Ζωή σε λόγου μας

Posted: 17 Μαρτίου, 2010 in Νέα Τάξη Πραγμάτων

Για να αναλύσουμε τα των περί ιδεολογιών ας δούμε ένα παράδειγμα. Έστω  ασθενής σε κακή κατάσταση ο οποίος χρίζει ιατρικής φροντίδας εντός 72 ωρών και έστω δύο οδηγοί, στο ίδιο αυτοκίνητο, εκ των οποίων ο ένας πιστεύει στην συμβατική ιατρική και ο άλλος στην ομοιοπαθητική. Το πλησιέστερο συμβατικό ιατρείο βρίσκεται σε απόσταση 48 ωρών ενώ το ιατρείο ομοιοπαθητικής απέχει επίσης 48 ώρες σε αντίθετη όμως κατεύθυνση από το σημείο μηδέν, το σημείο δηλαδή από όπου παρέλαβαν αρχικά τον ασθενή. Παρόλο που φαινομενικά και οι δύο οδηγοί επιθυμούν την ίαση του ασθενούς, είναι αναγκασμένοι να εναλλάσσονται στη θέση οδήγησης ανά 12ωρο προκειμένου να ξεκουράζονται. Λόγω όμως της εμμονής τους για τον ιδανικό γι’ αυτούς τρόπο θεραπείας, κάθε φορά που αναλαμβάνουν το τιμόνι, αλλάζουν κατεύθυνση ώστε να φτάσουν στο ιατρείο της «ιδεολογίας» τους.

Αν ονομάσουμε «οδηγό Α» τον οπαδό της κλασικής ιατρικής, «οδηγό Β» τον οπαδό της ομοιοπαθητικής, σημείο «Ο» το σημείο πρώτης επιβίβασης του ασθενούς και θεωρήσουμε ότι πρώτος ανέλαβε να οδηγήσει ο Α τότε μετά από 12 ώρες θα έχουμε απομακρυνθεί από το σημείο Ο κατά Χ απόσταση. Μετά από άλλες 12 ώρες που θα έχει αναλάβει ο Β οδηγός, το όχημα θα διαγράψει πορεία που αντιστοιχεί σε απόσταση –Χ (αλγεβρική τιμή) και επομένως θα έχουμε επιστρέψει στο σημείο Ο αφού Χ+(-Χ)=0. Ακόμη και αν έχει πεισμώσει ο Β οδηγός και εξακολουθήσει να οδηγεί για άλλες 12 ώρες, το όχημα θα διανύσει επιπλέον  –Χ απόσταση και θα απέχει συνολικά –Χ από το σημείο Ο. Επειδή όμως είναι φύσει αδύνατον για τον Β να εξακολουθήσει να οδηγεί, αναγκάζεται να παραδώσει στον Α οδηγό το τιμόνι για να ξαναφτάσουμε στο σημείο Ο ή στην καλύτερη περίπτωση στο σημείο Χ.

Συμπέρασμα: Το όχημα με τον ασθενή και τους δύο οδηγούς διαγράφει πορεία ταλάντωσης από το σημείο Χ στο σημείο –Χ, φαινομενικά στην μεταξύ τους διαμάχη δεν υπάρχει νικητής, καμία ιδεολογία δεν δικαιώνεται αλλά ο ασθενής στο τέλος καταλήγει αφού ποτέ δεν φτάνει σε κάποιο ιατρείο.

Αν θεωρήσουμε ότι στο όχημα επιβαίνουν και δύο ακόμη επιβάτες εκ των οποίων ο ένας έχει έναν γνωστό  πρακτικό θεραπευτή και ο άλλος κάποιον «άγιο» θαυματουργό ιερέα και οι οποίοι πότε μαζί και πότε εναλλάξ ή τραβάνε το τιμόνι ή απαιτούν στάση για συζήτηση και διαπραγμάτευση ή φωνασκούν προσπαθώντας να επηρεάσουν τον εκάστοτε οδηγό, τότε είναι βέβαιο ότι ούτε καν τα παραπάνω όρια της ταλάντωσης (θέσεις δηλαδή Χ και –Χ) θα προσεγγιστούν ποτέ. Είναι επίσης βέβαιο ότι ο ασθενής θα καταλήξει. Το παραπάνω παράδειγμα εκφράζεται με μία λαϊκή ρήση: «Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει».

