Απειροστικός λογισμός, ζωή και ποιλιτική

Posted: 8 Ἰανουαρίου, 2011 in Σκέψεις
Ἐτικέττες:, , , , ,

Άνθρωποι υπέρβαροι, καπνιστές, τοξικομανείς, αλκοολικοί και γενικά εξαρτημένοι. Τι συμβαίνει τελικά και όλοι αυτοί δεν μπορούν να ισορροπήσουν την ζωή τους; Τι είναι ισορροπία; Γιατί κάθε καπνιστής έχει για όλη του τη ζωή ένα ανοιχτό παράθυρο στο τσιγάρο; Γιατί κάθε πρώην παχύσαρκος έχει πάντα την τάση να επιστρέψει σε κατάσταση παχυσαρκίας; Γιατί κάθε άπιστος σε μία σχέση έχει πάντα την επανάληψη της απιστίας σαν πιθανότητα στο πίσω μέρος του μυαλού του; Μήπως κάθε δρόμος που παίρνουμε στη ζωή μας μετατρέπεται από άγνωστο σε συνειδητή επιλογή; Είναι πιο ελεύθερος κάποιος που δεν κάπνισε ποτέ από κάποιον πρώην καπνιστή; Τι είναι ελευθερία; Πως αντιλαμβάνεται την αξία της ζωής κάποιος που δεν σκότωσε ποτέ σε σχέση με αυτόν που έχει αφαιρέσει κάποια ζωή; Είναι πάντα εν δυνάμει δολοφόνος κάποιος που έχει σκοτώσει μια φορά; Γιατί οι περισσότεροι πρώην τοξικομανείς βρίσκουν στη θρησκεία στήριγμα; Είναι τόσο δύσκολο για έναν εγκέφαλο να αποχωριστεί συνειδητά μια συνήθεια ώστε να αναζητήσει υπερφυσική δύναμη; Τι είναι αυτή η υπερφυσική δύναμη; Υπάρχει ή μήπως είναι κάποια δύναμη, το βάρος της οποίας δεν μπορεί να αντέξει η φύση του ανθρώπου; Ανήκει το θείο σε άλλη διάστασή έξω από τον άνθρωπο ή μήπως είναι εσωτερική δύναμη του ανθρώπου, την οποία όμως αυτός δεν μπορεί να σηκώσει και την απορρίπτει συνειδητά, αποδίδοντας την σε κάτι αόριστο έξω από τον εαυτό του, ίσως γιατί είναι αδύνατον να γίνει ορατό το υποσυνείδητο από το συνειδητό τμήμα; Εκατοντάδες ερωτήματα μπορεί να προκύψουν από την διερεύνηση του εαυτού μας. Για να δούμε τόσο βαθιά χρειάζονται γνώσεις ψυχολογίας τις οποίες δεν έχουμε γιαυτό και θα κάνουμε πιο απλουστευτικές σκέψεις.

Έστω λοιπόν κάποιος μη καπνιστής καπνίσει ένα τσιγάρο το οποίο φυσικά και επιδρά δια της νικοτίνης στον οργανισμό του. Ποια όμως είναι εκείνη η δύναμη που μπορεί να τον επιστρέψει στην προηγούμενη «άκαπνη» ζωή του;

Ακόμη και η ψυχή του ανθρώπου υπακούει στους νόμους της φυσικής. Η ψύχη (και το σώμα) του ανθρώπου έχει σημεία ισορροπίας αλλά και αδράνεια (νόμος Νεύτωνος: κάθε σώμα έχει την τάση να διατηρεί την κινητική του κατάσταση). Η ψυχή όμως του ανθρώπου δεν είναι άσχετη από την άποψη που έχει ο ίδιος ο άνθρωπος για τον εαυτό του, από το είδωλο του εαυτού του όπως αυτό είναι αποτυπωμένο στο υποσυνείδητο του. Στο υποσυνείδητο καταγράφονται τα βιώματα μας που θεωρούμε ότι δεν χρήζουν περαιτέρω λογικής επεξεργασίας. Έτσι λοιπόν αυτός που δοκίμασε ένα τσιγάρο επιστρέφει στην κατάσταση ισορροπίας του γιατί το καταγεγραμμένο στο υποσυνείδητο του είδωλον εαυτού είναι αυτό της κατάστασης ισορροπίας, παρόλο που το είδωλον αυτό έχει αλλοιωθεί απειροελάχιστα ή καλύτερα έχει κατά απειροελάχιστο μέγεθος εμφανιστεί ένα άλλο είδωλο (φωτογραφία) πάνω από το προηγούμενο. Με πολύ απλά λόγια, αυτός που δοκιμάζει ένα τσιγάρο δεν γίνεται συστηματικός καπνιστής γιατί στην ουσία ΑΚΟΜΗ θυμάται τον προηγούμενο εαυτό του.

Παρόλα αυτά συνετελέσθη μια ακόμη αλλαγή. Έχει διαρρηχθεί το απαγορευτικό «ΜΗΝ ΚΑΠΝΙΣΕΙΣ ΠΟΤΕ» που ήταν τυπωμένο στο υποσυνείδητο και έχει μετασχηματιστεί στο «ΜΗΝ ΞΑΝΑΚΑΠΝΙΣΕΙΣ». Αφού λοιπόν έπεσε το ηθικό εμπόδιο, ο άνθρωπος αυτός έχει αποκτήσει μια πολύ-πολύ μικρή δυναμική καπνιστού, μια δυναμική δηλαδή που μπορεί να οδηγήσει στην επανάληψη της ενέργειας του καπνίσματος. Την επόμενη φορά που θα του τεθεί το δίλημμα του τσιγάρου, η απόφαση θα ληφθεί κατά 99,99…99% αυτομάτως αλλά θα είναι και μια λογική απόφαση έστω και κατά 0,0000…0001%.

Το μεγάλο πρόβλημα με το τσιγάρο και με τις ουσίες γενικότερα, είναι ότι δεν βλάπτει αμέσως. Αν πχ με το πρώτο τσιγάρο μας έπιανε πολύ δυνατός πόνος δεν θα υπήρχε περίπτωση να ξανακαπνίσουμε. Το κάνουμε όμως γιατί μας φαίνεται ακίνδυνο, θεωρούμε ότι μπορούμε να το ελέγξουμε και αγνοούμε τις σημειακές μετατοπίσεις που γίνονται στην κατάσταση ψυχοσωματικής ισορροπίας μας. Νομίζουμε δηλαδή ότι αυτές οι σημειακές αλλαγές που γίνονται είναι αμελητέες παραβλέποντας ότι λειτουργούν προσθετικά. Πιο απλά, παρόλο που η απόσταση από την Θεσσαλονίκης-Αθήνας είναι τεράστια, μπορεί να διανυθεί με τα πόδια βήμα-βήμα και για να φτάσουμε από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, δεν αρκεί αλλά απαιτείται να γίνει το πρώτο βήμα. Αν ξεκινώντας από την Β. Όλγας φτάσουμε στην Μοναστηρίου θα βρισκόμαστε ακόμη στη Θεσσαλονίκη, θα βλέπουμε ένα σχετικά οικείο περιβάλλον ωστόσο θα έχουμε πάρει την λογική απόφαση να ξεκινήσουμε το ταξίδι (έστω και για πλάκα) και σε λίγο διάστημα θα έχουμε χάσει και αυτήν την εικόνα της πόλης, δεν θα βρισκόμαστε στην Αθήνα αλλά θα έχουμε χάσει το οπτικό ερέθισμα της Θεσσαλονίκης.

Αυτές οι μικρές αλλαγές γίνονται και στο είδωλο του εαυτού αυτού που έχει απλά καπνίσει μερικά μόνο τσιγάρα στη ζωή του. Το σημαντικότερο δηλαδή είναι ότι η κατάσταση ισορροπίας έχει αποκτήσει κινητική ενέργεια και πλησιάζει αργά αλλά σταθερά την κατάσταση ισορροπίας του συστηματικού καπνιστή. Όταν μετά από κάποιο καιρό φτάσει σε αυτό το επίπεδο, θα θεωρεί οικείο το περιβάλλον του καπνιστή, όλο του το είναι θα είναι προσαρμοσμένο στο τσιγάρο, θα έχει τασάκια σε κάθε γωνία του σπιτιού του, θα γίνει βραδυκίνητος (καθώς ο καπνιστής είναι σε μόνιμη μερική καταστολή), αναβλητικός, φετιχιστής και δεν θα μπορεί να επιστρέψει στην κατάσταση ισορροπίας του μη καπνιστή γιατί στην ουσία δεν θα θυμάται την εικόνα του ιδίου του άλλοτε εαυτού.

Ο καπνιστής δηλαδή είναι καπνιστής γιατί δεν θυμάται πως είναι ο μη καπνιστής εαυτός του και σε όσο πιο νεαρή ηλικία έχει ξεκινήσει το ταξίδι του καπνιστού, τόσο πιο αχνό είναι το παλιό του είδωλο. Το ίδιο ισχύει και για κάποιον παχύσαρκο, μένει στην κατάσταση παχυσαρκίας γιατί δεν θυμάται τον εαυτό του αδύνατο. Ειδικά εάν δεν υπήρξε ποτέ γυμνασμένος τότε δεν υπάρχει καν στο μυαλό του, ούτε καν αχνό, είδωλο του αδύνατου εαυτού του.

Αναφέρθηκα στο τσιγάρο γιατί είναι σχετικά εύκολο να αντιληφθεί ο αναγνώστης τον τρόπο που αυτό δρα. Οι ίδιες όμως διεργασίες γίνονται σε κάθε τομέα της ζωής μας. Ένας πρωταθλητής δεν γεννήθηκε πρωταθλητής, απλά πήρε το δρόμο του πρωταθλητή, έκανε τα μικρά βηματάκια και έφτασε στον πρωταθλητισμό. Ο «γεννημένος νικητής» δεν είναι γεννημένος νικητής αλλά νικάει γιατί δεν θυμάται την εικόνα της ήττας, αντιστρόφως ο ηττοπαθής ηττάται γιατί δεν θυμάται ούτε την νίκη ούτε την διαδρομή προς αυτήν. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της αρχαίας Σπάρτης. Οι Λακεδαιμόνιοι απέφευγαν να πολεμούν παρ’ ότι ήταν οι καλύτεροι στρατιώτες της αρχαιότητας. Όταν όμως, λόγω τις επικράτησης τους στον Πελοποννησιακό πόλεμο, ήταν αναγκασμένοι να πολεμάν συνέχεια, όταν έχασαν απέκτησαν και την εικόνα της ήττας και οι αντίπαλοι τους Θηβαίοι σταδιακά την εικόνα της νίκης, με αποτέλεσμα τελικά οι Σπαρτιάτες όχι μόνο να χάσουν την παντοκρατορία τους αλλά και την κυριαρχία επί των Μεσσηνίων. Ομοίως ο Νικίας στη Σικελική εκστρατεία των Αθηναίων έχασε το μεγαλύτερο στράτευμα της κλασικής Ελλάδας γιατί ήταν ηττοπαθής, επομένως δεν μπορούσε να νικήσει και ήταν βασικό λάθος των Αθηναίων που του εμπιστεύτηκαν την αρχιστρατηγία του εγχειρήματος.

Κάτι τέτοιο βιώνουμε και σήμερα, καταστρεφόμαστε οικονομικά και παραγωγικά γιατί εκπαιδευτήκαμε στην κατανάλωση και τον εύκολο πλουτισμό και δεν μπορούμε να αποκτήσουμε την δυναμική ενέργεια που απαιτείται για στροφή στην παραγωγική κατεύθυνση. Πολύ απλά δεν θυμόμαστε πως είναι το παράγειν. Εδώ όμως είναι που χρειάζεται ο ηγέτης.

Αναφέρομαι συχνά στην αρχαιότητα γιατί δεν πιστεύω ότι είναι αρχαιότητα. Εγώ έχω στο μυαλό μου ζωντανή μια ιστορική περίοδο 100 ετών καθώς θυμάμαι τον παππού μου και τις ιστορίες που μου έλεγε. Η διαδρομή προς την αρχαιότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από την 20πλάσια χρονική απόσταση. Η αρχαιότητα δηλαδή είναι δίπλα μας, κοντά μας και μπορούμε να την κατανοήσουμε.

