Πανελληνισμός, ἐπανελληνισμός και Εὐρώπη.

Posted: 22 Μαρτίου, 2010 in Πολιτισμός

Τί ἦ­ταν ἀ­λή­θει­α αὐ­τὸ ποῦ με­τέ­τρε­ψε τὶς πό­λεις κρά­τη σὲ ἔ­θνος; Τί ἦ­ταν αὐ­τὸ ποῦ ὁ­δή­γη­σε τὶς Ἑλ­λη­νι­κὲς πό­λεις στὶς ἀμ­φι­κτι­ο­νί­ες τῆς ἀρ­χαι­ό­τη­τας;  Δὲν ἦ­ταν οἱ πο­λι­τι­σμι­κές τους ὁ­μοι­ό­τη­τες; Δὲν ἦ­ταν ἡ κοι­νὴ θρη­σκεί­α μὲ τὶς ὅ­ποιες τοπικές δι­α­φο­ρο­ποι­ή­σεις της; Δὲν ἦ­ταν κυ­ρί­ως ἡ κοι­νὴ γλῶσ­σα; Ἐν ἀρ­χῇ ἢν ὁ λό­γος. Χω­ρὶς κοι­νὸ κώ­δι­κα ἐ­πι­κοι­νω­νί­ας (γλωσ­σι­κὸ καὶ πο­λι­τι­σμι­κὸ) πο­τὲ δὲν θὰ κα­τά­φερ­ναν νὰ δη­μι­ουρ­γη­θοῦν ἐ­θνι­κὲς ὀν­τό­τη­τες.

Ἀ­πὸ ἐ­κεῖ­νο τὸν και­ρὸ βέ­βαι­α πέ­ρα­σαν χρό­νι­α, δη­μι­ουρ­γή­θη­καν καὶ ἔ­πε­σαν αὐ­το­κρα­το­ρί­ες ἀλ­λὰ πο­τὲ δὲν μπό­ρε­σε κά­ποια ἀ­πὸ αὐ­τὲς νὰ ἐ­πι­βλη­θεῖ ἑ­νω­τι­κὰ κα­ταρ­γών­τας τὶς ἐ­θνι­κὲς δι­α­φο­ρο­ποι­ή­σεις. Ἡ μό­νη ἴ­σως πε­τυ­χη­μέ­νη προ­σπά­θει­α ἦ­ταν αὐ­τὴ τῆς ἀ­να­το­λι­κῆς Ρω­μα­ϊ­κῆς αὐ­το­κρα­το­ρί­ας ποὺ στη­ρί­χθη­κε ἐ­πί­σης στὴν κοι­νὴ θρη­σκεί­α, τὴν Ἑλ­λη­νι­κὴ γλῶσ­σα ἀλ­λὰ καὶ τὴν ἐξ ἀ­να­το­λῶν ἀ­πει­λή. Τε­λι­κὰ αὐ­τὴ ἡ προ­σπά­θει­α ἐ­ξον­τώ­θη­κε ἀ­πὸ τὴν τό­τε δύ­ση (1204μΧ) καὶ ὑ­πο­δου­λώ­θη­κε στὴν ἀ­να­το­λὴ (1453μΧ) με­τὰ ἀ­πὸ 1000 χρό­νι­α κυ­ρι­αρ­χί­ας. Τὸ σε­νά­ρι­ο λοι­πὸν εἶ­ναι πάν­τα τὸ ἴ­διο, εἴ­τε ἀ­να­φε­ρό­μα­στε σὲ πό­λεις εἴ­τε σὲ κρά­τη εἴ­τε σὲ αὐ­το­κρα­το­ρί­ες, πάν­τα ὑ­πάρ­χει μί­α δύ­ση ποὺ δι­ψά­ει γιὰ κέρ­δος καὶ μί­α ἀ­να­το­λὴ ποὺ δι­ψά­ει γιὰ ἐ­πι­βο­λή.

