Θρησκεία και Νέα Τάξη Πραγμάτων Β΄

Posted: 13 Φεβρουαρίου, 2010 in Νέα Τάξη Πραγμάτων

…συνέχεια

Στο σημείο αυτό να κάνουμε ορισμένες διευκρινήσεις. Σκοπός του άρθρου δεν είναι η τοποθέτηση εναντίων συγκεκριμένων θρησκειών αλλά ο συσχετισμός θρησκείας, θρησκευτικών κέντρων και εξουσίας. Δεν είναι πχ σκοπός μας να απαξιώσουμε τη διδασκαλεία του Ιησού αλλά να διερευνήσουμε το πως αναπτύσσεται το εξουσιαστικό δίκτυο παράλληλα με το ιερατικό καθώς και την συγκρότηση μιας κοινωνίας πάνω στο θεσμό του όρκου.

Η εξουσία ως λέξη προέρχεται από το ἒξεστιν και σημαίνει επιτρέπεται, είναι δυνατόν. Ουσία προέρχεται από το οὖσα, τη θηλυκή μετοχή του εἰμί. Η εξουσία ορίζει δηλαδή το τι επιτρέπει κάποια αρχή. Τι μπορώ και τι δεν μπορώ να κάνω. Ποιος όμως μπορεί να ορίσει τους κανόνες; Όταν ένας απλός θνητός ορίζει τους κανόνες χρειάζεται να βία για να τους επιβάλλει (ἐπί+βάλλω). Επομένως καμία εξουσία δεν μπορεί να διαιωνιστεί γιατί πάντα υπάρχει η πιθανότητα να εμφανιστεί κάποιος ισχυρότερος να επιβάλλει τη δική του εξουσία-τυραννία. Χρειάζεται επομένως για τη διασφάλιση της εξουσίας μια υπερβατική αρχή να ορίσει τους κανόνες. Μια αρχή που να είναι πέρα από την ανθρώπινη αντίληψη και που μόνο λίγοι είναι ικανοί να επικοινωνούν μαζί της. Αυτοί είναι οι εκπρόσωποι των θρησκειών και σε αυτές τις θρησκείες ορκίζεται η εξουσία προκειμένου να διασφαλίσει την κοινωνική αποδοχή των αποφάσεων της.

Σκοπός επίσης του άρθρου δεν είναι να δώσει απαντήσεις αλλά να διευρύνει τον προβληματισμό. Η ίδια η λέξη απάντηση (ἀπό+ἃντα) σημαίνει βλέπω κάτι από απέναντι. Ποιος όμως μπορεί να δώσει απαντήσεις σε κάτι το υπερβατικό αφού αν δώσει απάντηση θα σήμαινε ότι θέτει εαυτόν απέναντι από την υπέρβαση και επομένως θα ήταν στο ίδιο επίπεδο με αυτήν; Σε θεολογικό επομένως επίπεδο κανένας δε δίνει απαντήσεις και προτιμάται η δογματική θεώρηση των πραγμάτων. Είναι έτσι γιατί έτσι είναι. Υπάρχει ο Ιησούς γιατί έτσι λένε οι γραφές. Υπάρχει ο Αλλάχ γιατί έτσι λέει ο προφήτης Μωάμεθ. Δε μπορούμε να το διερευνήσουμε και δεν επιτρέπεται. Τα δόγματα απαγορεύουν την διερεύνηση της αλήθειας. Αυτός είναι και ο λόγος που οι θρησκείες απαγορεύουν την απεικόνιση του Θεού για να μένει το θείο στο απυρόβλητο της απροσδιοριστίας. Έτσι οι ιερείς έχουν ευκολότερο έργο μια που είναι ευκολότερο να εκπροσωπείς το χάος από να εκπροσωπείς το συγκεκριμένο.

Ωστόσο ο άνθρωπος έχει ανάγκη την εικόνα. Αυτός ήταν ο λόγος που δημιούργησε τα είδωλα ή που έδωσε στους δώδεκα θεούς ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Ένας θεός που δεν κινείται γύρω από τον άνθρωπο είναι περιττός για τον άνθρωπο. Όπως εξηγήσαμε όμως οι Ολύμπιοι θεοί όρισαν κάποια πρότυπα και οδήγησαν τους Έλληνες στην ανάπτυξη μεταξύ των άλλων και της πολιτικής. Ήταν επομένως πολύ δύσκολο να εντάξει ο Μ. Κωνσταντίνος και το ιερατείο που τον συμβούλευε, το αόριστο σε έναν Ελληνικό κόσμο που είχε εξοικειωθεί με τη μορφή του Δία.