Όταν λοιπόν στην Σικελική εκστρατεία των Αθηναίων βρέθηκαν ο Συρακούσιοι σε δεινή κατάσταση, πολιορκημένοι από τα Αθηναϊκά στρατεύματα, οι Σπαρτιάτες έστειλαν βοήθεια ΕΝΑΝ! άνθρωπο, έναν ηγέτη, τον Γύλιππο. Κι όμως αυτός ο ΕΝΑΣ άνθρωπος ανέτρεψε την κατάσταση, νίκησε την ηττοπάθεια των ετοίμων να συνθηκολογήσουν Συρακουσίων και δημιούργησε ένα νικηφόρο στράτευμα που ταπείνωσε τους Αθηναίους ΑΚΟΜΗ και στη θάλασσα, όπου μέχρι τότε ήταν ανίκητοι.

Αυτός είναι ο ρόλος του ηγέτη. Ένας άλλος Λακεδαιμόνιος ηγέτης, ο Αγησίλαος, αυτός που θα μπορούσε να βρίσκεται στη θέση του Μεγάλου Αλεξάνδρου πριν από τον Μ. Αλέξανδρο και να κατατροπώσει τους Πέρσες, έφτασε στο σημείο μέχρι να πάει μισθοφόρος για την πατρίδα του σε ηλικία 80+ ετών.

Τι κάνουν οι σημερινοί ψευδοηγέτες; Ρίχνουν το φταίξιμο στους πολίτες τους οποίους και εξοντώνουν οικονομικά, ενώ την ίδια στιγμή συνεχίζουν αδιατάρακτοι στο ίδιο μοτίβο κακοδιακυβέρνησης. Συμπέρασμα; Ή είναι κακοί ηγέτες ή δεν είναι ηγέτες μας αλλά ΠΡΟΔΟΤΕΣ σε αποστολή.

Ο ηγέτης χαρακτηρίζεται αν μη τι άλλο από ένα στοιχείο, την ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ. Μπορεί και τολμά ακόμη και να καταστραφεί για χάρη του λαού του. Ο Έλλην ηγέτης δεν αρκείται στα λόγια αλλά μπαίνει στη ΠΡΩΤΟΣ μάχη ρισκάροντας όχι μόνο την περιουσία του αλλά και τη ζωή του. Ο Έλλην ηγέτης έχει μια τεράστια ευλογία και ευκαιρία, μπορεί να γράψει το όνομα του στα ολόχρυσα γράμματα της ιστορίας. Για τον Έλληνα ηγέτη δεν έχει σημασία αν θα ζήσει 5 ή 500 χρόνια. Σημασία έχει να συναντηθεί με τη δόξα, τη σοφία, την τιμή. Στην Ελλάδα ουδέποτε είχαμε τίτλους τιμής και ιπποσύνης γιατί ο ιπποτισμός είναι ταυτόσημος με τον Ελληνισμό, όχι κατ’ όνομα αλλά κατ’ ουσίαν καθώς τον Έλληνα χαρακτηρίζει (ή τουλάχιστον θα έπρεπε) μεταξύ άλλων το φιλόπρωτον, το φιλόδοξον και το φιλότιμον.

Αυτά βέβαια φαντάζουν ρομαντικά και ουτοπικά στον αναγνώστη του κειμένου. Είναι όμως ή μήπως έχουμε ξεχάσει την εικόνα του ενδόξου παρελθόντος μας, εθισμένοι στον ευδαιμονισμό, την αναβλητικότητα και την επιφανειακή αντιμετώπιση των καταστάσεων; Βρισκόμαστε στο δρόμο προς την αλλοτρίωση ή είμαστε ήδη εκεί;

Αλλού το πήγαινα, δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ με την πολιτική αλλά βλέπετε τα πάντα είναι σχετικά μεταξύ τους. Η ίδια συλλογιστική σχετίζεται με όλα τα θέματα της ζωής μας, είναι στην ουσία η θεμελιώδης μαθηματική σκέψη του ολοκληρώματος, της άθροισης απειροελαχίστων τμημάτων τα οποία αθροιζόμενα μας δίνουν το ολόκληρο. Σε γλωσσικό επίπεδο πχ αλλάζοντας τα «γεια χαρά», «εις το επανειδείν»,… με το «bye» στην ουσία μετατοπίζουμε κατά απειροελάχιστο διάστημα τον γλωσσικό χώρο, την οποία όμως μετατόπιση σιγά-σιγά συνηθίζουμε και ξεχνάμε την εικόνα του προηγουμένου χώρου που σταδιακά τον νιώθουμε όλο και πιο ξένο, βήμα-βήμα απομακρυνόμαστε, άσχετα αν εξακολουθούμε να βρισκόμαστε στην ίδια γλωσσική πόλη, το ταξίδι προς τον πιθηκισμό του τρόπου των ξένων (life style) έχει ξεκινήσει. Έτσι, με τον ίδιο τρόπο χάθηκε η ποντιακή γλώσσα, η μουσικότητα της Ελληνικής και τόσα άλλα.

Δεν απαιτούνται τρομακτικές αλλαγές για την αλλοτρίωση της γλώσσας. Αρκούν τα πρώτα βηματάκια για να εκτραπεί η γλωσσική ισορροπία. Η γλώσσα έχει μέσα της λυρικά και μουσικά στοιχεία δικτυωμένα αρμονικά μεταξύ τους που αλληλεπιδρούν με το υποσυνείδητο. Όταν εκτραπεί ένα στοιχειώδες τμήμα, αυτό αρκεί για να προκαλέσει μεταβολή της κινητική κατάστασης του σώματος της γλώσσας. Γιατί δεν χρησιμοποιούμε πια λέξεις με κατάληξη -ρ, -ξ, -ν; Γιατί πλέον έχουμε ξεχάσει το δέσιμο τους μέσα στις φράσεις, την αρμονία τους. Δεν ήταν μεγάλη η αλλαγή, χάθηκαν δυο τρία γράμματα, κι όμως, η δυναμική της αλλαγής ήταν τεράστια. Μετατόπισε ολόκληρο το γλωσσικό σύστημα. Πόσο πιο αρμονικό μας ακούγεται το «το είπε ο Πλάτωνας» από το «το είπε ο Πλάτων» ενώ ταυτόχρονα το «Πλάτων έφη» είναι αρμονικότερο από το «Πλάτωνας έφη»; Μικρές αλλαγές δηλαδή με κολοσσιαία δύναμη. Φυσικά με τα παραπάνω θα εκνευριστεί κάποιος “μοντέρνος” που θα θεωρήσει συντηρητική τη θεωρεία. Τι σύμπτωση! Και ένας καπνιστής εκνευρίζεται αν κάποιος του πει ότι πρέπει να διακόψει το κάπνισμα.

Αυτά όλα βέβαια τα γνώριζαν οι αρχαίοι γιαυτό και υπήρχε σαφής διαχωρισμός μεταξύ δούλων, απελευθέρων και ελευθέρων ανθρώπων. Αντιστοίχως και στη Σπάρτη δεν ανήκαν όλοι στην τάξη των ομοίων, υπήρχαν και οι υπομείωνες. Γιατί ο απελεύθερος δεν είναι ελεύθερος; Γιατί έχει ακόμη νωπή την εικόνα του σκλαβωμένου εαυτού του, εξακολουθεί να είναι όμηρος του απελευθερωτικού πάθους του και ταυτόχρονα δεν έχει βιώματα ελευθέρου πολίτη, επομένως μπορεί ευκολότερα να ξαναγίνει σκλάβος παρά ελεύθερος. Όπως ένας πρώην καπνιστής ζει για όλη του τη ζωή με τον φόβο του τσιγάρου, προσέχει κάθε ημέρα μην τυχόν και αρπάξει αυθόρμητα κάποιο τσιγάρο από το τραπέζι, είναι δηλαδή για πάντα ουσιαστικά καπνιστής, έτσι και ο απελεύθερος δεν είναι ελεύθερος, ζει πάντα με την ζοφερή ανάμνηση της σκλαβιάς του και το φόβο επιστροφής σε αυτήν. Η ελευθερία είναι πολύ υψηλού επιπέδου αξία με ψιλά νοήματα. Μπορεί ένας ταπεινός άνθρωπος να είναι πιο ελεύθερος από κάποιον πλούσιο, δεν είναι ταξική αξία η ελευθερία.

Όλα τα παραπάνω περί απελευθέρων βέβαια ισχύουν για τους περισσότερους από εμάς. Η ελευθερία είναι πολύ λεπτή έννοια, δεν μπορεί να είναι ελεύθερος κάποιος που γλύφει κάποιον πολιτικό για μια θέση στο δημόσιο ούτε όμως και κάποιος που φοροδιαφεύγει. Πιο ελεύθερος είναι ένας αγράμματος ορεσίβιος ποιμένας από έναν εξαρτημένο αστό. Πιο ελεύθερος μπορεί να είναι ένας σκουπιδιάρης από ένα μεγαλοστέλεχος εταιρίας που ζει και αναπνέει για την μίζα κάποιου προμηθευτή. Απεναντίας λοιπόν με τον Αμερικανικό «πολιτισμό» που έχει σαν δόγμα «δεν έχει σημασία τι κάνεις αλλά το πόσα βγάζεις» στον ιδανικό Ελληνικό πολιτισμό θα λέγαμε ότι αυτό που μετράει είναι το «δεν έχει σημασία τι κάνεις ούτε το πόσα βγάζεις αλλά το πόσο ελεύθερος είσαι».

Advertisements
σχόλια
  1. Ὁ/ἡ otter γράφει:

    Ελπίζω μόνο οι τυχόν αναγνώστες να μην σταθούν στο τσιγάρο/εθιστικές/μη εθιστικές ουσίες και χάσουν το δάσος.
    Εξαιρετικό κείμενο πραγματικά. Συγχαρητήρια.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Σε ευχαριστώ πάρα πολύ και για το σχόλιο σου αλλά και για την τιμή που μου έκανες διαβάζοντας το κείμενο.
      Σε κάθε κείμενο οι αναγνώστες μπορεί να σταθούν στα σημεία που επιβεβαιώνουν τις πεποιθήσεις τους. Αυτό δυστυχώς δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Από την άλλη ίσως ένα κείμενο είναι πετυχημένο όταν εκφράζει ακόμη και ανθρώπους διαφορετικών πεποιθήσεων.
      Εξάλλου, κάθε ιδέα είναι μια βραδυφλεγής βόμβα. Κατά την άποψη μου υπάρχουν μαθηματικές εφαρμογές ζωής και βάση αυτών συνήθως γράφω. Επομένως, όπου και να σταθεί κάποιος αναγνώστης, μπορεί κάποια στιγμή να αντιληφθεί την σημασία της στιγμής. Το λέει και ο ίδιος ο λαός μας: “όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος”.

  2. Ὁ/ἡ Ἀνώνυμος γράφει:

    συμφωνώ…καθώς διάβαζα….βίωσα εκείνα..που σκέφτομαι ,φωνάζει το απο μέσα μου !! ευχαριστώ πολύ!!

  3. Ὁ/ἡ Μαρής Γεώργιος γράφει:

    Στράβωνα

    Είναι ωραίο.

    Κατά την γνώμη μου.

    Α) Είσαι πολύ επιθετικός. Πιάνεις τον ταύρο από τα κέρατα, που λένε. Δεν ξέρω, αν ένας ταυρομάχος μπορεί να το κάνει αυτό.