Σή­με­ρα ζοῦ­με ἀ­κρι­βῶς στὸ ἴ­διο σκη­νι­κό. Ἡ νε­ό­κο­πη Ἀ­με­ρι­κα­νι­κὴ αὐ­το­κρα­το­ρί­α ἀ­πο­μυ­ζεῖ τὸν πλοῦ­το τῆς Εὐ­ρώ­πης καὶ ἡ ἀ­να­το­λὴ πό­τε ἐκ­φρα­ζό­με­νη ἀ­πὸ τὸ Ἰσ­λὰμ καὶ πό­τε ἀ­πὸ τὸν κομ­μου­νι­σμὸ μᾶς ἀ­πει­λεῖ μὲ ὑ­πο­δού­λω­ση. Ἡ ἱ­στο­ρί­α πάν­τα ἐ­πα­να­λαμ­βά­νε­ται ὄ­χι κυ­κλι­κὰ ὅ­πως πολ­λοὶ νο­μί­ζουν ἀλ­λὰ σὲ σχῆ­μα σπει­ρο­ει­δές. Βαί­νει δη­λα­δὴ δι­αρ­κῶς πε­ρι­στρε­φού­με­νη ἀλ­λὰ καὶ δι­α­στελ­λούμενη . Εἶ­ναι ἑ­πο­μέ­νως νο­μο­τε­λει­α­κὸ ὅ­τι ἀρ­γὰ ἢ γρή­γο­ρα ἡ Εὐ­ρώ­πη θὰ ἑ­νω­θῆ σὲ ἕ­να ἔ­θνος. Στὸ ἄρ­θρο αὐ­τὸ θὰ δοῦ­με τὰ αἴ­τι­α ποὺ ἐμ­πο­δί­ζουν αὐ­τὴν τὴν ἕ­νω­ση.

Ὅ­πως ἀ­κρι­βῶς ὁ ἀν­τα­γω­νι­σμὸς τῶν πό­λε­ων κρα­τῶν ἀ­πέ­τρε­πε τὴν ὁ­ρι­στι­κὴ ἕ­νω­ση τῶν ἀρ­χαι­ο­ελ­λη­νι­κῶν πό­λε­ων μέ­χρι τὴν ἐ­πο­χὴ τοῦ Με­γά­λου Ἀ­λε­ξάν­δρου, ἔ­τσι καὶ ὁ οἰ­κο­νο­μι­κὸς ἀν­τα­γω­νι­σμὸς τῶν Εὐ­ρω­πα­ϊ­κῶν κρα­τῶν δη­μι­ουρ­γεῖ δι­χα­στι­κὲς κα­τα­στά­σεις ἐν­τὸς της Ε.Ε. Μπο­ρεῖ τυ­πι­κὰ νὰ ὑ­πάρ­χη ἡ ἕ­νω­ση αὐ­τὴ ἀλ­λὰ στὴν οὐ­σί­α κά­θε κρά­τος μέ­λος ἀ­πο­βλέ­πει στὴν κα­τὰ τὸ δυ­να­τὸν με­γα­λύ­τε­ρη ἐκ­με­τάλ­λευ­ση τῆς ἕ­νω­σης γιὰ ἐ­θνι­κοὺς λό­γους. Ἔ­τσι Γάλ­λοι καὶ Γερ­μα­νοὶ ἐκ­με­ταλ­λεύ­ον­ται τὴν Ε.Ε. καὶ εἰ­δι­κὰ τὴν Ο.Ν.Ε. γιὰ νὰ δη­μι­ουρ­γή­σουν τὰ ἐμ­πο­ρι­κὰ τοὺς μο­νο­πώ­λι­α, ὁ Εὐ­ρω­πα­ϊ­κὸς νό­τος γιὰ νὰ ἀν­τλῆ δά­νει­α, οἱ Ἄγ­γλοι γιὰ νὰ βο­η­θή­σουν τοὺς Ἀ­με­ρι­κα­νοὺς νὰ ἐ­πα­να­συ­στή­σουν τὴν  Ἀγ­γλο­σα­ξο­νι­κὴ αὐ­το­κρα­το­ρί­α κόκ. Ὅ­σο ἐ­πι­κρα­τοῦν ὅ­μως τέ­τοιες συν­θῆ­κες στὴν Ε.Ε. πάν­τα θὰ βρί­σκε­ται κά­ποιος “σα­τρά­πης” ποὺ θὰ ἐ­ξα­γο­ρά­σει τὰ κρά­τη μέ­λη τῆς Ε.Ε. μὲ τὸ μη­δι­κὸ χρυ­σά­φι καὶ θὰ ἐ­πεν­δύη στὴν δι­ά­λυ­ση τῆς Ε.Ε. καὶ τὴν πο­λι­τι­κὴ τῆς ἐ­ξάρ­τη­ση ἀ­πὸ ἐ­ξω­τε­ρι­κοὺς πα­ρά­γον­τες. Αὐτό συμβαίνει σήμερα ἀφοῦ οἱ καταχρεωμένες πολιτικές δυνάμεις μόνον ὡς ἂρμα τῶν Η.Π.Α. ὀραματίζονται την Εὐρώπη.

