά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και τελικά φτάσαμε σε ένα σύστημα ανεξέλεγκτο με έναν Πρόεδρο χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες. Επομένως καταλήξαμε σε ένα φαύλο σύστημα που κρύβει το αυγό τ’ οφιδίου στα σπλάχνα του.

Και τι να κάνουμε τώρα; Να επαναφέρουμε τον βασιληά; Να δώσουμε επιπλέον αρμοδιότητες στον Πρόεδρο;

Και τ΄ ένα κακό και τ΄ άλλο χειρότερο. Καταρχήν για να λειτουργήσει ως οφείλει ένας βασιλεύς τόσο απέναντι στο έθνος όσο και απέναντι στην Πατρίδα, πρέπει να κατάγεται από βασιλική γενιά που να χάνεται στους αιώνες. Βασιλιάς τοποθετημένος δεν υπάρχει. Αν ένας βασιληάς δεν μπορεί να πει το “Το δε την πόλιν σοι δούναι ούτ’ εμόν εστίν ούτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη, κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών” (Κωνσταντίνος Παλαιολόγος) τότε τι σόι βασιληάς μπορεί να είναι;

Στην βασιλευομένη δημοκρατία το στέμμα λειτουργεί όπως περίπου και ένας κανονικός Πρόεδρος, ελέγχει το πολίτευμα. Παλαιότερα στην Ελλάδα είχε την δικαιοδοσία να παύει ακόμη και πρωθυπουργούς. Ακόμη όμως και φυτευτός ένας βασιληάς πρέπει να ΄χει την κοινωνική αποδοχή, διαφορετικά είναι τύραννος. Ο βασιλιάς ανήκει στο λαό και ο λαός στο βασιλιά. Τέτοιου είδους βασιλική γενιά δεν ξέρω να έχουμε στην Ελλάδα, επομένως η βασιλική ή βασιλευομένη δημοκρατία απορρίπτεται εξ ορισμού. Πέραν τούτου, η βασιλεία έχει ένα τεράστιο μειονέκτημα, είναι κληρονομική. Μπορεί από έναν τέλειο βασιλιά να γεννηθεί ένας ανίκανος διάδοχος, γιαυτό και στην αρχαία Σπάρτη, ούτε καν ο βασιλιάς είχε απόλυτη εξουσία.

Σε γενικές γραμμές, μετά τον θάνατο του πρίγκιπος Αλεξάνδρου Υψηλάντου, το ενδεχόμενο της Βασιλείας στην Ελλάδα έσβησε οριστικά.

Χωρίς βασιληά, τον ρόλο του επόπτη του συστήματος και του συμβόλου της δημοκρατίας, ανέλαβε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, οι αρμοδιότητες του οποίου προκύπτουν απ΄το σύνταγμα. Εδώ υπάρχει το εξής ευαίσθητο σημείο. Εάν αποδοθούν στον Π.Δ. πολλές αρμοδιότητες προκύπτει κίνδυνος μοναρχίας ενώ εάν του απονεμηθεί απλώς ο συμβολικός ρόλος προκύπτει το σημερινό μπάχαλο.

Ο πρόεδρος εκλέγεται είτε απευθείας από τον λαό είτε από το κοινοβούλιο (των αντιπροσώπων), όπως γίνεται στην Ελλάδα. Όταν όμως εκλέγεται από τον λαό, υπάρχει ο κίνδυνος της διαρχίας (πρόεδρος-πρωθυπουργός) καθώς η δημοφιλία του προέδρου συγκρούεται με αυτήν του Πρωθυπουργού, ενώ πάντα, και ακόμη περισσότερο όταν εκλέγεται από το κοινοβούλιο, υπάρχει ο κίνδυνος των πολιτικών ή μη εξαρτήσεων μεταξύ Προέδρου και πολιτικών δυνάμεων-προσώπων.

Είναι στη φύση του ανθρώπου να απλώνει τα πλοκάμια του όσο του επιτρέπεται. Όταν λοιπόν υπάρχει ένα δημοκρατικό σύστημα αφημένο στη μοίρα του είναι καταδικασμένο να καταντήσει φαυλοκρατικό. Γιαυτό και απέτυχε, γιαυτό και θα πέσει, γιαυτό και πρέπει να είμαστε έτοιμοι για την επόμενη ημέρα, διότι εάν δεν είμαστε έτοιμοι θα αναγκαστούμε να ξαναζήσουμε τις ίδιες φαύλες καταστάσεις.

Μετά λοιπόν από σκέψη, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι: σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα ο μοναδικός που μπορεί να αναλάβει το ρόλο του ελεγκτή του πολιτεύματος είναι ο ίδιος ο λαός ή καλύτερα το σώμα των πολιτών, όχι εμμέσως όπως στην περίπτωση της απευθείας εκλογής Προέδρου, αλλά ΑΜΕΣΩΣ με το σύστημα των διπλών εκλογών ή αλλιώς ψήφιση και ταυτόχρονη  έγκριση του συστήματος.