    Β) Είμαι καπνιστής. Μ’ αρέσει το τσιγάρο. Το είχα κόψει πέντε χρόνια. Το ξανάρχισα. Ξέρω ότι δεν κάνει καλό. Δεν πιστεύω ότι κάνει τόσο κακό όμως, όσο προσπαθούν να μας πείσουν ότι κάνει. Εμέναν κι ο πατέρας μου κάπνιζε και οι θείοι μου… Μεγάλωσα σ’ ένα περιβάλλον μεσ’ στους καπνούς. Τίποτα δεν έπαθα. Πρόσεξε, επαναλαμβάνω: Δεν είναι ωφέλιμο. Αλλά επειδή η εκστρατεία εναντίον του άρχισε μετά τα πυρηνικά πειράματα, έχω την γνώμη, ότι ενώ μας γεμίσανε ραδιενέργεια, προσπαθούν να ρίξουν την ευθύνη αλλού, προκειμένου, να εστιάσουν την προσοχή μας, σε κάτι άλλο και όχι σ’ εκείνο που πραγματικά βλάπτει. Σκέψου όμως, να τα διάβαζε αυτά ο Πουτσίνι, που εμπνεότανε απ’ τους καπνούς του τσιγάρου του ή ο Βέγκενερ, ένας εκ των μεγίστων επιστημόνων του περασμένου αιώνος, που έφυγε πρόωρα και καταφρονεμένος, που δεν έβγαζε την πίπα από το στόμα του. Πέθανε στους πάγους της Γροιλανδίας.

    Απ’ την άλλη, τις λευκές φάλαινες του St. Laurence και του Sagenay River, δεν τις έχω δει να καπνίζουν. Δεν ξέρω αν το κάνουν στην ζούλα. Αλλά δεν πιστεύω να είναι τόσο πονηρές. Οι τρελές γελάδες; Καπνίζανε; Τα κρυολογημένα πουλιά που μας είχαν τρομοκρατήσει; Οι χοίροι μ’ εκείνα που πάθανε και δεν θυμάμαι πώς τα λέγανε. Μειώσαμε τα πράγματα, που τρώγαμε. Ούτε σπλήνα, ούτε νεφράκια. Καπνίζανε τα πρόβατα και οι κατσίκες; Το πνεύμα σου αγαθό. Προσπαθείς να συμβουλεύσεις. Νομίζω, ότι πρέπει να μετριάσεις τον τόνο. Ένας ιδιότροπος, μπορεί να το πάρει στραβά. Εγώ όχι. Νομίζω όμως, ότι αυτός ο επιθετικός τρόπος, που επέλεξες, παρ’ όλο, που εμένα μ’ αρέσει, όπως ακριβώς εκφράζεσαι, μπορεί να φέρει αντίθετα αποτελέσματα. Θα είναι πολύ πιο γλυκό, εάν το μετριάσεις λιγάκι…

    Γ) Η ελευθερία του ανθρώπου χάθηκε από την στιγμή, που έμαθε να μιλάει. Μέχρι τότε, το σπάνιο εκείνο θηλαστικό, κυνηγούσε και πήγαινε όπου ήθελε, έκανε ό,τι ήθελε και πουθενά, σε κανέναν λογαριασμό δεν έδινε. Ίσως, να έτρωγε, όταν ήταν μικρός βέβαια, καμμιά κατραπακιά απ’ την μητέρα του, άμα έκανε αταξίες και καμμιά κλωτσιά απ’ τον πάτερ φαμίλια, όταν εκείνο το θηρίο θύμωνε και τρέμανε όλοι. Ο περιορισμός της ελευθερίας άρχισε απ’ την στιγμή, που ο άνθρωπος άρχισε να μιλάει με το «μη», «όχι», «δεν, «κάνει», «δεν κάνει», «επιτρέπεται», «δεν επιτρέπεται», όταν δηλαδή αρχίσανε οι απαγορεύσεις.

    Δ) Τον κόσμο τον αντιλαμβανόμεθα δια τον αισθήσεων. Οι αισθήσεις μας δίδουν την εικόνα του. Υπάρχει ο απτός κόσμος, ο οποίος σε περιβάλει. Υπάρχει και ο άλλος, που δεν δύνασαι να πιάσεις μ’ αυτές. Εγώ δεν έχω δει καμμία ψυχή. Ξέρω, ότι όταν πεθαίνει ο άνθρωπος χάνει βάρος 16 γραμμαρίων, Η ψυχή δεν είναι κάτι απτό λοιπόν και δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για την ύπαρξή της, ούτε δυνάμεθα, να αποδείξουμε το αντίθετο. Ο Θεός επίσης, παραμένει εκτός των αισθήσεών μας. Μπορεί δηλαδή, να υπάρχουν η ψυχή και ο Θεός, αλλά μπορεί και να μην υπάρχουν. Σχετικά με την θεότητα τώρα: εάν παραδεχθούμε τα της θρησκείας μας, ενδέχεται να υποπέσουμε σε δύσκολα προβλήματα. Επί παραδείγματι, παραδεχόμεθα, ότι ο τρισυπόστατος Θεός απέστειλε τον υιόν το, για να σώσει τον κόσμο. Επέλεξε την Παναγία να τον γεννήσει. Αλλά η Παναγία είναι κόρη του Θεού, ο οποίος είναι πατέρας όλων μας. Άρα η Παναγία, η οποία εγέννησε τον Ιησούν, τον Θεό δηλαδή, είναι κόρη και μητέρα του συγχρόνως, πράγμα, που είναι ασυμβίβαστο. Οπότε πελαγώνεις…

    Αρχή της φιλοσοφίας είναι το ότι όλοι μας ενδέχεται να κάνουμε λάθος.

    Ε) Ο ηγέτης είναι ταλέντο. Ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης ήταν αμόρφωτοι, αλλά υπήρξαν ηγέτες. Ο Μωάμεθ, τελείως αμόρφωτος δημιούργησε θρησκεία, κάτι, που μεγάλοι φιλόσοφοι, δεν μπόρεσαν να κάνουν… Δεν υπάρχει πρότυπο ηγέτου, όπως στο σκάκι, δεν υπάρχει πρότυπο σκακιστού.

    Μεγάλη σημασία για τον ηγέτη έχουν οι συνεργάτες του. Ο Ιουστινιανός είχε τον Καπαδόκη, ενώ ο Βασίλειος ο Α’, (665-684) αν θυμάμαι καλά ιδρυτής της μακεδονικής Δυναστείας ήταν τελείως αμόρφωτος. Ωστόσο συνεβούλευσε, μέσω του μεγάλου Πατριάρχου της Κωνσταντινουπόλεως Φωτίου, τον υιόν του Λέοντα τον Σοφό, να προσέξει στην επιλογή των αρχόντων (συμβούλων):
    «Ίνα μη άρχωσιν έλαφοι λεόντων, αλλά λέοντες ελάφων»!
    Πέραν τούτου, ήθελε να του μιλάνε όλοι με παρρησία. Αυτός δε επέλεξε ως ναύαρχον τον εχθρόν του Ωορύφα, επειδή ήταν καλός και μετά από αρκετών ετών συνεργασία, γίνανε στο τέλος φίλοι. Ο Βασίλειος υπήρξε καλός αυτοκράτωρ και πολιτικώς και στρατιωτικώς.

    Ο Φρειδερίκος ο Β’, αυτοκράτωρ της Γερμανίας, αλλά γεννηθείς και μεγαλωμένος στην Ιταλία (1194 – 1668) αν θυμάμαι καλά. Γιος του Φρειδερίκου Μπαρμπαρόσα, ο οποίος εφονεύθη πριν γεννηθεί, η δε μητέρα του πέθανε όταν ήταν ενός έτους. Πριν πεθάνει απέστειλε επιστολή προς τον Πάπα, τον οποίον παρεκάλεσε να προσέξει το παιδί της και ν’ αναλάβει την αντιβασιλεία. Ο Πάπας τοποθέτησε στην αντιβασιλεία έναν καρδινάλιο. Το παιδί μεγάλωνε σαν αλητάκι, στον δρόμο. Πολλές φορές, το τραπεζώνανε οι γείτονες. Ήταν όμως φιλομαθές. Παρακολουθούσε τα πάντα. Μάθαινε τα πάντα. Από το πώς φουσκώνουν οι υαλουργοί το γυαλί, μέχρι πώς φτιάχνουν τις σόλες των παπουτσιών οι τσαγκάρηδες. Έμαθε ένδεκα γλώσσες, συμπεριλαμβανομένης της αραβικής, διάβασε φιλοσοφία, αρχαίους συγγραφείς. Ανέλαβε τον θρόνο το 608 εις ηλικίαν δεκατεσσάρων των και οι παρευρισκόμενοι τον χαρακτήρισαν σοφό. Ο Πάπας τον πίεζε να κάνει μία σταυροφορία. Αυτός καθυστερούσε. Τελικώς το 1225 άρχισε να συγκεντρώνει στρατό. Έπεσε κάποια αρρώστια. Αποδεκάτισε το στράτευμα. Αρρώστησε κι ο ίδιος, πέθανε ο υπαρχηγός του. Ο Πάπας τον αφόρισε. Ο αφορισμός τότε σήμαινε, ότι ο αφορισμένος πήγαινε στην κόλαση. Δεν τον πλησίαζε κανείς. Έγινε καλά. Ξανασυνεκέντρωσε στρατό 40.000 ανδρών και το 628 πέρασε απέναντι πηγαίνοντας προς την Ιερουσαλήμ. Τον συνήντησε ο Σουλτάνος της Αιγύπτου και καθίσανε να μιλήσουνε. Μόλις ο Σουλτάνος είδε τις γνώσεις του σχετικά με την αραβική φιλοσοφία και τέχνη, αλλά κυρίως την γλωσσική του επάρκεια, τον ρώτησε τι θέλει να κάνει στην Ιερουσαλήμ. Εκείνος του απήντησε ότι ήθελε να στεφθεί βασιλεύς και να βάλει την πόλη στους τίτλους του και ο Σουλτάνος του επέτρεψε να πάει ελευθέρως. Μπήκε στην πόλη. Κανένας κληρικός δεν τον πλησίαζε. Εχρίσθη βασιλεύς μόνος του. Πήρε τον στρατό του και επέστρεψε στην Ιταλία κι όλ’ αυτά, χωρίς ν’ ανοίξει μύτη!
    Αυτός λοιπόν είχε πει: «Δεν κάνει για διοίκηση αυτός, ο οποίος δεν μπορεί να παρασχέσει απόλυτη ασφάλεια στους πολίτες του.

    Οι Κινέζοι λένε, πως δεν υπάρχει χειρότερη διοίκησις από μία κυβέρνηση σοφών. Διότι οι σοφοί συζητούν, διαφωνούν και ξανασυζητούν, χωρίς να πράττουν τίποτα…

    ΣΤ) Η γλώσσα δεν αλλοτριώνεται. Οι Ελαμίτες εξηφανίσθησαν περί το 700 π. Χ. και η Ιστορία τους αναφέρει ως άγνωστον λαόν, αγνώστου φυλής και χαρακτηριστικών. Στο δεύτερο κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων, στην πρώτη σελίδα, γράφει ότι, από τις γλώσσες, που μιλήσανε οι Απόστολοι, μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος ήταν και η γλώσσα των Ελαμιτών. Άρα, για να ομιλείται η γλώσσα του Ελάμ, σημαίνει ότι ζούσαν στην Ιουδαία του 54 μ. Χ Ελαμίτες. Και επειδή δεν αναφέρεται, πως είχαν κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα, λοφίο, τρία χέρια ή τέσσερα μάτια, μάλλον κι αυτοί ήταν σημιτικής φυλής. Δεν φαντάζομαι, πως το ΠΑΣΟΚ, θα βρίσκεται στην εξουσία 700 χρόνια.