Η Ε.Ε. ἑ­πο­μέ­νως πρέ­πει νὰ με­τα­τρα­πῆ σὲ ἔ­θνος. Ἔ­χει νὰ ἐ­πι­λέ­ξη με­τα­ξὺ δυ­ὸ δρό­μων ποὺ θὰ ὁ­δη­γή­σουν στὴν ἕ­νω­ση αὐ­τή. Ἢ θὰ ἑ­νω­θεῖ μὲ τὴ θέ­λη­σή της καὶ θὰ δη­μι­ουρ­γή­ση μί­α νι­κη­φό­ρο καὶ εὐ­η­με­ροῦ­σα συμ­μα­χί­α ἢ θὰ τὴν ἑνώ­ση ἡ σκλα­βιά. Ὑ­πο­ψή­φι­οι δυ­νά­στες εἶ­ναι τό­σο οἱ ἀ­με­ρι­κα­νοὶ ὅ­σο καὶ ἡ ἀ­να­το­λή.  Κά­ποιοι βέ­βαι­α θέ­λουν νὰ βλέ­πουν τὸν κό­σμο ἑ­νω­μέ­νο, πι­στεύ­ουν στὴν παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­ση ἀλ­λὰ αὐ­τὸ βά­σῃ τῆς θε­ω­ρί­ας τῆς σπει­ρο­ει­δοῦς ἱ­στο­ρι­κῆς πο­ρεί­ας ποὺ υἱ­ο­θε­τοῦ­με στὸ ἄρ­θρο, εἶ­ναι ἀ­δύ­να­το πρὸς τὸ πά­ρον. Ἴ­σως νὰ γί­νῃ σὲ 3.000 χρό­νι­α ἀλ­λὰ ἡ παγ­κό­σμι­α ἕ­νω­ση εἶ­ναι ἀ­δύ­να­τη σή­με­ρα καὶ ἂν γί­νῃ δι­ὰ τῆς βί­ας θὰ σπά­ση πο­λὺ σύν­το­μα ἐ­ξί­σου βί­αι­α. Ἡ ἐ­φι­κτό­τε­ρη ἑ­πο­μέ­νως ἕ­νω­ση εἶ­ναι αὐ­τὴ τῆς Ε.Ε. ποῦ μά­λι­στα μπο­ρεῖ νὰ γί­νῃ ἀ­ναί­μα­κτα ἀ­φοῦ τὰ κρά­τη μέ­λη ἔ­χουν πά­ρα πολ­λὰ κοι­νὰ πο­λι­τι­σμι­κὰ στοι­χεῖ­α.