Από την αρχαιότητα ακόμη το μειονέκτημα της δημοκρατίας ήταν ο φόβος κατάληψης του πολιτεύματος και εξαιτίας αυτού τον φόβο της τυραννίας κατά καιρούς έγιναν διάφορα έκτροπα. Αυτός ο φόβος καταδίκασε την Αθήνα επί Αλκιβιάδη, αυτός ο φόβος οδήγησε τους Αθηναίους στην συμμαχία με τους Ρωμαίους που καταδίκασε την Μακεδονική αυτοκρατορία, αυτός ο φόβος μας οδήγησε στην έκπτωση του βασιληά αλλά και στην αφαίρεση αρμοδιοτήτων από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Επομένως, όταν η δημοκρατία καταληφθεί από τον φόβο τότε αρχίζει και η κατάρρευσή της.

Το σύστημα λοιπόν εκλογών με ταυτόχρονο δημοψήφισμα εγγυάται ακριβώς αυτό, την απαλλαγή των παιδικών ασθενειών της δημοκρατίας, γιατί ας μη γελιόμαστε, η δημοκρατία παραμένει παιδί σε σχέση με τα άλλα πολιτεύματα και έχει ελάχιστη διάρκεια ζωής.

Στη λειτουργία του είναι πολύ απλό σύστημα αλλά προϋποθέτει την βασική αρχή της δημοκρατίας, δηλαδή ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ. Χωρίς καθολική συμμετοχή δεν υπάρχει δημοκρατία, ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΛΕΝΕ οι διάφοροι δημαγωγοί. Δημοκρατία δια της αποχής δεν υφίσταται.

Στο σύστημα λοιπόν ψήφισης και ταυτόχρονης εγκρίσεως γίνονται κανονικά εκλογές με την ακόλουθη όμως ιδιαιτερότητα. Δεν υπάρχει μια αλλά δύο κάλπες. Στην μία θα ψηφίζεται πολιτικός φορέας σύμφωνα με το εκάστοτε ισχύον σύστημα και στην άλλη δίνεται ή όχι έγκριση για το ίδιο το σύστημα με δημοψηφισματικό τρόπο.

Στην μία κάλπη δηλαδή θα ψηφίζουν οι πολίτες με τον τρόπο που θα έχει συμφωνηθεί από την εθνική αμφικτιονία ή εθνοσυνέλευση και η οποία συνέλευση πρέπει να γίνεται σε έναν εμπνευσμένο ιερό πανεθνικό τόπο και σε νέα κτίρια που δεν θα θυμίζουν τίποτα από την έως τώρα φαυλότητα. Η σημειολογία παίζει το ρόλο της και το πνεύμα της συνέλευσης πρέπει να είναι υπερβατικό και να εμπνέει όραμα.

Στην άλλη κάλπη θα δίνουν οι πολίτες με δημοψήφισμα την έγκριση τους για την απόφαση της εθνοσυνέλευσης. Στην περίπτωση που προκύψει πλειοψηφία από τις εκλογές αλλά καταψήφιση του συστήματος από το δημοψήφισμα, τότε:

Η πλειοψηφία ΔΕΝ θα αναλαμβάνει την κυβέρνηση. Κυβέρνηση θα προκύπτει ΜΟΝΟΝ εφόσον είναι θετικά και τα δύο ψηφίσματα.

Εάν στο δημοψήφισμα “ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο εκλογικό σύστημα” υπερισχύσει το ΟΧΙ, θα συνέρχεται ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ η αμφικτιονία, σε σύντομο διάστημα για να αποφασίσει νέο προτεινόμενο εκλογικό σύστημα, σε μια ανοιχτή συζήτηση, που θα μπορούν να την παρακολουθούν οι πολίτες είτε αμέσως είτε από τηλεοράσεως, και στην οποία συνέλευση θα ομιλούν όλοι σε όλους. Όχι μυστικά οι ΝΔτες στους ΝΔτες, οι ΠΑΣΟΚοι σε ΠΑΣΟΚους κλπ.

Η πρώτη αντίδραση του αναγνώστη είναι ότι θα δημιουργηθεί μπάχαλο και δεν θα υπάρξει ποτέ κυβέρνηση. Αλλά:

πρέπει να σκεφτούμε δυναμικά για να κατανοήσουμε το σύστημα. Και αυτή η δυναμική προκύπτει από την ακόλουθη ανάλυση.

1. Απαλλασσόμαστε οριστικά από την αναγκαιότητα ύπαρξης Προέδρου Δημοκρατίας αφού στην ουσία Πρόεδρος θα είναι η αμφικτιονία και η έγκριση των πολιτών. Θα είναι δηλαδή ένα δημοκρατικό σύστημα ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΕΔΡΟ.