    Ζ) Στην δουλεία στηρίχθηκε όλος ο αρχαίος πολιτισμός. Δεν τόλμησε ούτε ο Χριστιανισμός να την πράξει. Καταργήθηκε το 1864. Ακόμα υπάρχει. Δουλεμπορικά πλοία διασχίζουν τις νύκτες την ερυθρά και τον Περσικό, χωρίς φώτα πορείας. Είναι ίδια με τα πλοία του Μ. Αλεξάνδρου. Πολλοί ναυτικοί τα λένε «Μεγαλέξανδρους». Τα χαρέμια είναι γεμάτα. Αρπάζουν και κοπέλες απ’ την Ευρώπη και την Αμερική. Είναι τραγική η ανθρώπινη μοίρα του δούλου. Στην αρχαία Ελλάδα δεν ήταν τόσο σκληροί με τους δούλους οι Έλληνες. Η Ρώμη και οι μετ’ αυτήν αυτοκρατορίες και μη στηριζόντουσαν στην δουλειά των σκλάβων. Όταν ο Βαρβαρόσας έφθασε στην Κωνσταντινούπολη, για να γίνει Καπουδάν Πασάς του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, κουβαλούσε μαζί του 80.000 Ισπανούς σκλάβους, οι οποίοι οδηγήθηκαν αμέσως στα ναυπηγία, για να κατασκευάσουν πολεμικά πλοία. Άσε με την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως τα έγινε… Οι σκλάβοι, που πουλιόντουσαν στην Αλγερία, στην εποχή του Βαρβαρόσα, οι μεν άνδρες έπιαναν τιμή 26-28 άσπρα. Οι γυναίκες 16. Οι γέροι, εκείνοι, που μπορούσαν να στέκονται όρθιοι και να διώχνουν τα ποντίκια από τις σιταποθήκες στοιχίζανε 7.

    Ο άνθρωπος κατά τον Λάο Τσε είναι κακός!

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Δωδεκάθεο το ονομάσαμε τώρα Γεώργιε. Στην ουσία οι θεοί είναι πολύ περισσότεροι. και λέω είναι και όχι ήταν γιατί από την στιγμή που δημιουργήθηκε ο Ελληνικός πολιτισμός με την βοήθεια των Θεών, όπως και όποιοι είναι αυτοί, τότε εξακολουθούν να υπάρχουν, διότι ένας θεός είναι αθάνατος. Πάντως δεν υπάρχει δωδεκάθεο, αυτό είναι μύθος. Υπάρχει πολυθεϊσμός. Δεν μπορεί να υπάρχει λ.χ. δωδεκάθεο όταν ο ίδιος ο Ζεύς υπακούει στις εντολές της Λαχέσεως.

      Το θέμα δεν είναι πῶς ορίζουμε τους θεούς. Διότι εάν δούμε τους θεούς μέσα από τα μάτια του Αβρααμισμού τότε σαφώς και δεν υπάρχουν. Χρειάζεται απλώς άλλη οπτική γωνία.
      Συγνώμη που σε πάω από άρθρο σε άρθρο αλλά το ιστολόγιο μου είναι ακριβώς αυτό, λογισμός ιστού, και τα άρθρα είναι συσχετισμένα μεταξύ των. εδώ.

      Επίσης ένας θεός έχει ένα αδύνατο σημείο. Ενισχύεται μέσα από την πίστη των θνητών. Αυτό ισχύει τουλάχιστον στις Αβρααμικές θρησκείες. Στις Ελληνικές θρησκείες μπορεί και ένας θεός να υπάρξει χωρίς την ανθρώπινη πίστη, όπως έγινε με τον Ζῆνα (Δία) προ του Προμηθέως. Δηλαδή σε κάποιες περιπτώσεις ο θεός είναι πραγματικά αθάνατος, αφού είναι ανεξάρτητος της ανθρώπινης πίστης, και σε κάποιες είναι θνητός αφού εάν διακοπεί η πίστη χάνεται και ο θεός.

      Ίσως αυτό δεν έχει εκφραστεί καλύτερα στην ιστορία της τέχνης από στους Όρνιθες του Αριστοφάνους. Τα πτηνά μπορούσαν να ακυρώσουν την δύναμη των θεών και να τους μετατρέψουν από θεούς σε επαίτες. Το ίδιο μπορεί να γίνει με όλους τους Θεούς, πλην ίσως του Διός προ Προμηθέως, όπως προείπα.

      Και αυτά τα λέω γιατί, παρ’όλη την προπαγάνδα που δεχόμαστε από βρέφη σχετικώς με τον ένα, παντοδύναμο θεό, προπαγάνδα που είναι κοινή σε όλους τους πιστούς των Ιουδαϊκών θρησκειών, εγώ δεν πιστεύω ότι ο θεός είναι ένας, επομένως δεν πιστεύω και στην τριαδική του υπόστασι, την οποία αναφέρεις στο σχόλιο σου. Δεν είναι καθόλου τυχαία η πλύσις εγκεφάλου ξεκινάει με το «πιστεύω εις ΕΝΑΝ Θεόν» ή στο Ισλάμ «Ο Αλλάχ είναι μεγάλος. Δεν υπάρχει άλλος Θεός από τον Αλλάχ» και φαντάζομαι κάτι αντίστοιχο ισχύει και στην Εβραϊκή προσευχή.

      Ξέρεις τι γίνεται σε μία τέτοια προσευχή; Ποιος είναι ο αποδέκτης; ΌΧΙ, ο αποδέκτης δεν είναι ο θεός. Αποδέκτης της προσευχής είναι ο πιστός. Του γίνεται μια ομαδική πλύση εγκεφάλου προκειμένου να μην αναζητήσει άλλη διέξοδο, ακόμη και άλλη πίστη παρά μονάχα στον έναν και μοναδικό Γιαχβέ, Θ-ο, Αλλάχ και το κακό συναπάντημα.

      Η δουλεία που λες Γιώργο είναι πολύ σχετικό πράγμα. Εάν καταφέρω να γίνω αφέντης του Ισλάμ, σουλτάνος, διάκος, αρχιμανδρίτης, ραβίνος κλπ, αυτό δεν σημαίνει ότι έγινα και ελεύθερος. Μπορεί να γίνω ακόμη πιο σκλάβος από ό,τι ήμουν πριν. Για εμένα επομένως καμία σημασία δεν έχει που κάποιος κατάφερε να κερδίσει τον σεβασμό μιας κοινότητας λόγω της μορφώσεως του, όπως το παράδειγμα που ανέφερες. (Στο σημείο αυτό να σου πω ότι αδιαφορώ για την Ιεροσαλήμ, δεν πιστεύω καν ότι είναι ιερά πόλις. Για εμένα ιερές πόλεις είναι η Δωδώνη, οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Έφεσος και το νησί της Δήλου, το οποίο κάποιοι φρόντισαν να βεβηλώσουν νωρίς νωρίς, τοποθετώντας εκεί τον λεγόμενο θρόνο του Μωυσέως και ιδρύοντας την πρώτη συναγωγή της Εβραϊκής διασποράς).

      Αυτό λοιπόν είναι που φοβούνται όλες αυτές οι αλληλοεπικαλυπτόμενες θρησκείες, φοβούνται την ελευθερία και την πολυδιάστασι. Και εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, οι θρησκείες αυτές οδήγησαν την ανθρωπότητα στον μαρασμό. Ιδού λοιπόν το θαύμα. Μόλις απελευθερώθηκε η ανθρωπότητα, θαυματούργησε και πάλι. Όμως η ανθρωπότητα κάνει ένα σφάλμα αυτοσυνειδησίας. Νομίζει ότι ελευθερώθηκε ενώ στην ουσία κάτι τέτοιο δεν έγινε. Απλώς απελευθερώθηκε. Άλλο ελεύθερος, άλλο απελεύθερος.

      Το παρασεντόνιασα το σχόλιο. Πάω στο θέμα του τσιγάρου.
      Και εγώ καπνίζω σαν μαύρος. Όμως το θέμα είναι ότι πλέον τα τσιγάρα δεν είναι αθώα. Δεν είναι φυσικά προϊόντα όπως παλαιά. Είναι εμποτισμένα με χιλιάδες χημικές ουσίες και δεν θα εκπλαγώ εάν κάποιοι αποφασίσουν να μας καθαρίσουν μαζικώς εμάς τους καπνιστές. Λες να μην μπορούν να το κάνουν; Άλλο το καρέλια Αγρινίου που κάπνιζε ο παππούς μας και άλλο τα σημερινά σκευάσματα. Σκοπός πάντως του άρθρου δεν ήταν ο αγώνας κατά του καπνίσματος, αλλά το πως μπορεί κάποιος να βρεθεί σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, χωρίς καν να το καταλάβει, βήμα προς βήμα. Κάποιος έχει πει «για να πας στο διάστημα, πρέπει πρώτα να κατέβεις το σκαλοπάτι του σπιτιού σου» ή κάπως έτσι. Κάθε βήμα έχει την αξία του.

      Σε βλέπω ενημερωμένο με τα ιστορικά. Το έχεις σπουδάσει ή χόμπι;

  4. Ὁ/ἡ Μαρής Γεώργιος γράφει:

    Στράβωνα,

    Βιάσθηκα να στο στείλω κι έχει λάθη. Στο Ζ, στην πρώτη σειρά, η τελευταία λέξη είναι «πειράξει» και όχι ¨πράξει¨…

    Ίσως έχω κι άλλα, γιατί δεν το ξανακοίταξα…

  5. Ὁ/ἡ Μαρής Γεώργιος γράφει:

    Στράβωνα,

    Ακόμη κάτι.

    Για το (Δ) – Οι Ιάπωνες πιστεύουν ότι το σπίτι τους περιβάλλεται από εκατοντάδες πνεύματα.

    Οι προ-ισλαμικοί Άραβες πίστευαν ότι σε θεότητες οι οποίες κατοικούσαν στα αστέρια και το φεγγάρι. Φοβόντουσαν τον τιμωρό Ουρανό και τον παρακαλούσαν, να μην τους τιμωρήσει. Πέραν αυτών ήταν τα πνεύματα (Τζιν), μερικά κακά, μερικά καλά. Λατρεύανε επίσης και τους ιερούς λίθους, σπουδαιότερος των οποίων είναι ο Ιερός Μαύρος Λίθος της Καάβας. Όταν ο Ηρόδοτος πέρασε από την Μέκκα, επισκέφθηκε την Καάβα, μέσα στην οποία υπήρχαν αγάλματα και αγαλματίδια θεοτήτων, ανάμεσα στα οποία ήταν και μία θεότης, που λεγόταν Αλλάχ. Είχε τρεις κόρες, το όνομα της μίας εξ αυτών ελληνοποίησε ο ιστορικός, αλλά δεν το θυμάμαι τώρα.

    Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι είχαν το δωδεκάθεον.

    Οι Ιάπωνες πιστεύουν, ότι οι θεοί, οι οποίοι βρισκόντουσαν στον ουρανό και ήταν θνητοί, απεφάσισαν κάποια στιγμή να φτιάξουν την Ιαπωνία. Είπαν λοιπόν σε δύο νέους μία θεά κι έναν θεό, που ήταν αδέλφια, την επιθυμία τους κι αυτοί, πήρανε το δόρυ τους, που ήταν κατασκευασμένο από πολυτίμους λίθους, ανέβηκαν στην γέφυρα του ουρανού και το βύθισαν στον ωκεανό. Το ανέσυραν και απ’ αυτό έσταξαν 3423 σταγόνες (αν θυμάμαι καλά) και φτιάχτηκε η Ιαπωνία. Κατόπιν, οι θεοί παρακολουθούσαν, πως ζευγαρώνουν οι βάτραχοι και όταν είδαν την διαδικασία είπανε στα δυο αδέλφια να ενωθούν. Απ’ αυτούς τους δυο βγήκανε ο Αυτοκράτωρ (είναι μία δυναστεία – δεν έχει αλλάξει απ’ τη αρχαιότητα) και οι Ιάπωνες. Όταν ρωτήθηκε σοβαρός Ιάπων δημοσιογράφος, αν πιστεύει την ιστορία αυτή εκείνο απήντησε «Μπορείτε να φαντασθείτε άνθρωπο, να πει μία τόσο απίθανη ιστορία»:

    Υπό την έννοια αυτοί, όλα τα άνω αναφερόμενα, θα πρέπει να εξετασθούν φιλοσοφικά. Διότι δεν αποκλείεται, εάν υπάρχει θεότης, να μην είναι μία, αλλά να είναι το δωδεκάθεον ή οι υποθέσεις των Αράβων ή των Ιαπώνων.