Τὸ βα­σι­κὸ στοι­χεῖ­ο ποῦ ἀ­πο­τρέ­πῃ ὅ­πως εἴ­πα­με τὴν ἕ­νω­ση εἶ­ναι ὁ ἀν­τα­γω­νι­σμὸς τῶν κρα­τῶν ὡς πρὸς τὴν οἰ­κο­νο­μι­κὴ ἐ­πι­βο­λὴ ἔ­ναν­τι τῶν ὑ­πο­λοί­πων (σας θυ­μί­ζει κά­τι;) τῆς ὁ­ποί­ας ὅ­μως προ­σπα­θεί­ας ἀ­φα­νὲς αἴ­τι­ο εἶ­ναι ὁ ὑφέρπον ἀν­τα­γω­νι­σμὸς πο­λι­τι­σμι­κῆς ἐ­πι­βο­λῆς. Θε­με­λι­ῶ­δες ὅ­μως συ­στα­τι­κὸ ἑ­νὸς πο­λι­τι­σμοῦ εἶ­ναι ἡ γλῶσ­σα. Ἑ­πο­μέ­νως χω­ρὶς κοι­νὴ γλῶσ­σα εἶ­ναι ἀ­δύ­να­τον νὰ ἐ­θνι­κο­ποι­η­θεῖ ἡ Ε.Ε. καὶ ὁ ἀν­τα­γω­νι­σμὸς θὰ γί­νει τὸ σα­ρά­κι ποὺ θὰ κα­τα­στρέ­ψη τὴν ἕ­νω­ση.  Ποιὰ ὅ­μως γλῶσ­σα εἶ­ναι ἱ­κα­νὴ νὰ γί­νῃ ἡ κοι­νὴ γλῶσ­σα τῶν Εὐ­ρω­παί­ων;

Ἡ εὔ­κο­λη ἀ­πάν­τη­σις βέ­βαι­α εἶ­ναι τὰ ἀγ­γλι­κά. Μὲ πρό­σφα­τες ὅ­μως τὶς μνῆ­μες τῆς Βρε­τα­νι­κῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας ἀλ­λὰ καὶ τὶς ἔν­το­νες ἀν­τι­δρά­σεις τῶν λα­ῶν (Γάλ­λοι, Ἰ­σπα­νοί, Γερ­μα­νοὶ ἀ­πο­φεύ­γουν νὰ μι­λᾶ­νε ἀγ­γλι­κὰ) εἶ­ναι ἀ­δύ­να­τον νὰ γί­νῃ ἀ­πο­δε­κτὴ ἡ ἀγ­γλι­κὴ γλῶσ­σα. Ἐ­κτὸς αὐ­τοῦ τὰ Ἀγ­γλι­κὰ εἶ­ναι ἡ ἐ­πί­ση­μη γλῶσ­σα τῶν Η.Π.Α.  καὶ ἡ ἐ­πι­βο­λὴ τῆς ἀγ­γλι­κῆς ὡς πα­νευ­ρω­πα­ϊ­κῆς γλώσ­σας «μυ­ρί­ζει» παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­ση καὶ ἀ­με­ρι­κα­νι­κὸ δά­κτυ­λο. Ἑ­πο­μέ­νως ἡ κα­θι­έ­ρω­ση τῆς ἀγ­γλι­κῆς πε­ρισ­σό­τε­ρο φαν­τά­ζει μὲ πο­λι­τι­σμι­κὸ ἐ­πε­κτα­τι­σμὸ τῶν ἀγ­γλο­σα­ξό­νων πα­ρὰ μὲ προ­σπά­θει­α συ­νέ­νω­σης τῶν Εὐ­ρω­παί­ων.

Μί­α ἄλ­λη ἐ­πι­λο­γὴ εἶ­ναι τὰ Γερ­μα­νι­κὰ ἢ τὰ Γαλ­λι­κά. Εἶ­ναι ὅ­μως γλῶσ­σες δύ­σκο­λες, πα­ρα­πέμ­πουν στὸν  Γερ­μα­νι­κὸ ἢ τὸν Γαλ­λι­κὸ ἐ­θνι­κι­σμὸ ἀν­τί­στοι­χα, ξυ­πνοῦν ἐ­θνι­κὰ μί­ση καὶ ἐ­νι­σχύ­ουν τοὺς συ­νειρ­μοὺς οἰ­κο­νο­μι­κῆς καὶ ἐμ­πο­ρι­κῆς μο­νο­πώ­λη­σης τῶν Γερ­μα­νῶν καὶ τῶν Γάλ­λων. Ὡς ἐκ τού­του ἡ κα­θι­έ­ρω­ση τῶν γλωσ­σῶν αὐ­τῶν δὲν ἐν­δεί­κνυ­ται γιὰ τὴ συ­νέ­νω­ση τῶν λα­ῶν. Πα­ρο­μοί­ως οὔ­τε τὰ Ἰ­τα­λι­κὰ ἀλ­λὰ οὔ­τε καὶ τὰ Ἱ­σπα­νι­κὰ μπο­ροῦν νὰ παί­ξουν πα­νευ­ρω­πα­ϊ­κὸ ρό­λο.

