Η ρίζα του κακού

Posted: 2 Μαρτίου, 2010 in Νέα Τάξη Πραγμάτων

Στρουθοκαμηλισμός

Στρουθοκάμηλος, αυτό έπρεπε να είναι το έμβλημα της χώρας μας. Από την εποχή ακόμη της μικρασιατικής εκστρατείας και του “οίκαδε” εθελοτυφλούμε στις πραγματικές καταστάσεις και φαντασιωνόμασθε άλλες ευνοϊκότερες αλλά μη υπαρκτές.Στη σημερινή εποχή το πρόβλημα είναι συγκεκριμένο, οικονομικής φύσης και εστιάζεται στην μηδενική παραγωγή της χώρας και επομένως στο αρνητικό ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών το οποίο είναι άμεση συνέπεια της υπερκατανάλωσης και της απουσίας παραγωγής ανταγωνιστικών προϊόντων. Αυτό όμως είναι ο φαινότυπος του προβλήματος. Τι μπορεί να κρύβεται βαθύτερα; Ποια είναι η πραγματική αιτία του κακού;

Ένα κοκτέιλ συστατικών είναι αυτό που έχει οδηγήσει στην ερημοποίηση της υπαίθρου, στη διόγκωση των μεγάλων αστικών κέντρων, στην ξενομανία. Η ξεχασμένη Ελληνική παράδοση, η απαξίωση της Ελληνικής γλώσσας και γραφής, η αποξένωση ή με μία μόνο λέξη: η αμερικανοποίηση των Ελλήνων. Αυτή είναι η ρίζα του κακού.

Μια χώρα και ένας λαός που απεχθάνεται την επαρχία, τον ιδρώτα, τον μόχθο. Ένας λαός που στόχος του δεν είναι η κοινωνική προσφορά αλλά η επίδειξη πλουτισμού, υλικών αγαθών και καλοπέρασης. Ο λαός του Κολοκοτρώνη,  του Παπαφλέσσα, της απελευθέρωσης από την τουρκοκρατία, ο μετά από 2.000 χρόνια ελεύθερος Έλλην, έγινε ο Έλληνας του πίρσινγκ, του κλάμπινγκ, του πουλμούρ, του καμπριολέ. Μετά από 400 χρόνια καταναγκαστικού τσιφτετελιού στα χαρέμια της Ασίας κάναμε το τσιφτετέλι εθνικό μας χορό. Η μαχόμενη Ελληνίδα του Αλβανικού έπους έγινε η Ελληνίδα της γυμνής κοιλιάς και της 12ποντης γόβας. Ο Έλληνας που δάμασε τα βουνά, τα βράχια, τις θάλασσες, έγινε χειροκροτητής σε νυχτερινά τσιφτετελάδικα που επαίσχυντα και προκλητικά ονομάζονται Ελληνάδικα, θαρρείς και αυτός είναι ο Ελληνικός πολιτισμός, έγινε οδηγός ζαντοφόρου οχήματος με όνειρο ζωής την απόκτηση ψευδοξανθομαλούσας συνοδηγού και 50αρας LCD τηλεόρασης, θηρευτής ηδονής και αυτοϊκανοποίησης, μανιακός αναζητητής επιβεβαίωσης της αρρενωπότητος του.

Ο οικοδόμος με το μυστρί και το πηλοφόρι έγινε παρκαδόρος σε ξενυχτάδικα και πωλητής πλασιέ ασφαλιστικών προγραμμάτων, υποσχόμενα να “εξασφαλίσουν” τη ζωή μας. Ο φοιτητής που κάποτε πήγαινε στο πανεπιστήμιο για να γίνει γιατρός, δάσκαλος, καθηγητής, κατάντησε κομματικό όργανο της αντιπολίτευσης του εαυτού του και της πατρίδας του, ασπαζόμενος τη βία και την αναρχία. Ο ακαδημαϊκός, άλλοτε πρότυπο έγινε μιζαδόρος “πανεπιστημιακών” ερευνών. Ο δασκαλάκος που σάρωνε τα χωριά μεταδίδοντας το φως της γνώσης έγινε ακόμη και αρνητής του διορισμού του, αν αυτός γίνει σε απόσταση μεγαλύτερη των 50χλμ από το σπίτι του. Ο καθηγητής του γυμνασίου και του λυκείου έχει μετατραπεί σε αλιευτή παιδικών ψυχών για να πλαισιώσουν τα τμήματα ιδιαιτέρων και φροντιστηριακών μαθημάτων.

Ο πολύτεκνος Έλληνας του μόχθου και της οικογενειακής ευθύνης έχει μετατραπεί σε πρωταθλητή των αμβλώσεων και της υπογεννητικότητας, φοβούμενος μήπως και ένα παιδί του στερήσει την πιθανότητα απόκτησης συσκευής εγγραφής ταινιών γαλάζιας ακτίνας (μπλου ρέι). Η γυναίκα από σύντροφος και συμπολεμιστής της ζωής έχει γίνει συνέταιρος συνουσιακής ηδονής και που όταν αυτή φθαρεί τότε χάνεται και η σχέση ή ο γάμος λόγω….έλλειψης επικοινωνίας. Ο Έλλην της δόξας έγινε τελικά παγκοσμιοποιημένος ανθρωπίσκος της ξεφτίλας.