    Πέραν τούτο, υπό την έννοιαν του απείρου, κάθε σημείο δύναται να αποτελεί το κέντρο του, οπότε και η Γη, ενδέχεται, υπ’ αυτήν την έννοια να είναι το κέντρο του σύμπαντος.

    Το μηδέν, πρέπει κι αυτό, να βρίσκεται παντού. Δηλαδή, όσο μεγάλο είναι το άπειρο, άλλο τόσο είναι διάσπαρτα παντού και τα μηδενικά (δεν μιλάμε για τις δικές μας κυβερνήσεις βεβαίως, αυτές εξαιρούνται)

  6. Ὁ/ἡ Μαρής Γεώργιος γράφει:

    Η Ελευθερία

    Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα, το οποίο υπόσχεται ελευθερία. Αυτό, που συμβαίνει στην Ιστορία είναι, το ότι απαιτείται όλο και περισσότερη, με αποτέλεσμα, να καταλήξει σε αναρχία και η αναρχία φέρνει την τυραννία.

    Εξαίρεση στην δημοκρατία αποτελούν τα στρατιωτικά σώματα γενικώς, τα οποία πρέπει να διοικούνται ιεραρχικώς, όπως ισχύει όλους τους αιώνες

    Δεν υπάρχει ανθρώπινο πολιτικό δημιούργημα, που να μην εμπεριέχει λάθη. Συγκρινόμενα μεταξύ τους, όλα τα πολιτεύματα έχουν αδυναμίες. «Τα πάντα ρει». Κύριος συντελεστής των αλλαγών ο άνθρωπος. Οι θεωρίες δεν τον λαμβάνουν υπ’ όψιν.

    Όταν ένας τόπος κυβερνάται καλώς, όλοι είναι ευτυχείς. Οι φασαρίες αρχίζουν, άμα κάτι στραβώσει.

  7. Ὁ/ἡ Μαρής Γεώργιος γράφει:

    Στράβωνα,

    Ας πούμε, πως η Ιστορία, είναι ένα απ’ τα χόμπυ μου…

    Μην λαμβάνεις υπ’ όψιν σου αυτά, που σου έγραψα τόσο βιαστικά,

    Ό,τι έχεις γράψει είναι θαυμάσιο… .

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Μια που είσαι διαβασμένος στα ιστορικά, θα ήθελα την άποψι σου για τον Μιχαήλ Ψελλό και την εικαζόμενη προδοσία του απέναντι στον Διογένη Ρωμανό στην μάχη του Μάτζικερτ.
      Είχε πιστεύεις αυτό σχέσι με τις θεολογικές και νεοπλατωνικές αντιλήψεις του Ψελλού ή ήταν καθαρά ζήτημα διεκδικήσεως της εξουσίας από τους Δούκες; Πιστεύεις δηλαδή ότι υπήρξε επί Ψελλού κάποιο αντιχριστιανικό ρεύμα εντός της Α.Ρ.Α.;
      Εάν ναι τότε πόσο πιθανό είναι ένα νέο αρχαιοελληνικό κίνημα να μας οδηγήσει σε νέες καταστροφές;

  8. Ὁ/ἡ Μαρής Γεώργιος γράφει:

    Στράβωνα,

    Είναι πάρα πολύ ωραία αυτά, που γράφεις.

    Προσωπικά, τίποτα δεν αποκλείω…

    Όλα εκείνα, τα οποία δεν συλλαμβάνουν οι αισθήσεις μας, μπορεί να θεωρηθούν πλάσματα της φαντασίας μας. Θεωρώ, ότι κανείς μας, δεν μπορεί να απαντήσει μετά βεβαιότητος, για εκείνα, τα οποία είναι αδύνατον να αποδειχθούν. Ο άνθρωπος γενικά, χρειάζεται να πιστεύει, ότι κάπου υπάρχει μία δύναμις, η οποία διέπει το παν. Μπορεί κάλλιστα, να συμβαίνει, να μην είναι μία, αλλά περισσότερες. Μπορεί επίσης να μην υπάρχει και καμμία και όλα να είναι τυχαία. Το ερώτημα παραμένει αναπάντητον και αναπόδεικτον. Όμως…

    Εάν επί παραδείγματι λάβουμε ως παράδειγμα τον Σιδδχάρτα Γαουτάμα και υποθέσουμε, ότι κατέβαινε σήμερα στην γη και επεσκέπτετο το Θιβέτ, δεν θα μπορούσε να πιστέψει, ότι αυτός, που βρίσκεται τοποθετημένος στους διαφόρους ναούς και λατρεύεται ως θεότης, είναι αυτός ο ίδιος. Εκείνος δεν δίδαξε κάτι τέτοιο. Ούτε που του μοιάζει καν ετούτος, που τον αναπαριστά. Αλλά είπαμε…

    Ο άνθρωπος έχει την ανάγκη μίας Θείας παρουσίας. Θέλει να αισθάνεται, ότι κάπου, Κάποιος, κάποτε, θα τον δικαιώσει. Κάπου θα βρει ανταμοιβή, για τις πράξεις του… Και όταν τον κατατρέχει η μοίρα, τότε χρειάζεται μία βοήθεια από Κάποιον, που όλα τα βλέπει και όλα τα παρακολουθεί. Κάποιον, που έχει ό,τι μας λείπει: παντογνωσία, καλοσύνη, αγάπη, στοργή, δικαιοσύνη και απεριόριστη δύναμη. Και ίσως επειδή, ο ίδιος ο άνθρωπος πιστεύει, ότι είναι αδύνατον, ένα τέτοιο υπέρτατο Ον, να ασχοληθεί με την δική του μικρότητα, είτε το διασπά, είτε τοποθετεί κοντά του μεσολαβητές, που θα μπορούσαν, να μεταφέρουν τα αιτήματα και τις προσευχές του, προκειμένου να εισακουσθούν, όσο το δυνατόν ταχύτερα. Διότι το χάρισμα της ζωής, αυτό το λαχείο, γίνεται πολλές φορές αβάστακτο, έτσι που καταντήσαμε τα πράγματα εμείς οι ίδιοι, που δήθεν ονειρευόμαστε έναν καλλίτερο κόσμο.

    Δεν πρόκειται λοιπόν η οιαδήποτε απάντησις, ούτε να ακυρώσει, ούτε να μετατρέψει αυτή την πραγματικότητα.

    Ακόμα κι αν εξαφανιζόμαστε όλοι και όλα αυτά, που πιστεύουμε σβήσουνε και μέσα στην απεραντοσύνη και την αιωνιότητα ξαναγεννηθεί ένας ολοκαίνουργιος κόσμος ξανά, νά’ σαι σίγουρος, πως οι άνθρωποι, εκεί θα καταλήξουνε πάλι. Δεν ξέρω πώς θα τους λένε τους νέους θεούς, αλλ’ απ’ αυτούς, θα περιμένουνε πάλι, ό,τι κι εμείς προσμένουμε απ’ Ό,τι λατρεύουμε σήμερα.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Υπάρχει και μία άλλη εκδοχή μου, πολύ φευγάτη. Δεν είμαστε άνθρωποι, είμαστε οργανωμένες αποικίες μικροοργανισμών. Σκέψου δηλαδή ότι δεν είμαστε εμείς οντότητες αλλά δημιούργημα οντοτήτων, δηλαδή ναοί, τεχνητές οργανικές νησίδες.
      Δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχουν σε όλη την φύση συγκεκριμένες αρμονικές αναλογίες. Αυτό ίσως σημαίνει ότι υπάρχει συγκεκριμένη αρχιτεκτονική, μια συνταγή δηλαδή.

      Γενικότερα υπάρχουν πολλές φευγάτες εκδοχές. Εκδοχές που φαντάζουν τρελές όταν ανήκεις σε άλλο χώρο αντιλήψεως, αλλά λογικές όταν ανήκεις σε αυτές. Εγώ λ.χ. ξέρω ότι ουδέποτε, ακόμη και όταν ήμουν πολύ μικρός, μπορούσα να αντιληφθώ τα περί αναστάσεως, ούτε και μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι πηγαίνουν στην εκκλησία και δίνουν λεφτά.
      Αναφέρω την παιδική μου ηλικία γιατί τότε το μυαλό είναι παρθένο και ανεπηρέαστο από την όποια γνώσι.

      Σε κάθε όμως περίπτωσι, όλα είναι πιθανά, αναλόγως την οπτική που τα βλέπεις, την εσωτερική σου αρμονία. Γιαυτό και οι θρησκευτικοί πόλεμοι είναι ισχυρότεροι όλων. Κανένας δεν μπορεί να βγάλει έναν θεό από μέσα του. Όταν δε θρησκεία και έθνος συνδυάζονται, τότε ο φανατισμός χτυπάει κόκκινο. Γιαυτό και πιστεύω ότι προσπαθούν να επιβάλουν την παγκόσμιο θρησκεία, ώστε να μην υπάρχουν ούτε Ινδουιστές, ούτε Κουνφουκιονιστές όπως έγινε παλαιότερα και με τους Έλληνες (τους λεγομένους εθνικούς). Το αξιοπερίεργο είναι πως επιτρέπει η παγκοσμιοποίησις τους Εβραίους να έχουν εθνική θρησκεία, ενώ εμάς ακόμη και την ορθοδοξία την απονευρώνουν. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι νέοι ιερείς είναι με κουρεμένα γένια. Στο τέλος (σύντομα δηλαδή) θα ομοιάζουν τους Καθολικούς ιερείς.
      Στον δε ισλαμισμό, κάνουν τα πάντα προκειμένου να μην αναλάβουν οι Άραβες ηγετικό ρόλο στο ισλάμ. Δεν θέλουν με κανέναν τρόπο να υπάρχει ταυτισμένο έθνος με θρησκεία, πλην του Ιουδαϊσμού.

      Γενικά γίνεται χαμός σε επίπεδο θρησκειών και νοιώθω ότι θα δούμε τρελά πράγματα. Δεν αποκλείω να επιστρέψουμε σε καταστάσεις που θεωρούσαμε μέχρι τώρα περασμένες-ξεχασμένες. Εάν δε κρίνω από το πλήθος των μουσουλμάνων στην Ελλάδα, θα περάσουμε πάρα πολύ δύσκολες στιγμές. Ίσως λοιπόν να έχουμε ήδη αργήσει στην αναβίωση της Ελληνικής θρησκείας, καθώς εντός του Αβρααμικού πεδίου, είμαστε χαμένοι από χέρι.
      Γιαυτό σε ρώτησα παραπάνω για τον Ψελλό, ο οποίος ήθελε να συνδυάσει την εθνική θρησκεία με τον χριστιανισμό. Η ορθοδοξία είναι πλέον η παράδοση μας, όμως δεν είναι η ταυτότητα μας. Χρειαζόμαστε, παράλληλο και όχι πολέμιο, πολυθεϊκό ιερατείο, το οποίο όμως να μην είναι γραφικού φολκλορικού τύπου αλλά να παράγει πνευματικό έργο. Θα πάρει τουλάχιστον 100-200 χρόνια μέχρι αυτό το επανασυστημένο ιερατείο να μετατραπεί σε βαθύ θεσμό. Όμως κάποτε πρέπει να γίνει η αρχή.

  9. Ὁ/ἡ Μαρής Γεώργιος γράφει:

    Στράβωνα, γεια σου.

    Εγώ θ’ αρχίσω ανάποδα, απ’ το τέλος.