Εὐ­τυ­χῶς ὅ­μως γιὰ τὴν Ἑλ­λη­νι­κὴ γλῶσ­σα, ὁ λα­ὸς ποὺ τὴν μι­λά­ει δὲν ἀ­πει­λῇ κα­νέ­ναν. Οἱ σύγ­χρο­νοι Ἕλ­λη­νες εἶ­ναι ἕ­να μι­κρὸ ἔ­θνος χω­ρὶς κα­μί­α ἰμ­πε­ρι­α­λι­στι­κὴ βλέ­ψη ἐν­τὸς της Ε.Ε. καὶ εἶ­ναι ὁ γη­ραι­ό­τε­ρος λα­ὸς τῆς γη­ραι­ᾶς ἠ­πεί­ρου. Ὁ Ἑλ­λη­νι­κὸς πο­λι­τι­σμὸς δὲν ἔ­χει κα­μί­α δι­ά­θε­ση ἐ­πι­βο­λῆς ἐν­τός της Ε.Ἐ μιά ποὺ ἔ­χει ἐ­δῶ καὶ ἑ­κα­τον­τά­δες χρό­νι­α ἤδη ἐ­πι­βλη­θῆ. Ἐ­κτὸς αὐ­τοῦ, ἡ Ἑλ­λη­νι­κὴ γλῶσ­σα εἶ­ναι ἡ κα­θε­αυ­τοὺ γλῶσ­σα τῶν ἐ­πι­στη­μῶν, τῆς λο­γι­κῆς, τῆς ἐ­τυ­μο­λο­γι­κῆς δι­α­φά­νει­ας καὶ ἐμ­πε­ρι­έ­χε­ται σὲ ὅ­λες τὶς ἄλ­λες γλῶσ­σες τῆς Εὐ­ρώ­πης. Ἡ Ἑλ­λη­νι­κὴ δὲν εἶ­ναι μί­α τυ­χαί­α γλῶσ­σα. Δι­ευ­ρύ­νει τοὺς ὁ­ρί­ζον­τες σκέ­ψης, δη­μι­ουρ­γεῖ αὐ­τό­μα­τους συ­σχε­τι­σμοὺς ἐν­νοι­ῶν, κα­θο­δη­γεῖ τὸν ὁ­μι­λη­τή της σὲ δι­α­δρό­μους ἔμ­με­τρου βί­ου, σο­φί­ας, δι­και­ο­σύ­νης, γνώ­σης καὶ ἐν τέ­λῃ εἶ­ναι ἡ μο­να­δι­κὴ γλῶσ­σα ποὺ μπο­ρεῖ νὰ ἑ­νώ­ση γλωσ­σι­κά τους Εὐ­ρω­παί­ους.  Ὅ­ταν μι­λᾶ­με βέ­βαι­α γιὰ τὴν Ἑλ­λη­νι­κὴ γλῶσ­σα δὲν ἀ­να­φε­ρό­μα­στε στὸ ση­με­ρι­νὸ χω­ρὶς ἀρ­χὴ καὶ τέ­λος γλωσ­σι­κὸ ἔ­κτρω­μα ἀλ­λὰ γιὰ μί­α πι­ὸ λο­γί­α ἔκ­δο­ση τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς ποὺ μπο­ρεῖ νὰ ἐ­πα­νέλ­θη ὅ­ταν οἱ Ἕλ­λη­νες πά­ψουν νὰ ἀν­τι­με­τω­πί­ζουν τὴν γλῶσ­σα τους ὡς βα­ρί­δι­ο καὶ τὴν θε­ω­ρή­σουν ὡς εὐ­λο­γί­α, θε­ώ­ρη­ση ποὺ κα­θό­λου δὲν ἀ­πέ­χῃ ἀ­πὸ τὴν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Φυ­σι­κὰ οἱ χῶ­ρες τῆς Ε.Ε. ἴ­σως νὰ μὴ δε­χθοῦν, ἡ κα­θε­μί­α γιὰ τὸ δι­κό της λό­γο, νὰ εἶ­ναι τὰ Ἑλ­λη­νι­κὰ ἡ δεύ­τε­ρη γλῶσ­σα τῶν εὐ­ρω­παί­ων. Πρῶ­τοι καὶ κα­λύ­τε­ροι οἱ ἄγ­γλοι οἱ ὁ­ποῖ­οι ἔ­χουν ἐ­πεν­δύ­σει πολ­λὰ στὴ δι­κή τους  προ­σπά­θει­α  γιὰ κα­θι­έ­ρω­ση τῶν ἀγ­γλι­κῶν ὡς δι­ε­θνοῦς γλώσ­σας. Οἱ Γερ­μα­νοὶ για­τί νοι­ώ­θουν σή­με­ρα οἱ ἰ­σχυ­ροὶ τῆς Ε.Ε. καὶ δὲν θὰ ἤ­θε­λαν νὰ πα­ρα­χω­ρή­σουν πο­λι­τι­σμι­κὸ χῶ­ρο σὲ μί­α γλῶσ­σα ἑ­νὸς συγ­κρι­τι­κὰ τό­σο λι­γό­τε­ρο ἀ­να­πτυγ­μέ­νου λα­οῦ. Οἱ Γάλ­λοι για­τί εἶ­ναι ἐ­ρω­τευ­μέ­νοι μὲ τὴ δι­κή τους γλῶσ­σα. Οἱ Ἰ­τα­λοὶ για­τί θὰ ἤ­θε­λαν κά­πο­τε νὰ ἀ­να­βι­ώ­σουν τὴν Ρω­μα­ϊ­κὴ αὐ­το­κρα­το­ρί­α (ἄ­σχε­τα ἂν οὐ­δε­μί­α σχέ­ση ἔ­χουν μὲ τοὺς ἀρ­χαί­ους Ρω­μαί­ους) καὶ εἶ­ναι πα­ρα­δο­σι­α­κοὶ μι­σέλ­λη­νες. Κά­ποιες δὲ σλα­βο­γε­νείς χῶ­ρες εὐ­ελ­πι­στοῦν ἀ­κό­μη στὸν παν­σλα­βι­σμό. Οἱ ἰ­σπα­νοὶ βέ­βαι­α λα­τρεύ­ουν τὰ Ἑλ­λη­νι­κὰ καὶ οἱ μι­σὲς τοὺς του­λά­χι­στον λέ­ξεις εἶ­ναι βα­σι­σμέ­νες σὲ Ἑλ­λη­νι­κὲς ρί­ζες.