2. Πριν απορρίψουμε το σύστημα ως αδιέξοδο πρέπει να βγάλουμε από το μυαλό μας τα κόμματα όπως τα γνωρίζουμε ως σήμερα. Τα κόμματα θα αναγκάζονται να αλλάζουν ώστε να εκπροσωπούν πραγματικά τους πολίτες και όχι τα ιδεολογήματα τους.

3. Θα πάψουν τα μαγειρέματα με τα εκλογικά συστήματα και τους εκλογικούς νόμους. Γιατί κακά τα ψέματα, ούτε η απλή αναλογική είναι πανάκια, ούτε όμως και η ενισχυμένη. Ενδεχομένως το σώμα των πολιτών πότε να ζητάει το ένα και πότε το άλλο, αναλόγως των συνθηκών. Επομένως θα καταντήσει ανεδαφική η σημερινή τρικλοποδιά που βάζει ο ένας κομματικός μηχανισμός στον άλλον, επενδύοντας στην φθορά του αντιπάλου και κατά την οποία, για λόγους και καλά δημοκρατικής νομιμότητας, ο όποιος νέος εκλογικός νόμος ισχύει από τις μεθεπόμενες εκλογές. Στο σύστημα που προτείνω, ο εκλογικός νόμος ισχύει άμεσα και για όσο διάστημα απολαμβάνει την δημοψηφισματική αποδοχή των πολιτών.

4. Καμία εξουσία, είτε ο μη γένοιτο κομμουνιστική ή φασιστική η ναζιστική ή οτιδήποτε, δεν θα μπορεί να καταλάβει για πάντα το σύστημα. Διότι εάν οι πολίτες αγαπήσουν πραγματικά την δημοκρατία και τεθούν προ των ευθυνών των, δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να την καταργήσει ή θα την καταργήσουν μόνοι τους. Ακόμη λοιπόν και μια κομμουνιστική εξουσία που μπορεί να προκύψει, δεν θα μπορεί να καπηλευτεί την “φωνή του λαού” καθώς η φωνή του λαού δεν θα είναι κάτι γενικό και αόριστο αλλά κάτι συγκεκριμένο και επομένως αδιαπραγμάτευτο. Κανείς δηλαδή δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι εκπροσωπεί την φωνή του λαού αφού ο λαός θα έχει ήδη θεσμοθετημένη την δική του φωνή, όπως αυτή θα εκφράζεται από το σώμα των πολιτών.

5. Εξαρτήσεις από ξένα συμφέροντα; ΤΕΛΟΣ. Γιατί τα ξένα συμφέροντα μπορούν να ελέγξουν συγκεκριμένα άτομα και συγκεκριμένους μηχανισμούς, δεν μπορούν όμως να ελέγξουν όλον τον κόσμο. Θα υπάρχει δε τόση διαφάνεια που εάν υπάρχουν τέτοιες εξαρτήσεις, αυτές θα αποκαλύπτονται.

Το εκλογικό σύστημα που θα αποφασίζει η εθνοσυνέλευση, και που όπως είπαμε θα παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης από τους πολίτες (τέρμα πια η αόριστη λέξη “λαός”, πολίτες είμαστε, όχι λαός)  θα μπορεί (και το εύχομαι) να ορίσει υποχρεωτική την επίσης δημοψηφισματική ψήφο εμπιστοσύνης της κυβέρνησης κάθε χρόνο. Τίποτα δεν θα είναι πάγιο και δεδομένο στο σύστημα, παρά μονάχα η διπλή ψηφοφορία. Όλα τα υπόλοιπα θα τα αποφασίζει η εθνοσυνέλευση, τα μέλη της οποίας θα πρέπει να έχουν ανοιχτά τα αυτιά τους στην κοινωνία, εάν θέλουν να υπερψηφίζεται το προτεινόμενο εκλογικό σύστημα. Εάν δεν τα έχουν ανοιχτά, απλά θα τους φάει το σκοτάδι.

Κόστος εκλογών: Η  μεγάλη δικαιολογία. Το κόστος των εκλογών είναι υψηλό επειδή το σύστημα το έφτασε σε υψηλά επίπεδα και επειδή το σύστημα ταΐζει πολιτικά κέντρα, τυπογραφεία, τηλεοπτικά κανάλια κλπ. Ένα υγιές σύστημα μπορεί να περιορίσει τα έξοδα του εαυτού του. Εξάλλου εάν δεν το κάνει θα “μαυρίζεται” συνεχώς από το δημοψήφισμα. Το κόστος των εκλογών είναι εσωτερικό και δεν βγάζει χρήματα από τη χώρα.