Το πρόβλημα επομένως δεν είναι οικονομικό αλλά βαθύτατα πολιτισμικό. Αν η Δέσποινα Στυλιανοπούλου του Ελληνικού κινηματογράφου έγινε Μαρία με πραγματικό όνομα Σουλτάνα Φατμέ Χασάν είναι γιατί η Δέσποινα έχασε την αξιοπρέπεια της και μεταλλάχθηκε σε “σύγχρονη” γυναίκα του μπικίνι και της μπραζίλεν αποτρίχωσης. Το ισχυρό χαρτί της έπαψε να είναι το ήθος της και “εξελίχθηκε” σε προσθετική στήθους. Ο Δέσποινα έγινε Νταίζη,  η Βασιλική έγινε Βίκυ, η Διαμάντω Ντία κλπ καταστρέφοντας την υπεροχή της Ελληνικής γλώσσας και ονοματολογίας.Ο Πέρι, ο Τέο, ο Λάκης, ο Κούλης, ο Στιβ, η Ρία, η Μία, η Σία, η Πόπη πέρα από την απαξίωση των ονομάτων τους έχουν απαξιώσει και την Ελληνική γλώσσα. Δεν έχουν καμία τύχη πλέον να ανακαλύψουν τη μαγεία, την ευφυΐα και την ομορφιά της βασίλισσας των γλωσσών και επιδεικνύουν την ημιμάθεια τους με συγκεκαλυμμένα γρεκοεγγλέζικα ιδεο-γραμματο-φθογγολογήματα.

Φυσικά πάντα ισχύει το γνωμικό: “Όσα δε φθάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια“. Δεν υπάρχει καμία απολύτως πιθανότητα η Λούλα, ο Ρούλης ή ο Στάμ να παραδεχθούν την αμάθεια τους. Πάντα θα βρίσκουν  μια δικαιολογία για να υπερασπιστούν την κατάντια του νεοπολιτισμού τους. Η Παγκοσμιοποίηση έχει βρει στα πρόσωπα τους τους καλύτερους εκφραστές και συμμάχους. Ο πολιτισμός της σούπας βασίζει την ύπαρξη του σε ανθρώπους χωρίς όνομα, χωρίς γνώση, χωρίς γλώσσα. Αν βέβαια χαθεί το Ελληνικό πολιτισμικό οικοδόμημα δεν θα ξαναχτιστεί. Είναι εύκολο το γκρέμισμα αλλά δύσκολο το χτίσιμο. Αν μετατραπούμε σε ανθρωπόμορφους ουρακοντάγκους θα είναι αδύνατον να ξαναγίνουμε άνθρωποι.

Ας μην αναζητούμε εξωτερικούς εχθρούς για την κατάντια μας. Οι εχθροί ζουν ανάμεσα μας. Εχθρός δεν είναι η άμμος στην οποία ζώνουμε τα κεφάλια μας αλλά ο ίδιος ο στρουθοκαμηλισμός μας. Το πρόβλημα είναι πολιτισμικό, ηθικό, αξιακό. Το πρόβλημα είμαστε εμείς οι ίδιοι, τα αλαζονικά και εγωιστικά δέντρα που αποφασίσαμε ότι μπορούμε να  ζήσουμε χωρίς τις ρίζες μας, χωρίς αξίες, χωρίς τιμή. Είναι όμως ντροπή για έναν Έλληνα να είναι εξαμερικανισμένος. Είναι ντροπή για έναν πολιτισμό που μετέδωσε τα φώτα του ακόμη και κατά τη διάρκεια της Ρωμαιοκρατίας ή της τουρκοκρατίας, να χάνεται σε καιρό ειρήνης από τα ίδια τα παιδιά του. Αν είμαστε ανίκανοι να παράξουμε πολιτισμό, είμαστε τουλάχιστον υποχρεωμένοι να διατηρήσουμε τον υπάρχοντα μήπως και τα παιδιά μας αποδειχθούν ικανότερα από εμάς.

Η διατήρηση της Ελληνικότητας μας δεν είναι ένα δικαίωμα. Είναι καθήκον και υποχρέωση απέναντι στις επερχόμενες γενιές. Είναι επομένως καιρός να αντιληφθούμε όλοι μας, από τον πρόεδρο της Ελληνικής δημοκρατίας μέχρι και τον τελευταίο Έλληνα, από τον οπαδό της άκρας αριστεράς μέχρι τον ακροδεξιό, ότι η πατρίδα δε μας ανήκει αλλά ότι εμείς ανήκουμε σε αυτήν. Αυτή είναι η μοίρα μας, αυτή είναι η τιμή μας, αυτό είναι το χρέος μας.

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...