Ὅ­πως καὶ νὰ ἔ­χει ὅ­μως, ὅ­ποιες καὶ ἂν εἶ­ναι οἱ ἀν­τι­δρά­σεις τῶν κρα­τι­κῶν ἐ­ξου­σι­ῶν, ἡ ἀ­λή­θει­α (ρί­ζα ἀ­+­λαν­θά­νω = αὐ­τὸ ποὺ δὲν κρύ­βε­ται, ἢ κατ’ ἄλ­λους ἀ­+­λή­θη)  εἶ­ναι ὅ­τι μό­νο τὰ Ἑλ­λη­νι­κὰ μπο­ροῦν νὰ ἀ­πο­τε­λέ­σουν τὸν θε­μέ­λι­ο λί­θο τῆς δη­μι­ουρ­γί­ας Εὐ­ρω­πα­ϊ­κῆς ἐ­θνό­τη­τας. Αὐ­τὴ ἡ ἐ­πι­λο­γὴ εἶ­ναι μο­νό­δρο­μος. Ἐ­θνό­τη­τα δὲ θὰ μπο­ρέ­σει νὰ δη­μι­ουρ­γή­σει κα­νέ­νας σύγ­χρο­νος εὐ­ρω­παῖ­ος Μέ­γας Ἀ­λέ­ξαν­δρος, ὅ­πως δὲν τὸ κα­τά­φε­ρε οὔ­τε ὁ Να­πο­λέ­ων, οὔ­τε ὁ Χί­τλερ, οὔ­τε ἡ Βρε­τα­νι­κὴ αὐ­το­κρα­το­ρί­α, οὔ­τε καὶ κά­ποιος ἄλ­λος στρα­τη­λά­της. Πέ­ραν τού­του οἱ και­ροὶ ἔ­χουν ἀλ­λά­ξει καὶ ἂν ἡ Εὐ­ρώ­πη ξα­να­πέ­ση στὴν πα­γί­δα τῶν συγ­κρού­σε­ων, θὰ κα­τα­στρα­φῆ ὁ­ρι­στι­κά. Τό­σο οἱ ἀ­με­ρι­κα­νοὶ ὅ­σο καὶ οἱ Ἰσ­λα­μι­στὲς κα­ρα­δο­κοῦν.