    Σχετικά με το τσιγάρο, παρατηρώ τις αλλαγές, οι οποίες ξενίζουν. Δηλαδή, το τσιγάρο, που ποτέ άμα το άφηνες μόνο του δεν έσβηνε, σήμερα σβήνει. Δεν μπορώ λοιπόν, να μην υποψιάζομαι, ότι κάτι συμβαίνει και μού’ χει περάσει κι εμέ απ’ το μυαλό αυτό, δηλαδή μην τυχόν και θέλουν, να μας καθαρίσουνε όλους… Συμφωνώ λοιπόν απολύτως μαζί σου, γιατί το ν’ αλλάξεις μάρκα, δεν επαρκεί… Αλλά δεν είναι μόνον το τσιγάρο… Υπάρχουν ακόμα τόσα άλλα, όπου παντού διαπιστώνεις, πως κάτι παράξενο συμβαίνει…

    Είναι σαν να βρισκόμαστε σε μία διεθνή συνωμοσία, όπου όλα αλλάζουν και το γάλα, δεν είναι γάλα πια, ούτε το τυρί, τυρί και όχι μόνον… Σαν ένα αόρατο χέρι, να επεμβαίνει παντού και να αλλοιώνει τα πάντα. Λες να παραπληθύναμε; Ή μήπως οι κρατικές υπηρεσίες δεν κάνουν την δουλειά τους καλά; Διότι δεν μπορείς να προσθέτεις ή να αφαιρείς ατιμωρητί και να τα μεταβάλεις όλα. Το κακό είναι, ότι οι εμπειρίες αποκτώνται με τον χρόνο. Ανάμεσα σ’ αυτές συμπεριλαμβάνονται η γεύσις και η όσφρησις, όπου πριν οιαδήποτε χημεία ασχοληθεί, εκείνος, που τις διαθέτει, ήδη έχει αντιληφθεί, ότι κάτι σκαρώνεται. Εκεί δεν μπορεί κανείς να σε γελάσει. Θέλω να πω λοιπόν, ότι εκτός του τσιγάρου, ένα σωρό άλλα πράγματα καθημερινής καταναλώσεως, δεν είναι εκείνα, που ήτανε πριν… και μιλάμε, για λίγο καιρό πριν…

    Τώρα, αρχίζοντας να μελετάμε όλα αυτά, τα οποία μου γράφεις και που βαθμολογούνται με άριστα, τουλάχιστον από μένα, έχω να πω, ότι θυμίζει Γεώργιο Γεμιστό, η πρώτη σου παράγραφος, στην αρχή, για να τον ξεπεράσει μετά και να φθάσει βαθύτερα. Δεν έχω αντιρρήσεις. Τα βλέπω, τα καταλαβαίνω, δεν μπορώ να απαντήσω. Δεν γνωρίζω, ούτε μπορώ να τα διαπιστώσω, αλλά τα κάνω αποδεκτά, για να πάμε πάρα κάτω. Στην ίδια βάση, γίνεται αποδεκτή και η δεύτερη. Και η τρίτη το ίδιο και η τετάρτη, Για την πέμπτη, χωρίς να εκληφθεί αυτό σαν διαφωνία, έχω να πω ότι κι οι τρεις θρησκείες, που αναφέρεις έχουν την ίδια βάση, ή ρίζα. Η τριαδικότητα έχει εντόνως αμφισβητηθεί, ο δε Μωάμεθ δεν την κατάλαβε καλά και πιστεύοντας ότι αυτή αποτελείται από τον Θεό, την Παναγία και τον Ιησού, θεώρησε την Χριστιανοσύνη ένα είδος ειδωλολατρίας. Την δέχεται ωστόσο. Αλλά και πολλοί άλλοι δεν την κατενόησαν και δημιούργησαν διάφορες αιρέσεις. Είναι πράγματι κάτι, το οποίον είναι ιδιαιτέρως δυσνόητο. Επίσης, η ιστορικότητα του Ιησού αμφισβητήθηκε εντόνως από τον 11ον αιώνα περίπου, αρχίζοντας από την Γερμανία, για να επεκταθεί σιγά-σιγά στην Βόρειο Ευρώπη και τις κάτω χώρες, αργότερα να πάει στην Γαλλία και τέλος να καταλήξει στην Αγγλία. Σ’ όλ’ αυτά, τον ρόλο τους έπαιξαν και οι σταυροφορίες, τα αποτελέσματα των οποίων, δεν ήταν και τόσο καλά. Σύμφωνα με τις αμφισβητήσεις αυτές, οι μόνοι οι οποίοι μαρτυρούν την εδώ παρουσία Του είναι οι Απόστολοι. Πέραν δε αυτών, υπάρχει μία μαρτυρία Ιουδαίου δημοσίου υπαλλήλου, ο οποίος λέει ότι πράγματι υπήρξε και κατ’ αυτόν ήταν πράγματι ο Μεσσίας. Η μαρτυρία του όμως δεν γίνεται και τόσο πιστευτή, διότι αυτός, λένε, ήταν από χαρακτήρος άνθρωπος, ο οποίος ήθελε, να τα έχει με όλους καλά. Είχαν τότε αρχίσει να αναπτύσσονται οι πρώτες χριστιανικές κοινότητες στην Μικρά Ασία και ήθελε, να τά’ χει καλά μαζί τους. Από την πλευρά του ο Μωάμεθ, παραδέχεται τον Ιησού, ως Προφήτη, ο οποίος πράγματι απεστάλη απ’ τον Θεόν, αλλά επειδή είχε να εκτελέσει Θεϊκήν εντολήν, δεν ηδύνατο Εκείνος, να επιτρέψει να βασανισθεί και να σταυρωθεί. Οπότε Τον αντικατέστησε με άλλον, ο οποίος υπέστη όλην αυτήν την ταλαιπωρία και τα Πάθη, ενώ Εκείνον τον πήρε κοντά Του στον ουρανό.

    Η έκτη παράγραφος είναι δύσκολο να απαντηθεί. Κατ’ αρχήν, μιλάμε για τρεις θρησκείες: α) Ιουδαϊσμό, β) Χριστιανισμό και γ) Μουσουλμανισμό. Έχουνε βασικές διαφορές μεταξύ τους και πολλά έχουν παρεξηγηθεί απ’ τους ανθρώπους, αν εκάστη εκληφθεί ως φιλοσοφία, η οποία δίδει ορισμένες εξηγήσεις, για τα ανεξήγητα, που μας περιβάλλουν, για να καταλήξει στην αγάπη. Προσωπικά πιστεύω, ότι ίσως η προσευχή επιδρά στον πιστό, σαν ένα είδος αυθυποβολής, το οποίο του δίδει δυνάμεις, για να ξεπεράσει τις αντιξοότητες. Τώρα, οι παρερμηνείες, οι διάφορες αιρέσεις, οι διαχωρισμοί, η σιμωνία και όλα τα υπόλοιπα, χρειάζονται μεγάλη συζήτηση, διότι κάθε μία εκ των τριών αυτών θρησκειών, έχει τις ιδιαιτερότητες της. Έ, τώρα… για να συμβεί αυτό, θα πρέπει και να εντυπωσιάζει και να ικανοποιεί τον πιστό με το ακολουθούμενο τελετουργικό, τα διάφορα ιερά σκεύη, την μυσταγωγία και όλα τα συναφή, που θα τον πείθουν ότι βρίσκεται σ’ έναν ιδιαίτερο χώρο, ο οποίος απαιτεί σεβασμό και οδηγεί στην τέλεση του θρησκευτικού του καθήκοντος. Αυτά συμβαίνουν από την αρχαιότητα και είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος τα αποζητά. Ο Χριστιανισμός πολλά αντέγραψε στο τελετουργικό του, στον κλήρο, στις εικόνες, στα αγάλματα και τις διάφορες παραστάσεις, από την Αίγυπτο και απ’ την Ελλάδα. Δεν νομίζω ότι κάνουν κακό. Μάλλον συμβάλουν στο να δημιουργηθεί ατμόσφαιρα. Εάν όλ’ αυτά αφαιρεθούν, θα ξεγυμνωθεί ο χώρος και δεν θα δίδει την ίδια αίσθηση.

    Η εβδόμη: Και ποιος θα διαφωνήσει με το περιεχόμενο της παραγράφου; Φαίνεται όμως, ότι δεν μπορώ να διατυπώσω τις σκέψεις μου καλά… Ήταν και η βιασύνη, που μ’ έπιασε, επειδή νόμιζα, ότι περίμενες, να σου πω κάτι… Βλέπεις, ότι ακόμα είμαι άσχετος… Δεν μίλαγα, ούτε για Σουλτάνο, ούτε για κοινότητα, ούτε για μόρφωση, ούτε για Ιερουσαλήμ. Για το ποιος είναι κατάλληλος για διοίκηση μίλαγα και για να σου θυμίσω, όσο περιληπτικά μπορούσα, κάποια στοιχεία της προσωπικότητός του, για να μην νομίζεις, ότι τα κατεβάζω όλ’ αυτά απ’ το κεφάλι μου κι έγραφα σαν τρελός, για να στα στείλω, όσο πιο γρήγορα μπορούσα, καθώς διάβαζα και πληκτρολογούσα. Εκείνη την ώρα αυτοί οι δυο, μου ήρθανε μόνο στον νου. Τι να κάνω; Σκέφθηκα να στους στείλω… Άριστοι κι οι δυο διοικητικά και είχαν δώσει και μερικές αξιοπρόσεκτες συμβουλές, που έψαχνα στο μυαλό μου να τις θυμηθώ και να στις περάσω… Κακό ήτανε; Επειδή, όταν μού’ δειξες, να κτυπήσω εκείνο το κόκκινο «εδώ», για να διαβάσω αυτά, που έγραφες, είχα την εντύπωση, ότι βρέθηκα στα ενδότερα και μιλούσαμε πλέον μόνον οι δυο μας. Μου δόθηκε η εντύπωσις δε, ότι ετοίμαζες κάτι και μ’ άφηνες να το δω και να σου πω τις σκέψεις μου. Το θεώρησα μεγάλη τιμή. Όπως ήταν επόμενο, μ’ έπιασε άγχος. Είπα μέσα μου, ότι έπρεπε, να διαβάσω το κείμενο, όσο πιο γρήγορα γίνεται… αλλά ήταν μεγάλο. Έτσι απεφάσισα, να το αναγνώσω τμηματικά και κάθε λίγο, να σου λέω τις απόψεις μου. Δεν ήξερα, ότι όλοι θα βλέπανε τι έγραφα… ε, δεν έγραφα και τίποτα κακό. Λάθη έκανα. Λάθη όμως κανουμ’ όλοι μας… Είπαμε: το δις εξαμαρτείν… κ. λ., κι αυτή ήταν η πρώτη φορά. Μάγκα μου… δεν την ξαναπαθαίνω. Έγινα ρεντίκολο των σκυλιών δηλαδή. Τέλος πάντων…. Αυτά, για να σου εξηγήσω… πώς καμμιά φορά, γίνονται οι παρανοήσεις. Ελπίζω, να μην τά’ κανα θάλασσα…

    Η ογδόη παράγραφός σου, μάλλον θα έλεγα, αφορά τον κλήρο και την σιμωνία, η οποία είναι φυσικό επακόλουθο. Διότι η θρησκεία είναι απρόσωπη και δεν φοβάται. Τι να φοβηθεί άλλωστε; Γυρίζουμε στον κλήρο λοιπόν. Αλλά αυτός εξαρτάται απ’ την προσωπικότητα των ατόμων, τα οποία τον απαρτίζουν. Κι ερχόμαστε πάλι στον άνθρωπο, το τόσον άγνωστο. Τον άνθρωπο, που δεν μπορείς να του δώσεις έναν γενικό χαρακτηρισμό, διότι αποτελείται από απείρους χαρακτήρες. Τον άνθρωπο, που υποκρίνεται, που σκαρφίζεται, που μελετάει την κάθε του κίνηση, τον άρπαγα, τον κακό, τον πονηρό, τον οκνηρό, τον καταστροφέα. Θα μου πεις: «μα δεν υπάρχουνε καλοί;», υπάρχουν, αλλά ψάξε να τους βρεις… Τι είναι αυτό που έχουμε φτιάξει; Πού πάμε; ο ένας κοιτάζει να φάει τον άλλον…

    Όχι λοιπόν! Μόνο το πνεύμα σου μπορεί να πλανάται ελεύθερο. Αυτό, μπορεί να σε πάει παντού. Να σε κάνει να ονειρευθείς μαγευτικά μέρη, που δεν είδες ποτέ, να σε πάει στ’ άστρα… κι απ’ την μια στιγμή στην άλλη, να σε πάει πίσω, από κει που ξεκίνησες… για να θυμηθείς ποιος ήσουνα και να δεις τι έγινες κι άμα μετρήσεις την προσφορά σου, σε ό,τι συνέτεινες και σ’ ό,τι συνέβαλες, τότε θα καταλάβεις το τι προσέφερες. Κι όταν διαπιστώσεις ότι κάτι βελτίωσες, τότε μπορείς, να φύγεις ευχαριστημένος, γιατί τότε θά’ σαι πραγματικά ελεύθερος…

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Μην αγχώνεσαι Γεώργιε με τα όποια λάθη βιασύνης. Δεν είναι δα και Ολυμπία το ιστολόγιο. Εμείς και εμείς το βλέπουμε. Ευτυχώς δηλαδή διότι διαφορετικώς θα μου φορούσαν ζουρλομανδύα και κουδούνια με αυτά που γράφω.