Στην διάρκεια των εκλογών θα απαγορεύονται κάποια πράγματα:

Δημοσκοπήσεις: Μια λέξη, ΤΕΛΟΣ. Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι δημοσκοπήσεις, είναι διαφημίσεις. Δημοσκοπήσεις κάνει και η Κόκα κόλα αλλά δεν τις δημοσιεύει. Η δημοσιευμένη δημοσκόπηση είναι ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ και επηρεάζει το εκλογικό αποτέλεσμα. Η μόνη διαφήμιση που επιτρέπεται να επηρεάζει το αποτέλεσμα είναι ο πολιτικός λόγος και τα προγράμματα. Διαφήμιση που να λέει: “δες πόσο βλάκας είσαι που ψηφίζεις αυτό, όταν το 40% του κόσμου λέει το άλλο” είναι αθέμιτη. ΕΠΟΜΕΝΩΣ θα απαγορεύεται η δημοσίευση των δημοσκοπήσεων.

Αποζημιώσεις προσωπικού εκλογών: Το άλλο με τον Τοτό το ξέρουμε; Η συμμετοχή στις εκλογές δεν είναι δικαίωμα, είναι υποχρέωση. Επομένως εφορευτικές επιτροπές, γραμματείς και δικαστικοί αντιπρόσωποι θα μετέχουν στις εκλογές αμισθί και θα λαμβάνουν μόνον τα έξοδα μετακίνησης και διατροφής για την ημέρα των εκλογών.

Αλλά εν τέλει όλα αυτά ούτως ή άλλως θα είναι ρευστά, μπορεί οι πολίτες να αποφασίζουν όποιο σύστημα θέλουν. Το βασικό είναι ύπαρξη των δύο καλπών. Οι πολιτικοί προτείνουν, οι πολίτες εγκρίνουν. Όλα τα υπόλοιπα θα αυτορυθμίζονται.

Αυτό σε γενικές γραμμές είναι το σύστημα της απόλυτης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να υλοποιήσει τα αριστοκρατικά ή κομμουνιστικά ή μοναρχικά ή ναζιστικά όνειρα του. Το κατά πόσο οι δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας είναι υπέρτερες των υπολοίπων δεν το γνωρίζω αλλά όλες την δημοκρατικότητα τους επικαλούνται. Επομένως όταν θα επέλθει η πτώση του παρόντος φαύλου συστήματος θα δείξει ο καθένας το ποιόν του. Θα φανεί ποιος είναι πραγματικός δημοκράτης και ποιος γιαλαντζί. Γιατί ένα πράγμα είναι βέβαιο. Όπως οι πραγματικοί δημοκράτες προσπαθούν να δουν την επόμενη ημέρα, έτσι και οι εικονικοί δημοκράτες επιβουλεύονται την δημοκρατία και οργανώνουν τα αντιδημοκρατικά σχέδια τους, άσχετα από τις εντυπώσεις που προσπαθούν να δώσουν. Και είμαι σίγουρος ότι σήμερα αυτοί οι μηχανισμοί έχουν πάρει φωτιά και σχεδιάζουν την δική τους επόμενη ημέρα.

Επομένως, πέρα από τις όποιες παραλλαγές και μεταλλάξεις των κομματικών οργανισμών  το ερώτημα πάντα είναι: δημοκρατία, ολιγαρχία ή αριστοκρατία. Αλλά δεν υπάρχει λόγος να επέλθει βίαια σύγκρουση των δυνάμεων. Μπορεί μέσα από ένα δημοκρατικό σύστημα να αποφανθεί το ίδιο το σώμα των πολιτών εάν επιθυμεί ολιγαρχία ή αριστοκρατία ή δημοκρατία. Τα πάντα θα μπορούν να γίνονται αλλά μόνον με την συγκατάθεση και έγκριση του σώματος των πολιτών. Ακόμη και αριστοκρατία ή ολιγαρχία με δημοκρατικό όμως σύστημα.

Η δημοκρατία δηλαδή όχι ως ανταγωνιστικό σύστημα απέναντι στην ολιγαρχία ή την αριστοκρατία αλλά ένα υπερσύστημα που θα ρυθμίζει την πολιτική ζωή του τόπου και θα αυτορυθμίζεται βάσει των επιλογών του σώματος των πολιτών, του ανωτάτου άρχοντος του τόπου.

Θα είναι πάντως μια μεγάλη τιμή για τους Έλληνες, να παρουσιάσουμε εμείς την βελτιωμένη δημοκρατία παρά να μας ορίσουν οι ξένοι ένα ακόμη δημοκρατικίζον σύστημα.

Advertisements
σχόλια
  1. […] ὅλους αύτούς τοὺς λόγους τὸ ἱστολόγιον ἔχει προβληματιστεῖ μὲ τὶς ἀδυναμίες τοῦ πολιτεύματος καῖ πιστεύει ὅτι […]

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...