Τὸ ἐ­ρώ­τη­μα λοι­πὸν ποῦ τί­θε­ται εἶ­ναι πο­λὺ ἁ­πλό, θέ­λου­με μί­α Εὐ­ρώ­πη τῶν ἐ­θνῶν ἢ μί­α Εὐ­ρώ­πη ἔ­θνος; Πι­στεύ­ου­με ὅ­τι μπο­ροῦν τὰ εὐ­ρω­πα­ϊ­κὰ ἔ­θνη νὰ συγ­χω­νευ­τοῦν σὲ ἕ­να; Ἂν ἡ ἀ­πάν­τη­ση εἶ­ναι ναὶ τό­τε ἡ σω­φρο­σύ­νη ἐ­πι­βά­λλει τὸν ὁ­ρι­σμὸ τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς ὡς πα­νευ­ρω­πα­ϊ­κὴ γλῶσ­σα. Ἂν ὄ­χι τό­τε θὰ ἔ­χου­με τὸ τέ­λος τῆς κλασ­σι­κῆς ἀρ­χαι­ό­τη­τας καὶ θὰ γί­νου­με γιὰ κά­ποιους αἰ­ῶ­νες ἀ­με­ρι­κα­νοὶ ἢ σκλά­βοι τοῦ Ἰσ­λάμ.

Κά­ποιοι ἐ­παγ­γελ­μα­τί­ες ἀν­θέλ­λη­νες βέ­βαι­α θὰ γε­λά­σουν μὲ τὴν πρό­τα­σή μου, κά­ποιοι ἄλ­λοι, θύ­μα­τα τῆς προ­πα­γάν­δας τῆς σύγ­χρο­νης τε­χνο­λο­γί­ας, μου­σι­κῆς καὶ τρό­που ζω­ῆς (life style)  ἔ­χουν χά­σει τὴν ἐ­πα­φὴ μὲ τὴν Ἑλ­λη­νι­κὴ καὶ ὅ­λα αὐ­τὰ θὰ τοὺς φα­νοῦν ἀ­στεῖ­α καὶ ξε­νέ­ρω­τα. Ἡ πρώ­τη τους ἀν­τί­δρα­ση θὰ εἶ­ναι νὰ ἀ­να­ζη­τή­σουν ἕ­να ἐ­ναλ­λα­κτι­κὸ ἀ­νέκ­δο­το μὲ τὸν Το­τό. Οὕ­τως ἡ ἄλ­λος ἡ βα­θι­ὰ σκέ­ψη πο­τὲ δὲν ἦ­ταν ἴ­δι­ον τῶν πολ­λῶν. Ἡ σο­φί­α βέ­βαι­α σπά­νι­α ἦ­ταν καὶ ἴ­δι­ον τῆς ἐ­ξου­σί­ας. Ὅ­ταν ὅ­μως βρί­σκον­ται σο­φοὶ ἡ­γέ­τες νὰ κα­θο­δη­γοῦν σο­φοὺς λα­οὺς τό­τε γί­νον­ται καὶ πο­λι­τι­σμι­κὰ θαύ­μα­τα. Ἕ­να τέ­τοιο θαῦ­μα θὰ εἶ­ναι ἡ ἕ­νω­ση τῆς Εὐ­ρώ­πης, ἕ­νω­ση ποὺ μό­νον ἡ Ἑλ­λη­νι­κὴ γλῶσ­σα μπο­ρεῖ νὰ ἐπιφέρῃ.