Φυσικά στο παραπάνω παράδειγμα δεν υπάρχει συμμετοχή του ασθενούς. Η συμπεριφορά των οδηγών Α και Β είναι αντιδημοκρατική. Αν εκδημοκρατίσουμε την όλη κατάσταση και θεωρήσουμε ότι κάθε 12 ώρες πρέπει να αποφασίσει ο ασθενής για την πορεία του οχήματος και αν επίσης θεωρήσουμε ότι τόσο ο Α όσο και ο Β έχουν συμφέροντα από τα ιατρεία κλασικής και ομοιοπαθητικής ιατρικής αντίστοιχα τότε ανά 12ωρο θα αναπτύσσονται επιχειρήματα από τους δύο οδηγούς προς τον ασθενή για το πόσο απαραίτητη είναι για την υγεία του τελευταίου η μέθοδος Α ή η μέθοδος Β καθώς και πόσο οικολογική είναι η μέθοδος Γ (του υποστηρικτή της πρακτικής θεραπείας) ή πόσο θεϊκή είναι η μέθοδος Δ(του υποστηρικτή του θαυματουργού «αγίου»).  Στην προσπάθεια αυτή θα επιστρατεύονται επιστημονικές έρευνες από διάφορες επιστημονικές ομάδες υποστηρικτών των αντιστοίχων θεωριών, οι οποίες φυσικά έχουν και αυτές συμφέροντα από τα αντίστοιχα θεραπευτικά επιστημονικά ιερατεία. Θα ισχυριστεί πχ ο Α ότι από τους 100 ασθενείς που επισκεφτήκαν την ομοιοπαθητική ιατρική οι 10 έπαθαν καρκίνο, ενώ ο Β ότι από τους 5000 ασθενείς που προτίμησαν την κλασική ιατρική, οι 500 έπαθαν έλκος στομάχου και άλλοι 500 εμφάνισαν αλλεργίες , θα φωνάζουν οι Γ και Δ, θα υποσχεθεί ο Α στον Γ μερίδιο από τα κέρδη, το ίδιο και  ο Β στον Δ και τελικά κάθε 12 ώρες ο μπερδεμένος ασθενής θα αλλάζει την προτίμηση του. Η παλινδρομική πορεία του οχήματος θα εξακολουθήσει αλλά γι’ αυτήν πλέον υπεύθυνος θα είναι ο ίδιος ο ασθενής αφού δική του θα είναι η απόφαση για τις αλλαγές της πορείας. Εξάλλου μην ξεχνάμε ότι ακολουθήθηκε «δημοκρατική» διαδικασία. Στο τέλος βέβαια, μετά την κατάληξη του ασθενούς, οι Α, Β, Γ, Δ παίρνουν το μερίδιο τους από το γραφείο τελετών το οποίο είναι υπεράνω ιδεολογιών και εξυπηρετεί τους πάντες. Το θετικό είναι ότι δεν θα έχουμε πλέον ασθενή και επομένως από μια άλλη οπτική γωνία, το πρόβλημα θα έχει λυθεί και οι Α,Β,Γ, Δ θα έχουν ανταμειφτεί για τις υπηρεσίες τους στον νεκροθάφτη.

Πού διαφέρει το παράδειγμα μας από την δική μας πραγματικότητα;

Σε δύο σημεία. Οι οδηγοί Α και Β όπως και οι συνεπιβάτες Γ και Δ, βρίσκονται σε λεωφορείο με πολλούς ασθενείς οι οποίοι κάθε 4 χρόνια καλούνται να αποφασίσουν για την πορεία του οχήματος και καταβάλουν διαρκώς τα έξοδα για τα καύσιμα του οχήματος και τη διατροφή των οδηγών. Τόσα χιλιόμετρα διανύουν οι οδηγοί για το καλό των επιβατών, δικαιούνται να τρώνε και να μετακινούνται δωρεάν! Ο νεκροθάφτης του παραδείγματος είναι οι τράπεζες και οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί που είναι πάντα οι τελικοί παραλήπτες των επιβατών του λεωφορείου. Στο τέλος του ταξιδιού όλοι οι πολιτικοί-οδηγοί αναφωνούν με μιας: «ζωή σε λόγου μας».

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...