Μα πως βγάζουμε με τόση ευκολία το συμπέρασμα ότι υπήρχε ιερατείο πίσω από τον Κωνσταντίνο; Δεν μπορούμε, μπορούμε όμως να κάνουμε συνειρμούς. Ο Μ. Κωνσταντίνος άρχισε την τελική του μάχη για την κατάκτηση της ανατολής έναντι του Λικινίου το 314μΧ.  Την ίδια εποχή έλαβε τον τίτλο του επισκόπου της Παλαιστίνης ο Ευσέβιος ο Παμφίλου που γνώριζε τον Κωνσταντίνο από το 296 όταν ο δεύτερος πήγε στην Παλαιστίνη μαζί με τον Διοκλητιανό. Ο Διοκλητιανός είναι αυτός που χώρισε την αυτοκρατορία σε τέσσερις τομείς για να αντιμετωπίσει τις εντάσεις. Ο Ευσέβιος ήταν μαζί με τον Κωνσταντίνο όταν αυτός όρισε ως έμβλημα του το “Εν τούτω νίκα”. Γιατί επομένως να μη δεχθούμε ότι ο Ευσέβιος ήταν το ιερατείο πίσω από τον Κωνσταντίνο και γιατί να μην αναζητήσουμε στην Ρωμαϊκή ιστορία άλλες τρεις θρησκευτικές δυνάμεις;

Ο Κωνσταντίνος γνώριζε ότι δεν μπορούσε να νικήσει τον Ελληνισμό. Έτσι τον χρησιμοποίησε. Τοποθέτησε την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας στην πόλη του Βύζαντα όχι για λόγους ασφαλείας αλλά για λόγους εξουσίας. Όποιος ελέγχει τα στενά ελέγχει τη μεσόγειο. Παλαιότερα οι Αθηναίοι έχασαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο όχι επειδή έχασαν στη Σικελία αλλά γιατί έχασαν τα στενά μέσω των οποίων ήλεγχαν την τροφή. Τα στενά του Ελλησπόντου ήταν το σημείο ελέγχου των σιτηρών. Επομένως με αυτήν την κίνηση ο Κωνσταντίνος έγινε ο άρχοντας της τροφής της αυτοκρατορίας. Του έλλειπε όμως η απόλυτη θρησκευτική ισχύς. Είχε μαζί του το ιερατείο της μέσης ανατολής αλλά του χρειάζονταν και η Ελληνική αίγλη ώστε να ταυτίσει την νέα θρησκεία με την εξουσία του. Πήρε επομένως  αγάλματα από την Ελλάδα και τα τοποθέτησε στην πόλη του Βύζαντα την οποία και μετονόμασε σε Κωνσταντινούπολη, αργότερα το έργο ολοκλήρωσε ο Θεοδόσιος ο οποίος έδωσε στον Ιησού τη μορφή του Δία και παίρνοντας από την Ολυμπία ένα από τα θαύματα του αρχαίου κόσμου. Το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός.  Κατάφερε έτσι να δώσει μορφή στη νέα χαοτική θεολογία. Ο αυτοκράτορας πλέον ήταν ο απόλυτος άρχοντας της αυτοκρατορίας ελέγχοντας τροφή και πίστη.

Για να μπορέσει ο Κωνσταντίνος όμως να κυβερνήσει  έπρεπε και να θεοποιηθεί ο ίδιος. Να οριστεί δηλαδή ως πεφωτισμένος από το Θεό. Αυτό το ρόλο ανέλαβε στην πρώτη οικουμενική σύνοδο της Νίκαιας. Ο Κωνσταντίνος δεν αγιοποιήθηκε γιατί ήταν άγιος αλλά γιατί απλά δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Για άλλη μια φορά στην ιστορία θρησκεία και εξουσία ταυτίστηκαν σε ένα πρόσωπο, αυτό του μονάρχη.

Έκτοτε άρχισε μια μάχη αφελληνισμού του κόσμου. Οτιδήποτε Ελληνικό έπρεπε να καταστραφεί. Χιλιάδες αγάλματα καταστράφηκαν, οι εθνικοί (λάτρεις της Ελληνικής θρησκείας) εκδιώχθηκαν. Ναοί λεηλατήθηκαν. Ο κόσμος έπρεπε να ξεχάσει την παλιά του θρησκεία, έπρεπε να ταυτίσει τον Θεό μόνο με τον νέο θεό, εκπρόσωπος του οποίου ήταν ο αυτοκράτορας και η ιερά σύνοδος στο παρασκήνιο. Έτσι καταστράφηκε το πνευματικό κέντρο του Ελληνισμού, η Ολυμπία και οι Δελφοί. Ταυτόχρονα έπρεπε να ελεγχθεί η παιδεία. Δεν έπρεπε να εκπαιδεύονται νέοι εθνικοί. Έπρεπε τα πάντα να εντάσσονται στη νέα θρησκεία. Το ιερατείο ανέλαβε να προσαρμόσει την παλαιά γνώση στη νέα θεοκρατική φιλοσοφία. Έτσι οι Σωκρατικοί και Πλατωνικοί φιλόσοφοι ερμηνεύτηκαν ως πρόδρομοι του Χριστιανισμού, κάτι σαν προφήτες δηλαδή. Έπρεπε ο Ελληνικός κόσμος να μπερδευτεί και να χάσει τον προσανατολισμό του, να γίνει δηλαδή ένα χαμένο πρόβατο που μόνο οι ποιμένες της εκκλησίας μπορούσαν να τον καθοδηγήσουν.  Έπρεπε να καθιερωθεί μια Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Συνεχίζεται…

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...