      Ως προς το τσιγάρο πάντως, υπάρχει και η απλή εκδοχή απλώς να έχουν αφαιρέσει ποσότητα καπνού για να πουλάνε περισσότερο.
      Γάλα: εδώ η υπόθεσις σηκώνει και τσιγάρο και συζήτησιν.
      Έχω την μεγάλη τύχη να έχω μεγαλώσει με αγνότατο γάλα, απευθείας από την αγελάδα. Και έχω την ακόμη μεγαλύτερη τύχη αυτή η σχέσις μου με το αγνό γάλα να παραμένει αδιάρρηκτη μέχρι σήμερον. Ακόμη δηλαδή μπορώ και αγοράζω γάλα που μυρίζει γάλα και που όταν το βράζεις βλέπεις ότι το γάλα περιέχει βούτυρο.
      Όμως αυτό το γάλα δεν αρέσει στα σημερινά παιδιά γιατί έχουν συνηθίσει το γάλα του εμπορίου. Το αγνό γάλα τους μυρίζει. Εδώ λοιπόν έρχεται μια παρατήρησι που έχει να κάνει με την δύναμι της συνήθειας (εάν το δούμε επιφανειακά) αλλά και με την αποστείρωσιν των νέων παιδίων από τις πραγματικές μυρωδιές και γεύσεις της φύσεως. Ουσιαστικώς δηλαδή οδηγούμαστε προς καταστάσεις, στην οποίες οι άνθρωποι θα νοιώθουν εντελώς ξένοι προς την φύσιν και όχι μόνον δεν θα την αναζητούν αλλά θα την σιχαίνονται κιόλας, θα τους μυρίζει άσχημα.
      Αυτό με το γάλα (που είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα) ανάγε το σε όσα μπορείς να φανταστείς, το γιαούρτι, το τυρί, το κρέας, ακόμη και τα φρούτα. Υπάρχει μια ολόκληρος γενεάν που έχει εκπαιδευτεί και εθιστεί στις πλαστικές τροφές. Γι’αυτούς το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

      Όταν είμαστε μικροί και μας μπουκώνουν στο στόμα διάφορα πολτοποιημένα φαγητά, ουσιαστικώς μας μυούν στον κόσμο των γεύσεων. Δεν τρώμε μόνον, εκπαιδευόμαστε στις γεύσεις για όλη μας την ζωή. Προγραμματιζόμαστε. Ουσιαστικά διδασκόμαστε τον πολυδιάστατο γευστικό χώρο. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με κάποιον πάσχοντα από νευρική ανορεξία. Χάνει αυτόν τον προγραμματισμό και χρειάζεται να επαναμυηθεί, κάτι που είναι δύσκολο καθώς αυτή η μύησις είναι σαν την βάπτιση και την πίστιν, δεν μπορείς να την ανακτήσεις συνειδητώς παρά μονάχα υποσυνειδήτως. Σκέψου τώρα το κακό που κάνουν οι έτοιμες βρεφικές κρέμες και οι άλλες αηδίες.

      Με λίγα λόγια, τα νέα παιδιά είναι κατεστραμμένα τουλάχιστον ως προς την γευστικήν αντίληψιν, και δεν πρόκειται να επανέλθουν ποτέ. Ώσπερ ένας Έλλην που πηγαίνει στην Γερμανία δεν πρόκειται ποτέ να νοιώσει πληρότητα με την γερμανική κουζίνα έτσι και κάποιος που έχει απολέσει γευστικές πληροφορίες δεν πρόκειται να τις ανακτήσει ποτέ.
      Ουσιαστικώς δηλαδή η πρώτη μας πατρίδα είναι η γεύσεις και τα αρώματα.

      Εδώ έρχεται ένα μεγάλο καθήκον της ημετέρας γενεάς. (Δεν ξέρω για εσένα, εγώ είμαι κάτω από 40). Εμείς είμαστε ο τελευταίος συνδετικός κρίκος με πολλά πράγματα, ιδέες, αντιλήψεις. Εμείς είμαστε τα κλαδία του δέντρου. Εάν κοπούμε εμείς τότε τα φύλλα θα τα πάρει ο άνεμος. Ουσιαστικώς δηλαδή εάν χαθεί ο δεσμός του ανθρώπου με την φύσιν, βασικοί υπεύθυνοι θα είμαστε εμείς και εδώ δεν σηκώνει δικαιολογίες. Ουσιαστικώς δηλαδή εμάς θέλουν να βγάλουν εκτός παιχνιδιού καθώς τα παιδία είναι ήδη δικά τους, είναι ήδη μολυσμένα με τα παράσιτα της νέας τάξεως, τόσο σε γευστικό όσο και σε γλωσσικό, θρησκευτικό, νοητικό, επικοινωνιακό επίπεδο. Κάποιοι ακολουθούν πιστά το σύστημα των Οθωμανών και δημιουργούν γενιτσάρους σε όλα τα επίπεδα.

      Εδώ έρχεται και ο ρόλος του σχολείου, που πλέον δεν είναι εθνικός. Καθημερινώς στα παιδία εμφυτεύεται το ιδεολόγημα του πολυφυλλετισμού. Τα σχολεία δεν είναι σχολεία. Είναι προπαρασκευαστήρια νεοταξικών ξενιστών. Γιαυτό απαιτείται πια η λειτουργία κρυφών σχολείων. Τα σημερινά σχολεία είναι πρωτίστως προπαγανδιστικά κέντρα και μετά εκπαιδευτήρια.

  10. Ὁ/ἡ Μαρής Γεώργιος γράφει:

    Στράβωνα, γεια σου.

    Μου λες ότι δεν ξέρεις για μένα, αλλά ότι εσύ είσαι κάτω των 40. Είσαι ολίγον μεγαλύτερος του υιού μου.

    Και επειδή αυτό, δεν θα σου λέει τίποτα, θα σε πληροφορήσω ακόμη ότι, βαίνω, αισίως, προς το 76ον έτος της ηλικίας μου.

    Μη με φαντασθείς βέβαια σαν κανέναν Καρπόζηλο, αλλά ούτε και κανένα γεροντάκι 120 χρονών. Μπορώ ακόμα να τρέχω και αρκετά γρήγορα μάλιστα. Βλέπω τα μπικίνι στις παραλίες και τα μίνι στους δρόμους, με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Ένα δυναμωτικό χαπάπι παίρνω την ημέρα κι αυτό καμμιά φορά το ξεχνάω, κάποια ασπιρίνη στην χάση και την φέξη και κανένα ultracarbon, αν καμμιά φορά χρειασθεί. Καταλαβαίνεις λοιπόν, ότι ίσως να έχω δοκιμάσει πράγματα, που δεν βρίσκεις πια πουθενά. Όπως τον καιρό, που υπηρετούσα στις Διαβιβάσεις του Α’ Σώματος Στρατού και πήγαινα καμμιά φορά προς τον Κάμπο του Δεσπότη, όπου ήταν ένα εστιατόριο, μια παράγκα δηλαδή, χωμένη μεσ’ στο χιόνι, με τα τζάμια των μικρών παραθυριών της θολά, από τα χνώτα των πελατών. Μαγείρευε γίγαντες (η σπεσιαλιτέ της) και όποτε τύχαινε, κανέναν λαγό στιφάδο, μούρλια. Και όταν επέστρεφα πίσω για την υπηρεσία μου, οι οδηγοί των λεωφορείων, που ξέρανε την αδυναμία μου, σταματούσανε μπροστά σ’ ένα μπακαλικάκι, στην άκρη του δρόμου, για να πάω ν’ αγοράσω τυρί. Μου το τύλιγε ο μπακάλης με τρία χασαπόχαρτα και μέχρι να πάμε στα Τρίκαλα, που το μικρό λεωφορείο δεν έκανε πάνω από είκοσι λεπτά, όλ’ αυτά είχαν λαδωθεί απ’ το βούτυρο.

    Καταλαβαίνεις λοιπόν, ότι κάπου με θυμώνουν αυτά, που βλέπω. Είναι ακατανόητα πράγματα, Δεν έχω συνηθίσει να γράφω, ιδίως σε εφημερίδες και περιοδικά, ούτε να αποζητώ αλληλογραφία. Έχω βέβαια χρόνο σήμερα και μπορώ να ασχοληθώ μ’ αυτά, που συμβαίνουν γύρω μου. Άλλοτε, δεν υπήρχε τέτοια δυνατότης. Ξέρω όμως, πως ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Συνήθως σιωπώ. Αλλά είναι στιγμές, που βγαίνω απ’ τα ρούχα μου. Τυχαία μπήκα στα blogs. Δηλαδή, μάλλον δεν μπήκα, κάποιο από αυτά ήλθε εδώ και άρχισε, να με βομβαρδίζει με ειδήσεις, που δεν παρουσιάζονται στην τηλεόραση. Από κει και ύστερα, δεν άργησε, να μου ξαναπαρουσιασθεί ο Φαλλμεράϋερ, για να με κάνει να ανάψω. Και όταν ξεθύμανα, είπα, εντάξει, ως εδώ. Αλλά λίγο αργότερα, παρουσιάσθηκε άλλο: Η Νικολούλη και η Πλατεία Βάθη! Άλλο θέμα που με κάνει, να γίνομαι θηρίο. Μα βρε κοπελίτσα μου, γιατί δεν πιάνεις, να διαπιστώσεις ιδίοις όμασι, μήπως αυτές οι αλλαγές ονομασιών, οι τελείως άσκοπες και περίεργες, κρύβουν κάποια σκοπιμότητα πίσω τους και ποιος σ’ εμποδίζει, να ανοίξεις ένα βιβλίο, να δεις τι γράφει και να μάθεις, αν αυτά, που σου λένε είναι σωστά ή τελείως λανθασμένα…

    Μετά ήταν η Χριστιάνα, που μ’ άρεσε ο τρόπος, που διετύπωνε της απόψεις της. Δεν την γνωρίζω. Την έπλασα στην φαντασία μου. Φαίνεται, πως μου θύμωσε… Μετά παρουσιάσθηκες εσύ. Βλέπω έναν άνθρωπο ολοκληρωμένο, με σωστές και δικαιολογημένες απόψεις, με τον οποίον ευχαριστούμαι να συζητώ και να διαφωνώ βεβαίως, γιατί κι αυτό μ’ αρέσει: η διαφωνία. Μόνον έτσι, μπορεί να γίνει μία συζήτησις, που να αποκομίσουν απ’ αυτήν κέρδη, όσοι λαμβάνουν μέρος σ’ αυτήν.

    Λοιπόν, τώρα στο προκείμενο. Η απάντησις σ’ αυτά, που γράφεις:

    Είχα άδικο που αγχώθηκα; Και αν εσένα σου φορέσουνε ζουρλομανδύα και κουδούνια εμένα τι έπρεπε να μου βάλουν;

    Αυτό για το τσιγάρο, που λες, δεν το είχα σκεφθεί και είναι πάρα πολύ λογικό.

    Με όσα άλλα μου γράφεις επίσης, συμφωνώ απολύτως μαζί σου.

