Ξεφτίλα

Posted: 26 Μαρτίου, 2011 in Ειδήσεις
Ἐτικέττες:,

Θαρρείς και έχουμε βάλει στοίχημα με τον εαυτό μας να γίνουμε όσο πιο συμπλεγματικοί (δηλ.κομπλεξικοί) και δούλοι γίνεται.

Ουρές, λέει, για να αγοράσουν κάποιοι συμπατριώτες μας μια κωλοσυσκευή ή αλλιώς gadget.

Το φαινόμενο μου θυμίζει ένα περιστατικό που έζησα ως δντής καταστήματος  υψηλής τεχνολογίας, όταν ένα φτωχαδάκι αγόρασε πρώτος το πλέηστέισον-2 με 564 δόσεις και μετά από μερικές ημέρες που η τιμή του προϊόντος έπεσε δραματικά, με παρακαλούσε να κάνω κάτι γιατί ένοιωθε κορόιδο. Την τιμή φυσικά δεν μπορούσα να την αλλάξω, ούτε και μπορούσα να του πω κατάμουτρα ότι ήταν κορόιδο. Ωστόσο, τόσο εγώ όσο και αυτός ξέραμε την πικρή αλήθεια.

Αλλά πέρα από το οικονομικό σκέλος του θέματος, υπάρχει και το ζήτημα της αξιοπρέπειας. Είναι δυνατόν να στηθεί ένας άνθρωπος 2-3 ώρες στην ουρά για να αγοράσει μια ηλεκτρονική μαλακία; Έλεος.

Οι κατασκευαστικές εταιρίες ηλεκτρονικών συσκευών παίζουν καλά το παιχνίδι της αύξησης της ζήτησης δια της τεχνητής έλλειψης. Γιαυτό και στέλνουν τα προϊόντα με το σταγονόμετρο. Κάνουν όμως και κάτι άλλο ταυτόχρονα. Δοκιμάζουν σε επαυξημένο δείγμα ώστε να εντοπίσουν τυχόν προβλήματα. πέρα από αυτά που εντόπισαν στα εργαστήρια.  Και εμείς, σαν καλά κορόιδα τρέχουμε να τους δώσουμε τα λεφτά μας.

Και ποιοι στην τελική ξενυχτάν για μια πλαστικούρα; Ποιοί ξυπνούν από τοις 5 το πρωί και στήνονται έξω από τα πολυκαταστήματα; Αυτοί που αν τους πεις να ξυπνήσουν πρωί για να πάρουν τα καλύτερα προϊόντα από μια λαϊκή αγορά, θα βρουν ένα σωρό δικαιολογίες και τελικά θα πάνε να αγοράσουν από τα σούπερ μάρκετ το μεσημέρι κάθε κινέζικο και αμερικάνικο μεταλλαγμένο λαχανικό.

Τόσο πολύ ζηλέψαμε την βοϊδοποίηση των Αμερικανών και σπεύδουμε να τους μιμηθούμε; Κανένα καλό δεν βρήκαμε να πάρουμε;

Φυσικά το θέμα δεν σταματάει εκεί.Όταν μια πολυεθνική αλυσίδα ξέρει εκ των προτέρων ότι θα πουλήσει μερικές χιλιάδες κομμάτια σε δύο ώρες, κάνει μαζικές αγορές, παίρνει καλύτερες τιμές (τις οποίες φυσικά δεν μετακυλάει στους πελάτες) και στο τέλος οι κεντρικοί προμηθευτές αδιαφορούν για τα ελληνικά μικρομάγαζα που στο τέλος αγοράζουν τα 1-2 τεμάχια που θα πουλήσουν, σε τιμές λιανικής. Αποτέλεσμα, τα μικρομάγαζα κλείνουν ένα προς ένα και μένουν μόνο οι πολυεθνικοί.

Η προβατοποίηση δηλαδή δεν είναι μόνον ηλίθια, είναι και εθνικά επιζήμια.

Μα, θα πει κάποιος, οι μεγάλες αλυσίδες απασχολούν πολύ κόσμο.

Τρίχες κατσαρές, θα απαντήσω. Όλοι είναι με το βασικό μισθό στον τομέα της πώλησης, ενώ στον τομέα των συναρμολογήσεων απασχολούν αποφοίτων των ΙΕΚ για ένα κομμάτι ψωμί. Αν σε αυτό συνυπολογίσουμε ότι οι υπάλληλοι  είναι σαν τα μοντέλα, δηλαδή έχουν ημερομηνία λήξεως καθώς σπάνια θα δούμε μέσα σε ένα υπερκατάστημα υπάλληλο μεγαλύτερο από 30-35 ετών,  δηλαδή παίρνουν μερικά χρήματα για να βγουν ξεζουμισμένοι και άνεργοι στην κρισιμότερη ηλικία τους, τότε μάλλον ζημία κάνουν παρά ωφελούν στον εργασιακό τομέα.

Όχι λοιπόν μόνο δεν θα σπεύσω να αγοράσω την ηλεκτρονική παπ…ριά της apple, αλλά δεν θα την αγοράσω καν. Έλεος, λίγη σοβαρότητα.

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...