Τὸ μι­κρὸ καὶ ἀ­σθε­νὲς Ἑλ­λη­νι­κὸ κρά­τος εἶ­ναι τὸ πλε­ο­νέ­κτη­μα τῆς κα­θι­έ­ρω­σης τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς. Ἡ Ἑλ­λά­δα μπο­ρεῖ νὰ γί­νει σύμ­βο­λο καὶ κέν­τρο τῆς οὐ­σι­α­στι­κῆς Εὐ­ρω­πα­ϊ­κῆς ἐ­νο­ποί­η­σης καὶ ἡ Εὐ­ρώ­πη μπο­ρεῖ νὰ γί­νει ὁ με­γα­λύ­τε­ρος πο­λι­τι­σμι­κός, πο­λι­τι­κὸς καὶ οἰ­κο­νο­μι­κὸς πό­λος τῆς γῆς μό­νο ἂν πά­ψει τὴν ἀ­λα­ζο­νεί­α της καὶ δι­δα­χθεῖ ἀ­πὸ τὴν Ἑλ­λη­νι­κὴ ἱ­στο­ρί­α καὶ τὴν Ἑλ­λη­νι­κὴ σο­φί­α. 300 χρό­νι­α οἰ­κο­νο­μι­κῆς δύ­να­μης δὲν κα­θι­στοῦν τὴν Εὐ­ρώ­πη σο­φή. Θὰ ἔ­χει ἐ­ξάλ­λου μί­α μο­να­δι­κὴ εὐ­και­ρί­α, νὰ σώ­ση τὴ γλῶσ­σα καὶ τὸν πο­λι­τι­σμὸ ποὺ τὴν γέν­νη­σαν, βγά­ζον­τας τὰ ἀ­πὸ τὰ μου­σεῖ­α καὶ υἱ­ο­θε­τών­τας τὰ στὴν Εὐ­ρω­πα­ϊ­κὴ κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα. Ἐν κα­τα­κλείδῃ, ἡ Εὐ­ρώ­πη ἔ­χει μέλ­λον ΜΟΝΟ ἂν γί­νῃ μί­α νέ­α με­γά­λη Ἑλ­λά­δα, δι­α­φο­ρε­τι­κὰ θὰ ἀ­ποι­κη­θῆ, θὰ συρ­ρι­κνω­θῆ καὶ τε­λι­κῶς θὰ ἐ­ξα­φα­νι­σθῆ.

ΥΓ. Ὁ ἀρ­θρο­γρά­φος δὲν ἔ­χει κλασ­σι­κὴ παι­δεί­α καὶ εἶ­ναι θῦ­μα τοῦ ἰ­σο­πε­δω­τι­σμοῦ τοῦ συγ­χρό­νου ἐκ­παι­δευ­τι­κοῦ συ­στή­μα­τος. Ἡ ὅ­ποια προ­σπά­θει­α πο­λυ­το­νι­σμοῦ τοῦ κεί­με­νου ἐμ­πε­ρι­έ­χει πολ­λὰ σφάλ­μα­τα τὰ ὁ­ποῖ­α εὐ­ελ­πι­στῶ νὰ βαί­νουν δι­αρ­κῶς μει­ού­με­να μὲ τὸ πέ­ρα­σμα τοῦ χρό­νου

Advertisements
σχόλια
  1. […] δηλαδή αυτό που έχω γράψει ότι Ευρωπαϊκή ολοκλήρωσις θα γίνει μόνον όταν η […]

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...