    Άρα, ζούμε σε στιγμές, που στα πράγματα βρίσκονται άρπαγες. Αυτοί φταίνε για την σημερινή κακοδαιμονία. Κανείς άλλος.

    Και μιας και μιλήσαμε για γάλα, σημείωσε ότι, το σακχαρούχο, του οποίου διελύετο ένα του μέρος σε τέσσερα ύδατος, το μετέτρεψαν σε ένα προς δύο, το δε εβαπορέ, που ήταν ένα προς δύο, το έκαναν ένα προς ένα.

    Τα σχολεία… Κάποια στιγμή, θα πρέπει, να μιλήσουμε, για το σχολείο, που πήγα εγώ. Να δεις τι σημαίνει ολοκληρωμένη, πραγματικά προοδευτική και ελεύθερη παιδεία. Τέτοια σχολεία δυστυχώς, δεν υπάρχουν πια…

    Αυτά και σε χαιρετώ.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Εδώ μπορείς να γράφεις ό,τι και όποτε θέλεις Γεώργιε. Η επισκεψιμότητα του ιστολογίου είναι περίπου 40-80 επισκέψεις ημερησίως εκ των οποίων οι περισσότερες αφορούν την ανάρτησι μου σχετικά με τον τρόπο διαφυγής (διαγραφής) από το facebook. Διότι τυγχάνει τα το κατέχω το άθλημα των υπολογιστών και να είμαι από τους πρώτους που ανέπτυξαν τους ηλεκτρονικούς κινδύνους.
      Κατά την άποψιν μου πάντως, δεν την γλιτώνουμε την ηλεκτρονική χούντα. Θα περάσει πολύς καιρός μέχρι που κάποιοι νέοι του μέλλοντος να ανακαλύψουν ξανά τα απλά πράγματα, αυτά δηλαδή που έζησα λιγότερο εγώ και περισσότερο εσύ, ως επανάστασι. Πιστεύω δηλαδή ότι η επόμενη μεγάλη επανάστασις θα γίνει προς τα πίσω, αλλά έχουμε ακόμη πολύ καιρό γιαυτό. Προς το παρόν βιώνουμε τον ζήλο για τα καθρεπτάκια των πολιτισμένων.

      Ξέρεις, λυπάμαι πολύ για όσα συμβαίνουν, γιατί έχω την τύχη να μπορώ ακόμη να απολαύσω όποτε θελήσω απλά και αγνά πράγματα, τρόφιμα, γλυκά, ακόμη και αέρα, τα οποία ο περισσότερος κόσμος αγνοεί παντελώς.

      Τέλος πάντων, σε καμία περίπτωσι δεν θα σε έκανα 76. Όχι γιατί οι 76ρηδες έχουν κουδούνια αλλά γιατί το ύφος σου είναι πολύ σύγχρονο και νεανικό. Συγχαρητήρια και να τα φτάσεις τα 120. Το δε μίνι και μπικίνι είναι το άτιμο αναζωογονητικό και είμαι σίγουρος ότι θα με συγκινεί μέχρι την τελευταία μου πνοή, όχι ως ύφασμα αλλά ως… εμπόδιο. 🙂

      Να είσαι καλά, στην διάθεσὶ σου.

      Υ/Γ. Εάν θελήσεις να στείλεις κάτι, οτιδήποτε που να μην θέλεις να δημοσιοποιηθεί, στείλ’το στο stravon.amaseus@gmail.com. Το αυτό εάν θέλεις να διαγραφεί ή να τροποποιηθεί κάποιο σου σχόλιο, ειδικά κάποιο από εκείνα που έκανες προτού καταλάβεις ότι σχολιάζεις δημοσίως.

  11. Ὁ/ἡ Χριστιάνα γράφει:

    Γιώργο,

    Έχετε την ηλικία του πατέρα μου, πράγμα που με κάνει a priori να σας ζητήσω συγνώμη για τον ενικό.
    Με συναρπάζει ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ το κέφι σας για την ζωή γενικότερα και για τις επιμέρους αναλύσεις σας,ειδικότερα.
    Να προσθέσω φυσικά, ότι ουδέποτε σας θύμωσα. Ούτε γι αστείο. Απλώς, αποσύρθηκα, μιας και συνεχίσατε ωραιότατα την συζήτηση με τον Στράβωνα.
    Είμαι της γνώμης, ότι στην συμφωνία, δεν χρειάζεται επιβράβευση.
    Στην διαφωνία, να είστε σίγουρος ότι θα παρέμβω..

    Να είστε καλά. Ειλικρινά και μέσα από την καρδιά μου.

  12. Ὁ/ἡ Μαρής Γεώργιος γράφει:

    Στράβωνα.

    Δεν είχα προσέξει την ερώτησή σου για τον Ρωμανό Διογένη Δ’, τον θαυμάσιο αλλά άτυχο αυτοκράτορα, με τους «ωραίους οφθαλμούς», όπως περιγράφεται. Ο Μιχαήλ Ψελλός, ο νεότερος, δεν μπορώ να πιστέψω, ότι συνωμοτούσε εναντίον του. Η όλη υπόθεσις κατά την γνώμη μου και ξεκαθαρίζω, δεν είμαι ο πλέον ειδικός για να κρίνω, αλλά και η καταστροφική εξέλιξις, η οποία ακολούθησε, οφείλεται στους Δούκες και μόνον. Ο Ψελλός γιατί να συνωμοτήσει; Δίπλα στον Διογένη και στην ωραία γυναίκα του ήτανε… δεν κέρδιζε τίποτα…

    Τώρα, τα θρησκευτικά ζητήματα, οπωσδήποτε ταλανίζανε την Ανατολική Ελληνική Αυτοκρατορία (σβήσε το «Ρ» από το «Α.Ρ.Α» σε παρακαλώ) και ήτανε πάρα πολύ συχνά. Αλλά η Μάχη το Μάτζικερτ ήταν μεγάλη ατυχία. Διότι εάν παρέμενε ο Ρωμανός Διογένης Δ’ αυτοκράτωρ, ίσως τα πράγματα να είχαν τελείως διαφορετικές εξελίξεις για την αυτοκρατορία. Ήταν πολύ καλός στρατηγός και ήταν κρίμα, το να πεθάνει, από φλόγωση των ματιών, μετά την τύφλωση, την οποίαν υπέστη, αγόγγυστα και αξιοπρεπέστατα. Αυτός είχε συλλάβει τον τουρκικό κίνδυνο. Είχε αναλάβει την αναδιοργάνωση των συνοριακών φρουρών και όλη του η προσπάθεια ήταν για να συνεφέρει την αυτοκρατορία. Γιατί να μπει στην μέση ο Ψελλός;

    Δεν ξέρω αν μου διαφεύγει καμμιά λεπτομέρεια, αλλά όπως σου είπα, δεν πιστεύω, ότι αυτός ανακατεύθηκε καθόλου στην όλη υπόθεση.

    • Ὁ/ἡ Στράβων Αμασεύς γράφει:

      Ούτε εγώ γνωρίζω πολλές λεπτομέρειες, υποψιάζομαι όμως ότι το ζήτημα είναι κυρίως θρησκευτικό παρά ζήτημα εξουσίας (σε πρώτο βεβαίως επίπεδον, διότι θρησκεία και εξουσία έχουν πάντοτε σχέσι). Είτε δηλαδή ο Ψελλός συνωμότησε εναντίων του Ρωμανού είτε έπεσαν (κατευθύνθηκαν) πάνω του οι υποψίες σκοπίμως, εκτιμώ, με μια υπερπρόχειρον εκτίμησιν, ότι ο πυρήνας ήταν θρησκευτικός, δεδομένου ότι ο Μιχαήλ Ψελλός ήταν νεοπλατωνιστής.

      Όπως και να έχει, χωρίς τον Ψελλό δεν θα φτάναμε ποτέ στην αναγέννησιν και χάριν σε τέτοιους ανθρώπους η Ελληνική Αυτοκρατορία – εφόσον την κρίνουμε Ελληνική, το «ανατολική» είναι περιττό – δεν βίωσε ποτέ τον μεσαίωνα με την ένταση και την ποιότητα της δύσεως. Μάλιστα ο όποιος μεσαίων υπήρξε, αυτός έλαβεν χώραν κατά την περίοδον της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή όταν οι αυτοκράτορες ήταν δυτικοί. Ποτέ ένας Έλλην αυτοκράτωρ δεν θα κατέστρεφε τα αρχαία μνημεία και ναούς. Αυτό το έκανε ο Ιουστινιανός και ο Θεοδόσιος, και ἐν μέρῃ και ο Κωνσταντίνος, που δεν ήταν Έλληνες, άρα και εστερούντο την περί μέτρου αίσθησιν και αντίληψιν.

      Κατά την άποψιν μου αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά των Ελλήνων από τους υπολοίπους, και αυτός είναι και ο βασικός λόγος αποτυχίας του Ιουλιανού του Παραβάτου, καθώς ο Ελληνικός κόσμος δεν ενστερνίστηκε τον χριστιανισμό αλλά σιχάθηκε τον υπέρμετρο ζήλο του Ιουλιανού ως προς τις Εθνικές τελετουργίες. Δηλαδή οι υπερβολές του Ιουλιανού ισχυροποίησαν το χριστιανικό ιερατείο στα μάτια των Ελλήνων που ουδέποτε έχασαν την περί μέτρου αντίληψιν.

      Αλλάζω λίγο θέμα, κατά την άποψι μου, η τακτική του Ιουλιανού έπρεπε να είναι εντελώς διαφορετική. Έπρεπε να ιδρύσει γκέτο Χριστιανικό όπου θα επιτρεπόταν στους Χριστιανούς να κάνουν ότι θέλουν. Στην ουσία να τους συνεκεντρώσει σε έναν τόπο. Και αυτή είναι η ορθή αντιμετώπιση κάθε ομάδος που επιδιώκει να επικρατήσει μέσα από την διάδωσι της προπαγάνδας των διωγμών, είτε αυτοί ήταν χριστιανοί, είτε σήμερα οι κομμουνιστές. Δεν μπορείς να τους νικήσεις, μπορείς να τους οδηγήσεις στην τελείωσιν της εσχατολογίας των, να τους δώσεις πεδίο να εφαρμόσουν τις ιδέες των. Διαφορετικά είναι σαν να διασκορπίζεις την σκόνη, η οποία θα επικαθίσει παντού. Διότι αυτή είναι και η μέθοδος προπαγάνδας του κομμουνισμού. Διασπείρουν την γενικότερη περί αντικομμουνισμού θεωρία, όποιος διαφωνεί μαζί τους θεωρείται αντικομμουνιστής, και αρνούνται πεισματικά να εφαρμόσουν την θεωρία τους αλλά την διατηρούν πάντοτε σε ιδεολογικό επίπεδο. Εγώ (εάν λ.χ. ήμουν ο Μεταξάς) θα τους έδινα μια περιοχή να διοικήσουν και να ζήσουν όπως ήθελαν. Στην ουσία δηλαδή θα τους οδηγούσα στην αυτοκαταστροφή. Ίσως έτσι να σκέφτηκαν και οι Άγγλοι όταν βοηθούσαν τους Εβραίους να ιδρύσουν το κράτος του Ισλαήλ, τους έδωσαν δηλαδή ένα εργαλείο για να πέσει το προσωπείο τους. Δεν είναι τυχαίο ότι οι σημερινοί υπερορθόδοξοι Εβραίοι είναι οι φανατικότεροι αντισιωνιστές.

      Ελπίζω να μη σε μπέρδεψα που τα έκανα όλα σαλάτα, αλλά βρίσκω κοινά στοιχεία σε όλες τις περιόδους. Γενικότερα θα έλεγα ότι υπάρχουν δύο στρατηγικές, η μία είναι η ευθεία, η συγκεκριμένη και η άλλη της προπαγάνδας, η αόριστη, η αφηρημένη. Συνήθως κερδίζει η δεύτερη σε βάθος χρόνου εκτός εάν οδηγήσεις την αοριστία στον αυτοπροσδιορισμό και άρα στην παύσι της και την αυτοκαταστροφή της.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...